Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Rupurix 10 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Rupurix

Ocena bezpieczeństwa stosowania rupatadyny opiera się na szeregu badań przedklinicznych, które obejmowały konwencjonalne badania farmakologiczne, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, badania genotoksyczności oraz ocenę potencjału rakotwórczego. Dane z tych badań nie wskazują na szczególne zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych.¹

Badania elektrofizjologiczne i wpływ na układ sercowo-naczyniowy

W badaniach przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym szczurach, świnkach morskich i psach, rupatadyna podawana w dawkach przekraczających 100-krotnie zalecane dawki kliniczne (10 mg) nie powodowała wydłużenia odstępu QTc ani zespołu QRS oraz nie wywołała żadnych zaburzeń rytmu serca.²

Badania elektrofizjologiczne wykonane na izolowanych włóknach Purkiniego z serca psa wykazały, że zarówno rupatadyna, jak i jej główny aktywny metabolit u człowieka (3-hydroksydesloratadyna), w stężeniach co najmniej 2000 razy większych niż maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występujące u ludzi po podaniu dawki 10 mg, nie wpływały na potencjały czynnościowe.³

W badaniach na sklonowanych ludzkich kanałach potasowych kodowanych przez gen HERG stwierdzono, że rupatadyna blokowała ten kanał dopiero przy stężeniu 1685 razy większym niż maksymalne stężenie w osoczu po podaniu 10 mg rupatadyny. Z kolei desloratadyna, która jest metabolitem o największej aktywności, w stężeniu 10 mikromoli nie wykazywała działania blokującego.⁴

Ważnym aspektem bezpieczeństwa kardiologicznego jest brak kumulacji leku w tkance sercowej, co potwierdziły badania dystrybucji tkankowej przeprowadzone u szczurów z użyciem rupatadyny znakowanej radioaktywnie.⁵

Badania toksyczności reprodukcyjnej

W badaniach na szczurach, po podaniu dużej dawki wynoszącej 120 mg/kg mc. na dobę, przy której maksymalne stężenie w osoczu było 268 razy większe niż oznaczane u ludzi po podaniu dawki terapeutycznej (10 mg/dobę), zaobserwowano znaczące zmniejszenie płodności zarówno u samców, jak i samic.⁶

Toksyczność dla płodu obserwowano u szczurów wyłącznie po zastosowaniu dawek toksycznych dla samic (25 i 120 mg/kg mc. na dobę). Zaburzenia rozwojowe u płodów obejmowały:

• Opóźnienie wzrostu
• Niecałkowite kostnienie
• Niewielkie wady kośćca

W przypadku badań na królikach, po podaniu dawek sięgających nawet 100 mg/kg mc., nie zaobserwowano dowodów na toksyczny wpływ rupatadyny na rozwój potomstwa.⁷

Dawki niepowodujące szkodliwego wpływu na rozwój potomstwa

Na podstawie przeprowadzonych badań toksykologicznych ustalono, że dawka niepowodująca szkodliwego wpływu na rozwój potomstwa (NOAEL – No Observed Adverse Effect Level) wynosiła:

• 5 mg/kg mc. na dobę u szczurów
• 100 mg/kg mc. na dobę u królików

Po zastosowaniu tych dawek maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) były odpowiednio 45 i 116 razy większe niż oznaczane u ludzi po podaniu dawki terapeutycznej 10 mg na dobę.⁸