izoenzym CYP3A4

Izoenzym CYP3A4 to najważniejszy przedstawiciel rodziny cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie i jelicie cienkim, gdzie pełni kluczową rolę w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.

CYP3A4 charakteryzuje się szeroką specyficznością substratową, co oznacza, że może metabolizować związki o różnorodnych strukturach chemicznych. Jego aktywność podlega znacznym różnicom międzyosobniczym oraz może być indukowana lub hamowana przez liczne substancje, co stanowi podstawę wielu istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Wśród substratów CYP3A4 znajdują się leki z różnych grup terapeutycznych, m.in. statyny, leki przeciwarytmiczne, immunosupresyjne, przeciwnowotworowe czy przeciwdrgawkowe. Inhibitory tego izoenzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą znacząco zwiększać stężenie jego substratów w osoczu, prowadząc do nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. rifampicyna, dziurawiec) mogą obniżać skuteczność terapeutyczną leków metabolizowanych przez CYP3A4.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Klacid

Klarytromycyna wymaga ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u kobiet w ciąży (szczególnie w I trymestrze), pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych. Monitorowanie enzymów wątrobowych jest wskazane ze względu na ryzyko miąższowego i cholestatycznego zapalenia wątroby, które może przebiegać z żółtaczką i prowadzić do niewydolności wątroby, a nawet zgonu. Należy zwracać uwagę na objawy uszkodzenia wątroby, takie jak brak łaknienia, żółtaczka, ciemny mocz, świąd i ból brzucha. Długotrwała terapia może sprzyjać rozwojowi nadkażeń bakteryjnych i grzybiczych oraz rzekomobłoniastemu zapaleniu jelit wywołanemu przez Clostridioides difficile, które może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia. Zaleca się kontrolę słuchu i błędnika po terapii w przypadku podejrzenia uszkodzenia.
anafilaksja, antybiotyk makrolidowy, apiksaban, arytmia komorowa, benzodiazepina, biegunka poantybiotykowa, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba tętnic wieńcowych, Clostridioides difficile, Corynebacterium minutissimum, czas protrombinowy, dabigatran, edoksaban, fluwastatyna, hipoglikemia, hipokaliemia, izoenzym CYP3A4, klarytromycyna, klindamycyna, kolchicyna, lowastatyna, miąższowe zapalenie wątroby, miopatia, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, oporność krzyżowa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, róża, rywaroksaban, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, symwastatyna, szpitalne zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trądzik pospolity, uszkodzenie słuchu, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia serca, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Clarithromycin Adamed 500 mg

Klarytromycyna, jako silny inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne prowadzące do znacznego zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie klarytromycyny z cyzaprydem, pimozydem, astemizolem, terfenadyną oraz alkaloidami sporyszu (ergotaminą, dihydroergotaminą), co może skutkować wydłużeniem odstępu QT, zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz ostrym zatruciem z niedokrwieniem tkanek. Doustne podawanie midazolamu z klarytromycyną powoduje 7-krotne zwiększenie AUC midazolamu, co grozi nasileniem sedacji i depresją OUN. Przeciwwskazane jest także łączenie klarytromycyny z lowastatyną i symwastatyną ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, a także z lomitapidem z powodu ryzyka hepatotoksyczności. Inne leki całkowicie przeciwwskazane w skojarzeniu to kolchicyna, tikagrelor, iwabradyna oraz ranolazyna, ze względu na poważne działania niepożądane wynikające z interakcji.
aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, AUC, błona śluzowa przewodu pokarmowego, bradykardia, częstoskurcz komorowy, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, farmakologia kliniczna, hepatotoksyczność, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A4, metabolit terfenadyny, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, migotanie komór, miopatia, neuropatia, niedokrwienie kończyn, ośrodkowy układ nerwowy, rabdomioliza, skurcz naczyń, torsade de pointes, uszkodzenie wątroby, wydłużenie QT, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zatrucie alkaloidami sporyszu, zawroty głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nonpres Duo 50 mg + 40 mg

Eplerenon wykazuje biodostępność około 69% po podaniu doustnym w dawce 100 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-2 godzinach. Jego farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 10-100 mg, z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Eplerenon wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%, głównie alfa-1 kwaśną glikoproteiną) i ma objętość dystrybucji 42-90 l. Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (67% dawki) i kał (32%), z mniej niż 5% leku wydalanym w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka eplerenonu ulega modyfikacjom w populacjach szczególnych: u osób starszych (≥65 lat) obserwuje się wzrost Cmax o 22% i AUC o 45%, natomiast u osób rasy czarnej wartości te są niższe o 19% i 26%. U pacjentów z niewydolnością nerek ciężką wzrost AUC i Cmax wynosi odpowiednio 38% i 24%, a lek nie jest usuwany podczas hemodializy. W niewydolności wątroby (klasa B Child-Pugh) AUC wzrasta o 42%, co wymaga ostrożności, a lek jest przeciwwskazany w ciężkiej niewydolności wątroby.
albumina osocza, alfa-1 kwaśna glikoproteina, analiza farmakokinetyczna, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja, dysfunkcja nerek, działanie moczopędne, eplerenon i furosemid, hemodializa, izoenzym CYP3A4, kanalik nerkowy, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Remidia 20 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym. Silni inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, powodują znaczny wzrost ekspozycji na syldenafil (np. rytonawir zwiększa Cmax o 300% i AUC o 1000%), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg dwa razy na dobę) zmniejszają AUC syldenafilu o 63%, co może obniżać jego skuteczność. Syldenafil wykazuje także interakcje farmakodynamiczne z azotanami i donorami tlenku azotu oraz z riocyguatem, które nasilają działanie hipotensyjne i są przeciwwskazane. W przypadku α-adrenolityków, np. doksazosyny, obserwuje się dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko objawowej hipotensji.
acenokumarol, ambrisentan, analiza farmakokinetyczna, AUC, azytromycyna, biodostępność leku, bozentan, Cmax, cymetydyna, CYP2C9, cytochrom P450, doksazosyna, donor tlenku azotu, dypirydamol, działanie hipotensyjne, ekspozycja na lek, epoprostenol, erytromycyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, iloprost, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, izoenzym CYP3A4, klarytromycyna, klirens, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost stercza, niedociśnienie ortostatyczne, riocyguat, równowaga stężeń, rytonawir, sakubitryl, tętnicze nadciśnienie płucne, warfaryna, właściwości farmakodynamiczne, α-adrenolityk
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticagrelor Reddy 60 mg

Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (mediana tₘₐₓ ~1,5 godziny) i metabolizmem do aktywnego metabolitu AR-C124910XX (tₘₐₓ ~2,5 godziny). Po jednorazowej dawce 90 mg Cₘₐₓ tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast metabolit osiąga odpowiednio 28% i 42% tych wartości. Biodostępność bezwzględna tikagreloru to 36%, a lek i metabolit wiążą się z białkami osocza w >99%. Objętość dystrybucji tikagreloru wynosi 87,5 l, a okres półtrwania to około 7 godzin (tikagrelor) i 8,5 godziny (metabolit). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przez metabolizm wątrobowy i wydzielanie z żółcią. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku nie wpływa istotnie klinicznie na farmakokinetykę, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Podawanie rozgniecionych tabletek doustnie lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy nie zmienia istotnie ekspozycji na lek i metabolit.
AUC, biodostępność bezwzględna, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, metabolit AR-C124910XX, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, receptor P2Y12, stężenie w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Aristo 5 mg

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie jest precyzyjnie określona, jednak pokarm oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% tadalafilu wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – jest klinicznie nieaktywny. Klirens wynosi średnio 2,5 l/h, a okres półtrwania około 17,5 h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, dostępność biologiczna, ekspozycja AUC, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, łagodne zaburzenie czynności nerek, liniowość farmakokinetyki, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schemat dawkowania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadamen MED 5 mg

Tadalafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego izoenzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15% przy dawce 10 mg tadalafilu; 400 mg ketokonazolu czterokrotnie zwiększa AUC i o 22% Cmax przy dawce 20 mg), rytonawir (dwukrotny wzrost AUC bez wpływu na Cmax przy dawce 20 mg) oraz innymi inhibitorami CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, mogą obniżać stężenie tadalafilu nawet o 88%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. Szczególnie istotne są interakcje farmakodynamiczne z azotanami (5-20 mg tadalafilu nasila ich hipotensyjne działanie, przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania, efekt utrzymuje się do 48 godzin) oraz lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg), gdzie obserwuje się znaczne nasilenie działania hipotensyjnego i ryzyko omdleń utrzymujące się do 12 godzin. W przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych (blokery kanałów wapniowych, inhibitory ACE, β-adrenolityki, diuretyki tiazydowe, antagoniści receptora angiotensyny II) interakcje są minimalne, choć u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem może wystąpić większy spadek ciśnienia tętniczego.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, bendroflumetiazyd, czas krwawienia, czas protrombinowy, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, dostępność biologiczna, działanie hipotensyjne, ekspozycja na tadalafil, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, glikoproteina p, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, maksymalne stężenie leku, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gerocilan 20 mg

Tadalafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego izoenzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15% przy dawce 10 mg tadalafilu; 400 mg/dobę zwiększa AUC 4-krotnie i Cmax o 22% przy dawce 20 mg) oraz rytonawir (200 mg dwa razy dziennie podwaja AUC przy dawce 20 mg). Inhibitory CYP3A4, w tym erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol i sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie tadalafilu, co podnosi ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, mogą obniżać AUC tadalafilu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; interakcja utrzymuje się ponad 24 godziny, ale nie dłużej niż 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego takie połączenie jest niewskazane.
alfuzosyna, azotan, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, R-warfaryna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina
Leksykon substancji czynnych
Zolpidem – Interakcje

Zolpidem wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii zaburzeń snu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie zolpidemu z alkoholem, co prowadzi do nasilenia działania uspokajającego, zwiększonego ryzyka reakcji paradoksalnych, depresji oddechowej oraz znacznego upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Interakcje farmakodynamiczne z lekami przeciwpsychotycznymi, nasennymi, przeciwlękowymi, zwiotczającymi mięśnie, przeciwdepresyjnymi, opioidami, przeciwpadaczkowymi, znieczulającymi oraz przeciwhistaminowymi mogą nasilać sedację i zaburzenia psychoruchowe, zwiększając ryzyko upadków, szczególnie u osób starszych. W przypadku opioidów istnieje wysokie ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego zaleca się ograniczenie dawki i czasu jednoczesnego stosowania oraz ścisłe monitorowanie pacjenta.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bupropion, chloropromazyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, interakcja z opioidami, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, okres półtrwania, omam wzrokowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, ranitydyna, reakcja paradoksalna, ryfampicyna, sertralina, uzależnienie psychiczne, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie snu, zolpidem
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluconazin 5 mg/ml

Flukonazol w postaci syropu o stężeniu 5 mg/ml jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, takie jak maltitol (723 mg/ml), sodu benzoesan (1,808 mg/ml), glikol propylenowy (60,797 mg/ml) oraz etanol (0,361 mg/ml). Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość reakcji krzyżowych u pacjentów uczulonych na inne azole (ketokonazol, itrakonazol, worikonazol, posakonazol). Ponadto, flukonazol jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak terfenadyna, pimozyd, astemizol i cyzapryd, ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca, wynikających z hamowania izoenzymu CYP3A4 i wzrostu stężenia tych leków w osoczu.
astemizol, azol przeciwgrzybiczy, cytochrom P450, cyzapryd, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, flukonazol, glikol propylenowy, hipokaliemia, hipomagnezemia, izoenzym CYP3A4, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, maltitol ciekły, metabolizm wątrobowy, nadwrażliwość na pochodne azolowe, nadwrażliwość na substancję czynną, pimozyd, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, sodu benzoesan, strukturalna choroba serca, substancja pomocnicza, terapia przeciwgrzybicza, terfenadyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Zentiva 25 mg

Leczenie sunitynibem powinno być prowadzone przez doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem wskazań klinicznych oraz indywidualnej tolerancji pacjenta. Standardowa dawka w terapii nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) wynosi 50 mg/dobę, podawana doustnie przez 4 tygodnie, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) zalecana dawka to 37,5 mg/dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dla GIST i MRCC zakres wynosi 25–75 mg/dobę, a dla pNET 25–50 mg/dobę. W razie działań niepożądanych możliwe są przerwy w terapii. Sunitynib jest metabolizowany przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych induktorów (np. ryfampicyna) lub inhibitorów (np. ketokonazol) tego enzymu, z odpowiednią korektą dawki i monitorowaniem tolerancji.
dawka dobowa, działanie hamujące, działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, modyfikacja dawki, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epistatus 2,5 mg

Midazolam zawarty w produkcie Epistatus charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu na śluzówkę jamy ustnej, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 30 minut. Biodostępność wynosi około 75% u zdrowych dorosłych oraz 87% u dzieci z ciężką malarią i drgawkami. Objętość dystrybucji wynosi około 5,3 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego 1-hydroksymidazolamu, którego okres półtrwania wynosi około 0,84 godziny u dzieci, z tendencją do wyższego stosunku metabolitu do leku u młodszych pacjentów. Klirens osoczowy u dzieci powyżej 12 miesięcy wynosi 4,7-19,7 mL/min/kg, a okres półtrwania midazolamu podawanego pozajelitowo waha się od 0,8 do 1,8 godziny, co jest porównywalne lub krótsze niż u dorosłych.
1′-hydroksymidazolam, albuminy, bariera łożyskowa, biodostępność leku, biotransformacja, depresja oddechowa, drgawki, dystrybucja leku, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lipofilność, malaria, marskość wątroby, midazolam, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła niewydolność nerek, stan krytyczny, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wentylacja mechaniczna, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Benodil 0,25 mg/ml

Budezonid, podawany w postaci zawiesiny do nebulizacji (lek Benodil), charakteryzuje się ogólnoustrojową biodostępnością u dorosłych wynoszącą około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut (Tmax). Lek wykazuje wysoką objętość dystrybucji (~3 l/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie (~90%) głównie przez izoenzym CYP3A4, z wytworzeniem metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej <1%. Klirens układowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania 2-3 godziny, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych. Kinetyka leku jest liniowa względem dawki. Interakcje z ketokonazolem mogą znacząco zwiększać stężenia budezonidu (7,8-krotny wzrost po dawce 10 mg doustnego leku).
U dzieci w wieku 4-6 lat z astmą biodostępność ogólnoustrojowa budezonidu jest niższa i wynosi około 6% dawki nominalnej oraz 26% dawki dostarczonej, a Cmax po dawce 1 mg to około 2,4 nmol/l z Tmax około 20 minut. Klirens u dzieci jest około 50% wyższy w przeliczeniu na kilogram masy ciała (około 0,5 l/min), a okres półtrwania wynosi około 2,3 godziny, zbliżony do wartości u dorosłych. Ekspozycja na lek u dzieci jest porównywalna do dorosłych przy dostarczonej dawce, co ma istotne znaczenie przy doborze dawkowania w populacji pediatrycznej. Brak danych dotyczących wiązania z białkami osocza i objętości dystrybucji u dzieci. Podsumowując, farmakokinetyka budezonidu wymaga uwzględnienia różnic wiekowych oraz potencjalnych interakcji lekowych w celu optymalizacji terapii.
aktywność glikokortykosteroidowa, astma, benodil, biodostępność budezonidu, cytochrom P450, ekspozycja na lek, farmakokinetyka budezonidu, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kinetyka leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens układowy, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Interakcje leku – Rupatadine Bluefish 10 mg

Rupatadyna, jako lek przeciwhistaminowy metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększyć ekspozycję na rupatadynę nawet 10-krotnie, natomiast umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna, powodują 2-3-krotne zwiększenie stężenia leku. Jednoczesne stosowanie z sokiem grejpfrutowym zwiększa ekspozycję 3,5-krotnie i jest przeciwwskazane. Pomimo znacznego wzrostu stężenia rupatadyny, nie obserwowano wydłużenia odstępu QT ani wzrostu działań niepożądanych. W przypadku leków metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym (np. warfaryna, digoksyna), zaleca się ostrożność i monitorowanie stężeń. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ryzyko interakcji jest zwiększone, co wymaga rozważenia redukcji dawki rupatadyny.
atorwastatyna, barbiturany, bariera krew-mózg, benzodiazepiny, depresja oddechowa, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie niepożądane, działanie sedatywne, ergotamina, erytromycyna, farmakokinetyka, flukonazol, fosfokinaza kreatynowa, inhibitor CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwhistaminowy, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, nefazodon, odstęp QT, opioidowe leki przeciwbólowe, OUN, pozakonazol, rabdomioliza, rupatadyna, simwastatyna, sok grejpfrutowy, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol, zaburzenia psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Uralex 5 mg

Oksybutynina, będąca lekiem o działaniu przeciwcholinergicznym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie lub ścisłe monitorowanie jednoczesnego stosowania oksybutyniny z innymi lekami o działaniu przeciwcholinergicznym, takimi jak amantadyna, biperyden, lewodopa, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne (pochodne fenotiazyny, butyrofenonu, klozapina) oraz atropina, ze względu na ryzyko nasilenia objawów takich jak suchość w jamie ustnej, zaparcia, tachykardia czy zaburzenia widzenia. Oksybutynina może również osłabiać skuteczność leków prokinetycznych (metoklopramid, domperidon) oraz inhibitorów cholinoesterazy, co wymaga rozważenia alternatywnych strategii terapeutycznych. Metabolizm oksybutyniny odbywa się przez izoenzym CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. itrakonazol) mogą podwajać stężenie oksybutyniny w osoczu, co potencjalnie zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wymaga monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawki.
alkaloid pokrzyku, azotan, chlorowodorek oksybutyniny, choroba Parkinsona, cytochrom P450, dipirydamol, działanie sedatywne, efekt przeciwcholinergiczny, glikozyd naparstnicy, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor enzymu, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, koordynacja psychoruchowa, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolit aktywny, metoklopramid, perystaltyka przewodu pokarmowego, pochodna fenotiazyny, suchość jamy ustnej, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, właściwość przeciwcholinergiczna, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Przeciwwskazania – ApoTiapina 100 mg

W praktyce klinicznej stosowanie kwetiapiny w preparacie ApoTiapina wymaga dokładnej oceny przeciwwskazań, które obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na kwetiapinę (kwetiapinę fumaranu) oraz na substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna i żółcień pomarańczowa (E110). Tabletki ApoTiapina dostępne są w dawkach 25 mg, 100 mg i 200 mg, zawierając odpowiednio 7,00 mg, 28,00 mg i 56,00 mg laktozy jednowodnej, a tabletki 25 mg dodatkowo 0,003 mg żółcieni pomarańczowej. Tabletki 100 mg i 200 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta. Należy unikać podawania leku pacjentom z potwierdzoną alergią na którykolwiek ze składników preparatu.
antybiotyk makrolidowy, działanie niepożądane, erytromycyna, farmakokinetyka kwetiapiny, flukonazol, fumaran kwetiapiny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, nefazodon, pochodne azolu, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwetiapiny, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, zakażenie HIV, żółcień pomarańczowa
Leksykon substancji czynnych
Zonisamid – Właściwości farmakokinetyczne

Zonisamid wykazuje niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym z biodostępnością około 100% i osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w ciągu 2-5 godzin. Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC i Cmax, rosną prawie liniowo w zakresie dawek 100-800 mg (pojedyncza dawka) oraz 100-400 mg (dawki wielokrotne raz na dobę), z szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego po około 13 dniach. Zonisamid wiąże się z białkami osocza w 40-50%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 1,1-1,7 l/kg. Metabolizm odbywa się głównie przez redukcyjny rozkład pierścienia benzizoksazolowego katalizowany przez CYP3A4, prowadząc do powstania metabolitu SMAP, oraz przez N-acetylację i glukuronidację. Okres półtrwania wynosi około 60 godzin, a klirens pozorny 0,70 l/h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym około 3,5 ml/min i 15-30% dawki wydalanej w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność bezwzględna, dystrybucja w tkankach, ekspozycja na lek, erytrocyt, glukuronidacja, induktor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zonisamid
Leksykon leków
Interakcje leku – Gefitinib Genoptim 250 mg

Gefitynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz częściowo przez CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu i tym samym na profil bezpieczeństwa terapii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, pozakonazol, worykonazol, inhibitory proteaz, klarytromycyna i telitromycyna, mogą zwiększać AUC gefitynibu nawet o 80%, co wymaga ścisłej obserwacji pacjentów pod kątem działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, barbiturany, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie leku nawet o 83%, co prowadzi do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej i wskazuje na konieczność unikania jednoczesnego stosowania. Ponadto, leki podnoszące pH soku żołądkowego, takie jak inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2 czy ranitydyna (zmniejszająca AUC o 47%), obniżają biodostępność gefitynibu, co również wymaga odpowiedniego odstępu czasowego lub unikania kojarzenia.
antagonista receptora H2, antykoagulant, barbiturany, białko BCRP, cytochrom P450, dziurawiec, fenytoina, gefitynib, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, leczenie przeciwnowotworowe, lek zobojętniający, metoprolol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nudności, parametr koagulologiczny, pH soku żołądkowego, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, telitromycyna, warfaryna, worykonazol, wymioty
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Zentiva 80 mg

Dazatynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 i wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~96%), co warunkuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna) znacząco zwiększają ekspozycję na dazatynib, co może nasilać działania niepożądane, dlatego ich stosowanie jest przeciwwskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) obniżają stężenie dazatynibu nawet o 82% (AUC), co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Dodatkowo, leki wpływające na pH soku żołądkowego, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol 40 mg zmniejsza AUC dazatynibu o 43% i Cmax o 42%) oraz antagoniści receptora H2 (famotydyna zmniejsza ekspozycję o 61%), znacząco obniżają biodostępność dazatynibu, dlatego preferowane jest stosowanie leków zobojętniających z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin od dawki dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, beprydil, białko osocza, biodostępność leku, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, kwasowość soku żołądkowego, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP2C8, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek aluminium, wodorotlenek magnezu
Leksykon substancji czynnych
Liść mięty pieprzowej – Interakcje

Liść mięty pieprzowej (Mentha x piperita L.) wykazuje niskie ryzyko interakcji farmakologicznych, co potwierdza brak interakcji w preparacie Iberogast Balance zawierającym 0,10 mL wyciągu na 1 mL produktu (ekstrakt 1:2,5-3,5 w 30% etanolu). Jednak preparaty złożone, takie jak Digestonic czy Krople Żołądkowe, zawierające liść mięty pieprzowej wraz z zielem dziurawca, wykazują potencjał indukcji enzymów cytochromu P450 (szczególnie CYP3A4 i CYP1A2), co może prowadzić do osłabienia działania leków metabolizowanych przez ten system enzymatyczny. Wśród leków narażonych na interakcje znajdują się m.in. indynawir, cyklosporyna, warfaryna, teofilina, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, leki przeciwdepresyjne oraz werapamil. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie Digestonic z lekami przeciwdepresyjnymi. Długotrwałe stosowanie preparatów zawierających hiperforynę (>1 mg/dobę przez ponad 2 tygodnie) zwiększa ryzyko interakcji.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwwirusowe, działanie rozkurczowe, działanie wiatropędne, działanie żółciopędne, efekt przeciwzakrzepowy, hiperforyna, indukcja enzymu cytochromu P450, indukcja P-glikoproteiny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP3A4, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, liść mięty pieprzowej, Mentha piperita, ośrodkowy układ nerwowy, teofilina, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranlosin XR 0,4 mg

Ranlosin XR zawiera chlorowodorek tamsulosyny w dawce 400 mikrogramów (0,4 mg) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, co zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne przez 24 godziny. Biodostępność leku na czczo wynosi około 57%, a farmakokinetyka jest liniowa. Wchłanianie tamsulosyny jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku – tłuste posiłki zwiększają AUC o 64% i Cmax o 149% w porównaniu do podania na czczo. Po podaniu jednorazowym Tmax wynosi około 6 godzin, a w stanie stacjonarnym 4-6 godzin, z Cmax odpowiednio około 6 ng/ml i 11 ng/ml. Stosunek stężenia minimalnego do maksymalnego wynosi 40%, a czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego to 4 dni. Okres półtrwania wynosi 19 godzin po pojedynczej dawce i około 15 godzin w stanie stacjonarnym, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
aktywność farmakologiczna, biodostępność leku, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja w płynie pozakomórkowym, efekt pierwszego przejścia, enzym mikrosomalny wątroby, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor enzymu, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawki, Ranlosin XR, różnica międzyosobnicza, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, związek macierzysty
Leksykon leków
Interakcje leku – Provera 10 mg

Medroksyprogesteronu octan (MPA), metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne z induktorami i inhibitorami tego enzymu, choć brak jest szczegółowych badań klinicznych potwierdzających ich pełne implikacje. Udokumentowano istotną interakcję z aminoglutetymidem, który indukuje metabolizm MPA, prowadząc do znacznego obniżenia stężenia leku w osoczu i zmniejszenia skuteczności terapeutycznej Provery. Ponadto, MPA może interferować z testem z metyraponem, co wymaga uwzględnienia podczas interpretacji wyników diagnostycznych osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Teoretyczne interakcje z alkoholem, induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina) oraz inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol) mogą wpływać na metabolizm MPA i ryzyko działań niepożądanych, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających te efekty.
aminoglutetymid, cytochrom P450, działanie niepożądane, dziurawiec, enzymy metabolizujące leki, fenytoina, hydroksylacja, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, medroksyprogesteronu octan, metabolizm leku, metyrapon, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, Provera, ryfampicyna, test z metyraponem, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Accordeon 10 mg

Oksykodon, substancja czynna leku Accordeon, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością po podaniu doustnym, sięgającą do 87%, co jest znacząco wyższe niż w przypadku morfiny (~30%). Okres półtrwania oksykodonu wynosi około 3-6 godzin, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 (N-demetylacja do nieaktywnego noroksykodonu) oraz CYP2D6 (O-demetylacja do aktywnego oksymorfonu). Biodostępność tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna z formą o szybkim uwalnianiu, z Tmax odpowiednio około 3 godzin i 1-1,5 godziny. Wskazane jest zachowanie integralności tabletki, aby uniknąć szybkiego uwalniania substancji czynnej. Oksykodon wykazuje wiązanie z białkami osocza na poziomie 38-45%, objętość dystrybucji wynosi 2,6 l/kg, a klirens osoczowy 0,8 l/min. W farmakokinetyce istotne są polimorfizmy genetyczne CYP2D6 oraz interakcje lekowe wpływające na metabolizm i skuteczność przeciwbólową.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biodostępność oksykodonu, biodostępność względna, działanie antynocyceptywne, glukuronidacja, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, metabolity oksykodonu, N-demetylacja, O-demetylacja, okres półtrwania, oksykodon, polimorfizm genetyczny CYP2D6, równoważność biologiczna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram Symphar 20 mg

Escytalopram charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od spożycia pokarmu, z biodostępnością około 80%. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach, a objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego oraz metabolitu N-tlenku. Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, ekspozycja na lek, eliminacja leku, escytalopram, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolizm escytalopramu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Canesten 500 mg

Farmakokinetyka klotrymazolu po podaniu dopochwowym w dawce 500 mg charakteryzuje się niską biodostępnością ogólnoustrojową, wynoszącą 3-10% dawki, co skutkuje bardzo niskimi stężeniami leku w osoczu, poniżej 0,01 μg/ml. Ograniczone wchłanianie oraz szybki metabolizm wątrobowy do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów minimalizują ryzyko działań ogólnoustrojowych i akumulacji substancji czynnej. Takie parametry farmakokinetyczne potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa preparatu Canesten w postaci tabletki dopochwowej, umożliwiając skuteczne działanie miejscowe przy minimalnym ryzyku systemowej toksyczności.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność systemowa, Canesten, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja systemowa, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, klotrymazol, metabolizm wątrobowy, mikrosomy wątroby, nieaktywny metabolit, stężenie ogólnoustrojowe, tabletka dopochwowa, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxycardil 60 60 mg

Diltiazemu chlorowodorek, substancja czynna Oxycardil 60, charakteryzuje się wysokim wchłanianiem doustnym na poziomie 80-90%, jednak jego dostępność biologiczna wynosi około 40% z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 3-4 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~5 l/kg masy ciała) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (70-85%, w tym 35-40% z albuminami). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: N-dezmetylodiltiazemu (20% aktywności leku macierzystego) oraz dezacetylodiltiazemu (25-50% aktywności). W przypadku zaburzeń czynności wątroby metabolizm może ulec opóźnieniu, co wpływa na farmakokinetykę i działanie terapeutyczne.
albuminy, biotransformacja, cytochrom P-450, demetylacja oksydatywna, dezacetylacja, dezacetylodiltiazem, diltiazem chlorowodorek, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP3A4, metabolity skoniugowane, metabolizm wątrobowy, N-dezmetylodiltiazem, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prestozek Combi 8 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Prestozek Combi zawiera peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, których farmakokinetyka nie ulega istotnym zmianom w porównaniu do monoterapii. Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie), a jego aktywny metabolit, peryndoprylat, osiąga maksymalne stężenie po 3-4 godzinach. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę, natomiast peryndoprylatu około 17 godzin, co pozwala na stosowanie dawki raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po 4 dniach. Biodostępność peryndoprylu jest obniżona przez spożycie pokarmu, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub nerek eliminacja peryndoprylatu jest spowolniona, co wymaga monitorowania stężenia kreatyniny i potasu. U pacjentów z marskością wątroby klirens wątrobowy macierzystej cząsteczki jest zmniejszony o połowę, jednak nie wpływa to na produkcję peryndoprylatu, więc modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.
AUC, biodostępność amlodypiny, biodostępność peryndoprylu, cytochrom P450, dystrybucja amlodypiny, enzym konwertujący angiotensynę, farmakokinetyka amlodypiny, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, prekursor leku, stężenie kreatyniny, stężenie maksymalne w osoczu, szybkie wchłanianie, zastoinowa niewydolność serca, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Vesoligo 5 mg

Interakcje lekowe bursztynianu solifenacyny (substancji czynnej preparatu Vesoligo) obejmują zarówno mechanizmy farmakologiczne, jak i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Solifenacyna wykazuje synergistyczne działanie z innymi lekami cholinolitycznymi, co może nasilać efekty terapeutyczne i działania niepożądane; zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii przed rozpoczęciem innego leczenia cholinolitycznego. Jednoczesne stosowanie z agonistami receptorów cholinergicznych może obniżać skuteczność solifenacyny, natomiast lek osłabia działanie prokinetyków (metoklopramid, cyzapryd). Solifenacyna metabolizowana jest głównie przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (np. ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC, 400 mg/dobę potraja AUC solifenacyny) i induktorami tego enzymu. W przypadku silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka Vesoligo nie powinna przekraczać 5 mg, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane.
agonista receptora cholinergicznego, bursztynian solifenacyny, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie antycholinergiczne, efekt sedatywny, etynyloestradiol, fenytoina, induktor enzymatyczny, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątrobowy, nelfinawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, układ cholinergiczny, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cidimus 0,5 mg

Takrolimus, substancja czynna leku Cidimus, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, kluczową dla skuteczności immunosupresyjnej u pacjentów po przeszczepach narządów. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 20-25%, a maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. Wchłanianie jest istotnie hamowane przez pokarm, zwłaszcza tłuszczowy, co skutkuje zmniejszeniem AUC o 27% i Cmax o 50% oraz wydłużeniem tmax o 173% u pacjentów po przeszczepie wątroby. Takrolimus wykazuje silne wiązanie z erytrocytami (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie (>98,8%) wiązanie z białkami osocza. Objętość dystrybucji w osoczu wynosi około 1300 l, a w pełnej krwi 47,6 l. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i ścianie jelita przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą żółciową.
albumina, biodostępność takrolimusu, cytochrom P450, czas do osiągnięcia Cmax, droga żółciowa, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, eliminacja takrolimusu, frakcja niezwiązana takrolimusu, hematokryt, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, kortykosteroidy, kwaśna α-1-glikoproteina, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do erytrocytów, stan stacjonarny, stężenie minimalne takrolimusu, stężenie we krwi, takrolimus, wchłanianie takrolimusu, wiązanie z białkami, wydalanie takrolimusu, znakowanie radioizotopem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna produktu Venlafaxine Aurovitas, charakteryzuje się intensywnym metabolizmem do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV), z okresami półtrwania odpowiednio 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV. Farmakokinetyka obu związków jest liniowa w dawkach terapeutycznych 75–450 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach podawania doustnego. Wenlafaksyna wykazuje wysoką biodostępność (40–45%) i szybkie wchłanianie (Tmax 2 godz. dla formy o natychmiastowym uwalnianiu, 5,5 godz. dla formy o przedłużonym uwalnianiu), przy czym pokarm nie wpływa na jej biodostępność. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (27% dla wenlafaksyny, 30% dla ODV), a objętość dystrybucji wynosi 4,4 ± 1,6 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 do ODV, z mniejszym udziałem CYP3A4 w tworzeniu N-demetylowenlafaksyny. Wenlafaksyna słabo hamuje CYP2D6 i nie wpływa na CYP1A2, CYP2C9 oraz CYP3A4, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 87% dawki w moczu (5% niezmieniona wenlafaksyna, 29% niesprzężona ODV, 26% sprzężona ODV).
AUC, biodostępność leku, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka wenlafaksyny, faza eliminacji, hemodializa, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens osoczowy, klirens wenlafaksyny, metabolit ODV, metabolizm wenlafaksyny, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm CYP2D6, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depralin 10 mg

Escytalopram, substancja czynna Depralin 10 mg, charakteryzuje się prawie całkowitym wchłanianiem niezależnym od posiłków oraz biodostępnością około 80%. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po około 4 godzinach od podania. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanych i didemetylowanych, które mają dłuższy okres półtrwania niż substancja macierzysta. Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy i wydalanie nerkowe metabolitów. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę stężenie w osoczu wynosi średnio 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
białko osocza, biodostępność, CYP2C19, CYP2D6, ekspozycja na lek, enzym cytochromu P450, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronid, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens doustny, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit escytalopramu, metabolizm escytalopramu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, proces farmakokinetyczny, stan stacjonarny, tabletka powlekana, Tmax, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Kwetiapina – Interakcje

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir), które powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny odpowiednio o około 87% i 450%, co prowadzi do znacznego obniżenia jej stężenia w osoczu i potencjalnej utraty skuteczności terapeutycznej. Zaleca się ostrożność, możliwe dostosowanie dawki lub zastąpienie induktora innym lekiem, np. walproinianem sodu, który nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych, choć u dzieci i młodzieży może zwiększać ryzyko leukopenii i neutropenii.
cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie antycholinergiczne, efekt sedatywny, fałszywie dodatni wynik testu, fenytoina, haloperydol, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, metabolizm kwetiapiny, morfologia krwi, neutropenia, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie pozapiramidowe, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Stada 20 mg

Dazatynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne wpływające na jego ekspozycję i skuteczność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna, sok grejpfrutowy) znacząco zwiększają stężenie dazatynibu, co może nasilać działania niepożądane i jest przeciwwskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca) obniżają AUC dazatynibu nawet o 82%, zmniejszając jego skuteczność. Deksametazon, będący słabym induktorem CYP3A4, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, leki podnoszące pH żołądka, takie jak antagoniści receptorów H2 (famotydyna) i inhibitory pompy protonowej (omeprazol), obniżają ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 61% i o 43% (AUC) oraz 42% (Cmax), dlatego preferowane jest stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy z zachowaniem co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, białko osocza, biodostępność leku, dazatynib, deksametazon, dziurawiec, famotydyna, glikokortykosteroid, glitazon, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP3A4, lek antyarytmiczny, lek prokinetyczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa, ryfampicyna, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, symwastatyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kostarox 120 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Kostarox, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) wynoszące średnio 3,6 µg/ml osiągane jest około 1 godziny po podaniu dawki 120 mg na czczo, a pole pod krzywą (AUC₀₋₂₄h) wynosi 37,8 µg·h/ml. Lek wiąże się z białkami osocza w około 92%, ma objętość dystrybucji około 120 l i okres półtrwania fazy kumulacji około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez izoenzym CYP3A4, z eliminacją niemal wyłącznie w postaci metabolitów (mniej niż 1% dawki w postaci niezmienionej w moczu). Hemodializa nie wpływa istotnie na eliminację leku, a farmakokinetyka u osób starszych i młodzieży (12-17 lat) jest zbliżona do dorosłych.
bariera krew-mózg, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym CYP3A4, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole pod krzywą stężenia w czasie, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadamen MED 20 mg

Tadalafil, substancja czynna leku Tadamen MED 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez obecność pokarmu ani porę podania, co umożliwia stosowanie leku niezależnie od posiłków i pory dnia. Tadalafil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (94%) oraz dużą objętość dystrybucji (~63 l). Metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP3A4 do glukuronianu metylokatecholu, metabolitu o aktywności farmakologicznej co najmniej 13 000 razy mniejszej niż substancja macierzysta. Eliminacja leku odbywa się głównie z kałem (61% dawki) oraz moczem (36%), a średni okres półtrwania wynosi 17,5 godziny, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 5 dniach stosowania raz na dobę.
białko osocza, biotransformacja tadalafilu, cukrzyca, ekspozycja na lek, farmakokinetyka tadalafilu, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens tadalafilu, łagodne zaburzenie czynności nerek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu krwi, tabletka powlekana, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Orion 100 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silni inhibitory CYP3A4, tacy jak ketokonazol, mogą zwiększyć AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 13% i o około 450% ekspozycji), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej i wymaga ostrożności oraz dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy, również hamujący CYP3A4, jest niezalecany podczas terapii kwetiapiną. Współstosowanie z tiorydazyną zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może wymagać korekty dawkowania.
antagonista receptora muskarynowego, arytmia, cymetydyna, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, indukcja metabolizmu, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – SILDEROS MAX 50 mg

Syldenafil, substancja czynna preparatu SILDEROS MAX, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te enzymy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (4-krotny wzrost Cmax i 11-krotne zwiększenie AUC syldenafilu), sakwinawir (140% wzrost Cmax, 210% AUC), ketokonazol i itrakonazol, znacząco zwiększają stężenie syldenafilu, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna, zwiększają AUC o 182%, a słabe inhibitory, jak sok grejpfrutowy, powodują niewielkie wzrosty stężenia. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (zmniejszenie AUC o 62,6% i Cmax o 55,4%) oraz ryfampicyna, obniżają stężenie syldenafilu, co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil jest słabym inhibitorem kilku izoenzymów CYP, ale jego wpływ na metabolizm innych leków jest ograniczony.
amlodypina, antybiotyk makrolidowy, azotan, azytromycyna, barbiturat, bozentan, cymetydyna, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Afobam 1 mg

Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki nasenne, przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe oraz środki znieczulające, które mogą nasilać sedację, depresję oddechową i ryzyko śpiączki. Alprazolam metabolizowany jest głównie przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, itrakonazol, nefazodon, fluwoksamina) mogą podwajać AUC alprazolamu, co wymaga zmniejszenia dawki lub unikania jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak rytonawir, mogą z kolei zmniejszać stężenie alprazolamu, co wpływa na osłabienie efektu terapeutycznego i wymaga monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, nefazodon, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propoksyfen, propranolol, rytonawir, sertralina, środek znieczulający, SSRI, teofilina, troleandomycyna, uzależnienie, warfaryna, worykonazol, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib SUN 100 mg

Dazatynib jest substratem izoenzymu CYP3A4, co predysponuje go do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na dazatynib, podnosząc ryzyko toksyczności. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna (600 mg/dobę), karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz preparaty z dziurawca, obniżają stężenie dazatynibu w osoczu nawet o 82% (AUC), co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Biodostępność dazatynibu jest silnie zależna od pH żołądka – antagoniści receptora H₂ (np. famotydyna) i inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol 40 mg) obniżają ekspozycję na lek odpowiednio o 61% i 43% (AUC), dlatego ich stosowanie jest niewskazane. Leki zobojętniające sok żołądkowy zmniejszają AUC dazatynibu o 55% przy jednoczesnym podaniu, ale podanie ich co najmniej 2 godziny przed lub po dazatynibie eliminuje ten efekt.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora histaminowego H2, antybiotyk makrolidowy, białka osocza, biodostępność dazatynibu, dziurawiec, glikokortykosteroid, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, kwasowość soku żołądkowego, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, metabolizm wątrobowy, pole pod krzywą, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, tiazolidynodion, wąski zakres dawek terapeutycznych
Leksykon leków
Interakcje leku – Medoxa 1 mg

