Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eprosartan

Eprosartan, substancja czynna leku Teveten, wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej, co potwierdzają badania na szczurach i myszach przy dawkach do 3000 mg/kg m.c. oraz na psach do 1000 mg/kg m.c., bez przypadków śmiertelnych. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów nie zaobserwowano objawów toksyczności przy dawkach do 1000 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy. U psów dawki ≥30 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy powodowały przejściowe zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), które uległy normalizacji po roku mimo kontynuacji leczenia, co sugeruje adaptacyjne mechanizmy kompensacyjne. W badaniach reprodukcyjnych u ciężarnych królików dawka 10 mg/kg m.c./dobę w późnym okresie ciąży wywołała zgony matek i płodów, natomiast dawka 3 mg/kg m.c./dobę była toksyczna jedynie dla matek, bez wpływu na płody, co jest zgodne z profilem antagonistów receptora angiotensyny II. Ocena genotoksyczności eprosartanu, przeprowadzona w badaniach in vitro i in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani genotoksycznego. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (do 600 mg/kg m.c./dobę) i myszach (do 2000 mg/kg m.c./dobę) przez okres 2 lat nie potwierdziły potencjału onkogennego tej substancji. Podsumowując, eprosartan charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ostrej i przewlekłej, brakiem działania genotoksycznego oraz rakotwórczego, jednak wymaga ostrożności w stosowaniu u ciężarnych ze względu na potencjalną toksyczność reprodukcyjną.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania eprosartanu

Eprosartan, substancja czynna leku Teveten, został poddany szczegółowym badaniom przedklinicznym, które oceniały jego profil bezpieczeństwa w różnych aspektach toksykologicznych. Badania obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na rozród i rozwój, potencjału genotoksycznego oraz rakotwórczego.1

Toksyczność ogólna

Toksyczność ostra

W badaniach toksyczności ostrej eprosartanu nie odnotowano przypadków śmiertelnych u szczurów i myszy, którym podawano dawki sięgające 3000 mg/kg masy ciała. Podobnie, nie obserwowano zgonów u psów, które otrzymywały dawki do 1000 mg/kg masy ciała. Wyniki te wskazują na niski potencjał toksyczności ostrej eprosartanu.2

Toksyczność przewlekła

Badania toksyczności przewlekłej eprosartanu dostarczyły istotnych informacji o długoterminowym profilu bezpieczeństwa tej substancji. U szczurów nie zaobserwowano żadnych objawów toksyczności po doustnym podawaniu eprosartanu w dawkach do 1000 mg/kg masy ciała na dobę przez okres do 6 miesięcy.3

Natomiast u psów eprosartan podawany doustnie w dawkach 30 mg/kg masy ciała na dobę lub większych przez okres 6 miesięcy powodował zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych, w tym liczby erytrocytów, poziomu hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. Warto podkreślić, że wartości tych parametrów wróciły do normy po roku, pomimo kontynuacji podawania leku. Obserwacja ta sugeruje, że organizm psi wykształcił mechanizmy adaptacyjne neutralizujące ten wpływ eprosartanu na parametry czerwonokrwinkowe.4

Szkodliwy wpływ na rozród i rozwój

W badaniach nad wpływem eprosartanu na rozród i rozwój, szczególną uwagę poświęcono ocenie jego działania u ciężarnych królików. Wykazano, że eprosartan podawany w dawkach dobowych 10 mg/kg masy ciała w późnym okresie ciąży powodował zgony zarówno matek jak i płodów. Przy niższej dawce wynoszącej 3 mg/kg masy ciała na dobę, obserwowano toksyczne działanie eprosartanu wyłącznie u matek, bez negatywnego wpływu na płody. Obserwacje te są zgodne z ogólnym profilem bezpieczeństwa antagonistów receptora angiotensyny II, do których należy eprosartan (Teveten).5

Potencjał genotoksyczny

Ocena potencjału genotoksycznego eprosartanu była kompleksowa i obejmowała szereg badań zarówno in vitro jak i in vivo. W żadnym z przeprowadzonych testów nie zaobserwowano działania genotoksycznego tej substancji. Wyniki te wskazują, że eprosartan nie wykazuje potencjału mutagennego, który mógłby prowadzić do uszkodzeń genetycznych.6

Potencjał rakotwórczy

Badania oceniające potencjał rakotwórczy eprosartanu przeprowadzono na szczurach i myszach, którym substancję podawano przez okres 2 lat. U szczurów stosowano dawki do 600 mg/kg masy ciała na dobę, natomiast u myszy dawki sięgały 2000 mg/kg masy ciała na dobę. W żadnej z badanych grup zwierząt nie stwierdzono działania rakotwórczego eprosartanu, co wskazuje na brak potencjału onkogennego tej substancji.7

Zestawienie danych z badań przedklinicznych eprosartanu

Rodzaj badania Gatunek Dawkowanie Obserwacje
Toksyczność ostra Szczury i myszy Do 3000 mg/kg m.c. Brak przypadków śmiertelnych
Toksyczność ostra Psy Do 1000 mg/kg m.c. Brak przypadków śmiertelnych
Toksyczność przewlekła Szczury Do 1000 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy Brak objawów toksyczności
Toksyczność przewlekła Psy ≥30 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy Zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, normalizacja po roku mimo kontynuacji leczenia
Wpływ na rozród i rozwój Króliki (ciężarne) 10 mg/kg m.c./dobę Zgony matek i płodów w późnym okresie ciąży
Wpływ na rozród i rozwój Króliki (ciężarne) 3 mg/kg m.c./dobę Toksyczność u matek, brak wpływu na płody
Genotoksyczność Badania in vitro i in vivo Różne Brak działania genotoksycznego
Rakotwórczość Szczury Do 600 mg/kg m.c./dobę przez 2 lata Brak działania rakotwórczego
Rakotwórczość Myszy Do 2000 mg/kg m.c./dobę przez 2 lata Brak działania rakotwórczego

8

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl