NOAEL
NOAEL (No-Observed-Adverse-Effect Level) to najwyższa dawka substancji chemicznej, która nie powoduje wykrywalnych, szkodliwych zmian w organizmie podczas badań toksykologicznych. Stanowi kluczowy parametr w ocenie bezpieczeństwa leków, dodatków do żywności, pestycydów i innych substancji chemicznych.
W praktyce klinicznej NOAEL jest wykorzystywany do ustalania dopuszczalnych dziennych dawek dla pacjentów oraz określania marginesu bezpieczeństwa farmakoterapii. Wartość ta jest wyznaczana na podstawie długoterminowych badań na zwierzętach i uwzględnia najbardziej wrażliwe punkty końcowe toksyczności, takie jak zmiany histopatologiczne, biochemiczne czy funkcjonalne.
Przy interpretacji wartości NOAEL należy pamiętać o różnicach międzygatunkowych, dlatego w ocenie bezpieczeństwa dla ludzi stosuje się współczynniki bezpieczeństwa (zwykle 10-100 razy niższe niż NOAEL). Parametr ten jest istotnym elementem w procesie rejestracji leków i oceny ryzyka ekspozycji na substancje potencjalnie toksyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sumatryptan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sumatryptan, stosowany w terapii migreny, wykazuje brak działania genotoksycznego i karcynogennego w badaniach przedklinicznych zarówno in vitro, jak i na modelach zwierzęcych. W dawkach terapeutycznych nie stwierdzono toksyczności ostrej ani przewlekłej. W przypadku terapii złożonej sumatryptanem i naproksenem (Frimig Duo), toksyczność po wielokrotnym podaniu doustnym u myszy była związana głównie z naproksenem, obejmując narządy takie jak przewód pokarmowy i nerki, z większą wrażliwością samic, co koreluje z około 1,5-krotnie wyższą ekspozycją (Cmax). Wpływ na płodność wykazywał zależność od drogi podania i ekspozycji – doustne podanie sumatryptanu w dawkach powodujących około 200-krotnie wyższe stężenia w osoczu niż u ludzi skutkowało zmniejszeniem zdolności do inseminacji u szczurów, podczas gdy podanie podskórne przy ekspozycji około 150-krotnie wyższej nie wykazywało takiego efektu. W badaniach na królikach obserwowano śmiertelność zarodków bez wyraźnych wad teratogennych, a w przypadku Frimig Duo stwierdzono toksyczne działanie na matkę, zmniejszenie masy płodu oraz zwiększenie liczby resorpcji i utraty miotów, z nieznacznie podwyższoną częstością wybranych wad rozwojowych.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, limfocyt krwi obwodowej, migrena, NOAEL, potencjał genotoksyczny, preparat złożony, przetrwały pień tętniczy, resorpcja zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodka, stężenie leku w osoczu, sumatryptan z naproksenem, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, wada rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vesanoid 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące tretynoiny (kwas all-trans-retinowy, ATRA) zawartej w preparacie Vesanoid wskazują na bardzo niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych. W badaniach podostrych i przewlekłych u szczurów ustalono NOAEL na poziomie ≤1 mg/kg mc./dobę, natomiast u psów dawka 30 mg/kg mc./dobę wywoływała toksyczne efekty, takie jak spadek masy ciała oraz zmiany patologiczne w skórze i jądrach. Długoterminowa ekspozycja u szczurów powodowała zmiany kostne (rozpad substancji międzykomórkowej), hematologiczne (anemia), nefrotoksyczność oraz toksyczne zmiany w układzie rozrodczym. U psów obserwowano zaburzenia spermatogenezy oraz rozrost szpiku kostnego. Metabolity tretynoiny (4-okso-tretynoina, izotretynoina, 4-okso-izotretynoina) wykazywały mniejszą aktywność biologiczną w indukcji różnicowania komórek białaczkowych HL-60, co jest istotne dla mechanizmu działania przeciwbiałaczkowego leku.
4-okso-izotretynoina, 4-okso-tretynoina, działanie mutagenne, działanie przeciwbiałaczkowe, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, izotretynoina, komórki białaczkowe, nefrotoksyczność, NOAEL, potencjał teratogenny, retinoidy, rozrost szpiku kostnego, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tretynoina, Vesanoid, zaburzenia spermatogenezy, zmiany hematologiczne, zmiany kostne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone na modelach zwierzęcych, w tym u małp i królików. U ciężarnych samic małp obserwowano poważne wady wrodzone potomstwa, takie jak atrezja odbytu, liczne deformacje kończyn (w tym oligo- i polidaktylia) oraz zmiany narządów wewnętrznych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła dawki letalne powyżej 2000 mg/kg/dobę, natomiast długoterminowe podawanie szczurzym dawkom 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni skutkowało odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i immunologiczną, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofie grasicy, przy dawce 1 mg/kg/dobę obserwowano łagodny spadek leukocytów, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, AUC, chłoniak myszy, embriotoksyczność, funkcja nerek, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, mutacja bakteryjna, NOAEL, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, przemieszczenie nerki, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, szpik kostny, test in vitro, test in vivo, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketesse 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa deksketoprofenu, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologię oraz toksyczność przewlekłą, nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych. Badania toksyczności przewlekłej na myszach i małpach pozwoliły ustalić poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie wyższych niż maksymalne dawki stosowane u ludzi. W badaniach na małpach zaobserwowano działania niepożądane, takie jak obecność krwi w kale, spowolniony przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i/lub dwunastnicy, jednak wystąpiły one przy ekspozycji 14-18-krotnie przekraczającej maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi. Brak jest natomiast danych dotyczących potencjału kancerogennego deksketoprofenu, gdyż nie przeprowadzono długoterminowych badań w tym zakresie.
badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, deksketoprofen, działanie niepożądane, działanie toksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologia, nadżerka błony śluzowej dwunastnicy, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAEL, potencjał kancerogenny, poziom NOAEL, przeżycie zarodka-płodu, rozwój zarodka i płodu, toksyczność przewlekła, zaburzenie homeostazy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cezarius 250 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Cezarius, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy, które nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach i myszach przy ekspozycji odpowiadającej dawkom stosowanym u ludzi zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i zdolności reprodukcyjne szczurów przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego na szczurach dawka NOAEL wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę dla ciężarnych samic (12-krotność MRHD) oraz 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów (4-krotność MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z nieznacznym zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków czy częstość wad rozwojowych.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, Cezarius, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, genotoksyczność, hepatomegalia, lewetyracetam, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, płodność, podwyższony poziom enzymów wątrobowych, potencjał rakotwórczy, przerost zrazika wątrobowego, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodkowa, toksyczność ciążowa, zmiana w wątrobie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 15 mg
Dane przedkliniczne lenalidomidu wykazały, że dawki letalne ostre u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę, co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne u ludzi, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach długoterminowych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Przy dawkach 1-2 mg/kg/dobę przez rok obserwowano odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, a dawka 1 mg/kg/dobę odpowiadająca ekspozycji klinicznej wiązała się z łagodnym zmniejszeniem leukocytów.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, teratogenność leku, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacydyna 4 mg
Badania przedkliniczne lacydypiny wykazały, że działania toksyczne leku są odwracalne i związane z farmakologicznym mechanizmem antagonistów kanałów wapniowych typu L. W dużych dawkach obserwowano zmniejszoną kurczliwość mięśnia sercowego u szczurów i psów, rozrost dziąseł oraz zaparcia u szczurów. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 15 mg/kg mc. powodowała wewnątrzmaciczną śmierć płodu i zwiększenie masy łożyska, przy czym NOAEL wynosił 2,5 mg/kg mc. U królików dawka 18 mg/kg mc. skutkowała zmniejszeniem masy ciała płodu, a NOAEL ustalono na 9 mg/kg mc. Ponadto, u szczurów podawanie lacydypiny w dużych dawkach przed porodem i podczas karmienia skutkowało zmniejszeniem przyrostu masy ciała młodych oraz zaburzeniami rozwoju fizycznego, a także hamowaniem skurczów macicy, co jest zgodne z blokadą kanałów wapniowych w mięśniówce gładkiej.
antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, blokowanie kanału wapniowego, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gruczolak, guz komórek śródmiąższowych, kanał wapniowy typu L, kurczliwość mięśnia sercowego, lacydypina, mięśniówka gładka macicy, NOAEL, rozrost dziąseł, rozrost komórek śródmiąższowych, skurcz macicy, toksyczność reprodukcyjna, wewnątrzmaciczna śmierć płodu - Leksykon substancji czynnych
Landiolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa landiololu, substancji czynnej produktu Runrapiq, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Testy farmakologiczne, toksyczności ostrej i przewlekłej oraz genotoksyczności nie ujawniły istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach reprodukcyjnych i rozwojowych nie stwierdzono toksycznego wpływu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, a wartość NOAEL dla toksyczności zarodkowo-płodowej u szczurów wyniosła 25 mg/kg mc./min, co stanowi 100-krotność maksymalnej dawki stosowanej u ludzi. Wyniki te potwierdzają selektywność landiololu wobec receptorów β-adrenergicznych oraz jego bezpieczeństwo w kontekście działania na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i ośrodkowy układ nerwowy.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dane niekliniczne, dawka terapeutyczna, landiolol, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, podanie w bolusie, potencjał mutagenny, przenikanie do mleka, receptor β-adrenergiczny, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxycodone Molteni 50 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa oksykodonu w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji (50 mg/ml) wykazały brak istotnego ryzyka teratogennego i toksycznego przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała u szczurów oraz do 125 mg/kg u królików. Zaobserwowane zmiany rozwojowe, takie jak zwiększona częstość występowania dodatkowego kręgu przedkrzyżowego i dodatkowej pary żeber u królików, występowały jedynie przy dawce 125 mg/kg, która jednocześnie wywoływała poważne objawy toksyczności u samic, co sugeruje, że zmiany te mogą być wtórne do toksyczności matczynej, a nie bezpośrednim działaniem teratogennym. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego szczurów odnotowano zmniejszenie masy ciała i spożycia pokarmu przy dawkach ≥ 2 mg/kg/dobę, z NOAEL ustalonym na poziomie 2 mg/kg/dobę dla pokolenia F1, bez wpływu na rozwój fizyczny, odruchy, zachowanie czy wskaźniki reprodukcyjne.
aberracja chromosomalna, badanie mikrojąderkowe, badanie mutagenności, bakteryjny test mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kręg przedkrzyżowy, NOAEL, oksykodon, potencjał klastogenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowy, test mysiego chłoniaka, toksyczność farmakologiczna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Icatibant Medical Valley 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ikatybantu obejmowały długoterminowe toksykologiczne testy na szczurach i psach, wykazując odwracalne zmiany w poziomach hormonów płciowych oraz opóźnienie dojrzewania płciowego. W 9-miesięcznym badaniu na psach ustalono NOAEL przy ekspozycji AUC 2,3-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 30 mg podskórnie. U szczurów obserwowano odwracalny przerost nadnerczy, którego kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone. Ikatybant nie wykazywał działania teratogennego przy dawkach do 25 mg/kg mc./dobę u szczurów i 10 mg/kg mc./dobę u królików, jednak jako silny antagonista bradykininy może wpływać na implantację i stabilność macicy, wykazując działanie tokolityczne i opóźniając poród przy dawkach 10 mg/kg mc./dobę. Badania na młodych szczurach wykazały częściowo odwracalną atrofię jąder i najądrzy po podaniu 3 mg/kg mc./dobę przez 7 tygodni.
atrofia jąder, badania toksykologiczne, bradykinina, działanie teratogenne, ekspozycja dobowa, genotoksyczność, gonadotropiny, ikatybant, implantacja w macicy, niedokrwienie serca, NOAEL, ostre niedokrwienie, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, rakotwórczość, tokolityk, zgon okołoporodowy, zmiany hemodynamiczne - Leksykon substancji czynnych
Lacydypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne lacydypiny, antagonisty wapnia, wykazały odwracalne działania toksyczne typowe dla tej klasy leków, takie jak zmniejszona kurczliwość mięśnia sercowego, rozrost dziąseł oraz zaparcia u szczurów i psów. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików, przy dawkach odpowiednio 15 mg/kg (NOAEL 2,5 mg/kg) i 18 mg/kg (NOAEL 9 mg/kg), zaobserwowano wewnątrzmaciczną śmierć płodu, zwiększenie masy łożyska oraz zmniejszenie masy ciała płodu. Ponadto, lacydypina wpływa na mięśniówkę macicy, powodując wydłużenie ciąży, zaburzenia porodu oraz hamowanie intensywności skurczów. Wpływ na rozwój postnatalny obejmował zmniejszenie przyrostu masy ciała młodych szczurów od 7 dnia po urodzeniu do zakończenia karmienia.
antagonista wapnia, badanie przedkliniczne, ciąża, dawka toksyczna, działanie niepożądane, guz z komórek śródmiąższowych jąder, kurczliwość mięśnia sercowego, lacydypina, mechanizm działania, mięśniówka macicy, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, przeciwwskazanie, rozrost dziąseł, rozwój płodu, rozwój postnatalny, skurcz macicy, test toksykologiczny, wewnątrzmaciczna śmierć płodu, zaparcia, zwiększenie masy łożyska - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imatinib Zentiva 100 mg
W badaniach przedklinicznych imatynib wykazał toksyczność wielonarządową, ze szczególnym wpływem na wątrobę, nerki oraz układ hematologiczny u szczurów, psów, małp i królików. Zmiany hematologiczne były łagodne do umiarkowanych, a wątroba u psów wykazywała ciężkie uszkodzenia po 2-tygodniowym podaniu leku, objawiające się wzrostem enzymów wątrobowych i martwicą komórek. U małp obserwowano uszkodzenia nerek z mineralizacją i zwyrodnieniem cewek nerkowych oraz wzrost stężenia BUN i kreatyniny. Długotrwałe podawanie imatynibu wiązało się ze zwiększoną częstością zakażeń oportunistycznych. Poziom NOAEL ustalono na 15 mg/kg u małp, co odpowiada około 1/3 maksymalnej dawki u ludzi (800 mg) przeliczonej na powierzchnię ciała. Imatynib nie wykazał jednoznacznej genotoksyczności in vivo, jednak w testach in vitro wykazano działanie klastogenne oraz mutagenne dla niektórych produktów pośrednich procesu produkcji.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, brodawczak gruczołu, cewka nerkowa, chłoniak mysi, dawka NOEL, działanie klastogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kardiomiopatia, martwica komórek wątrobowych, mineralizacja, nefrotoksyczność, niewydolność serca, NOAEL, organogeneza, pęcherz moczowy, profil bezpieczeństwa imatynibu, przepuklina mózgowa, przewlekła choroba nerek, spermatogeneza, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, toksyczność po podaniu, uszkodzenie nerek, zwyrodnienie cewek nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Gliptivil Combo, zawierający wildagliptynę i metforminę, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W 13-tygodniowych badaniach na zwierzętach nie wykazano nowych działań toksycznych przy jednoczesnym podawaniu obu substancji. Wildagliptyna wykazała opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego u psów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc. (7-krotność Cmax u ludzi), gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach u szczurów i myszy przy NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5x AUC) i 750 mg/kg mc. (142x AUC). U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, jednak nie ustalono dawki NOAEL. Badania genotoksyczności wildagliptyny nie wykazały działania mutagennego. W badaniach reprodukcyjnych i rozwojowych u szczurów i królików dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg mc. (10x AUC) i 50 mg/kg mc. (9x AUC), odpowiednio, przy czym zmiany rozwojowe były powiązane z toksycznością u matek. Dwuletnie badania karcynogenności wykazały brak zwiększonej częstości guzów u szczurów przy dawkach do 900 mg/kg mc. (200x AUC), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost gruczolakoraka sutka i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach do 1000 mg/kg mc., z NOAEL odpowiednio 500 mg/kg mc. (59x AUC) i 100 mg/kg mc. (16x AUC). Zmiany skórne u małp cynomolgus pojawiały się przy dawkach ≥ 5 mg/kg mc., z nasileniem i nieodwracalnością przy dawkach ≥ 80 mg/kg mc.
badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, faliste żebra, genotoksyczność, Gliptivil Combo, gruczolakorak sutka, karcynogenność, makrofag pęcherzykowy, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, pęcherzyk skórny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozwój zarodka, substancja czynna, toksyczność zarodkowa, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna z metforminą - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rupafin 1 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące rupatadyny fumaranu, uzyskane w badaniach farmakologicznych bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach na zwierzętach (szczury, świnki morskie, psy) wykazano, że dawki przekraczające ponad 100-krotnie zalecaną dawkę kliniczną (10 mg) nie powodowały wydłużenia odstępu QTc, zespołu QRS ani zaburzeń rytmu serca. Elektrofizjologiczne badania na izolowanych włóknach Purkiniego psów oraz na ludzkim kanale potasowym HERG wykazały brak wpływu rupatadyny i jej metabolitu 3-hydroksydesloratadyny na potencjały czynnościowe i kanały jonowe przy stężeniach odpowiednio do 2000 i 1685 razy wyższych niż maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) u ludzi po dawce 10 mg. Badania dystrybucji tkankowej potwierdziły brak kumulacji substancji w tkance serca.
badanie elektrofizjologiczne, dawka toksyczna, dystrybucja tkankowa, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, gen HERG, hydroksydesloratadyna, kanał potasowy, margines bezpieczeństwa, niecałkowite kostnienie, NOAEL, odstęp QTc, opóźnienie wzrostu, potencjał czynnościowy, rupatadyna fumaran, stężenie w osoczu, toksyczność płodowa, układ sercowo-naczyniowy, wady kośćca, włókna Purkiniego, zaburzenia rytmu serca, zespół QRS, zmniejszenie płodności, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alikval Duo 50 mg + 850 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Alikval Duo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych przy stosowaniu preparatu złożonego. W 13-tygodniowych testach na zwierzętach nie zaobserwowano istotnych efektów niepożądanych przekraczających znane profile bezpieczeństwa poszczególnych substancji. Wildagliptyna wykazywała specyficzne działania, takie jak opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego u psów przy dawce NOAEL 15 mg/kg (7-krotna ekspozycja względem Cmax u ludzi) oraz gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach szczurów i myszy przy NOAEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja względem AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, w tym biegunka i obecność krwi w kale, nie miały ustalonej dawki bez efektów niepożądanych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności wildagliptyny, a badania reprodukcyjne i rozwojowe wskazały na brak istotnych zaburzeń przy dawkach NOAEL do 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików, co odpowiada ekspozycjom 9-10-krotnie wyższym niż u ludzi. Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły istotnego ryzyka nowotworowego dla ludzi, mimo obserwacji zwiększonej częstości niektórych guzów u myszy przy bardzo wysokich dawkach (do 1000 mg/kg). W badaniach na małpach cynomolgus odnotowano zmiany skórne przy dawkach ≥5 mg/kg, które były odwracalne przy niższych dawkach i nie powodowały zmian histopatologicznych.
badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica, metformina, naczyniakomięsak krwionośny, nieprawidłowość histopatologiczna, NOAEL, opóźnienie rozwoju, rakotwórczość, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine 288,2 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Depakine (288,2 mg/5 ml, syrop) zawierającego sodu walproinian wykazały zróżnicowane wyniki dotyczące potencjału mutagennego. Walproinian nie wykazywał działania mutagennego w testach in vitro na bakteriach i komórkach chłoniaka myszy oraz nie indukował naprawy DNA w hepatocytach szczura. W badaniach in vivo po podaniu doustnym nie stwierdzono aberracji chromosomowych ani dominujących cech letalnych, natomiast po dootrzewnowym podaniu zaobserwowano uszkodzenia DNA u gryzoni. W badaniach klinicznych odnotowano zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne. Dane dotyczące rakotwórczości nie wskazują na istotne ryzyko dla człowieka, natomiast działanie teratogenne potwierdzono u myszy, szczurów i królików, z obserwacją wad rozwojowych wielu narządów oraz zaburzeń behawioralnych u potomstwa nawet do trzeciego pokolenia.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, hepatocyt, margines bezpieczeństwa, naprawa DNA, narząd rozrodczy, niepłodność męska, NOAEL, pęknięcie nici DNA, podanie doustne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, szpik kostny, układ słuchowy, wada rozwojowa, walproinian, wstrzyknięcie dootrzewnowe, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące leku Lenalidomide Ranbaxy wskazują na istotne ryzyko teratogenności, potwierdzone badaniami na małpach i królikach. U małp stosujących dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę zaobserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych, w tym nieprawidłowości w przeponie i pęcherzyku żółciowym. U królików, przy dawkach 3-20 mg/kg/dobę, stwierdzono brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów, zjawiska nasilające się wraz ze wzrostem dawki. Minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność ostrą. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) odnotowano odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, przepona, stosunek mieloidalno-erytroidalny, test mikrojądrowy, test mutacji bakteryjnej, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Toksyna botulinowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyny botulinowej typu A, obejmujące produkty Azzalure, Botox i Vistabel, wykazały, że dawki kliniczne stosowane u ludzi są bezpieczne, z szerokim marginesem bezpieczeństwa. W badaniach reprodukcji na zwierzętach (myszy, szczury, króliki) najwyższe dawki niewywołujące skutków szkodliwych (NOAEL) wynosiły odpowiednio 4, 1 i 0,125 j./kg, przy czym dawki wielokrotnie przekraczające zalecane (60-100-krotnie) nie powodowały teratogenności. Wysokie dawki powodowały embriotoksyczność, obniżenie masy ciała płodu, opóźnione kostnienie oraz poronienia u królików. Wpływ na płodność u szczurów wiązał się z paraliżem mięśni i ograniczeniem kopulacji. Badania toksyczności przewlekłej i ostrej nie wykazały toksyczności układowej przy dawkach do 75-krotności dawki klinicznej (50 j.), a dawki do 7 j./kg podane do różnych tkanek u małp nie wywołały działań niepożądanych. Długoterminowe badania wykazały miopatię przy dawkach ≥ 24 j./kg oraz minimalne zmiany przy 12 j./kg, co odpowiada trzykrotnie większemu narażeniu niż dawka kliniczna 200 j. stosowana w nietrzymaniu moczu.
badanie mutagenności, degeneracja włókien mięśniowych, działanie teratogenne, embriotoksyczność, mięsień szkieletowy, mięsień wypieracz, narażenie ogólnoustrojowe, neurogenna nadczynność mięśnia wypieracza, nietrzymanie moczu, NOAEL, opadanie powieki, opóźnione kostnienie, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność układowa, toksyna botulinowa, toksyna botulinowa typu A, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Thiocodin (15 mg + 300 mg)/10 ml
Produkt leczniczy Thiocodin, zawierający 15 mg kodeiny fosforanu półwodnego oraz 300 mg sulfogwajakolu w 10 ml syropu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w kompleksowych badaniach przedklinicznych. W badaniach toksykologicznych, w tym po wielokrotnym podaniu, nie stwierdzono istotnych klinicznie działań niepożądanych ani toksyczności, a także brakuje dowodów na działanie genotoksyczne czy kancerogenne substancji czynnych. Ponadto, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze, przebieg ciąży oraz rozwój potomstwa u zwierząt laboratoryjnych, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania leku w populacji pacjentów. W 28-dniowych badaniach na szczurach ustalono wartość NOAEL na poziomie 67,2 mg/kg mc./dobę, co znacznie przekracza dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, a maksymalna dawka badana wyniosła 336 mg/kg mc., czyli ponad 20-krotność dawki klinicznej. Tak szeroki margines bezpieczeństwa potwierdza niskie ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych przy prawidłowym stosowaniu Thiocodinu. Zgromadzone dane przedkliniczne uzasadniają racjonalne i bezpieczne stosowanie produktu w praktyce klinicznej, pod warunkiem przestrzegania zalecanych dawek oraz standardowych środków ostrożności.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka lecznicza, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcja reprodukcyjna, kodeina fosforan półwodny, margines terapeutyczny, NOAEL, płodność, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, sulfogwajakol, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexketoprofen Sopharma 50mg/ 2ml
Dane przedkliniczne dotyczące deksketoprofenu Sopharma (50 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wskazują na typowy dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) profil bezpieczeństwa. Badania farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały specyficznych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W toksyczności przewlekłej na modelach zwierzęcych (myszy, małpy) ustalono poziom NOAEL na poziomie dwukrotności maksymalnej dawki terapeutycznej dla człowieka, co świadczy o dobrym marginesie bezpieczeństwa. Działania niepożądane, takie jak obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała oraz nadżerkowe zmiany w przewodzie pokarmowym, pojawiły się dopiero przy dawkach 14-18 razy wyższych niż maksymalna dawka zalecana, potwierdzając typową gastrotoksyczność NLPZ. Brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa leku.
badanie toksyczności przewlekłej, dawka terapeutyczna, deksketoprofen, działanie niepożądane, farmakologia bezpieczeństwa, gastrotoksyczność, nadżerki przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność zarodków, roztwór do wstrzykiwań, synteza prostaglandyn, toksyczność przewlekła, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 2,5 mg
Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone w modelach na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę, co skutkowało wadami wrodzonymi takimi jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów. Efekty te występowały przy dawkach toksycznych dla samic, co wskazuje na bezpośredni wpływ lenalidomidu na rozwój płodu. Minimalna dawka letalna u gryzoni przekraczała 2000 mg/kg mc./dobę, co świadczy o wysokim progu ostrej toksyczności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, brak płata środkowego płuc, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, narząd limfatyczny, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojąderek komórkowych, toksyczny wpływ na rozwój, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pravator 40 mg
Przedkliniczne badania prawastatyny sodowej wykazały hepatotoksyczność i miopatię jedynie przy dawkach ≥ 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę stosowaną u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc.). Ocena genotoksyczności nie wykazała działania mutagennego. W długoterminowych badaniach rakotwórczości na myszach (250 i 500 mg/kg mc./dobę, ≥ 310-krotność dawki ludzkiej) stwierdzono istotny wzrost częstości raka wątrobowokomórkowego u obu płci oraz gruczolaka płuc u samic. U szczurów (100 mg/kg mc./dobę, 125-krotność dawki ludzkiej) wzrost raka wątrobowokomórkowego zaobserwowano tylko u samców. Badania na młodych szczurach (5-45 mg/kg/dobę, ≥ 1-krotność AUC dawki 40 mg) wykazały ścieńczenie ciała modzelowatego oraz zmiany neurobehawioralne przy dawkach ≥ 2-krotności AUC dawki 40 mg, co sugeruje zwiększoną wrażliwość młodych organizmów na prawastatynę.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Letrozole Accord 2,5 mg
Letrozol wykazuje niski stopień toksyczności ostra u gryzoni przy dawkach do 2000 mg/kg mc. oraz umiarkowaną toksyczność u psów przy 100 mg/kg mc. Toksyczność przewlekła, oceniana do 12 miesięcy na szczurach i psach, ujawnia efekty związane z farmakologicznym hamowaniem aromatazy, z NOAEL ustalonym na poziomie 0,3 mg/kg mc. U samic szczurów obserwowano istotne zaburzenia reprodukcyjne, w tym zmniejszenie wskaźników łączenia się w pary i ciąż oraz wzrost strat przedimplantacyjnych, co jest konsekwencją obniżenia syntezy estrogenów. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego letrozolu, co potwierdza brak potencjału do indukcji mutacji genetycznych lub uszkodzeń chromosomalnych.
badania przedkliniczne, biosynteza estrogenów, działanie mutagenne, genotoksyczność, guz ziarnisty jajnika, inhibitor aromatazy, lutropina, NOAEL, nowotwór gruczołu sutkowego, potencjał rakotwórczy, strata przedimplantacyjna, synteza estrogenów, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa płodu, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Adoben 200 mg
Tapentadol w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Adoben) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży, porodzie oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania tapentadolu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wykazały potencjalne ryzyko opóźnienia rozwoju płodu, działanie embriotoksyczne przy dawkach wywołujących silne działanie na receptor opioidowy μ oraz wpływ na rozwój pourodzeniowy nawet przy dawkach na poziomie NOAEL. Stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko dla płodu. Długotrwałe stosowanie tapentadolu może prowadzić do noworodkowego zespołu odstawiennego (NOWS), który stanowi zagrożenie życia noworodka i wymaga dostępności odpowiedniej odtrutki oraz ścisłej obserwacji dziecka po porodzie.
Adoben, depresja oddechowa, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, laktacja, model zwierzęcy, NOAEL, noworodkowy zespół odstawienny, płodność, receptor opioidowy μ, rozwój pourodzeniowy, stosunek korzyści do ryzyka, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, wczesny rozwój embrionalny - Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fenterminy, składnika aktywnego preparatu Qsiva, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach, fentermina w monoterapii nie powodowała toksyczności dla matki ani zarodka i płodu, natomiast terapia skojarzona z topiramatem wiązała się ze zmniejszeniem masy ciała płodu oraz opóźnieniami w rozwoju fizycznym i dojrzewaniu płciowym, mimo braku działania teratogennego przy dawkach nietoksycznych dla matki. Margines ekspozycji od NOAEL do dawki klinicznej dla fenterminy wynosił <1, co wskazuje na niewielki margines bezpieczeństwa i podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie pourodzeniowe, badanie reprodukcyjne, bezpieczeństwo kliniczne, dojrzewanie płciowe, działanie teratogenne, fentermina, genotoksyczność, kobieta w wieku rozrodczym, laktacja, margines ekspozycji, monitorowanie pacjenta, NOAEL, organogeneza, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, topiramat - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pulmopect 30 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewodropropizyny, substancji czynnej syropu Pulmopect (30 mg/5 ml), wykazały niski poziom toksyczności ostrej. Dawki wywołujące objawy toksyczności doustnej wyniosły odpowiednio 886,5 mg/kg u szczurów, 1287 mg/kg u myszy oraz 2492 mg/kg u świnek morskich. Indeks terapeutyczny, określony w modelu kaszlu indukowanego u świnek morskich, mieścił się w zakresie 16-53, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa, znacznie przekraczający wartość 10, uznawaną za wskaźnik dobrego profilu bezpieczeństwa leku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zoledronic acid Fresenius Kabi 4 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące kwasu zoledronowego wskazują na różnice międzygatunkowe w toksyczności ostrej, z dawkami niepowodującymi śmierci wynoszącymi 10 mg/kg u myszy oraz 0,6 mg/kg u szczurów. Badania toksyczności krótko- i długoterminowej wykazały dobrą tolerancję leku przy dawkach do 0,02 mg/kg/dobę podawanych podskórnie szczurom oraz do 0,005 mg/kg co 2-3 dni dożylnie psom przez okres do 52 tygodni. Najczęstszym efektem farmakodynamicznym było zwiększenie pierwotnej warstwy gąbczastej kości długich, co odzwierciedla mechanizm działania polegający na hamowaniu resorpcji kostnej. Analiza toksyczności nerkowej wykazała wąski margines bezpieczeństwa, jednak poziomy NOAEL po jednorazowym podaniu wynosiły 1,6 mg/kg, a po wielokrotnym podaniu do 0,6 mg/kg/dobę, co nie wskazuje na nefrotoksyczność przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Długotrwałe stosowanie w dawkach terapeutycznych wiązało się z toksycznością narządową obejmującą przewód pokarmowy, wątrobę, śledzionę, płuca oraz miejsce podania dożylnego. Badania reprodukcyjne wykazały działanie teratogenne kwasu zoledronowego u szczurów przy dawkach ≥ 0,2 mg/kg podawanych podskórnie, natomiast u królików nie stwierdzono teratogenności, choć obserwowano toksyczność u matek. Dystocja występowała u szczurów już przy dawce 0,01 mg/kg. Testy genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały mutagennego ani rakotwórczego działania substancji, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania leku u pacjentów. Wyniki te stanowią istotną podstawę do oceny ryzyka i korzyści związanych z klinicznym zastosowaniem kwasu zoledronowego.
dystocja, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja nerek, kwas zoledronowy, narażenie długotrwałe, nefrotoksyczność, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, resorpcja tkanki kostnej, toksyczność długookresowa, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, warstwa gąbczasta przynasad - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam Stada 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam Stada, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo stosowania u ludzi. W standardowych testach farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego nie wykazano istotnego ryzyka klinicznego. U szczurów i myszy zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie (zwiększenie masy, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów, podwyższenie enzymów wątrobowych), które nie wskazywały na uszkodzenie narządu. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w mg/m²) nie wpływały negatywnie na płodność ani zdolności reprodukcyjne. W rozwoju zarodkowo-płodowym szczurów dawki do 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD) nie powodowały zwiększonej śmiertelności zarodków, choć przy najwyższej dawce odnotowano marginalne zmniejszenie masy płodu i nieznaczne zmiany szkieletowe.
badania przedkliniczne, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja behawioralna, genotoksyczność, lewetyracetam, MRHD, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, potencjał rakotwórczy, przerost zrazika wątrobowego, reakcja adaptacyjna, rozwój neurologiczny, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa, toksyczność narządowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tadomon 200 mg
Tapentadol (Tadomon) wykazuje ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży, co wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak odnotowano embriotoksyczność i opóźnienie rozwoju przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny, związane z działaniem agonistycznym na receptory μ-opioidowe. Stosowanie tapentadolu w okresie ciąży jest dopuszczalne wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania leku podczas porodu i bezpośrednio przed nim ze względu na brak danych klinicznych oraz ryzyko depresji oddechowej u noworodka, który wymaga ścisłej obserwacji. Brak jest również danych dotyczących przenikania tapentadolu do mleka kobiecego, jednak badania na modelach zwierzęcych wskazują na możliwość ekspozycji dziecka, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku u kobiet karmiących piersią.
depresja oddechowa, działanie agonistyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja, lek opioidowy, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, przeciwwskazanie, receptor mu-opioidowy, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, wczesny rozwój embrionalny, zespół abstynencyjny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxyduo 40 mg + 20 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Oxyduo (40 mg oksykodonu + 20 mg naloksonu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wykazały, że oksykodon nie wpływał negatywnie na płodność i wczesny rozwój zarodkowy szczurów w dawkach do 8 mg/kg masy ciała oraz nie indukował wad rozwojowych u szczurów i królików w dawkach odpowiednio do 8 mg/kg i 125 mg/kg masy ciała. W badaniach na królikach zaobserwowano dawko-zależne zmiany anatomiczne, takie jak zwiększona częstość występowania 27-go kręgu podkrzyżowego i dodatkowej pary żeber, jednak istotne statystycznie zmiany dotyczyły tylko dawki 125 mg/kg, która była wysoce toksyczna dla ciężarnych zwierząt. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka NOAEL wyniosła 2 mg/kg masy ciała, przy czym wyższe dawki (6 mg/kg) powodowały zmniejszenie masy ciała potomstwa i ciężarnych samic oraz obniżenie spożycia pokarmu, bez wpływu na rozwój fizyczny, odruchy czy wskaźniki rozrodczości.
badanie rakotwórczości, dodatkowa para żeber, in vitro, in vivo, kręg podkrzyżowy, mutagenność, nalokson, NOAEL, oksykodon, potencjał klastogenny, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, śmiertelność noworodkowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność zarodkowo-płodowa, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wpływ teratogenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg
Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność i śmiertelność, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię przy dawce 1 mg/kg/dobę, odpowiadającej ekspozycji ludzkiej. Badania rozwojowe u małp wykazały wyraźne działanie teratogenne, w tym atrezję odbytu oraz liczne wady kończyn i narządów wewnętrznych. U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę indukowały zmiany rozwojowe, takie jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, przy dawkach toksycznych dla samic.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketesse SL 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa deksketoprofenu, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, genotoksyczność oraz immunofarmakologię, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Toksyczność przewlekła oceniana na myszach i małpach wykazała poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie przekraczających maksymalne zalecane dawki dla ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Przy dawkach 14-18 razy wyższych niż maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi zaobserwowano typowe dla NLPZ działania niepożądane, takie jak krew w kale, wolniejszy przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Brak danych dotyczących potencjału kancerogennego wymaga dalszej uwagi przy długotrwałym stosowaniu leku.
dawka terapeutyczna, deksketoprofen, działanie niepożądane, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologia, krew w kale, nadżerka błony śluzowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, przeżycie zarodka-płodu, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pentasa 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne mesalazyny w preparacie Pentasa 500 mg wykazały, że głównym działaniem niepożądanym jest nefrotoksyczność obserwowana u wszystkich badanych gatunków zwierząt laboratoryjnych. Jednak dawki bezobjawowe (NOAEL) u szczurów i małp były 2-7,2 razy wyższe niż stosowane u ludzi dawki terapeutyczne, co wskazuje na stosunkowo bezpieczny profil nefrotoksyczności w warunkach klinicznych. Nie zaobserwowano istotnych toksycznych efektów na przewód pokarmowy, wątrobę ani układ krwiotwórczy. Kompleksowa ocena genotoksyczności nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego, a badania kancerogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów związanych z mesalazyną.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, hepatotoksyczność, mesalazyna, mutacja genowa, nefrotoksyczność, NOAEL, Pentasa, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, przebieg ciąży, przewód pokarmowy, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, test mutagenności, toksyczność nerkowa, układ krwiotwórczy, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clarzole 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa letrozolu (substancji czynnej leku Clarzole) wykazały niski stopień toksyczności ostrej u gryzoni przy dawkach do 2000 mg/kg masy ciała oraz umiarkowaną toksyczność u psów przy dawce 100 mg/kg. W badaniach toksyczności przewlekłej trwających do 12 miesięcy na szczurach i psach ustalono poziom dawkowania niepowodujący działań niepożądanych (NOAEL) na poziomie 0,3 mg/kg masy ciała. Letrozol wpływał na płodność samic szczurów, zmniejszając wskaźniki łączenia się w pary i zachodzenia w ciążę oraz zwiększając straty przed implantacją zarodka. W badaniach teratologicznych na szczurach i królikach wykazano toksyczność zarodkowo-płodową przy dawkach klinicznych, ze zwiększoną częstością wad rozwojowych u płodów szczurów, natomiast u królików nie stwierdzono wzrostu wad rozwojowych. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego letrozolu.
badanie in vitro, badanie in vivo, hamowanie syntezy estrogenu, inhibitor aromatazy, kopulasta głowa, letrozol, NOAEL, nowotwór piersi, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa płodu, zrośnięcie kręgów szyjnych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril Actavis 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na szczurach, psach i małpach, wykazując brak toksyczności ostrej przy podaniu doustnym. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany farmakodynamiczne typowe dla inhibitorów ACE, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany morfologii krwi. Wysokie dawki (250 mg/kg mc./dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego. NOAEL wynosił odpowiednio 2,0 mg/kg mc./dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę dla psów oraz 8 mg/kg mc./dobę dla małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, a płodność samców i samic szczurów nie była zaburzona. Jednakże dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych), co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE na układ renina-angiotensyna w rozwoju nerek płodu.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, mutagenność, NOAEL, poszerzenie miedniczek nerkowych, Ramipril Actavis, ramipryl, rozwój nerek, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny, szczególnie w modelach małp i królików. U małp dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie 10-20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc, przemieszczeniem nerek oraz wadami tkanek miękkich i szkieletu. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła minimalną dawkę letalną powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne objawy toksyczności, w tym cytopenię, krwotoki i atrofie układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, z łagodnym spadkiem leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, odpowiadającym ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie niepożądane, funkcja nerek, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutacja bakteryjna, NOAEL, ostre zatrucie, parametr morfologiczny krwi, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, śmiertelność, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, transformacja komórek zarodkowych, zaburzenie czynności, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Ziele werbeny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ziele werbeny (Verbena officinalis L., herba) jest składnikiem preparatów Sinupret oraz Sinupret extract, występując w dawce 18 mg na tabletkę w Sinupret oraz jako część wyciągu suchego (DER 3-6:1) w proporcji 1:3:3:3:3 w Sinupret extract. Przedkliniczne badania bezpieczeństwa obejmowały testy ostrej i przewlekłej toksyczności, genotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów i szczurów określono wartość NOAEL na poziomie 320 mg suchego wyciągu/kg masy ciała, co odpowiada odpowiednio 22- i 7-krotnej dawce terapeutycznej stosowanej u ludzi. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego ani genotoksycznego dla wyciągu zawierającego ziele werbeny.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie fototoksyczności, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, korzeń goryczki, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka, margines bezpieczeństwa, NOAEL, ostra toksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojąderkowy, test rewersji mutacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ na rozród, wyciąg suchy, ziele szczawiu, ziele werbeny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipinzan 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Ipinzan, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych w porównaniu do stosowania poszczególnych składników osobno. W badaniach na psach stwierdzono opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (NOAEL), co odpowiada 7-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie Cmax. U gryzoni obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach, z dawkami niepowodującymi zmian wynoszącymi 25 mg/kg u szczurów (5-krotność AUC u ludzi) oraz 750 mg/kg u myszy (142-krotność AUC). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunkę i krwawienie, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wskazały na istotne zaburzenia płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach do 75 mg/kg (10-krotność ekspozycji u ludzi). W badaniach rozwojowych toksyczność u potomstwa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg związanych z toksycznością matki.
badania farmakologiczne, chlorowodorek metforminy, dane przedkliniczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpy cynomolgus, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, profil bezpieczeństwa, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, składniki aktywne, stężenie maksymalne, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna i metformina, zaburzenia płodności, zaburzenia przewodu pokarmowego, żebra faliste - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, bez istotnych zagrożeń genotoksycznych czy rakotwórczych. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów oraz podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, które nie występowały w badaniach klinicznych. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12x MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4x MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja na lek, enzym wątrobowy, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hepatocyt, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka dobowa, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, przerost zrazika wątrobowego, reakcja adaptacyjna, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, toksyczność ciążowa, wada rozwojowa, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Icatibant Universal Farma 30 mg
Przedkliniczne badania ikatybantu, antagonisty receptora bradykininy B2, wykazały jego wpływ na układy hormonalny i rozrodczy u szczurów i psów przy wielomiesięcznym podawaniu. Zaobserwowano dawkozależne obniżenie stężeń hormonów płciowych oraz odwracalne opóźnienie dojrzewania. W badaniu 9-miesięcznym u psów ustalono NOAEL przy ekspozycji AUC 2,3-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 30 mg s.c. Przerost nadnerczy u szczurów był odwracalny po odstawieniu leku, jednak jego kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone. Ikatybant nie wpływał na płodność samców myszy i szczurów do dawek 80,8 mg/kg i 10 mg/kg mc./dobę, odpowiednio, ale przy dużych dawkach (10 mg/kg mc./dobę) wykazywał działanie tokolityczne, opóźniając poród i zwiększając częstość zaburzeń u płodów oraz zgonów okołoporodowych. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 25 mg/kg mc./dobę u szczurów i 10 mg/kg mc./dobę u królików.
antagonista receptora bradykininy B2, atrofia jąder, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, funkcje sercowo-naczyniowe, genotoksyczność, gonadotropiny, hormony płciowe, ikatybant, implantacja w macicy, kanał hERG, niedokrwienie serca, NOAEL, potencjał rakotwórczy, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanconalon 20 mg + 10 mg
Badania przedkliniczne dotyczące wpływu oksykodonu i naloksonu na reprodukcję wykazały, że oksykodon w dawkach do 8 mg/kg mc. nie wpływa negatywnie na płodność ani wczesny rozwój zarodków u szczurów, a także nie indukuje wad rozwojowych u szczurów i królików (do 125 mg/kg mc.). Wystąpiły jednak zmiany rozwojowe u płodów króliczych przy dawce 125 mg/kg mc., związane z toksycznością u matek. W rozwoju pourodzeniowym u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała pokolenia F1 przy dawce 6 mg/kg mc./dobę, z NOAEL ustalonym na poziomie 2 mg/kg mc./dobę. Nalokson nie wykazał działania teratogennego ani toksycznego na zarodek i płód przy standardowych dawkach, jednak bardzo wysokie dawki (800 mg/kg mc./dobę) powodowały zwiększoną śmiertelność noworodków szczura, bez wpływu na rozwój przeżyłych osobników.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, dawka lecznicza, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, kręg podkrzyżowy, mutagenność, nalokson, NOAEL, oksykodon, oksykodon z naloksonem, potencjał klastogenny, rozwój przed- i pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 120 mg
Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny, substancji czynnej leku Dulxetenon, nie wykazały potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W badaniach rakotwórczości u szczurów nie stwierdzono jednoznacznego działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Wpływ tych obserwacji na bezpieczeństwo kliniczne u ludzi pozostaje nieustalony. Dawka niepowodująca działań niepożądanych (NOAEL) została określona na poziomie 20 mg/kg mc./dobę.
cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, komórka wielojądrzasta, NOAEL, profil toksyczności, rak wątroby, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń