α-hydroksymidazolam

α-hydroksymidazolam to główny metabolit midazolamu, powstający w wyniku hydroksylacji tego leku przez enzymy cytochromu P450, głównie CYP3A4. Midazolam jest benzodiazepina o działaniu przeciwlękowym, nasennym, przeciwdrgawkowym oraz miorelaksacyjnym, stosowaną w sedacji i premedykacji.

α-hydroksymidazolam wykazuje aktywność farmakologiczną podobną do związku macierzystego, choć nieco słabszą. Metabolit ten ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż przyczynia się do ogólnego efektu farmakologicznego midazolamu, szczególnie w przypadku długotrwałego stosowania leku.

Metabolizm midazolamu do α-hydroksymidazolamu może być modyfikowany przez liczne czynniki, takie jak interakcje lekowe (inhibitory lub induktory CYP3A4), choroby wątroby czy predyspozycje genetyczne. Monitorowanie stężenia metabolitów midazolamu może być pomocne w ocenie efektywności leczenia oraz przy dostosowywaniu dawki, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ozased 2 mg/ml

Midazolam, zawarty w produkcie OZASED (2 mg/ml, roztwór doustny), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z medianą Tmax wynoszącą 35-45 minut u dorosłych i młodzieży oraz ≤30 minut u dzieci. Po dawce 15 mg u dorosłych Cmax osiąga 113 ng/ml, natomiast u dzieci przy dawce 0,12-0,30 mg/kg średnia Cmax wynosi 40,8 ng/ml. Bezwzględna biodostępność midazolamu z OZASED wynosi około 39,4%. Lek wykazuje szybkie rozprzestrzenianie się w tkankach, wysokie wiązanie z białkami osocza (96-98%) oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym w zakresie 1,0-6,6 l/kg, z wartością 4,7 l/kg u dorosłych. Metabolizm midazolamu odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania farmakologicznie czynnego α-hydroksymidazolamu, który stanowi około 30-50% stężenia leku macierzystego i odpowiada za około 34% działania terapeutycznego. Współczynnik metaboliczny α-hydroksymidazolamu do midazolamu wynosi 0,313 u dorosłych, 0,364 u młodzieży i 0,504 u dzieci.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit farmakologicznie czynny, metabolizm pierwszego przejścia, midazolam, objętość dystrybucji, obszar pod krzywą, okres półtrwania, OZASED, pacjent otyły, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła niewydolność nerek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zastoinowa niewydolność serca, α-hydroksymidazolam
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Baxter 5 mg/ml

Midazolam Baxter (5 mg/ml) wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania i stanu klinicznego pacjenta. Po podaniu domięśniowym i doodbytniczym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w około 30 minut, z dostępnością biologiczną odpowiednio >90% i około 50%. Po podaniu dożylnym charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (0,7-1,2 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Midazolam jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 do aktywnego α-hydroksymidazolamu, którego stężenie stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a okres półtrwania midazolamu u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny. Klirens osoczowy wynosi 300-500 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (60-80%) w postaci sprzężonego metabolitu. W farmakokinetyce midazolamu nie obserwuje się indukcji enzymów przy wielokrotnym podawaniu.
asfiksja, bariera łożyskowa, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfagia, faza eliminacji, klirens osoczowy, krążenie płodowe, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, midazolam, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, podeszły wiek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zastoinowa niewydolność serca, α-hydroksymidazolam
Leksykon leków
Interakcje leku – Mizormic 5 mg/ml

Midazolam, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Po podaniu doustnym obserwuje się silniejsze zmiany stężenia i biodostępności leku niż po podaniu dożylnym, gdzie modyfikacji ulega głównie klirens ogólnoustrojowy. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, worykonazol czy inhibitory proteazy HIV (np. lopinawir/rytonawir), mogą zwiększać stężenie midazolamu w osoczu nawet 5-krotnie i wydłużać okres półtrwania do 3 razy, co znacząco podnosi ryzyko przedłużonej sedacji i depresji oddechowej. W przypadku induktorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna czy karbamazepina, dochodzi do znacznego obniżenia stężenia midazolamu (do 90% po podaniu doustnym) i skrócenia okresu półtrwania, co może skutkować niepowodzeniem terapii. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów życiowych i efektów klinicznych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów lub induktorów CYP3A4, a także unikanie doustnego podawania midazolamu z inhibitorami proteazy HIV ze względu na ryzyko toksyczności.
antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, aprepitant, atorwastatyna, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etomidat, flukonazol, indukcja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens ogólnoustrojowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, lopinawir, metabolit midazolamu, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, nefazodon, okres półtrwania, pochodna opiatów, posakonazol, propofol, roksytromycyna, ryfampicyna, sakwinawir, werapamil, worykonazol, wziewny lek znieczulający, α-hydroksymidazolam

α-hydroksymidazolam

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Ozased 2 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Baxter 5 mg/ml

Interakcje leku – Mizormic 5 mg/ml