potencjał rakotwórczy
Potencjał rakotwórczy określa zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do wywoływania transformacji nowotworowej w komórkach organizmu. Substancje o właściwościach kancerogennych mogą inicjować proces kancerogenezy poprzez uszkodzenie DNA, zaburzanie mechanizmów naprawy genetycznej lub wpływanie na proliferację komórkową.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje substancje według ich potencjału rakotwórczego w pięciu grupach: od grupy 1 (udowodnione działanie rakotwórcze u ludzi) do grupy 4 (prawdopodobnie nierakotwórcze). Ocena potencjału rakotwórczego opiera się na badaniach epidemiologicznych, doświadczeniach na zwierzętach oraz badaniach mechanizmów działania na poziomie komórkowym i molekularnym.
W praktyce klinicznej istotne jest rozpoznawanie czynników o potencjale rakotwórczym w celu prowadzenia skutecznej profilaktyki pierwotnej nowotworów. Dotyczy to zarówno ekspozycji zawodowej (np. azbest, benzen, promieniowanie jonizujące), czynników środowiskowych (np. promieniowanie UV, zanieczyszczenie powietrza), jak i stylu życia (np. dym tytoniowy, alkohol, niewłaściwa dieta).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duodart 0,5 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Duodart, zawierający 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, nie był badany bezpośrednio jako połączenie obu substancji, jednak oddzielne badania przedkliniczne potwierdziły bezpieczeństwo obu składników zgodnie z ich mechanizmami działania: dutasteryd jako inhibitor 5-alfa-reduktazy oraz tamsulosyna jako antagonista receptorów α1-adrenergicznych. Dutasteryd wykazał toksyczność reprodukcyjną u samców szczurów, objawiającą się zmniejszeniem masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżeniem płodności, co jest zgodne z jego farmakologicznym działaniem. W okresie ciąży dutasteryd indukował feminizację płodów męskich u szczurów i królików, jednak u naczelnych nie zaobserwowano takich efektów, nawet przy stężeniach przekraczających te spodziewane u ludzi po ekspozycji na nasienie zawierające dutasteryd, co wskazuje na niskie ryzyko teratogenne u ludzi.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie teratogenności, dutasteryd, feminizacja płodów, genotoksyczność, gruczoł krokowy, hiperprolaktynemia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, pęcherzyk nasienny, potencjał rakotwórczy, receptor α1-adrenergiczny, tamsulosyna, toksyczność ogólna, toksyczny wpływ na reprodukcję, wskaźnik płodności, zaburzenie ejakulacji, zmiana proliferacyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ceftriaxone Kabi 2 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ceftriaksonu wykazały, że podawanie dużych dawek soli wapniowej tego antybiotyku prowadzi do powstawania odwracalnych złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym, szczególnie u psów i małp. Testy genotoksyczności nie potwierdziły działania mutagennego ani aberracyjnego na materiał genetyczny, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego. Ponadto, badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, płodu ani rozwój pourodzeniowy, sugerując bezpieczeństwo stosowania ceftriaksonu w kontekście funkcji rozrodczych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Masultab 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amisulprydu, substancji czynnej preparatu Masultab, wykazały brak istotnego ryzyka toksyczności ogólnoustrojowej, teratogenności, mutagenności oraz karcynogenności. Maksymalnie tolerowane dawki u zwierząt (szczury: 200 mg/kg/dobę, psy: 120 mg/kg/dobę) były 2-7-krotnie wyższe niż maksymalne zalecane dawki u ludzi, a obserwowane zmiany miały charakter efektów farmakologicznych bez znaczenia toksykologicznego. Badania karcynogenności na myszach (do 120 mg/kg/dobę) i szczurach (do 240 mg/kg/dobę) nie wykazały istotnego ryzyka nowotworowego, podobnie jak badania teratogenności na szczurach, królikach i myszach, które potwierdziły brak działania teratogennego amisulprydu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cirrus 5 mg + 120 mg
Produkt leczniczy Cirrus, zawierający 5 mg cetyryzyny dichlorowodorku o natychmiastowym uwalnianiu oraz 120 mg pseudoefedryny chlorowodorku o przedłużonym uwalnianiu, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne oceniające toksyczność ogólną, mutagenność, klastogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. W badaniach na szczurach i małpach (dawki odpowiednio ≥30 mg/kg i ≥40 mg/kg mc./dobę) nie zaobserwowano toksyczności, przy czym dawki te były odpowiednio 8- i 11-krotnie wyższe niż zalecane u ludzi. Ekspozycja ogólnoustrojowa u małp była większa niż u ludzi, natomiast u szczurów mniejsza. Brak jest specyficznych badań rakotwórczości dla kombinacji cetyryzyny i pseudoefedryny, jednak dostępne dane nie wskazują na działanie mutagenne ani klastogenne, co sugeruje niskie ryzyko potencjału rakotwórczego u ludzi.
badania przedkliniczne, cetyryzyna dichlorowodorek, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, małpy cynomolgus, narażenie ogólnoustrojowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, pseudoefedryna chlorowodorek, rozwój płodowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Feiba NF 1000 j. (1000 j. FEIBA), 50 j./ml
Badania przedkliniczne leku FEIBA NF, zawierającego zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII, opierają się na badaniach toksyczności ostrej przeprowadzonych na modelach zwierzęcych, w tym na myszach z hemofilią A oraz zdrowych myszach i szczurach. Stosowano dawki przekraczające 200 j./kg masy ciała, czyli powyżej maksymalnej dawki dobowej rekomendowanej dla ludzi. Wyniki wskazują, że głównym ryzykiem jest nadkrzepliwość wynikająca z prokoagulacyjnych właściwości preparatu. Ze względu na reakcje immunologiczne zwierząt na ludzkie białka krzepnięcia, nie jest możliwe przeprowadzenie wiarygodnych badań toksyczności po podaniu wielokrotnym.
aktywowany czynnik VII, antygen koagulacyjny czynnika VIII, czynniki krzepnięcia, czynniki krzepnięcia II IX X, gen czynnika VIII, hemofilia A, inhibitor czynnika VIII, nadkrzepliwość, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeciwciała przeciwko heterologicznym białkom, reakcja immunologiczna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ kalikreina-kinina, właściwości prokoagulacyjne, zespół czynników krzepnięcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Opokan 7,5 mg
Meloksykam, substancja czynna preparatu Opokan 7,5 mg, wykazuje profil toksykologiczny typowy dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Badania przedkliniczne na dwóch gatunkach zwierząt ujawniły działania niepożądane przy długotrwałym podawaniu dużych dawek, takie jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwica brodawek nerkowych. Wpływ na funkcje reprodukcyjne zaobserwowano już przy dawce doustnej ≥ 1 mg/kg/dobę u szczurów, manifestujący się zmniejszeniem owulacji, hamowaniem implantacji oraz działaniem embriotoksycznym, w tym nasilonym resorpcją zarodków. W końcowym okresie ciąży meloksykam wykazywał toksyczny wpływ na płód, zgodny z mechanizmem inhibitorów syntezy prostaglandyn. Nie stwierdzono jednak działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i do 80 mg/kg u królików, co stanowi dawki wielokrotnie przekraczające kliniczne (7,5–15 mg u osoby 75 kg).
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owulacja, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, resorpcja zarodka, toksyczność - Leksykon substancji czynnych
Nalewka kozłkowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nalewka kozłkowa (Valerianae tinctura), stanowiąca 24,9 g na 100 g produktu Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae), jest pozyskiwana przy użyciu 70% etanolu, a sam produkt zawiera 67-74% obj. etanolu. Aktualnie brak jest kompleksowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji aktywnej, w tym badań toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego, rakotwórczego oraz wpływu na rozrodczość. W charakterystyce produktu leczniczego nie przedstawiono szczegółowych wyników badań przedklinicznych zarówno dla nalewki kozłkowej, jak i pozostałych składników aktywnych, takich jak nalewka miętowa, nalewka gorzka, nalewka z dziurawca oraz papaweryny chlorowodorek.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, etanol 70%, Fortestomachicae, krople żołądkowe z papaweryną, nalewka gorzka, nalewka kozłkowa, nalewka miętowa, nalewka z dziurawca, papaweryny chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alneta 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej leku Alneta, wykazały, że podawanie dawkami około 50-krotnie przekraczającymi maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) może wpływać na przebieg porodu u zwierząt (szczury, myszy), powodując opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach dotyczących płodności samców i samic szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m² powierzchni ciała), nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak przy dawkach porównywalnych do ludzkich (w mg/kg) u samców zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ na funkcje rozrodcze.
aberracja chromosomowa, amlodypina, bezylan, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacja genetyczna, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przebieg ciąży, przeżywalność potomstwa, rozród, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Formetic 500 mg
Przedkliniczne badania metforminy chlorowodorku, obejmujące konwencjonalne testy farmakologiczne i toksykologiczne, nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Ocena wpływu leku na kluczowe układy, takie jak sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, potwierdziła brak negatywnych efektów. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, zarówno w krótkim, jak i długim okresie, nie wskazały na ryzyko przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Dodatkowo, testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, co eliminuje obawy o uszkodzenia materiału genetycznego.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, metformina chlorowodorek, ocena przedkliniczna, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, rozwój postnatalny, stosowanie kliniczne, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Stomezul 40 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa ezomeprazolu, substancji czynnej leku Stomezul, opierała się na kompleksowych badaniach farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz ocenie wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. Wyniki nie wykazały istotnego ryzyka dla pacjentów przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa, a testy genotoksyczności nie wskazały na potencjał uszkadzania DNA. Ponadto, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania ezomeprazolu w populacji reprodukcyjnej.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie niepożądane, ezomeprazol, genotoksyczność, hipergastrynemia, komórki ECL, komórki enterochromafinopodobne, kwas solny, potencjał rakotwórczy, poziom gastryny, proliferacja, rakowiak, rozwój potomstwa, schorzenie przewodu pokarmowego, sekrecja kwasu żołądkowego, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Teva 14 mg
Badania przedkliniczne teriflunomidu wykazały toksyczność po wielokrotnym podaniu doustnym u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 12 miesięcy), z głównymi narządami docelowymi: szpikiem kostnym, narządami limfatycznymi, przewodem pokarmowym, narządami rozrodczymi oraz trzustką. Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię oraz wtórne zakażenia, co wiązano z hamowaniem podziału komórek i wpływem na układ immunologiczny. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, z toksycznością pojawiającą się przy dawkach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi. Potencjał genotoksyczny był ograniczony – brak mutagenności in vitro i klastogenności in vivo, mimo że w in vitro zaobserwowano klastogenność związaną z hamowaniem enzymu DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, ale nie in vivo. Badania kancerogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego.
4-trifluorometyloanilina, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie utleniające, leukopenia, limfocyty B, limfopenia, narządy limfatyczne, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, płytki krwi, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeciwciała IgM i IgG, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ immunologiczny, zakażenie wtórne - Leksykon substancji czynnych
N-cykloheksylobenzotiazylosufonamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące N-cykloheksylobenzotiazylosufonamidu, składnika mieszaniny pochodnych merkaptanowych w preparacie TRUE Test 36, wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego. Substancja ta stanowi około 1/3 mieszaniny, której całkowite stężenie wynosi 75 μg/cm² (61 μg/płatek), co przekłada się na około 25 μg/cm² (~20,3 μg/płatek) N-cykloheksylobenzotiazylosufonamidu. Badania uwzględniały kompleksową ocenę toksykologiczną wszystkich składników produktu, a krótkotrwała ekspozycja podczas testów płatkowych dodatkowo minimalizuje potencjalne ryzyko działań niepożądanych.
alergen testowy, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, disiarczek dibenzotiazylu, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, morfolinylomerkaptobenzotiazol, N-cykloheksylobenzotiazylosufonamid, ocena bezpieczeństwa, plaster TRUE Test, pochodna merkaptanowa, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko toksykologiczne, test płatkowy, test prowokacyjny - Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eprosartan, substancja czynna leku Teveten, wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej, co potwierdzają badania na szczurach i myszach przy dawkach do 3000 mg/kg m.c. oraz na psach do 1000 mg/kg m.c., bez przypadków śmiertelnych. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów nie zaobserwowano objawów toksyczności przy dawkach do 1000 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy. U psów dawki ≥30 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy powodowały przejściowe zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), które uległy normalizacji po roku mimo kontynuacji leczenia, co sugeruje adaptacyjne mechanizmy kompensacyjne. W badaniach reprodukcyjnych u ciężarnych królików dawka 10 mg/kg m.c./dobę w późnym okresie ciąży wywołała zgony matek i płodów, natomiast dawka 3 mg/kg m.c./dobę była toksyczna jedynie dla matek, bez wpływu na płody, co jest zgodne z profilem antagonistów receptora angiotensyny II. Ocena genotoksyczności eprosartanu, przeprowadzona w badaniach in vitro i in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani genotoksycznego. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (do 600 mg/kg m.c./dobę) i myszach (do 2000 mg/kg m.c./dobę) przez okres 2 lat nie potwierdziły potencjału onkogennego tej substancji. Podsumowując, eprosartan charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ostrej i przewlekłej, brakiem działania genotoksycznego oraz rakotwórczego, jednak wymaga ostrożności w stosowaniu u ciężarnych ze względu na potencjalną toksyczność reprodukcyjną.
antagonista receptora angiotensyny II, badania in vitro, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, eprosartan, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, krwinki czerwone, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, Teveten, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marimigran 100 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne preparatu Marimigran, zawierającego ziele maruny (Tanacetum parthenium), wykazały brak działania mutagennego w trzech niezależnych testach Amesa, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego substancji czynnej. W badaniu toksyczności rozwojowej u ciężarnych szczurów stwierdzono toksyczność wobec matek i płodów przy dawkach około 58,7-krotnie przekraczających zalecaną dawkę terapeutyczną dla ludzi, co sugeruje ograniczone ryzyko przy standardowej ekspozycji klinicznej. Jednakże brak jest kompleksowych danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, w tym wpływu na płodność, rozwój zarodka i przebieg ciąży, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa preparatu.
badanie kliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie toksyczne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, praktyka medyczna, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, test Amesa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, ziele maruny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku BINATTA (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego tapentadolu, co sugeruje niskie ryzyko kancerogenności u ludzi. Ocena wpływu na rozrodczość wykazała brak negatywnego wpływu na płodność szczurów, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności zarodków, bez jednoznacznego wskazania, czy efekt ten dotyczył samców czy samic. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie potwierdziły działania teratogennego przy podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karmienie piersią, maksymalna dawka tolerowana, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, reprodukcja i rozwój, tapentadol, test Amesa, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Krople miętowe –
Produkt leczniczy Krople miętowe zawiera nalewkę miętową (Menthae piperitae tinctura) z zawartością olejku miętowego nie mniejszą niż 5,0%, DER 1:19,7-21, ekstrahowaną etanolem 90% (V/V). Pomimo tradycyjnego zastosowania i częściowo znanego profilu bezpieczeństwa nalewki miętowej, nie przeprowadzono kompleksowych badań nieklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania tego preparatu. Brak jest danych dotyczących toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, toksyczności narządowej, interakcji farmakologicznych, a także toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności (w tym testów Amesa, aberracji chromosomowych i mikrojądrowych) oraz kancerogenezy. Produkt zawiera również etanol w stężeniu 80-86% (v/v), co należy uwzględnić przy ocenie bezpieczeństwa stosowania.
aberracja chromosomowa, badanie niekliniczne, badanie toksykologiczne, dokumentacja przedkliniczna, ekstrakcja etanolem, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, kancerogeneza, nalewka miętowa, olejek miętowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, ryzyko onkogenne, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dicloreum 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku sodowego, substancji czynnej preparatu Dicloreum 50 mg, wykazały niską toksyczność ostrą z wartościami LD50 po podaniu domięśniowym wynoszącymi >225 mg/kg u szczurów oraz >250 mg/kg u myszy. Badania na królikach nie wykazały zaburzeń hemodynamicznych, co świadczy o dobrej tolerancji układu sercowo-naczyniowego przy ostrym narażeniu. Długotrwałe podawanie diklofenaku w dawkach terapeutycznych nie powodowało istotnych skutków ubocznych, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu przewlekłym.
dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, diklofenak sodowy, działanie teratogenne, indukcja mutacji, podanie domięśniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko rozwoju nowotworów, skutki uboczne, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon substancji czynnych
Mesna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mesna, substancja czynna Uromitexanu, jest związkiem tiolowym o niskiej toksyczności i obojętnym profilu farmakologicznym, wykazującym szybkie wydalanie nerkowe, co ogranicza jej dystrybucję do tkanek i koncentruje działanie ochronne na układzie moczowym. Dzięki temu mesna nie wpływa na skuteczność przeciwnowotworową oksazafosforyn ani nie wywołuje ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Badania przedkliniczne nie wykazały potencjału mutagennego, kancerogennego, embriotoksycznego ani teratogennego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania u pacjentów poddawanych chemioterapii.
bezdech, bezpieczeństwo terapeutyczne, dawka letalna, działanie niepożądane, eliminacja nerkowa, indeks terapeutyczny, objawy neurologiczne, objawy oddechowe, potencjał embriotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, sinica, skuteczność przeciwnowotworowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, układ moczowy, związek tiolowy - Leksykon substancji czynnych
Ipidakryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania ipidakryny chlorowodorku wykazały umiarkowaną toksyczność ostrą z wartościami LD50 wynoszącymi odpowiednio 68 mg/kg (myszy, doustnie), 62 mg/kg (szczury, doustnie), 55 mg/kg (króliki, doustnie) oraz 52 mg/kg (nieokreślony gatunek, podskórnie). Toksyny przewlekłe ujawniły rzadkie i krótkotrwałe działania niepożądane, głównie związane z pobudzeniem receptorów M-cholinergicznych, co umożliwia elastyczne dostosowanie dawkowania w celu optymalizacji efektu terapeutycznego. Badania genotoksyczności i teratogenności nie wykazały potencjału mutagennego, rakotwórczego ani embriotoksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania ipidakryny u kobiet w ciąży oraz w kontekście długotrwałej terapii.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania, dawka letalna, dawka letalna 50, działanie embriotoksyczne, działanie immunotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ipidakryny chlorowodorek, potencjał rakotwórczy, receptor M-cholinergiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbagen 150 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD) obejmowała badania farmakologiczne, genotoksyczne, immunotoksyczne, reprodukcyjne oraz karcynogenne. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń, choć w toksyczności po wielokrotnych dawkach zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy. Immunostymulacja wykazała, że MHD, a w mniejszym stopniu okskarbazepina, mogą indukować opóźnioną reakcję nadwrażliwości, co ma znaczenie kliniczne. W testach genotoksyczności in vitro okskarbazepina zwiększała mutacje w teście Amesa (bez aktywacji metabolicznej) oraz powodowała aberracje chromosomowe i poliploidię w komórkach CHO, natomiast MHD dawała ujemny wynik w teście Amesa i nie wykazywała mutagenności ani klastogenności in vitro i in vivo (szpik kostny szczura). Okskarbazepina w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę nie wpływała na płodność szczurów, jednak MHD w dawkach klinicznych powodowała zaburzenia cyklu rujowego i zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz implantacji u samic. Badania reprodukcyjne wykazały zwiększoną śmiertelność zarodków i opóźnienia rozwojowe przy dawkach toksycznych dla matki, a w jednym badaniu obserwowano wzrost wad rozwojowych u płodów szczura.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, estradiol, hormon luteinizujący, immunotoksyczność, indukcja mikrosomalnych enzymów wątrobowych, karcynogenność, nefrotoksyczność, okskarbazepina, opóźniona reakcja nadwrażliwości, pochodna monohydroksylowa, poliploidia, potencjał rakotwórczy, reakcja immunologiczna, szpik kostny, test in vitro, toksyczność, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ospamox 1000 mg 1000 mg
Przedkliniczne badania amoksycyliny, substancji czynnej leku Ospamox, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym w modelach zwierzęcych nie ujawniły istotnych objawów toksycznych, co jest istotne dla długotrwałych terapii antybiotykowych. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego ani uszkodzeń DNA, a ocena wpływu na reprodukcję nie wskazała na ryzyko dla płodności, rozwoju zarodka, płodu czy potomstwa. Warto podkreślić, że nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego amoksycyliny.
aberracja chromosomowa, amoksycylina, antybiotyk, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, praktyka kliniczna, rozwój zarodkowo-płodowy, terapia antybiotykowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alpragen 1 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych, potwierdzony negatywnym wynikiem testu Amesa in vitro oraz brakiem nieprawidłowości chromosomalnych w teście mikrojądrowym in vivo u szczurów przy dawce do 100 mg/kg (500-krotność maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla ludzi 10 mg). Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach odpowiednio do 30 mg/kg/dobę (150x MZDD) i 10 mg/kg/dobę (50x MZDD), nie wykazały działania rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, alprazolam nie oddziaływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 5 mg/kg/dobę (25x MZDD), choć ekspozycja prenatalna wiązała się z opóźnieniem rozwoju płodowego oraz zmianami behawioralnymi potomstwa, których znaczenie kliniczne wymaga dalszych badań.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, droga doustna, działanie karcynogenne, ekspozycja prenatalna, maksymalna zalecana dawka, napad padaczkowy, neowaskularyzacja rogówki, nieprawidłowość chromosomalna, płodność, pochodna benzodiazepiny, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność przewlekła, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania peryndoprylu, indapamidu i amlodypiny, zarówno indywidualnie, jak i w skojarzeniu w produkcie Co-Amlessa, wykazały korzystny profil toksykologiczny. Peryndopryl wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu, bez potencjału mutagennego i rakotwórczego. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, choć inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego. Indapamid, podawany w dawkach od 40 do 8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, wywoływał spodziewane efekty moczopędne, a toksyczność ostra wiązała się z farmakologicznym działaniem leku. Testy mutagenności i rakotwórczości indapamidu były negatywne. Skojarzenie peryndoprylu z indapamidem wykazało nieco większą toksyczność, głównie żołądkowo-jelitową i matczyną, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, bez nasilenia nefrotoksyczności.
amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, diuretyk, działanie farmakologiczne, działanie moczopędne, embriotoksyczność, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, margines bezpieczeństwa, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, rozszerzenie naczyń obwodowych, teratogenność, test mutagenności, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulfasalazin Krka 500 mg
Badania przedkliniczne sulfasalazyny wykazały bardzo niski potencjał toksyczności ostrej, z wartością LD50 po podaniu doustnym u szczurów wynoszącą 12500 mg/kg masy ciała, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Jednakże, w modelach zwierzęcych (szczury, króliki) zaobserwowano istotne obniżenie płodności u samców przy dawkach około 6-krotnie wyższych niż standardowe dawki terapeutyczne, co ma znaczenie kliniczne u mężczyzn w wieku reprodukcyjnym. Dodatkowo, badania in vitro wykazały potencjalne działanie genotoksyczne sulfasalazyny, manifestujące się uszkodzeniami chromosomów w ludzkich limfocytach, prawdopodobnie związane z fazą G1 cyklu komórkowego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Requip 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu, substancji czynnej leku Requip, obejmowały ocenę wpływu na rozrodczość, toksyczność ogólną, potencjał genotoksyczny i rakotwórczy oraz farmakologię bezpieczeństwa. W badaniach na samicach szczurów wykazano, że ropinirol obniża stężenie prolaktyny, co wpływa na implantację zarodka, jednak u ludzi prolaktyna nie jest niezbędna do zagnieżdżenia. Toksyczność płodowa u szczurów była dawkozależna: zmniejszenie masy ciała płodów przy 60 mg/kg/dobę (AUC ~2x MRHD), zwiększone obumieranie płodów przy 90 mg/kg/dobę (AUC ~3x MRHD) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (AUC ~5x MRHD). Brak działania teratogennego stwierdzono przy 120 mg/kg/dobę (AUC ~4x MRHD). U królików nie zaobserwowano wpływu na organogenezę przy 20 mg/kg (Cmax 9,5x MRHD), jednak kombinacja ropinirolu (10 mg/kg, Cmax 4,8x MRHD) z L-dopą zwiększała częstość i nasilenie wad wrodzonych palców.
ciśnienie tętnicze, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, mechanizm działania, obumarcie płodu, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, receptor dopaminowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, specyficzność gatunkowa, toksyczność płodowa, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Mykofenolan mofetylu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mykofenolan mofetylu, stosowany w immunosupresji, wykazuje brak działania rakotwórczego w badaniach przedklinicznych przy ekspozycji 2-3-krotnie wyższej niż u pacjentów po przeszczepieniu nerki (2 g/dobę) oraz 1,3-2-krotnie wyższej niż u pacjentów po przeszczepieniu serca (3 g/dobę). Testy genotoksyczności wskazały na zdolność do wywoływania aberracji chromosomalnych in vitro i in vivo, co jest powiązane z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów, jednak nie stwierdzono mutagenności w innych testach genowych. W badaniach na szczurach nie zaobserwowano wpływu na płodność samców przy dawkach do 20 mg/kg m.c./dobę (ekspozycja 2-3× wyższa niż kliniczna), natomiast u samic dawka 4,5 mg/kg m.c./dobę (ekspozycja 0,3-0,5× klinicznej) powodowała wady wrodzone potomstwa, takie jak brak oczu, brak żuchwy i wodogłowie, bez toksyczności u matek.
aberracja chromosomalna, działanie genotoksyczne, ektopia serca, hamowanie syntezy nukleotydów, leczenie immunosupresyjne, mutacja genowa, mykofenolan mofetylu, płodność samców, płodność samic, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, przepuklina przeponowa, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, resorpcja płodu, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, układ chłonny, układ krwiotwórczy, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona, wodogłowie, wrodzony brak oczu, wrodzony brak żuchwy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suprovia 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej leku Suprovia, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa względem toksyczności narządowej, neurotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję. Hepatotoksyczność i nefrotoksyczność u gryzoni pojawiały się przy narażeniu >58-krotnym w stosunku do ekspozycji terapeutycznej u ludzi, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie odnotowano szkodliwych efektów. Neurotoksyczne objawy u psów (m.in. ataksja, drżenie, ślinienie się) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych występowały przy około 23-krotnym narażeniu, bez efektów przy 6-krotnym. W badaniach genotoksyczności i kancerogenności nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego u myszy, a zwiększona częstość guzów wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej była prawdopodobnie wtórna do przewlekłej hepatotoksyczności i nie ma istotnego znaczenia klinicznego dla ludzi. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej nie zaobserwowano wpływu na płodność, a zmiany rozwojowe (zniekształcenia żeber u płodów szczurów) pojawiały się przy narażeniu >29-krotnym, co również nie wskazuje na ryzyko kliniczne.
ataksja, badanie przedkliniczne, dysfunkcja oddechowa, dyskomfort, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, ekspozycja kliniczna, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, miotoksyczność, narażenie ustrojowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksykologia reprodukcyjna, zniekształcenie żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berotec N 100 100 mcg/dawkę inh.
Fenoterolu bromowodorek, substancja czynna Berotec N 100, wykazuje niską toksyczność ostrą przy podaniu wziewnym, z dawkami LD50 w zakresie 0,58-670 mg/kg masy ciała u szczurów, psów i małp bez odnotowanej śmiertelności. W badaniach wielokrotnego podawania (do 78 tygodni) u myszy, szczurów i psów zaobserwowano typowe dla beta-sympatykomimetyków efekty toksyczne, takie jak hipokaliemia, tachykardia oraz przerost i uszkodzenie mięśnia sercowego, szczególnie u psów przy dawkach wziewnych >0,019 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego przy dawkach doustnych do 40 mg/kg/dobę, choć przy bardzo wysokich dawkach (300 mg/kg/dobę doustnie, 20 mg/kg/dobę dożylnie) odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów i wady rozwojowe. Fenoterol nie wykazuje działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo.
aktywność mitotyczna, działanie beta-adrenergiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie tokolityczne, fenoterolu bromowodorek, hipokaliemia, LD50, lek beta-adrenergiczny, lek beta-sympatykomimetyczny, mięśniak macicy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost mięśnia sercowego, tachykardia, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclophosphamide Sandoz 100 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cyklofosfamidu wykazały niską toksyczność ostrą w różnych gatunkach zwierząt (myszy, świnki morskie, króliki, psy), jednak długotrwała ekspozycja w dawkach toksycznych prowadzi do selektywnej hepatotoksyczności, manifestującej się zwyrodnieniem tłuszczowym i martwicą wątroby. Próg hepatotoksyczności różni się istotnie między gatunkami: u królików wynosi 100 mg/kg masy ciała, a u psów 10 mg/kg, co podkreśla konieczność ostrożnej interpretacji danych przedklinicznych i ich ekstrapolacji na ludzi. Ponadto, cyklofosfamid wykazuje silne działanie mutagenne i genotoksyczne, potwierdzone aberracjami chromosomalnymi zarówno in vitro, jak i in vivo, co wiąże się z jego mechanizmem działania jako czynnika alkilującego i potencjałem rakotwórczym udokumentowanym w badaniach na szczurach i myszach.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, błona śluzowa jelit, cyklofosfamid, czynnik alkilujący, działanie hepatotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, martwica tkanki wątrobowej, organogeneza, potencjał rakotwórczy, próg hepatotoksyczności, toksyczność ostra, transformacja nowotworowa, wada rozwojowa, wada układu kostnego, zwyrodnienie tłuszczowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allergodil SPRINT 1,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa azelastyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Allergodil SPRINT, wykazały brak działania alergizującego u świnek morskich oraz brak genotoksyczności i rakotwórczości w testach in vitro i in vivo. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego. W zakresie wpływu na płodność, zaobserwowano zmniejszenie indeksu płodności u szczurów przy dawkach doustnych powyżej 3,0 mg/kg mc./dobę, jednak bez toksycznego wpływu na narządy rozrodcze w badaniach przewlekłych, co sugeruje mechanizmy niezwiązane z bezpośrednim uszkodzeniem anatomicznym układu rozrodczego.
Allergodil SPRINT, azelastyna chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie alergizujące, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, indeks płodności, obumarcie płodu, opóźnienie wzrostu płodu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik płodności, zaburzenie kostne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ovestin 2 mg
W dokumentacji rejestracyjnej produktu leczniczego Ovestin (2 mg, tabletki) zawierającego estriol brak jest szczegółowych danych dotyczących bezpieczeństwa przedklinicznego. Nie przedstawiono wyników badań toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego, toksycznego wpływu na rozrodczość i rozwój, a także badań farmakologicznych i farmakokinetycznych. Substancją czynną jest estriol w dawce 2 mg na tabletkę, a w składzie pomocniczym znajduje się laktoza jednowodna w ilości około 88,25 mg na tabletkę.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 40 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa dazatynibu został oceniony w badaniach in vitro i in vivo na myszach, szczurach, małpach oraz królikach. Główne układy narządowe dotknięte toksycznością to układ pokarmowy, krwiotwórczy i limfatyczny, z odwracalnymi zmianami po zakończeniu leczenia. W badaniach na szczurach i małpach jelito było głównym narządem docelowym toksyczności, a w układzie krwiotwórczym obserwowano zmiany w parametrach erytrocytów i szpiku kostnym. Dazatynib wykazywał działanie immunosupresyjne, zmniejszając liczbę limfocytów i masę narządów limfatycznych. Długoterminowo u małp stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. Lek hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak bez samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wydłużania odstępu QT in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały zaburzeń elektrokardiograficznych. Wyniki testów genotoksyczności były niejednoznaczne – brak mutagenności w teście Amesa i mikrojądrowym, ale obecność efektu klastogennego in vitro w komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie niekliniczne, brodawczak macicy, czas krwawienia, dysfagia, działanie niepożądane, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, in vitro, in vivo, kanał potasowy hERG, krwinka czerwona, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, organogeneza, potencjał fototoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cezarius 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Cezarius 100 mg/ml roztwór doustny, wykazuje w badaniach przedklinicznych korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnego ryzyka toksycznego dla ludzi. U gryzoni zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, które nie wskazują na toksyczność. Badania reprodukcyjne u szczurów przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność ani zdolności reprodukcyjne. W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę dla samic (12-krotność MRHD) i 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów, przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z marginalnym zmniejszeniem masy płodu i nieznacznym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie pediatryczne, badanie przedkliniczne, dawka NOAEL, enzym wątrobowy, genotoksyczność, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, potencjał rakotwórczy, przerost zrazika wątrobowego, reakcja adaptacyjna, roztwór doustny, rozwój okołoporodowy, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citabax 20 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne cytalopramu, substancji czynnej w produktach Citabax (10 mg, 20 mg, 40 mg), wykazały niski profil toksyczności ostrej oraz brak istotnych działań niepożądanych przy długotrwałym stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Nie zidentyfikowano narządów docelowych toksyczności przewlekłej, co potwierdza bezpieczeństwo leku w terapii. Badania reprodukcyjne (segmenty I, II, III) nie wskazują na konieczność szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, mimo że przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne obserwowano zmniejszenie wskaźnika płodności, ciąży, liczby implantacji oraz zaburzenia spermatogenezy, co sugeruje szeroki margines bezpieczeństwa w zakresie funkcji rozrodczych.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, cytalopram, dawka terapeutyczna, depresja, działanie mutagenne, implantacja zarodka, karcynogenność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik ciąży, wskaźnik płodności, zaburzenia spermy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berodual (0,5 mg + 0,25 mg)/ml
Produkt leczniczy Berodual, zawierający 0,5 mg fenoterolu bromowodorku i 0,25 mg ipratropiowego bromku w 1 ml roztworu do nebulizacji, wykazuje niski profil toksyczności ostrej i przewlekłej w badaniach przedklinicznych na myszach, szczurach i psach. Wartości LD50 dla skojarzenia są głównie determinowane przez bromek ipratropiowy, bez synergistycznego nasilania toksyczności obu składników. Długotrwałe podawanie (do 13 tygodni) w dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne nie wykazało istotnych działań niepożądanych, poza pojedynczym przypadkiem blizny mięśnia lewej komory serca u psa przy dawce 84 μg/kg/dobę. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego przy podaniu wziewnym, natomiast doustne podanie fenoterolu w dawkach >25 mg/kg/dobę u królików i >38,5 mg/kg/dobę u myszy wiązało się ze wzrostem wad rozwojowych typowych dla beta-agonistów. Nie stwierdzono wpływu na płodność przy dawkach do 90 mg/kg/dobę ipratropiowego bromku i do 40 mg/kg/dobę fenoterolu.
badanie teratogenności, Berodual, beta-agonista, bromek ipratropiowy, bromowodorek fenoterolu, działanie beta-adrenergiczne, działanie guzotwórcze, działanie mutagenne, działanie niepożądane, mięśniak gładkokomórkowy, podanie doustne, podanie dożylne, podanie wziewne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, roztwór do nebulizacji, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ircolon 100 mg
Produkt leczniczy Ircolon zawierający 100 mg trimebutyny maleinianu w formie tabletek nie posiada dostępnych szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brakuje informacji na temat toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału rakotwórczego, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. W związku z tym ocena bezpieczeństwa opiera się głównie na wieloletnim doświadczeniu klinicznym oraz danych z nadzoru farmakoterapii, co wskazuje na konieczność ostrożności przy interpretacji ryzyka związanego z tym lekiem.
Ważnym aspektem jest obecność laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej w dawce 116,5 mg na tabletkę, co może stanowić przeciwwskazanie lub wymagać szczególnej uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Brak szczegółowych danych przedklinicznych podkreśla potrzebę monitorowania działań niepożądanych oraz indywidualnego podejścia do terapii, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do nietolerancji składników pomocniczych.
- Leksykon substancji czynnych
Megestrol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne dotyczące megestrolu octanu, substancji czynnej leku Megace, wykazały niejednoznaczne wyniki w zakresie potencjału rakotwórczego. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów sutka u samic psów poddanych długotrwałemu leczeniu, podczas gdy badania na szczurach i małpach nie potwierdziły takiego efektu. Brak jest jednoznacznych danych pozwalających na ekstrapolację tych wyników na populację ludzką, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza. Dodatkowo, badania na szczurach wykazały odwracalne feminizujące działanie megestrolu octanu na płody męskie, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w czasie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, gdy zachodzi kluczowe różnicowanie płciowe płodu.
badanie przedkliniczne, dane przedkliniczne, działanie feminizujące, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, immunotoksyczność, karcynogeneza, megestrol octan, nowotwór sutka, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, różnicowanie płciowe, skutki uboczne, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nystatin TZF 100000 IU/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Nystatin TZF (100 000 IU/ml) wykazały brak potencjału rakotwórczego oraz mutagennego nystatyny, co jest istotne z punktu widzenia długoterminowego stosowania w terapii przewlekłych zakażeń grzybiczych. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzeń genetycznych. Jednakże brak jest specyficznych danych dotyczących wpływu nystatyny na rozrodczość zwierząt, co ogranicza ocenę bezpieczeństwa stosowania leku w okresie ciąży i laktacji. W praktyce klinicznej decyzje o podaniu leku kobietom w ciąży powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem stosunku korzyści do ryzyka.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azycyna 200 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny, substancji czynnej leku Azycyna, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach sięgających 40-krotności dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Zaobserwowano jedynie przemijającą fosfolipidozę bez objawów toksyczności ogólnej. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości ze względu na krótkotrwały charakter terapii azytromycyną. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak potencjału do indukcji zmian genetycznych. Badania embriotoksyczności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego, jednak przy dawkach 100-200 mg/kg mc./dobę u szczurów stwierdzono niewielkie opóźnienie kostnienia płodów oraz zahamowanie przyrostu masy ciała u samic. Podobne opóźnienie kostnienia obserwowano także przy dawce 50 mg/kg mc./dobę w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
aberracja chromosomowa, azytromycyna, badania in vitro, badania in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, kostnienie, mutacja genowa, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, substancja czynna, test mutacji genowej, toksyczność ogólna, wada rozwojowa