Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Rupiron 10 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Rupiron

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rupatadyny, substancji czynnej leku Rupiron, obejmowały szereg konwencjonalnych badań farmakologicznych, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Wyniki tych badań nie wykazały szczególnego zagrożenia dla pacjentów stosujących ten lek.¹

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Istotnym aspektem badań przedklinicznych był wpływ rupatadyny na parametry elektrofizjologiczne serca. Badania przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt, w tym szczurach, świnkach morskich i psach. Nawet przy zastosowaniu dawek ponad 100-krotnie większych niż dawka kliniczna (10 mg), rupatadyna nie powodowała wydłużenia odstępu QTc ani QRS, a także nie wywoływała zaburzeń rytmu serca.²

Szczegółowe badania elektrofizjologiczne wykazały, że rupatadyna oraz jeden z jej głównych aktywnych metabolitów u człowieka, 3-hydroksydesloratadyna, w stężeniach przynajmniej 2000 razy większych niż maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występujące u ludzi po podaniu dawki terapeutycznej 10 mg, nie wpływały na potencjały czynnościowe we włóknach Purkiniego izolowanych z serca psa.³

W badaniach na sklonowanych ludzkich kanałach potasowych kodowanych przez gen HERG odnotowano, że rupatadyna w stężeniu 1685 razy większym niż Cmax osiągane po podaniu 10 mg rupatadyny, blokowała ten kanał. Natomiast desloratadyna, metabolit o największej aktywności, w stężeniu 10 mikromoli nie wykazywała takiego działania.⁴

Dodatkowo przeprowadzone badania dystrybucji tkankowej z wykorzystaniem rupatadyny znakowanej radioaktywnie u szczurów wykazały, że substancja ta nie kumuluje się w tkance serca.⁵

Wpływ na rozród i rozwój

Badania wpływu rupatadyny na płodność i rozwój płodu przeprowadzono na różnych modelach zwierzęcych. U szczurów po podaniu dużej dawki wynoszącej 120 mg/kg masy ciała na dobę (przy której Cmax było 268 razy większe niż to oznaczane u ludzi po podaniu dawki leczniczej 10 mg/dobę) zaobserwowano znaczące zmniejszenie płodności zarówno u samców, jak i samic.⁶

W zakresie toksyczności dla płodu u szczurów odnotowano następujące zjawiska, ale wyłącznie po zastosowaniu dawek toksycznych dla matek (25 i 120 mg/kg mc. na dobę):⁷

• Opóźnienie wzrostu płodu
• Niecałkowite kostnienie
• Niewielkie wady kośćca

W przypadku królików, po podaniu dawek do 100 mg/kg masy ciała, nie zaobserwowano dowodów na toksyczny wpływ rupatadyny na rozwój potomstwa.⁸

Określono także dawki, które nie powodowały szkodliwego wpływu na rozwój potomstwa (NOAEL – No Observed Adverse Effect Level). Dla szczurów wartość ta wynosiła 5 mg/kg masy ciała na dobę, a dla królików 100 mg/kg masy ciała na dobę. Po zastosowaniu tych dawek uzyskano Cmax odpowiednio 45 i 116 razy większe niż wartości oznaczane u ludzi po podaniu dawki leczniczej (10 mg/dobę).⁹