Prednizon, jako glikokortykosteroid o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje lekowe o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania pacjenta. Szczególnie istotne są interakcje z lekami kardiologicznymi, takimi jak glikozydy nasercowe (ryzyko toksyczności związane z hipokaliemią), inhibitory ACE (zwiększone ryzyko zaburzeń hematologicznych) oraz doustne antykoagulanty kumarynowe, gdzie prednizon może zarówno osłabiać, jak i nasilać działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga monitorowania INR. Ponadto, jednoczesne stosowanie z NLPZ, salicylanami i indometacyną zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, co wskazuje na konieczność stosowania gastroprotekcji. Prednizon osłabia także działanie leków przeciwcukrzycowych, co wymaga dostosowania ich dawek i częstszego monitorowania glikemii. Wpływ na metabolizm leków jest związany z indukcją lub inhibicją enzymu CYP3A4, co może prowadzić do zmniejszenia lub zwiększenia stężenia prednizonu i jego działań niepożądanych, zwłaszcza w przypadku stosowania ryfampicyny, ketokonazolu czy kobicystatu.
blokada nerwowo-mięśniowa, chlorochina, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie śródgałkowe, cyklosporyna, diagnostyka alergii, doustny antykoagulant, dysfagia, działanie diabetogenne, enzym cytochromu P450, estrogen, fałszywie ujemny wynik, fluorochinolon, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperglikemia, hipokaliemia, hormon pobudzający tarczycę, hydroksychlorochina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym CYP3A4, jaskra, kardiomiopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwmalaryczny, lek zobojętniający, meflochina, miopatia, napad drgawkowy, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, pochodna kumaryny, prazykwantel, prednizon, protyrelina, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, somatotropina, test skórny, zapalenie ścięgna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eplerenon Medreg 25 mg

Eplerenon, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 69% po dawce 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po 1,5-2 godzinach. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, są proporcjonalne do dawki w zakresie 10-100 mg, natomiast przy dawkach powyżej 100 mg obserwuje się mniejszą niż proporcjonalną zależność. Stan stacjonarny ustala się w ciągu 2 dni, a pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Eplerenon wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 42-90 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu, a eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm, z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Wydalanie odbywa się w 67% z moczem i 32% z kałem, przy czym eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie EPHESUS, biodostępność eplerenonu, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P-450, farmakokinetyka eplerenonu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm eplerenonu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, rasa czarna, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wiek podeszły
Leksykon substancji czynnych
Octan uliprystalu – Interakcje

Octan uliprystalu jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, barbiturany, fenytoina, karbamazepina czy ziele dziurawca, mogą obniżyć stężenie octanu uliprystalu w osoczu nawet o 90%, skracając jego okres półtrwania 2,2-krotnie i zmniejszając ekspozycję około 10-krotnie, co prowadzi do istotnego obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W związku z tym u kobiet stosujących te leki w ciągu ostatnich 4 tygodni nie zaleca się podawania octanu uliprystalu, a preferowaną metodą antykoncepcji awaryjnej jest wkładka wewnątrzmaciczna z miedzią (Cu-IUD). Z kolei inhibitory CYP3A4 zwiększają Cmax octanu uliprystalu około 2-krotnie i AUC 5,9-krotnie, jednakże nie wykazano istotnych klinicznie konsekwencji tych interakcji. Szczególną uwagę wymaga rytonawir, który przy długotrwałym stosowaniu może indukować CYP3A4 i obniżać stężenie octanu uliprystalu, dlatego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.
antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, antykoncepcja awaryjna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturat, bloker kanału wapniowego, charakterystyka produktu leczniczego, ChPL, Cmax i AUC, Cu-IUD, czynny metabolit, doraźny środek antykoncepcyjny, działanie leku, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, esomeprazol, feksofenadyna, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, Hypericum perforatum, indukcja enzymu, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, lek zawierający progestagen, lek zobojętniający, lewonorgestrel, newirapina, octan uliprystalu, okres półtrwania, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, prymidon, receptor progesteronowy, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, senność, substrat P-gp, układ nerwowy, wkładka wewnątrzmaciczna miedziana, zaburzenie uwagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trazodone Neuraxpharm 150 mg

Produkt leczniczy Trazodone Neuraxpharm, zawierający trazodon chlorowodorek, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, co umożliwia szybki początek działania. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, gdzie izoenzym CYP3A4 cytochromu P450 katalizuje przemianę trazodonu do aktywnego metabolitu m-chlorofenylopiperazyny. Procesy metaboliczne obejmują N-utlenianie oraz hydroksylację, które wpływają na biodostępność i czas działania leku. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji wynosi od 5 do 13 godzin, co determinuje schemat dawkowania i utrzymanie efektu terapeutycznego.
biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450, eliminacja trazodonu, hydroksylacja, izoenzym CYP3A4, klirens trazodonu, m-chlorofenylopiperazyna, metabolizm trazodonu, mikrosomy wątroby, N-utlenianie, okres półtrwania, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka kobiecego, szlak metaboliczny, trazodon chlorowodorek, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie przez nerki
Leksykon leków
Interakcje leku – Depralin 10 mg

Escytalopram, substancja czynna Depralinu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; po zakończeniu terapii inhibitorami MAO należy zachować 14-dniową przerwę przed rozpoczęciem escytalopramu, a po zakończeniu escytalopramu – 7-dniową przerwę przed podaniem MAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna, dożylna erytromycyna) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka addytywnego wydłużenia QT i arytmii. Należy zachować ostrożność przy łączeniu escytalopramu z selegiliną (do 10 mg/dobę), opioidami, tryptanami, lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem oraz ziołami zawierającymi ziele dziurawca, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub nasilenia działań niepożądanych. Współistniejące stosowanie NLPZ i doustnych leków przeciwzakrzepowych wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia i uwagi na ryzyko krwawień.
arytmia, cymetydyna, dezypramina, dziurawiec, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, metabolizm CYP2C19, metoprolol, moklobemid, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Oropram 20 mg tabletki powlekane 20 mg

Citalopram, składnik aktywny Oropramu 20 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z inhibitorami MAO (np. selegilina >10 mg/dobę, linezolid, moklobemid) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, rabdomiolizy, ośrodkowej hipertermii, majaczenia i śpiączki. Również łączenie citalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. pimozyd, antyarytmiki klasy IA i III, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka arytmii i istotnego wydłużenia QTc (np. pimozyd 2 mg z citalopramem 40 mg/dobę wydłuża QTc o około 10 ms). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leków serotoninergicznych (lit, tryptofan, agoniści receptorów 5-HT jak tramadol, sumatryptan), leków wpływających na hemostazę (NLPZ, ASA, leki przeciwzakrzepowe) oraz leków obniżających próg drgawkowy, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i konieczność monitorowania pacjenta. Spożywanie alkoholu jest niewskazane, mimo braku jednoznacznych dowodów na interakcje farmakokinetyczne czy farmakodynamiczne.
arytmia złośliwa, buspiron, cymetydyna, czynność płytek krwi, dezypramina, digoksyna, escitalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, haloperidol, hipokaliemia, hipomagnezemia, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, klomipramina, krwawienie, lanzoprazol, leki antyarytmiczne, leki przeciwzakrzepowe, linezolid, majaczenie, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, omeprazol, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rabdomioliza, rysperydon, selegilina, terapia elektrowstrząsowa, tiorydazyna, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, tyklopidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ozased 2 mg/ml

Midazolam, zawarty w produkcie OZASED (2 mg/ml, roztwór doustny), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z medianą Tmax wynoszącą 35-45 minut u dorosłych i młodzieży oraz ≤30 minut u dzieci. Po dawce 15 mg u dorosłych Cmax osiąga 113 ng/ml, natomiast u dzieci przy dawce 0,12-0,30 mg/kg średnia Cmax wynosi 40,8 ng/ml. Bezwzględna biodostępność midazolamu z OZASED wynosi około 39,4%. Lek wykazuje szybkie rozprzestrzenianie się w tkankach, wysokie wiązanie z białkami osocza (96-98%) oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym w zakresie 1,0-6,6 l/kg, z wartością 4,7 l/kg u dorosłych. Metabolizm midazolamu odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania farmakologicznie czynnego α-hydroksymidazolamu, który stanowi około 30-50% stężenia leku macierzystego i odpowiada za około 34% działania terapeutycznego. Współczynnik metaboliczny α-hydroksymidazolamu do midazolamu wynosi 0,313 u dorosłych, 0,364 u młodzieży i 0,504 u dzieci.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit farmakologicznie czynny, metabolizm pierwszego przejścia, midazolam, objętość dystrybucji, obszar pod krzywą, okres półtrwania, OZASED, pacjent otyły, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła niewydolność nerek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zastoinowa niewydolność serca, α-hydroksymidazolam
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Skudexa 75 mg + 25 mg

Skudexa w postaci granulatu do sporządzania roztworu doustnego zawiera 75 mg tramadolu chlorowodorku oraz 25 mg deksketoprofenu, które wykazują niezależne parametry farmakokinetyczne przy jednoczesnym podaniu. Badania biorównoważności wykazały, że obie formy leku (granulat i tabletki powlekane) są równoważne pod względem AUC dla deksketoprofenu, choć Cmax deksketoprofenu po granulacie jest o około 15% wyższe. Deksketoprofen charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax 3192 ng/ml po 17 minutach), krótkim okresem półtrwania dystrybucji (0,35 h) i eliminacji (1,65 h), wysokim wiązaniem z białkami osocza (99%) oraz eliminacją głównie przez sprzęganie z glukuronidami i wydalanie nerkowe. Tramadol wykazuje ponad 90% wchłanianie, biodostępność około 70%, duży Vd (203 l) i umiarkowane wiązanie z białkami (20%). Maksymalne stężenia enancjomerów tramadolu osiągane są po około 38 minutach (158,9 ng/ml i 142,0 ng/ml). Metabolizm tramadolu obejmuje N- i O-demetylację, z aktywnym metabolitem O-demetylotramadolem o okresie półtrwania około 7,9 h.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, biorównoważność leku, demetylacja, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, granulat do sporządzania roztworu, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, marskość wątroby, niewydolność nerek, O-demetylotramadol, okres półtrwania, przenikanie przez łożysko, racemat, Skudexa, sprzęganie z glukuronidami, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 50 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Kvelux SR, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. ketokonazol, klarytromycyna) i induktorami (np. karbamazepina, fenytoina) tego enzymu. Inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać AUC kwetiapiny nawet 5-8-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania, natomiast induktory enzymów wątrobowych mogą obniżać stężenie leku, zmniejszając jego skuteczność (karbamazepina obniża o 13%, fenytoina nawet o 450%). Ponadto, kwetiapina wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z lekami serotoninergicznymi (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego, oraz z lekami cholinolitycznymi, nasilając ich działania niepożądane. Szczególną ostrożność należy zachować także przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT oraz podczas terapii z litem i walproinianem sodu, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, leukopenia czy neutropenia.
chromatografia, cymetydyna, cytochrom P450, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, fluoksetyna, funkcja poznawcza, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakologiczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kserostomia, lek cholinolityczny, lek serotoninergiczny, metadon, neutropenia, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, retencja moczu, równowaga elektrolitowa, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Klabax 500 mg

Klarytromycyna, jako silny inhibitor enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jej łączenie z lekami takimi jak cyzapryd, pimozyd, domperydon, astemizol, terfenadyna, alkaloidy sporyszu, midazolam doustny, lowastatyna, symwastatyna, lomitapid, kolchicyna, tikagrelor, iwabradyna i ranolazyna ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, miopatii, rabdomiolizy oraz ostrej toksyczności. Rytonawir znacząco zwiększa ekspozycję na klarytromycynę (wzrost Cmax o 31%, Cmin o 182%, AUC o 77%) i hamuje powstawanie aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny 30-60 mL/min (zmniejszenie o 50%) oraz <30 mL/min (zmniejszenie o 75%), z maksymalną dawką 1 g/dobę. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina) obniżają stężenie klarytromycyny poniżej wartości terapeutycznych, co może osłabić skuteczność leczenia.
alkaloid sporyszu, aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, bradyarytmia, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, czynność nerek, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, enzym CYP3A4, hipoglikemia, inhibitor fosfodiesterazy, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, kompleks Mycobacterium avium, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, midazolam doustny, migotanie komór, niedokrwienie kończyn, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, rabdomioliza, reakcja dyzulfiramopodobna, skurcz naczyń, stan stacjonarny, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etuxor 60 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Etuxor (tabletki powlekane 60 mg), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ = 3,6 µg/ml) osiągane jest około 1 godziny po podaniu dawki 120 mg raz na dobę, a pole pod krzywą stężenie-czas (AUC₀₋₂₄ₕ) wynosi średnio 37,8 µg·h/ml. Etorykoksyb wiąże się silnie z białkami osocza (~92%) i wykazuje objętość dystrybucji około 120 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów P450, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%), z mniej niż 2% leku w postaci niezmienionej. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 7 dniach stosowania dawki 120 mg.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, metabolit leku, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, posiłek bogatotłuszczowy, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe