NOAEL
NOAEL (No-Observed-Adverse-Effect Level) to najwyższa dawka substancji chemicznej, która nie powoduje wykrywalnych, szkodliwych zmian w organizmie podczas badań toksykologicznych. Stanowi kluczowy parametr w ocenie bezpieczeństwa leków, dodatków do żywności, pestycydów i innych substancji chemicznych.
W praktyce klinicznej NOAEL jest wykorzystywany do ustalania dopuszczalnych dziennych dawek dla pacjentów oraz określania marginesu bezpieczeństwa farmakoterapii. Wartość ta jest wyznaczana na podstawie długoterminowych badań na zwierzętach i uwzględnia najbardziej wrażliwe punkty końcowe toksyczności, takie jak zmiany histopatologiczne, biochemiczne czy funkcjonalne.
Przy interpretacji wartości NOAEL należy pamiętać o różnicach międzygatunkowych, dlatego w ocenie bezpieczeństwa dla ludzi stosuje się współczynniki bezpieczeństwa (zwykle 10-100 razy niższe niż NOAEL). Parametr ten jest istotnym elementem w procesie rejestracji leków i oceny ryzyka ekspozycji na substancje potencjalnie toksyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol Hasco 30 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku ambroksolu potwierdzają jego korzystny profil bezpieczeństwa. Substancja charakteryzuje się niską toksycznością ostrą oraz brakiem specyficznej organotoksyczności. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym ustalono poziomy NOAEL dla myszy (150 mg/kg mc./dobę, 4 tygodnie), szczurów (50 mg/kg mc./dobę, 52 i 78 tygodni), królików (40 mg/kg mc./dobę, 26 tygodni) oraz psów (10 mg/kg mc./dobę, 52 tygodnie). Podanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający.
aberracja chromosomowa, Ambroksol Hasco, badanie histopatologiczne, chlorowodorek ambroksolu, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, NOAEL, organotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój okołoporodowy, rozwój postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu dożylnym, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clatra 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Clatra, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. Testy farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały istotnych efektów toksycznych przy wielokrotnym podaniu w dawkach terapeutycznych. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wskazały na ryzyko uszkodzeń genetycznych ani zwiększonego ryzyka nowotworów. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej obserwowane efekty (przedimplantacyjna i poimplantacyjna utrata zarodków u szczurów oraz niepełne kostnienie u królików) występowały jedynie przy dawkach toksycznych dla samic, z poziomem NOAEL ponad 30-krotnie wyższym niż ekspozycja terapeutyczna u ludzi, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa. Bilastyna przenika do mleka szczurów, osiągając stężenia około 50% stężenia w osoczu matki, jednak kliniczne znaczenie tego zjawiska u ludzi pozostaje nieokreślone.
autoradiografia, badanie laktacji, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, bilastyna, działanie rakotwórcze, efekt neuropsychiatryczny, funkcja poznawcza, kostnienie kości czaszki, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, przenikanie do mleka, sprawność psychomotoryczna, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, utrata zarodków - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flavamed 60 mg
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Flavamed 60 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie również nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej. Brak toksycznego wpływu na narządy docelowe oraz odwracalność obserwowanych działań niepożądanych dodatkowo potwierdzają bezpieczeństwo stosowania ambroksolu chlorowodorku.
aberracje chromosomowe, ambroksolu chlorowodorek, badania rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie odwracalne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, Flavamed, narządy docelowe, NOAEL, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, rozwój przed- i pourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność po podawaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, właściwości genotoksyczne, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 25 mg
Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn oraz nieprawidłowości narządów wewnętrznych. Podobne efekty teratogenne zaobserwowano u królików przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Lenalidomid charakteryzuje się niską toksycznością ostrą (LD50 > 2000 mg/kg/dobę u gryzoni). W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne skutki toksyczne, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie i atrofie układu chłonnego, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, erytrocyty, genotoksyczność, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, trombocyty, wada przepony, wady kończyn, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 60 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne duloksetyny wykazały brak działania genotoksycznego oraz brak jednoznacznych dowodów na rakotwórczość u szczurów, choć obserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie o nieznanym znaczeniu klinicznym. U myszy samic poddanych długotrwałej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę (odpowiadająca maksymalnej ekspozycji klinicznej AUC) powodowała zaburzenia płodności, zmniejszenie masy ciała, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz opóźnienie wzrostu potomstwa. Embriotoksyczność u królików objawiła się wadami układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż kliniczna AUC, co wskazuje na potencjalne ryzyko teratogenne.
badanie toksykologiczne, cykl rujowy, duloksetyna, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, NOAEL, rak wątroby, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność poporodowa, wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zaburzenia neurobehawioralne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symbactin 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klindamycyny w postaci globulek dopochwowych (Symbactin 100 mg) obejmują ocenę toksyczności miejscowej, potencjału genotoksycznego oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksykologicznych na szczurach z wyciętymi jajnikami zastosowano dawkę 5 mg substancji czynnej, co wywołało jedynie łagodne, szybko ustępujące podrażnienie błony śluzowej pochwy, potwierdzając dobry profil bezpieczeństwa miejscowego. Testy genotoksyczności, w tym test mikrojądrowy u szczurów oraz test Amesa, wykazały wyniki negatywne, co eliminuje ryzyko mutagenności i genotoksyczności klindamycyny. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach podawano dawki do 300 mg/kg mc./dobę bez negatywnego wpływu na płodność, jednak brak jest specyficznych danych dotyczących podawania dopochwowego w tym zakresie.
antybiotyk, AUC, błona śluzowa pochwy, dawka toksyczna, działanie teratogenne, fosforan klindamycyny, margines bezpieczeństwa, mutagenność, NOAEL, podrażnienie pochwy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, tłuszcz utwardzony, toksyczność płodowa, toksykologia, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam Teva 1500 mg
Lewetyracetam wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń genotoksycznych ani rakotwórczych. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, jednak nie potwierdzono ich klinicznego znaczenia. W zakresie reprodukcji i płodności, dawki do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD) nie wywołały negatywnych efektów u szczurów. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego wykazały, że u szczurów dawka NOAEL wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę dla samic oraz 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów, przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z marginalnym zmniejszeniem masy płodu i drobnymi zmianami szkieletowymi bez wpływu na śmiertelność zarodków.
działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność i rakotwórczość, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, MRHD, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, płodność i reprodukcja, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, przerost zrazika wątrobowego, punkt końcowy, reakcja adaptacyjna, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, toksyczność ciążowa, toksyczność matczyna, wada rozwojowa, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trund 250 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Trund, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, nie ujawniając istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego. W badaniach na gryzoniach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu, przy ekspozycji na dawki odpowiadające tym stosowanym u ludzi. Badania reprodukcyjne na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i funkcje rozrodcze przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę dla samic (12-krotność MRHD) oraz 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów (4-krotność MRHD), przy czym nie stwierdzono zwiększonej śmiertelności zarodków ani wad wrodzonych.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka NOAEL, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, karmienie mlekiem matki, lewetyracetam, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przerost zrazika, przeżywalność, rakotwórczość, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, toksyczność, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solvetusan 60 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewodropropizyny, substancji czynnej leku Solvetusan, wykazały, że dawki wywołujące ostre objawy toksyczności doustnej są znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne, wynosząc odpowiednio 886,5 mg/kg u szczurów, 1287 mg/kg u myszy oraz 2492 mg/kg u świnek morskich. W modelu kaszlu indukowanego u świnek morskich określono indeks terapeutyczny (DL50/DE50) w zakresie 16–53, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa między dawką efektywną a toksyczną. Długoterminowe badania toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym (4–26 tygodni) ustaliły dawkę NOAEL na poziomie 24 mg/kg masy ciała, znacznie przekraczającą stosowane dawki terapeutyczne u ludzi.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulsevia 60 mg
Przedkliniczne badania duloksetyny (Dulsevia) wykazały brak działania genotoksycznego oraz brak jednoznacznego potencjału rakotwórczego u szczurów, mimo obserwacji wielojądrzastych komórek w wątrobie. U myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby przy dawce 144 mg/kg/dobę, co wiązano z indukcją enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz opóźnienie wzrostu potomstwa. Embriotoksyczność u królików ujawniła wady układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż maksymalna kliniczna (AUC), co wskazuje na potencjalne ryzyko dla ludzi.
cykl rujowy, duloksetyna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, hepatocyt, indukcja enzymów wątrobowych, komórka wielojądrzasta, narażenie układowe, NOAEL, rak wątroby, rakotwórczość, test toksykologiczny, wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, zaburzenia neurobehawioralne, zaburzenia zachowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne działania teratogenne i toksyczne u zwierząt. U małp podawanie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę w okresie rozwoju zarodkowo-płodowego powodowało wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji kończyn). U królików w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę stwierdzono brak płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg) oraz przemieszczenie nerek (20 mg/kg), a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę, do 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi. U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważną toksyczność hematologiczną (leukopenia, anemia, trombocytopenia), krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię.
agenezja płata płuca, anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, ektopia nerki, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczki nerkowej, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, test mikrojąderkowy, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wada przepony, wada wrodzona kończyny, wada wrodzona zewnętrzna, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fumaran Dimetylu Adamed 120 mg
Przedkliniczne badania fumaranu dimetylu wykazały brak mutagenności in vitro (test Amesa, aberracje chromosomalne) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów). Długoterminowe badania rakotwórczości u myszy i szczurów ujawniły zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach 75 mg/kg/d u myszy i 100 mg/kg/d u szczurów, co odpowiada ekspozycji zbliżonej lub dwukrotnie wyższej niż u ludzi (mierzonej jako AUC). Zaobserwowano także zmiany nowotworowe w przedżołądku gryzoni, jednak brak anatomicznego odpowiednika u ludzi ogranicza kliniczne znaczenie tych wyników. W badaniach toksykologicznych u różnych gatunków zwierząt stwierdzono uszkodzenia nerek (regeneracja nabłonka kanalików, martwica, włóknienie) przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi, a także zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego u szczurów i psów, przy czym znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, brodawczak płaskonabłonkowy, densytometria kości, fumaran dimetylu, fumaran diroksymel, fumaran monometylu, funkcje neurobehawioralne, hiperkeratoza, NOAEL, opóźnienie kostnienia, przenikanie przez łożysko, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, test Amesa, test mikrojąderkowy, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory nerek, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chrono 500 333 mg + 145 mg
Przedkliniczne badania walproinianu sodu wykazały brak mutagenności in vitro oraz niskie ryzyko genotoksyczności przy doustnym podaniu, co jest zgodne z główną drogą podania u ludzi. Jednakże podanie dootrzewnowe indukowało uszkodzenia DNA u gryzoni, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Badania kancerogenności nie wskazały na istotne ryzyko nowotworowe. Istotnym zagrożeniem jest teratogenność walproinianu, potwierdzona u myszy, szczurów i królików, manifestująca się wadami rozwojowymi wielu narządów oraz długotrwałymi zaburzeniami neurobehawioralnymi w kolejnych pokoleniach. Dodatkowo, narażenie prenatalne powodowało zmiany morfologiczne i funkcjonalne układu słuchowego u zwierząt, co może mieć implikacje kliniczne dla rozwoju sensorycznego.
aberracja chromosomowa, badanie kliniczne, badanie płodności, dominująca cecha letalna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, maksymalna tolerowana dawka, męski układ rozrodczy, naprawa DNA, narażenie na walproinian, niepłodność męska, nieprawidłowa spermatogeneza, NOAEL, pękanie DNA, pierwotny hepatocyt, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, ryzyko teratogenne, szpik kostny, układ słuchowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, walproinian, walproinian sodu, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zagrożenie dla człowieka, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna, zwyrodnienie jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vetira 100 mg/ml
Przedkliniczne badania lewetyracetamu (substancji czynnej Vetira) wykazały brak istotnego ryzyka toksyczności genotoksycznej i rakotwórczej u ludzi. W badaniach na gryzoniach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie (zwiększenie masy, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe, podwyższenie enzymów wątrobowych), które nie wystąpiły w badaniach klinicznych, ale mogą mieć znaczenie kliniczne. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję u szczurów przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla ciężarnych wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę, przy czym najwyższa dawka wiązała się z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badania farmakologiczne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hipotrofia płodu, laktacja, lewetyracetam, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, potencjał rakotwórczy, przerost wątroby, przerost zrazika, przeżywalność potomstwa, punkty końcowe badania, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodkowa, stłuszczenie wątroby, toksyczność ciążowa, wady rozwojowe, wpływ na płodność, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Frimig Duo 85 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Frimig Duo zawiera sumatryptan (85 mg) i naproksen sodowy (500 mg). Badania toksykologiczne na myszach wykazały, że toksyczność skojarzenia koncentruje się głównie na przewodzie pokarmowym i nerkach, z większą wrażliwością samic (Cmax naproksenu u samic była 1,5-krotnie wyższa niż u samców). Dawki ≥100 mg/kg/dobę u samców i ≥50 mg/kg/dobę u samic powodowały zgony. NOAEL dla skojarzenia wynosił 100/30 mg/kg mc./dobę. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności sumatryptanu i skojarzenia, natomiast naproksen wykazywał klastogenność in vivo. Badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały aberracji chromosomalnych po 7-dniowym podawaniu dwukrotnie dziennie. Badania rakotwórczości dla obu substancji osobno nie potwierdziły działania kancerogennego.
aberracje chromosomalne, badania toksykologiczne, działanie kancerogenne, genotoksyczność, kanaliki nerkowe, kinaza tymidynowa, limfocyty krwi obwodowej, nadżerki i owrzodzenia, NOAEL, organogeneza, pień tętniczy, przewód pokarmowy, rozwój pourodzeniowy, sumatryptan i naproksen sodowy, test mikrojądrowy, test mutacji bakterii, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, ubytek przegrody międzykomorowej, wady rozwojowe, zagnieżdżenie zarodka, żebra szyjne - Leksykon substancji czynnych
Kodeina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania kodeiny wykazały brak istotnego potencjału genotoksycznego i rakotwórczego przy dawkach terapeutycznych, co potwierdzają długoterminowe badania na szczurach i myszach z dawkami do 1600 ppm i 3000 ppm odpowiednio przez 2 lata. Toksyczność ostra i przewlekła jest niska, z NOAEL ustalonym na poziomie 67,2 mg/kg mc./dobę oraz dawką maksymalną 336 mg/kg mc., co stanowi ponad 20-krotność dawki klinicznej. Wpływ kodeiny na reprodukcję obejmuje zmniejszenie płodności u zwierząt (degeneracja jąder, obniżenie testosteronu) oraz potencjalne działanie teratogenne, zwłaszcza przy wysokich dawkach, co skutkuje opóźnieniem kostnienia i wadami rozwojowymi u płodów. Kodeina jest zakwalifikowana do kategorii C FDA, co oznacza, że jej stosowanie w ciąży jest dopuszczalne tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko dla płodu.
aberracje chromosomowe, badanie genotoksyczności, białaczka z komórek jednojądrzastych, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie przeciwbólowe i przeciwkaszlowe, działanie teratogenne, kategoria C FDA, NOAEL, Nurofen Plus, opóźnienie kostnienia, parametry hematologiczne i biochemiczne, podanie doustne, przepuklina oponowo-mózgowa, Solpadeine Max, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, uszkodzenie wątroby, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mucosolvan Max 75 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej Mucosolvan MAX, wykazały niski wskaźnik ostrej toksyczności oraz brak toksyczności narządowej przy stosowaniu terapeutycznym. Poziomy NOAEL ustalono na 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności po podaniu dożylnym w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wykazały ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter odwracalny. W zakresie bezpieczeństwa reprodukcyjnego nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności u szczurów (do 3000 mg/kg mc./dobę) i królików (do 200 mg/kg mc./dobę), a NOAEL dla rozwoju okołoporodowego i pourodzeniowego potomstwa wyniósł 50 mg/kg mc./dobę.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, NOAEL, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał kancerogenny, profil toksykologiczny, rozwój okołoporodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normeg 750 mg
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Normeg, przeszedł szeroki zakres badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania, obejmujących farmakologię, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, które nie pojawiły się w badaniach klinicznych. Wpływ na płodność i zdolności rozrodcze szczurów był nieistotny przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4-krotność MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, laktacja, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, płodność, potencjał rakotwórczy, praktyka kliniczna, przerost wątroby, przerost zrazika wątrobowego, przeżywalność, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, substancja czynna, toksyczność, wada rozwojowa, zmiana wątrobowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Viglita 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny wykazały, że lek ma szeroki profil bezpieczeństwa przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających te obserwowane u ludzi przy maksymalnej zalecanej dawce. W badaniach na psach stwierdzono opóźnienie wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji Cmax u ludzi. U gryzoni zaobserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach z NOAEL wynoszącym 25 mg/kg mc. u szczurów (5-krotnie wyższa ekspozycja AUC niż u ludzi) oraz 750 mg/kg mc. u myszy (142-krotnie wyższa ekspozycja). Nie ustalono dawki NOAEL dla działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego u psów. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie wykazały istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach NOAEL odpowiednio 75 mg/kg mc. (10-krotnie wyższa ekspozycja AUC) i 50 mg/kg mc. (9-krotnie wyższa ekspozycja AUC).
działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja na substancję, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dimethyl fumarate Reddy 240 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fumaranu dimetylu obejmują szeroki zakres analiz genotoksyczności, rakotwórczości, toksykologii ogólnej oraz wpływu na reprodukcję i rozwój. Testy genotoksyczności (Ames, aberracje chromosomalne, test mikrojąderkowy in vivo) nie wykazały działania mutagennego. W badaniach rakotwórczych u myszy i szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach 75 mg/kg m.c./dobę u myszy (ekspozycja AUC porównywalna z dawką terapeutyczną u ludzi) oraz 100 mg/kg m.c./dobę u szczurów (około 2-krotnie wyższa ekspozycja niż u ludzi). Dodatkowo u myszy i szczurów stwierdzono zmiany nowotworowe w przedżołądku, jednak brak odpowiednika anatomicznego u ludzi ogranicza kliniczne znaczenie tych obserwacji. W badaniach toksyczności przewlekłej u różnych gatunków zwierząt obserwowano uszkodzenia nerek, w tym regenerację nabłonka kanalików nerkowych oraz rozrost kanalików, przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecaną dawkę terapeutyczną (np. u psów dawka graniczna zanik kory nerki była 3-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, u małp martwica komórek przy dawce 2-krotnie wyższej, a włóknienie i zanik kory przy dawce 6-krotnie wyższej). W jądrach szczurów i psów obserwowano zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego przy dawkach od poziomu terapeutycznego do 3-krotnie wyższego, bez jasnego znaczenia klinicznego.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczności, błona łożyskowa, brodawczak płaskonabłonkowy, densytometria kości, fumaran dimetylu, fumaran diroksymel, fumaran monometylu, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, hiperplazja, martwica pojedynczych komórek, nabłonek kanalików nerkowych, NOAEL, opóźnione kostnienie, organogeneza, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedżołądek, rak komórek kanalikowych nerek, rozrost kanalików nerkowych, rozrost komórek płaskonabłonkowych, test mikrojąderkowy, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory nerki, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexak 25 mg
Deksleketoprofen, substancja czynna w preparacie Dexak (25 mg, roztwór doustny), przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz immunofarmakologii nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie wyższych niż maksymalne zalecane dawki terapeutyczne, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa. Działania niepożądane, takie jak krew w kale, spowolniony przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, pojawiały się jedynie przy ekspozycji 14-18 razy przekraczającej dawki stosowane u ludzi, co potwierdza względne bezpieczeństwo stosowania deksketoprofenu zgodnie z zaleceniami.
deksketoprofen, działanie niepożądane, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologia, krew w kale, margines bezpieczeństwa, nadżerki błony śluzowej dwunastnicy, nadżerki błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, potencjał kancerogenny, przeżycie zarodka, rozwój płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność przewodu pokarmowego, trzeci trymestr ciąży, układ immunologiczny, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Qsiva 3,75 mg + 23 mg
Badania przedkliniczne leku Qsiva, zawierającego fenterminę i topiramat, nie wykazały genotoksyczności ani działania rakotwórczego obu substancji w monoterapii, co potwierdza ich względne bezpieczeństwo długoterminowe. Jednak topiramat wykazuje działanie teratogenne u zwierząt (myszy, szczury, króliki) oraz u ludzi, co stanowi istotne ograniczenie stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. W badaniach rozwojowych u szczurów i królików monoterapia nie powodowała toksyczności dla matki ani płodu, natomiast terapia skojarzona skutkowała zmniejszeniem masy ciała płodu bez teratogenności przy dawkach nietoksycznych dla matki. Margines ekspozycji (NOAEL do dawki klinicznej) wynosił <1 dla fenterminy i 2× dla topiramatu u szczurów oraz <1 dla fenterminy i 2× dla topiramatu u królików, co wskazuje na potencjalne ryzyko kliniczne związane z fenterminą.
dojrzewanie płciowe, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie teratogenne topiramatu, fentermina i topiramat, genotoksyczność, kobiety w wieku rozrodczym, margines ekspozycji, NOAEL, organogeneza, produkt leczniczy, przeżywalność potomstwa, rozwój fizyczny, rozwój zarodka i płodu, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Glenmark 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną po podaniu doustnym powyżej 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w przypadku ostrego przedawkowania. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawki 75, 150 i 300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji u ludzi (AUC). U naczelnych dawki 4 i 6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne skutki toksyczne, w tym śmiertelność, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, odpowiadające dawce stosowanej u ludzi. Badania rozwojowe u małp i królików potwierdziły silne działanie teratogenne lenalidomidu, manifestujące się wadami zewnętrznymi, kończyn oraz narządów wewnętrznych, co stanowi istotne ograniczenie stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, chłoniak myszy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, narządy limfoidalne, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, wady wrodzone, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg
Lenalidomid wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej, z dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność obejmującą utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę przez rok) powodowały odwracalne zmiany w szpiku, łagodną leukopenię i atrofię grasicy, co koreluje z dawką stosowaną u ludzi. Wyniki te wskazują na istotny wpływ lenalidomidu na układ krwiotwórczy i limfatyczny, zgodny z jego mechanizmem działania.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt karcynogenny, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, profil toksyczności, rozwój zarodkowo-płodowy, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakterii, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, zapobieganie ciąży, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 10 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną powyżej 2000 mg/kg u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne toksyczne efekty, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności, co ogranicza ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, narząd wewnętrzny, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek mieloidalno-erytroidalny, substancja czynna, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnych, test na komórkach chłoniaka myszy, test na limfocytach ludzkich, toksyczność ostra, toksyczność ostra lenalidomidu, trombocytopenia, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Filgrastym – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności filgrastymu, obejmujące wielokrotne podawanie do 1 roku, wykazały charakterystyczne dla mechanizmu działania leku efekty farmakologiczne, takie jak leukocytoza, rozrost elementów krwiotwórczych szpiku, tworzenie ziarnistości pozaszpikowej oraz powiększenie śledziony, które były całkowicie odwracalne po zaprzestaniu terapii. W modelach zwierzęcych, zwłaszcza u królików, dawki 80 µg/kg mc./dobę podawane w okresie organogenezy indukowały toksyczność dla samicy, zwiększoną częstość poronień, zmniejszenie wielkości miotu i masy płodu, a dawka 100 µg/kg mc./dobę powodowała wady rozwojowe płodu, co odpowiada narażeniu 50-90-krotnie wyższemu niż dawka kliniczna 5 µg/kg mc./dobę. Poziom NOAEL dla toksyczności zarodka i płodu ustalono na 10 µg/kg mc./dobę, co odpowiada 3-5-krotnemu narażeniu klinicznemu. U ciężarnych szczurów nie zaobserwowano toksyczności nawet przy dawkach do 575 µg/kg mc./dobę, jednak u potomstwa podawanego filgrastym w okresie okołoporodowym i laktacji stwierdzono opóźnienia w różnicowaniu cech zewnętrznych i wzroście przy dawkach ≥ 20 µg/kg mc./dobę oraz nieznaczne zmniejszenie wskaźnika przeżywalności przy 100 µg/kg mc./dobę.
dawka kliniczna, działanie toksyczne, filgrastym, krwinki białe, narażenie ogólnoustrojowe, NOAEL, opóźnienie różnicowania, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, rozwój przedurodzeniowy, samoistne poronienie, splenomegalia, toksyczność matczyna, toksyczność wielokrotnego podania, wady rozwojowe płodu, wielkość miotu, wpływ na płodność, wskaźnik przeżywalności, ziarnistość pozaszpikowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Frisium 10 10 mg
Badania przedkliniczne klobazamu (Frisium 10) wykazały dawkozależne efekty toksyczności przewlekłej u szczurów (12-1000 mg/kg/dobę), psów (2,5-80 mg/kg/dobę) i małp (2,5-20 mg/kg/dobę). U szczurów przy najwyższej dawce zaobserwowano zmniejszenie aktywności spontanicznej, przyrostu masy ciała, zahamowanie ośrodka oddechowego oraz hipotermię. U psów i małp początkowo występowały objawy neurologiczne (uspokojenie, senność, ataksja, drżenia), które z czasem ustępowały. Klobazam nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego. W badaniach rakotwórczości u szczurów dawka 100 mg/kg/dobę spowodowała istotny wzrost liczby gruczolaków komórek pęcherzykowych tarczycy, co wiąże się z aktywacją tarczycy typową dla benzodiazepin, jednak zmiany te nie wystąpiły u innych gatunków.
aktywacja tarczycy, ataksja, badanie reprodukcyjne, benzodiazepina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak komórek pęcherzykowych tarczycy, hipotermia, klobazam, laktacja, N-demetyloklobazam, NOAEL, organogeneza, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, reprodukcja, śmiertelność zarodków, talidomid, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, wady rozwojowe płodu, zaburzenia płodności, zahamowanie ośrodka oddechowego - Leksykon substancji czynnych
Etylefryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etylefryna, substancja czynna Effortilu, wykazuje istotne różnice międzygatunkowe w toksyczności ostrej, z LD50 po podaniu doustnym wahającym się od 66,4 mg/kg u szczurów do 2300 mg/kg u myszy, natomiast dożylne podanie skutkuje znacznie niższymi wartościami LD50 (6,8-16,7 mg/kg u myszy, królików i psów). Objawy toksyczności obejmują m.in. jeżenie się sierści, wytrzeszcz oczu, sinicę, tachypnoe, ataksję i drgawki u gryzoni oraz rozszerzenie źrenic, drżenia i wymioty u psów. W badaniach przewlekłych NOAEL dla podania doustnego wynosił 3 mg/kg u szczurów i 0,6 mg/kg u psów, przy czym wyższe dawki indukowały zmiany zwłóknieniowe w mięśniu sercowym i zastawce dwudzielnej, a u psów dodatkowo wzrost masy serca i rozrost tunica media małych tętnic. Dożylne podanie przez 4 tygodnie u psów wykazało NOAEL na poziomie 0,625 mg/kg, z działaniami niepożądanymi przy 3,1 mg/kg, takimi jak wymioty i podwyższona aktywność fosfatazy alkalicznej.
akcja serca, aminotransferaza alaninowa, ataksja, badanie przedkliniczne, ciśnienie śródgałkowe, ciśnienie tętnicze, dawkowanie, drgawki, drżenia, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Effortil, etylefryna, fosfataza alkaliczna, LD50, NOAEL, potencjał mutagenny, przepływ maciczny, rozszerzenie źrenic, sinica, ślinotok, stężenie glukozy, tachypnoe, toksyczność ciążowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa, wada wrodzona, wymioty, wytrzeszcz oczu, zastawka dwudzielna, zwłóknienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 20 mg
Lenalidomid, substancja czynna preparatu Linorion, wykazuje istotne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach przedklinicznych na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwie rozwinięta przepona). U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę, co świadczy o relatywnie niskiej toksyczności ostrej lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mikrojąderko komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada przepony, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, wpływ teratogenny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neupogen 300 mcg/ml (30 mln j.m./ml)
Przedkliniczne badania toksyczności filgrastymu, prowadzone do 1 roku, wykazały charakterystyczne dla jego działania farmakologicznego zmiany, takie jak leukocytoza, rozrost elementów krwiotwórczych szpiku, ziarnistość pozaszpikowa oraz powiększenie śledziony. Wszystkie te efekty były odwracalne po zaprzestaniu terapii, co potwierdza ich nie-toksyczny charakter. W badaniach rozwojowych na królikach dożylne podawanie filgrastymu w dawce 80 μg/kg mc./dobę w okresie organogenezy spowodowało toksyczność u samic, zwiększoną częstość poronień, zmniejszenie wielkości miotu oraz masy płodów. Przy dawce 100 μg/kg mc./dobę (50-90 razy wyższej niż dawka kliniczna 5 μg/kg mc./dobę) zaobserwowano wady rozwojowe płodu i toksyczność u samic. NOAEL dla toksyczności zarodkowo-płodowej ustalono na poziomie 10 μg/kg mc./dobę, co odpowiada 3-5-krotnemu narażeniu klinicznemu.
czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, filgrastym, hematopoeza, hematopoeza pozaszpikowa, krwinki białe, narażenie ogólnoustrojowe, NOAEL, odwracalność objawów, opóźnienie różnicowania, poronienie po implantacji, powiększenie śledziony, samoistne poronienie, szpik kostny, toksyczność ciążowa, toksyczność wielokrotna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność, ziarnistość pozaszpikowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clatra Allergy 20 mg
Dane niekliniczne dotyczące bilastyny wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w konwencjonalnych badaniach farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano wpływ na płód jedynie przy dawkach toksycznych dla matek, obejmujący przed- i poimplantacyjną stratę u szczurów oraz niepełne kostnienie kości u królików. Poziomy ekspozycji bez działań niepożądanych (NOAEL) były ponad 30-krotnie wyższe niż ekspozycja przy zalecanej dawce terapeutycznej, co zapewnia znaczny margines bezpieczeństwa klinicznego. Bilastyna przenika do mleka szczurów po podaniu dawki 20 mg/kg, osiągając stężenia około 50% stężenia w osoczu matki, jednak kliniczne znaczenie tego zjawiska u ludzi pozostaje nieokreślone.
autoradiografia, badanie genotoksyczności, badanie laktacji, badanie płodności, bezpieczeństwo farmakologiczne, bilastyna, dawka toksyczna, dystrybucja tkankowa, działanie rakotwórcze, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, kostnienie kości, NOAEL, osocze matki, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, stężenie substancji czynnej, strata poimplantacyjna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanconalon 5 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Xanconalon, zawierającego oksykodon chlorowodorek (5 mg) i nalokson chlorowodorek (2,5 mg), wykazały brak istotnego toksycznego wpływu na reprodukcję przy dawkach terapeutycznych. Oksykodon w dawkach do 8 mg/kg mc. nie wpływał negatywnie na płodność szczurów, rozwój zarodków ani indukcję wad rozwojowych, choć w badaniach na królikach przy dawce 125 mg/kg mc. zaobserwowano zwiększoną częstość występowania 27. kręgu podkrzyżowego i dodatkowej pary żeber, co wiązało się z toksycznością u matek. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka NOAEL wyniosła 2 mg/kg mc., a wyższe dawki (6 mg/kg mc.) powodowały zmniejszenie masy ciała potomstwa, związane z toksycznością u matek. Nalokson w bardzo wysokich dawkach (800 mg/kg mc.) nie wykazywał teratogenności ani toksyczności zarodkowej, jednak powodował zwiększoną śmiertelność noworodków szczurów, bez wpływu na rozwój i zachowanie przeżyłych osobników.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karcynogenność, klastogenność, mutagenność, nalokson chlorowodorek, NOAEL, oksykodon chlorowodorek, potencjał rakotwórczy, rozwój fizyczny, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Stoperan FAST 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorowodorku loperamidu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych oraz nawet do 47-krotnego ich przekroczenia. Nie stwierdzono istotnych działań toksycznych ani elektrofizjologicznych w zakresie terapeutycznym, natomiast skrajnie wysokie stężenia, odpowiadające przedawkowaniu, indukowały hamowanie kanałów jonowych hERG i sodowych w mięśniu sercowym, co może prowadzić do arytmii. Badania genotoksyczności i potencjału rakotwórczego nie wykazały działania mutagennego ani onkogennego, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania loperamidu pod tym kątem.
arytmia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, chlorowodorek loperamidu, dawka NOAEL, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, efekt toksyczny, hamowanie przepływu jonów potasowych, kanał jonowy, NOAEL, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko kardiologiczne, ryzyko onkogenne, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampril 10 mg tabletki 10 mg
Dane przedkliniczne ramiprylu, substancji czynnej Amprilu, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, reprodukcyjnych oraz mutagenności, które potwierdzają jego bezpieczeństwo stosowania. W badaniach toksyczności ostrej nie wykazano istotnej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów. Przewlekłe podawanie ramiprylu u szczurów, psów i małp ujawniło zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne, a przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) zaobserwowano znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest związane z farmakodynamicznym działaniem inhibitora ACE. Dawki NOAEL ustalono na poziomie 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp, co stanowi podstawę do oceny marginesu bezpieczeństwa w terapii klinicznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni. W toksyczności przewlekłej u szczurów, przy dawkach 75-300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni, zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i grasicy, przy czym 1 mg/kg mc/dobę odpowiada dawce stosowanej u ludzi (AUC). Badania teratogenności u małp wykazały poważne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn i zmiany trzewi, przy dawkach 0,5-4 mg/kg mc/dobę. U królików dawki 10-20 mg/kg mc/dobę indukowały wady rozwojowe płuc, nerek i szkieletu płodów, co potwierdza silny potencjał teratogenny lenalidomidu.
aberracja chromosomowa, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, działanie teratogenne lenalidomidu, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał karcynogenny, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność ostra lenalidomidu, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, utrata masy ciała, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lortanda 2,5 mg
Badania przedkliniczne leku Lortanda (letrozol 2,5 mg) wykazały niski poziom toksyczności ostrej, z dawkami do 2000 mg/kg u gryzoni oraz umiarkowaną toksyczność u psów przy 100 mg/kg. W badaniach przewlekłych (do 12 miesięcy) na szczurach i psach ustalono poziom NOAEL na 0,3 mg/kg masy ciała. Letrozol wykazywał działania farmakologiczne typowe dla inhibitora aromatazy, wpływając negatywnie na rozrodczość samic szczurów, m.in. zmniejszając liczbę ciąż i zwiększając utratę zarodków przed implantacją. W toksyczności rozwojowej u szczurów stwierdzono wady rozwojowe płodów, takie jak kopulasta głowa oraz zrośnięcie kręgów szyjnych i trzonów kręgów, natomiast u królików nie zaobserwowano zwiększonej częstości wad rozwojowych.
badanie in vitro, badanie in vivo, biosynteza estrogenów, działanie karcynogenne, hamowanie syntezy estrogenu, hormon luteinizujący, inhibitor aromatazy, kopulasta głowa, letrozol, NOAEL, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozród, ziarniszczak jajnika, zrośnięcie kręgów szyjnych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propranolol Aurovitas 10 mg
Propranolol wykazuje umiarkowaną toksyczność ostrą z doustną wartością LD50 około 600 mg/kg masy ciała. W badaniach przewlekłych na szczurach obserwowano przejściowe, odwracalne zmiany masy ciała i narządów. Długoterminowe podawanie propranololu w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę przez okres do 18 miesięcy nie wykazało potencjału karcinogennego. Analizy in vitro i in vivo potwierdzają brak genotoksyczności leku. W badaniach rozwojowych u młodych szczurów ustalono NOAEL na poziomie 20 mg/kg mc./dobę, przy czym dawka 40 mg/kg mc./dobę nie wywołała istotnych toksycznych efektów rozwojowych, a margines bezpieczeństwa wynosił 1,2 u kobiet i 2,9 u mężczyzn.
badania in vitro, badania in vivo, chlorowodorek propranololu, dawka terapeutyczna, działanie antyimplantacyjne, LD50, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowości plemników, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, propranolol, ruchliwość plemników, stężenie komórek plemników, testosteron w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normeg 250 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Normeg, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo farmakologiczne, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wskazały na ryzyko dla ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu. Badania reprodukcyjne na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i zdolności rozrodcze przy dawkach do 1800 mg/kg/dobę (6-krotność MRHD w mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego na szczurach dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg/dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg/dobę (4-krotność MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków czy częstość wad rozwojowych.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, enzym wątrobowy, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, płodność, potencjał genotoksyczny, rozwój okołoporodowy, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, wada rozwojowa, zrazik wątrobowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – LevoDril 60 mg/10 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewodropropizyny, substancji czynnej syropu LevoDril (60 mg/10 ml), wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą. Dawki wywołujące objawy toksyczności po doustnym podaniu wynosiły odpowiednio: 886,5 mg/kg m.c. u szczurów, 1287 mg/kg m.c. u myszy oraz 2492 mg/kg m.c. u świnek morskich. Indeks terapeutyczny, określony jako stosunek DL50 do DE50 w modelu kaszlu u świnek morskich, mieścił się w szerokim zakresie 16-53, co wskazuje na znaczący margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Długotrwałe badania toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek ustaliły NOAEL na poziomie 24 mg/kg m.c./dobę, co stanowi istotny punkt odniesienia dla bezpiecznego stosowania leku u ludzi.
badanie toksyczności, dawka doustna, dawka efektywna, dawka letalna, dawka niewykazująca działania toksycznego, dawka terapeutyczna, indeks terapeutyczny, kaszel indukowany, lewodropropizyna, margines bezpieczeństwa, No Observed Adverse Effect Level, NOAEL, profil toksykologiczny, substancja czynna, syrop LevoDril, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lepsitam 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania lewetyracetamu wskazują na brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, które nie wystąpiły u ludzi. Badania reprodukcyjne na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój potomstwa przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę dla samic oraz 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów, przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków czy częstość wad rozwojowych.
enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, laktacja, lewetyracetam, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, płodność i reprodukcja, potencjał rakotwórczy, rozwój okołoporodowy, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zerlinda 4 mg/100 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne kwasu zoledronowego wykazały istotne różnice międzygatunkowe w tolerancji na dawki jednorazowe, z najwyższą dawką niepowodującą śmierci wynoszącą 10 mg/kg mc. u myszy oraz 0,6 mg/kg mc. u szczurów. Wielokrotne podawanie w dawkach do 0,02 mg/kg mc./dobę (szczury podskórnie) oraz 0,02 mg/kg mc./dobę (psy dożylnie) przez 4 tygodnie nie wywoływało istotnych działań toksycznych, podobnie jak długoterminowe podawanie w dawkach 0,001 mg/kg mc./dobę (szczury) i 0,005 mg/kg mc. co 2-3 dni (psy) do 52 tygodni. Najczęstszym efektem farmakologicznym była zwiększona grubość pierwotnej warstwy gąbczastej kości długich, co jest zgodne z mechanizmem hamowania resorpcji kostnej. Margines bezpieczeństwa względem nefrotoksyczności był wąski, jednak dawki NOAEL po jednorazowym (1,6 mg/kg mc.) i wielokrotnym podaniu (0,06-0,6 mg/kg mc./dobę) nie wskazywały na toksyczny wpływ na nerki przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie teratogenne, działanie toksyczne, kwas zoledronowy, mutagenność, narażenie długotrwałe, NOAEL, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, resorpcja tkanki kostnej, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra, warstwa gąbczasta, warstwa gąbczasta przynasad - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atrovent 0,25 mg/ml
Bromek ipratropiowy wykazuje szeroki profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, z zastosowaniem dróg podania wziewnej, doustnej i dożylnej. Wartości LD50 po podaniu wziewnym u samców świnek morskich wynosiły 199 mg/kg, natomiast u szczurów nie odnotowano śmiertelności nawet przy dawkach do 0,05 mg/kg (4-godzinna ekspozycja) lub 160 rozpyleniach po 0,02 mg/rozpylenie. Doustne LD50 wynosiły 1585 mg/kg u myszy, 1925 mg/kg u szczurów i 1920 mg/kg u królików, a dożylne odpowiednio 13,6 mg/kg, 15,8 mg/kg i około 18,2 mg/kg u psów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały rozszerzenie źrenic, suchość błon śluzowych, duszność, drżenia, skurcze i tachykardię, zgodne z działaniem antagonistycznym wobec receptorów muskarynowych. W badaniach przewlekłych NOAEL dla podania wziewnego wynosiły 0,38 mg/kg/dobę u szczurów, 0,18 mg/kg/dobę u psów oraz 0,8 mg/kg/dobę u małp Rhesus, bez histopatologicznych zmian w układzie oddechowym i innych narządach. Badania donosowe u psów potwierdziły brak toksyczności przy dawkach >0,20 mg/kg/dobę, a profil toksykologiczny był podobny dla preparatów z HFA i CFC.
aerozol inhalacyjny, bromek ipratropiowy, dawka śmiertelna, duszność, działanie guzotwórcze, działanie rakotwórcze, LD50, NOAEL, podanie donosowe, potencjał genotoksyczny, poziom bez obserwowanego działania niepożądanego, poziom dawkowania, proszek do inhalacji, reakcja anafilaktyczna, receptor muskarynowy, rozszerzenie źrenic, roztwór do nebulizacji, ryzyko onkogenne, suchość błony śluzowej jamy ustnej, szpik kostny, tachykardia, test Amesa, test cytogenetyczny, test mikrojądrowy, toksyczność dla zarodka, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ oskrzelowo-płucny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duloxetine +pharma 30 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa duloksetyny obejmowała testy genotoksyczności, badania rakotwórczości oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa. Testy genotoksyczności nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano wielojądrzaste komórki wątrobowe o niejasnym znaczeniu klinicznym. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieokreślone. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń, zwiększoną śmiertelność potomstwa oraz opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC).
AUC, badanie rakotwórczości, działanie neurobehawioralne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja rozrodcza, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątrobowe, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atosiban EVER Pharma 6,75 mg/0,9 ml
Badania przedkliniczne atozybanu (octan atozybanu) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony brakiem istotnej toksyczności ogólnoustrojowej przy dawkach dożylnych u szczurów i psów około 10-krotnie wyższych niż dawka terapeutyczna u ludzi oraz dawkach podskórnych do 20 mg/kg/dobę w badaniach trzymiesięcznych. Najwyższa dawka bez efektów niepożądanych (NOAEL) była około 2-krotnie wyższa od dawki klinicznej, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa. Badania toksyczności reprodukcyjnej, obejmujące okres od zagnieżdżenia do późnej ciąży, nie wykazały toksycznego wpływu na matki ani płody, mimo że ekspozycja płodów szczurzych była około 4-krotnie wyższa niż u ludzi. Wykazano jednak farmakologiczne hamowanie laktacji, zgodne z antagonizmem receptora oksytocynowego, co ma znaczenie kliniczne u kobiet karmiących piersią.
Analizy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności ani onkogenności atozybanu, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. Pomimo kompleksowych badań, brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu atozybanu na płodność i wczesne etapy rozwoju zarodkowego, co stanowi lukę w pełnej ocenie profilu bezpieczeństwa reprodukcyjnego. Podsumowując, atozyban (Atosiban EVER Pharma, 6,75 mg/0,9 ml) charakteryzuje się dobrze udokumentowanym bezpieczeństwem ogólnoustrojowym i reprodukcyjnym, z wyjątkiem efektu hamowania laktacji, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej.
antagonista receptora oksytocynowego, atozyban, dawka lecznicza, działanie niepożądane, hamowanie laktacji, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał onkogenny i mutagenny, receptor oksytocynowy, rozwój zarodkowy, toksyczność, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość mutagenna, właściwość onkogenna, wpływ na rozrodczość