NOAEL
NOAEL (No-Observed-Adverse-Effect Level) to najwyższa dawka substancji chemicznej, która nie powoduje wykrywalnych, szkodliwych zmian w organizmie podczas badań toksykologicznych. Stanowi kluczowy parametr w ocenie bezpieczeństwa leków, dodatków do żywności, pestycydów i innych substancji chemicznych.
W praktyce klinicznej NOAEL jest wykorzystywany do ustalania dopuszczalnych dziennych dawek dla pacjentów oraz określania marginesu bezpieczeństwa farmakoterapii. Wartość ta jest wyznaczana na podstawie długoterminowych badań na zwierzętach i uwzględnia najbardziej wrażliwe punkty końcowe toksyczności, takie jak zmiany histopatologiczne, biochemiczne czy funkcjonalne.
Przy interpretacji wartości NOAEL należy pamiętać o różnicach międzygatunkowych, dlatego w ocenie bezpieczeństwa dla ludzi stosuje się współczynniki bezpieczeństwa (zwykle 10-100 razy niższe niż NOAEL). Parametr ten jest istotnym elementem w procesie rejestracji leków i oceny ryzyka ekspozycji na substancje potencjalnie toksyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mucosolvan 30 mg
Badania przedkliniczne ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Mucosolvan, wykazały niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym NOAEL wynosiły: 150 mg/kg mc/dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc/dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc/dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc/dobę u psów (52 tygodnie). Nie stwierdzono toksyczności narządowej ani ciężkich działań niepożądanych po podaniu dożylnym w dawkach do 64 mg/kg mc/dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc/dobę u psów. Ambroksol nie wykazywał działania teratogennego ani embriotoksycznego w badaniach na szczurach i królikach, a NOAEL dla rozwoju potomstwa wynosił 50 mg/kg mc/dobę, przy czym dawka 500 mg/kg mc/dobę wiązała się z niewielkimi efektami toksycznymi, takimi jak spowolniony przyrost masy ciała i mniejsza liczebność miotu.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój okołoporodowy, ryzyko onkogenne, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, wlew dożylny - Leksykon substancji czynnych
Chlorek amonowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu z chlorkiem amonowym, stosowanego w produkcie Lenalidomide Grindeks, wskazują na istotne ryzyko teratogenności i toksyczności narządowej. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach wykazały wady wrodzone zewnętrzne, takie jak atrezja odbytu oraz liczne anomalie kończyn (np. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie dawek 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało wadami rozwojowymi, w tym brakiem płata środkowego płuc (przy 10 i 20 mg/kg/dobę) oraz przemieszczeniem nerek (20 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp poddanych długotrwałemu leczeniu dawkami 4-6 mg/kg/dobę wystąpiła śmiertelność, pancytopenia, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofia układu chłonnego i szpiku kostnego.
anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, chlorek amonowy, działanie mutagenne, genotoksyczność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, pancytopenia, polidaktylia, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność rozwojowa, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wada przepony, wada wrodzona zewnętrzna, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne objawy toksyczności, w tym utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne zmniejszenie leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC). Badania rozwojowe u małp wykazały teratogenność lenalidomidu, manifestującą się atrezją odbytu oraz licznymi wadami kończyn i narządów wewnętrznych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę indukowały brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczne działanie na płód.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, genotoksyczność, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki czerwone i białe, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Pimekrolimus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pimekrolimus, substancja czynna kremu Elidel (10 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Nie stwierdzono działania genotoksycznego, fototoksycznego, fotoalergizującego ani fotokarcynogennego, co jest istotne w dermatologii ze względu na ekspozycję leczonej skóry na światło słoneczne. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, wpływu na reprodukcję oraz karcynogenności wykazały toksyczność jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne narażenie u ludzi. Wartość NOAEL dla wpływu na płodność u samic wyniosła 10 mg/kg mc./dobę, co stanowi 20-krotność maksymalnego narażenia klinicznego. Embriotoksyczność obserwowana u królików przy dawce 20 mg/kg mc./dobę (7-krotność ekspozycji ludzkiej) nie wpłynęła na liczbę żywych płodów.
aplikacja miejscowa, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, fotokarcynogenność, fototoksyczność, hormony płciowe, karcynogenność, krem Elidel, leczenie dermatologiczne, leczenie miejscowe, LOAEL, NOAEL, pimekrolimus, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, toksyczność wielokrotna, układ immunologiczny, właściwości antygenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxyduo 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu Oxyduo, zawierającego oksykodon chlorowodorek i nalokson chlorowodorek, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego, teratogennego ani genotoksycznego przy dawkach terapeutycznych. Oksykodon w dawkach do 8 mg/kg mc. u szczurów i do 125 mg/kg mc. u królików nie indukował wad rozwojowych, choć przy najwyższej dawce odnotowano zwiększoną częstość występowania 27-go kręgu podkrzyżowego i dodatkowej pary żeber. W badaniach rozwojowych u szczurów dawka NOAEL wyniosła 2 mg/kg mc., a przy dawce 6 mg/kg mc. obserwowano zmniejszenie masy ciała potomstwa, powiązane z obniżoną masą ciała i spożyciem pokarmu przez ciężarne samice. Nalokson w dużych dawkach (do 800 mg/kg/dobę) nie wykazał działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach u ciężarnych szczurów zwiększał śmiertelność noworodków, bez wpływu na rozwój i zachowanie przeżyłych osobników.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, dodatkowa para żeber, działanie teratogenne, efekt niepożądany, kręg podkrzyżowy, mutagenność, NOAEL, oksykodon z naloksonem, potencjał klastogenny, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, rozwój zarodkowy, ryzyko toksyczne, śmiertelność noworodkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, uszkodzenie chromosomowe, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Uralex 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne oksybutyniny chlorowodorku obejmowały ocenę toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego, nie wykazując istotnych zagrożeń przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na modelach zwierzęcych podskórne podanie oksybutyniny w dawce 0,4 mg/kg mc./dobę wiązało się ze zwiększoną częstością anomalii narządów płodów, jednak wyłącznie w kontekście toksyczności matczynej, co komplikuje interpretację wpływu leku na rozwój prenatalny. W badaniach płodności u szczurów stwierdzono brak negatywnego wpływu u samców, natomiast u samic zaobserwowano zaburzenia płodności, z NOAEL ustalonym na poziomie 5 mg/kg mc.
- Leksykon substancji czynnych
Loperamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu wykazały jego niską toksyczność ostrą i przewlekłą, z dawkami letalnymi LD50 wynoszącymi odpowiednio 185 mg/kg u szczurów, 105 mg/kg u myszy oraz 41,5 mg/kg u świnek morskich. Długoterminowe badania na psach (do 12 miesięcy) i szczurach (do 18 miesięcy) nie ujawniły istotnych efektów toksycznych, poza niewielkimi zmianami masy ciała i spożycia pokarmu. Wartości NOAEL/NTEL dla psów wynosiły od 0,3 do 1,25 mg/kg/dobę (0,5-8-krotność maksymalnej dawki u człowieka), a dla szczurów od 2,5 do 10 mg/kg/dobę (1,3-60-krotność MHUL). Loperamid nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach do 100-krotnie przekraczających maksymalną dawkę u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodu przy dawkach do około 10 mg/kg (około 5-krotność MHUL), natomiast bardzo wysokie dawki (40 mg/kg, 20-240-krotność MHUL) powodowały toksyczność matczyną, zaburzenia płodności i zmniejszenie przeżycia płodu.
arytmia, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka letalna, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, karcinogeneza, loperamid, NOAEL, NTEL, płodność, potencjał rakotwórczy, przedawkowanie, przepływ jonów potasowych, przepływ jonów sodowych, rakotwórczość, stężenie terapeutyczne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trund 750 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa lewetyracetamu, substancji czynnej produktu Trund, obejmowała badania farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego, które nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie (zwiększenie masy, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe, podwyższenie enzymów wątrobowych) przy dawkach odpowiadających ekspozycji u ludzi, jednak nie potwierdzono ich klinicznie. W zakresie reprodukcji i rozwoju zarodkowo-płodowego, lewetyracetam nie wykazał negatywnego wpływu na płodność szczurów przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6× MRHD). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów NOAEL dla samic wyniósł 3600 mg/kg mc./dobę (12× MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4× MRHD), przy czym jedynie przy najwyższej dawce odnotowano marginalne zmniejszenie masy płodów i niewielkie zmiany szkieletowe bez wzrostu wad wrodzonych.
badanie kliniczne, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, dawka bezpieczeństwa, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, lewetyracetam, nacieczenie tłuszczowe wątroby, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, potencjał rakotwórczy, przerost zrazika wątrobowego, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa, toksyczność matczyna, Trund, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polpril 5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu wykazały niski potencjał toksyczności ostrej po podaniu doustnym u gryzoni i psów, bez objawów zatrucia nawet przy jednorazowych dużych dawkach. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach stwierdzono zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, co jest zgodne z farmakodynamicznym działaniem leku na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Znaczące powiększenie aparatu przykłębuszkowego obserwowano u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Ustalono dawki NOAEL: 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp, które były dobrze tolerowane bez szkodliwych efektów.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, morfologia krwi, No Observed Adverse Effect Level, NOAEL, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerki, właściwość genotoksyczna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne, potwierdzone w modelach małp i królików. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (przebarwienia, czerwone ogniska, masa tkankowa nad zastawką przedsionkowo-komorową, mały pęcherzyk żółciowy, wady przepony). U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów, co wskazuje na działanie teratogenne zależne od dawki. Ostra toksyczność lenalidomidu jest relatywnie niska, z dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotną wartość ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badania mutagenności, działanie teratogenne, ektopia nerki, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mucosolvan inhalacje 15 mg/2 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna w preparacie Mucosolvan inhalacje (15 mg/2 ml), wykazuje niski wskaźnik ostrej toksyczności oraz korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w szerokich badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach z wielokrotnym podaniem doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie nie wykazało ciężkiej toksyczności ani zmian histopatologicznych, a działania niepożądane miały charakter przemijający. Ambroksol nie wykazuje działania embriotoksycznego ani teratogennego przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów i 200 mg/kg mc./dobę u królików, a wpływ na płodność nie został stwierdzony przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę u szczurów.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, limfocyt ludzki, mutacja powrotna, narząd docelowy, NOAEL, ostra toksyczność, płodność, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, rozwój okołoporodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, zmiana tkankowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilagra ORO 10 mg
Badania przedkliniczne bilastyny, substancji czynnej preparatu Bilagra ORO, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików zaobserwowano toksyczne efekty, takie jak przed- i poimplantacyjna utrata płodów oraz niepełne kostnienie kości, jednak występowały one wyłącznie przy dawkach toksycznych dla organizmów matczynych, ponad 30-krotnie wyższych niż ekspozycja terapeutyczna u ludzi (NOAEL). Bilastyna nie wykazała negatywnego wpływu na płodność szczurów nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie zmieniając wskaźników łączenia w pary, płodności ani zdolności do zajścia w ciążę.
autoradiografia, badanie laktacji, dystrybucja leku, działanie niepożądane OUN, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kumulacja w OUN, lek antyhistaminowy, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie do mleka, stężenie w mleku, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, utrata poimplantacyjna płodu, wpływ na płodność, zaburzenie poznawcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rupiron 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rupatadyny, substancji czynnej leku Rupiron, wykazały brak istotnych zagrożeń dla pacjentów przy dawkach terapeutycznych. Badania elektrofizjologiczne na zwierzętach (szczury, świnki morskie, psy) oraz na sklonowanych ludzkich kanałach potasowych HERG wykazały, że nawet dawki ponad 100-krotnie wyższe niż kliniczna (10 mg) nie powodowały wydłużenia odstępu QTc, QRS ani zaburzeń rytmu serca. Metabolit 3-hydroksydesloratadyna w stężeniach do 2000-krotnie wyższych niż maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce terapeutycznej nie wpływał na potencjały czynnościowe włókien Purkiniego. Dodatkowo rupatadyna nie kumuluje się w tkance serca, co potwierdzono badaniami dystrybucji tkankowej u szczurów z użyciem substancji znakowanej radioaktywnie.
3-hydroksydesloratadyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, dystrybucja tkankowa, działanie toksyczne, gen HERG, kanał potasowy, niecałkowite kostnienie, NOAEL, odstęp QTc, opóźnienie wzrostu płodu, potencjał czynnościowy, rupatadyna, stężenie w osoczu, toksyczność płodowa, układ sercowo-naczyniowy, wada kośćca, włókno Purkiniego, wpływ na płodność, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.
Przedkliniczne badania walproinianu sodu i kwasu walproinowego, substancji czynnych preparatu Depakine Chronosphere, nie wykazały jednoznacznego działania mutagennego in vitro ani in vivo po podaniu doustnym, co jest główną drogą podania u ludzi. Badania genotoksyczności wskazują na brak aberracji chromosomowych w szpiku kostnym szczurów oraz dominujących cech letalnych u myszy, choć po podaniu dootrzewnowym obserwowano uszkodzenia DNA. Wyniki badań klinicznych dotyczących wymiany chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką są sprzeczne, a ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. Badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Natomiast walproinian wykazuje działanie teratogenne u zwierząt (myszy, szczury, króliki), powodując wady rozwojowe i zaburzenia behawioralne u potomstwa, obserwowane nawet w kolejnych pokoleniach, choć mechanizmy tych efektów i ich kliniczne implikacje pozostają niewyjaśnione.
aberracja chromosomowa, dawkowanie leku, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja prenatalna, genotoksyczność, narażenie prenatalne, niepłodność męska, NOAEL, padaczka, pęknięcie nici DNA, szpik kostny, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, walproinian sodu i kwas walproinowy, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenia spermatogenezy, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutilox 60 mg
Duloksetyna nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani działania rakotwórczego u szczurów, choć obserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie, o niejasnym znaczeniu klinicznym. U samic myszy podawanie dużej dawki 144 mg/kg/dobę wiązało się ze zwiększoną częstością gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie z powodu indukcji enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz przeżycia potomstwa, co koreluje z maksymalną ekspozycją kliniczną (AUC). U królików stwierdzono wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji poniżej maksymalnej klinicznej, jednak wyniki te były niejednoznaczne w zależności od formy chemicznej leku.
cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działania neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, toksyczność leku, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wątrobowe enzymy mikrosomalne, wielojądrzaste komórki wątroby, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia zachowania potomstwa, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, zwłaszcza u małp, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg mc./dobę powodowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie leku w dawkach 10 i 20 mg/kg mc./dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc oraz przemieszczeniem nerek, a także zmianami w tkankach miękkich i układzie szkieletowym. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z minimalnymi dawkami letalnymi przekraczającymi 2000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u gryzoni. W badaniach długoterminowych na szczurach (75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, przy czym NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (na podstawie AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, dawka letalna minimalna, działanie mutagenne, ekspozycja leku, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, powstawanie mikrojąder, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada kończyny, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zatrucie ostre - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dagrafors 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa dapagliflozyny, substancji czynnej leku Dagrafors, nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka w standardowych badaniach farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności wielokrotnego dawkowania, genotoksyczności oraz karcynogenności. W dwuletnich badaniach na myszach i szczurach nie stwierdzono potencjału rakotwórczego. Jednakże ekspozycja na dapagliflozynę w okresie rozwoju płodowego i młodocianym wiązała się z toksycznym wpływem na układ moczowy, w tym rozszerzeniem miedniczek i kanalików nerkowych, zwiększeniem masy i rozrostem nerek u młodych szczurów, przy dawkach ≥ 15-krotnych względem maksymalnej zalecanej dawki u ludzi. Zmiany te nie ulegały pełnej regresji po około miesiącu od zakończenia ekspozycji.
badanie karcynogenności, badanie toksyczności, dapagliflozyna, dojrzewanie nerek, działanie letalne na zarodek, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kanaliki nerkowe, makroskopowy rozrost nerek, NOAEL, organogeneza, potencjał rakotwórczy, powstawanie guzów, rozszerzenie miedniczek nerkowych, rozwój przedporodowy i poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność macierzyńska, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego dawkowania, układ moczowy płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna leku Dulxetenon, nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach na szczurach, choć w badaniach długoterminowych zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie oraz zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby u myszy przy dawce 144 mg/kg/dobę, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Znaczenie tych zmian dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała istotne zaburzenia, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz opóźnienie wzrostu potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC). U królików stwierdzono zwiększoną częstość wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji niższej niż maksymalna kliniczna, choć wyniki te nie były powtarzalne przy innych formach soli duloksetyny.
AUC, badania przedkliniczne, cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, NOAEL, rakotwórczość, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zaburzenia neurobehawioralne, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dextin 0,025 g/sasz.
Dane przedkliniczne dotyczące deksketoprofenu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi. Działania niepożądane, takie jak obecność krwi w kale, wolniejszy przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, pojawiły się dopiero przy ekspozycji 14-18-krotnie wyższej niż dawki terapeutyczne, co świadczy o znacznym marginesie bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności i immunofarmakologiczne nie wykazały ryzyka mutagenności ani negatywnego wpływu na układ immunologiczny. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału kancerogennego, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa leku.
błona śluzowa żołądka i dwunastnicy, deksketoprofen, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, immunofarmakologia, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał kancerogenny, poziom bez obserwowanego działania niepożądanego, przeżywalność zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność przewlekła, układ immunologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aflegan 7,5 mg/ml
Badania przedkliniczne ambroksolu chlorowodorku w roztworze do wstrzykiwań Aflegan (7,5 mg/ml) wykazały niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz brak istotnych działań niepożądanych przy wielokrotnym podaniu doustnym w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę u myszy, 50 mg/kg mc./dobę u szczurów, 40 mg/kg mc./dobę u królików oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów. Podawanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów i 200 mg/kg mc./dobę u królików, a dawki do 500 mg/kg mc./dobę nie zaburzały płodności. NOAEL dla rozwoju około- i pourodzeniowego u szczurów ustalono na poziomie 50 mg/kg mc./dobę, natomiast dawka 500 mg/kg mc./dobę wywołała nieznaczną toksyczność manifestującą się opóźnionym przyrostem masy ciała i zmniejszoną liczebnością miotu.
aberracja chromosomów, ambroksol chlorowodorek, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, in vitro, in vivo, infuzja dożylna, narząd docelowy, NOAEL, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, rozwój okołourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxynador 20 mg + 10 mg
Analiza danych przedklinicznych dotyczących kombinacji oksykodonu chlorowodorku i naloksonu chlorowodorku wskazuje na brak kompleksowych badań nad toksycznym wpływem na rozrodczość tej specyficznej kombinacji. Badania oksykodonu wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodkowy u szczurów przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała oraz brak indukcji wad rozwojowych u szczurów i królików przy dawkach odpowiednio do 8 mg/kg i 125 mg/kg masy ciała. W dawce 6 mg/kg/dobę odnotowano zmniejszenie masy ciała potomstwa F1 oraz ciężarnych samic, z NOAEL ustalonym na poziomie 2 mg/kg masy ciała. Nalokson, podawany doustnie w dużych dawkach (do 800 mg/kg/dobę), nie wykazał działania teratogennego, choć przy tych wysokich dawkach obserwowano zwiększoną śmiertelność noworodków szczurzych, związanych z toksycznością u matek.
dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt farmakologiczny, NOAEL, nowotwór, oksykodon i nalokson, profil bezpieczeństwa leku, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, uszkodzenie chromosomu, wady rozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adrimax 30 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewodropropizyny, substancji czynnej leku Adrimax, obejmowały ocenę toksyczności ostrej, indeks terapeutyczny oraz toksyczność po podaniu wielokrotnym na różnych modelach zwierzęcych. Dawki wywołujące ostre objawy toksyczności wynosiły odpowiednio: 886,5 mg/kg u szczurów, 1287 mg/kg u myszy oraz 2492 mg/kg u świnek morskich, co wskazuje na niską toksyczność ostrą lewodropropizyny. Indeks terapeutyczny dla świnek morskich, obliczony jako stosunek DL50 do DE50, mieścił się w zakresie 16–53, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa klinicznego.
badania przedkliniczne, dawka dobowa, dawka efektywna, dawka letalna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, hamowanie kaszlu, indeks terapeutyczny, kaszel indukowany, lewodropropizyna, NOAEL, objawy toksyczności, profil bezpieczeństwa, substancja przeciwkaszlowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła