CYP3A4
CYP3A4 to najważniejszy izoenzym cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych obecnie leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie oraz błonie śluzowej jelita cienkiego, gdzie uczestniczy w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.
Aktywność CYP3A4 charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą, co wpływa na indywidualne różnice w metabolizmie leków. Czynniki takie jak polimorfizmy genetyczne, wiek, płeć, choroby wątroby oraz interakcje lekowe mogą znacząco modyfikować funkcję tego enzymu, prowadząc do zmian w stężeniach leków w osoczu.
Szczególnie istotne w praktyce klinicznej są interakcje lekowe na poziomie CYP3A4. Inhibitory enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia substratów i nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zmniejszając ich skuteczność terapeutyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina 25 mg
Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Z kolei induktory CYP3A4, np. karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny nawet do 450%, co może obniżać skuteczność terapii i wymaga monitorowania oraz ewentualnej korekty dawki. Leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Ponadto, stosowanie leków antycholinergicznych może nasilać działania niepożądane kwetiapiny, a tiorydazyna zwiększa jej klirens o około 70%, co również może wymagać dostosowania dawki.
cymetydyna, CYP3A4, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, enzym wątrobowy, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, lit w psychiatrii, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zespół maniakalny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Relenza 5 mg/dawkę
Zanamiwir, substancja czynna produktu leczniczego Relenza (5 mg/dawkę proszek do inhalacji), wykazuje niski potencjał do wywoływania klinicznie istotnych interakcji lekowych. Jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez filtrację nerkową, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzymy wątrobowe, w tym cytochrom P450 (CYP1A1/2, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4). Zanamiwir nie hamuje aktywności tych enzymów ani nie wpływa na funkcję nerkowych transporterów (OAT1-4, OCT1-3, hURAT1), co potwierdza niskie ryzyko zmiany farmakokinetyki innych leków. Ponadto, podawanie zanamiwiru przez 28 dni nie osłabia odpowiedzi immunologicznej na szczepionkę przeciw grypie, co umożliwia ich jednoczesne stosowanie bez konieczności modyfikacji terapii.
CYP1A1/2, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane, filtracja nerkowa, inhibitor neuraminidazy, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek psychotropowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, substancja czynna, szczepienie przeciwko grypie, transporter moczanowy, transporter nerkowy, zanamiwir - Leksykon leków
Interakcje leku – TADALAFIL MAXON 10 mg
Farmakokinetyka tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) jest istotnie modyfikowana przez inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę: 2-krotny wzrost AUC, 15% wzrost Cmax; 400 mg/dobę: 4-krotny wzrost AUC, 22% wzrost Cmax) oraz ritonawir (2-krotny wzrost AUC), co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie tadalafilu w osoczu o 88% (AUC), potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; interakcja utrzymuje się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu. Leki blokujące receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyna, mogą powodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego i omdlenia, dlatego ich łączone stosowanie jest niezalecane. Inne leki przeciwnadciśnieniowe (blokery kanałów wapniowych, inhibitory ACE, β-blokery, diuretyki, antagoniści receptora angiotensyny II) wykazują umiarkowane nasilenie działania hipotensyjnego, zwykle bez istotnego znaczenia klinicznego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotany, bendrofluazyd, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, CYP3A4, czas protrombinowy, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, inhibitory CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek przeciwcukrzycowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 20 mg
Rozuwastatyna jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA o farmakokinetyce charakteryzującej się niską biodostępnością bezwzględną (~20%) i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 5 godzinach. Lek wykazuje wysoką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 L) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych N-demetylowanych metabolitów (ok. 50% aktywności leku) oraz nieaktywnych laktonowych pochodnych. Eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobową (90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, niezależnie od dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a parametry nie ulegają zmianie przy wielokrotnym podawaniu. U dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic związanych z wiekiem czy płcią, a u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną profil jest zbliżony do dorosłych.
ABCG2, BCRP, białko transportujące, biodostępność, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym, klirens osoczowy, łagodna niewydolność nerek, laktonowa pochodna, ludzki hepatocyt, N-demetylowana pochodna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, wychwyt wątrobowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aderolio
Ewerolimus, stosowany w terapii immunosupresyjnej, wykazuje istotne ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych (np. nefropatia związana z wirusem BK, PML związana z wirusem JC) oraz zwiększonego ryzyka rozwoju chłoniaków i nowotworów skóry. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu ewerolimusu z indukcją króliczą globuliną antytymocytarną, co w badaniu A2310 u pacjentów po przeszczepieniu serca wiązało się ze wzrostem ciężkich zakażeń, w tym śmiertelnych. Zaleca się profilaktykę przeciw Pneumocystis jiroveci oraz CMV, a także ścisłe monitorowanie minimalnych stężeń leku (C0) u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby, ze względu na wydłużony okres półtrwania ewerolimusu. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie profilu lipidowego, czynności nerek oraz występowania białkomoczu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny lub takrolimusu, ze względu na ryzyko hiperlipidemii, nefrotoksyczności i mikroangiopatii. Dawkowanie ewerolimusu wymaga dostosowania w przypadku interakcji z inhibitorami lub induktorami CYP3A4 i PgP, a także uwzględnienia ryzyka powikłań gojenia ran i zakrzepicy naczyniowej w pierwszych 30 dniach po transplantacji.
azoospermia, bazyliksymab, białkomocz, choroba śródmiąższowa płuc, cyklosporyna w mikroemulsji, CYP3A4, glikoproteina p, globulina antytymocytarna, hiperlipidemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor reduktazy HMG-CoA, lek immunosupresyjny, leukoencefalopatia wieloogniskowa, mikroangiopatia zakrzepowa, nefropatia BK, nieinfekcyjne zapalenie płuc, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, plamica małopłytkowa zakrzepowa, Pneumocystis jiroveci, rabdomioliza, takrolimus, torbiel limfatyczna, tymoglobulina, wirus cytomegalii, wirus JC, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica tętnicza, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sytena 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sytena, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Cmax 950 nM w medianie Tmax 1-4 godziny przy dawce 100 mg u osób zdrowych. Biodostępność bezwzględna wynosi około 87%, a pokarm nie wpływa na farmakokinetykę leku. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, przy niskim stopniu wiązania z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% dawki w postaci niezmienionej w moczu). Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a klirens nerkowy wynosi około 350 ml/min, sugerując aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna jest substratem hOAT-3 i glikoproteiny P, jednak ich kliniczne znaczenie w eliminacji jest ograniczone, a lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2.
biodostępność bezwzględna, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, farmakokinetyka dawki, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne osocza, substrat transportera, transporter anionów organicznych-3, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aderolio 0,75 mg
Ewerolimus, substancja czynna leku Aderolio dostępnego w dawkach 0,25-1,0 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką wykazującą proporcjonalność stężeń we krwi do dawki w zakresie 0,25-15 mg. Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są po 1-2 godzinach od podania doustnego, a biodostępność względna tabletek do sporządzania zawiesiny wynosi około 0,90. Spożycie leku z bogatotłuszczowym posiłkiem obniża Cmax o 60% i AUC o 16%, co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku z lub bez jedzenia. Ewerolimus wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~74%) oraz dużą objętość dystrybucji (Vz/F 342 ± 107 l u pacjentów po przeszczepie nerki). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i glikoproteinę P, z wydalaniem głównie z kałem (80%) i minimalnym wydalaniem z moczem (5%). Okres półtrwania wynosi około 28 ± 7 godzin u dorosłych, z wydłużeniem u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (do 78 godzin w klasie C Child-Pugha). Klirens ewerolimusu (CL/F) wynosi 8,8 l/h z 27% zmiennością międzyosobniczą i nie jest istotnie modyfikowany przez zaburzenia czynności przeszczepionej nerki (klirens kreatyniny 11-107 ml/min).
biodostępność ewerolimusu, bogatotłuszczowy posiłek, cyklosporyna, CYP3A4, fosfatydylocholina, glikoproteina p, klirens kreatyniny, małopłytkowość, objętość dystrybucji, odrzucanie przeszczepu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku, tabletki do sporządzania zawiesiny, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trund 750 mg
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Trund, charakteryzuje się liniowym profilem farmakokinetycznym z wysoką biodostępnością doustną (~100%) i szybkim wchłanianiem (Cmax osiągane po 1,3 h u dorosłych). Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<10%) oraz objętość dystrybucji około 0,5-0,7 l/kg. Metabolizm lewetyracetamu jest minimalny, głównie enzymatyczna hydroliza do nieaktywnych metabolitów, niezależna od cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 7±1 h, a klirens całkowity 0,96 ml/min/kg, z wydalaniem głównie przez nerki (95% dawki). U osób starszych okres półtrwania wydłuża się do 10-11 h, co wymaga dostosowania dawki. W przypadku niewydolności nerek klirens leku i metabolitów jest istotnie zmniejszony, a u pacjentów dializowanych okres półtrwania wzrasta do 25 h między dializami i skraca się do 3,1 h podczas dializy, która usuwa około 51% leku.
biodostępność, całkowity klirens, Cmax, CYP3A4, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja kwasu walproinowego, glukuronylotransferaza, hydroksylacja pierścienia, hydroksylaza epoksydowa, hydroliza enzymatyczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens, klirens kreatyniny, krzywa stężenie-czas, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, monitorowanie stężenia leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens, profil farmakokinetyczny, reabsorpcja kanalikowa, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, stężenie w ślinie, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Xancodal 60 mg
Oksykodon, główny składnik produktu Xancodal, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, neuroleptyki, leki nasenne), które zwiększają ryzyko sedacji, zahamowania oddechu i śpiączki. Równoczesne stosowanie z inhibitorami MAO, lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może prowadzić do zespołu serotoninowego, wymagając często redukcji dawki oksykodonu. Ponadto, oksykodon metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i częściowo przez CYP2D6, co powoduje, że inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna) mogą zwiększać AUC oksykodonu nawet do 3,6-krotnie, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie oksykodonu w osoczu nawet o 86%, co wymaga odpowiedniej korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, erytromycyna, fenytoina, hiperrefleksja, hipertermia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, neuroleptyk, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, telitromycyna, toksyczność serotoninowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, worykonazol, zahamowanie czynności oddechowej, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Suprovia 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Suprovia, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co potwierdzają badania kliniczne i in vitro. Metabolizm sytagliptyny jest głównie zależny od enzymów CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wpływ CYP3A4 na klirens jest minimalny. W grupie pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) istnieje potencjalne ryzyko zmiany farmakokinetyki pod wpływem silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna), choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie skutkuje istotnymi klinicznie interakcjami. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x 2/dobę) nie wpływa znacząco na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg). Cyklosporyna (600 mg) zwiększa AUC i Cmax sytagliptyny (100 mg) odpowiednio o 29% i 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne, podobnie jak wpływ na klirens nerkowy.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor OAT3, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, leki hipoglikemizujące, metformina, pochodna sulfonylomocznika, pochodne sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Finlepsin 400 retard 400 mg
Karbamazepina, aktywny składnik Finlepsin 400 retard, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 układu cytochromu P-450, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, azole przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV) zwiększają stężenie karbamazepiny w surowicy, podnosząc ryzyko działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, senność, ataksja czy podwójne widzenie. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają jej stężenie, zmniejszając efektywność terapeutyczną. Ze względu na złożoność interakcji, szczególnie przy politerapii przeciwpadaczkowej, konieczne jest regularne monitorowanie stężenia karbamazepiny i dostosowywanie dawki. Ponadto karbamazepina indukuje CYP3A4, co może obniżać stężenia leków takich jak doustne antykoncepcyjne, warfaryna, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne czy neuroleptyki, wymagając ich odpowiedniej modyfikacji dawkowania.
antybiotyk makrolidowy, ataksja, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, cytochrom P-450, epitlenek karbamazepiny, hepatotoksyczność, hiponatremia, indukcja enzymatyczna, inhibitor agregacji płytek, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, lek sercowo-naczyniowy, lek trójpierścieniowy, monitoring stężenia leku, niedoczynność tarczycy, oczopląs, stężenie karbamazepiny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 2 mg/ml 2 mg/ml
Ondansetron jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450, głównie CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, co zapewnia kompensację metabolizmu w przypadku zahamowania lub niedoboru jednego z enzymów, nie wpływając istotnie na klirens leku ani zapotrzebowanie na dawkę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, β-adrenolityki takie jak atenolol i timolol), gdyż może to zwiększać ryzyko arytmii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ondansetronu z apomorfiną ze względu na ryzyko głębokiej hipotensji i utraty świadomości. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łącznym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI).
amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, furosemid, głęboka hipotonia, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, lek β-adrenolityczny, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, temazepam, timolol, tramadol, trastuzumab, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamide Aurovitas 2 mg
Loperamid Aurovitas (chlorowodorek loperamidu 2 mg) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez mechanizmy związane z P-glikoproteiną oraz izoenzymami cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C8). Inhibitory P-glikoproteiny (np. chinidyna, rytonawir) oraz CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol) i CYP2C8 (gemfibrozyl) mogą znacząco zwiększać stężenie loperamidu w osoczu – od 2- do nawet 13-krotnego wzrostu ekspozycji przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu i gemfibrozylu. Pomimo tego, badania psychomotoryczne i pupilometryczne nie wykazały nasilenia działania ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przy zwiększonych stężeniach loperamidu w dawkach terapeutycznych (2-16 mg/dobę). W terapii skojarzonej z desmopresyną doustną obserwuje się trzykrotny wzrost stężenia desmopresyny, co wymaga monitorowania poziomu sodu w surowicy z uwagi na ryzyko hiponatremii.
chinidyna, chlorowodorek loperamidu, CYP2C8, CYP3A4, desmopresyna, gemfibrozyl, hiponatremia, inhibitor cytochromu P450, inhibitor izoenzymu, inhibitor P-glikoproteiny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, rytonawir - Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Grindeks 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin Grindeks, wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jej eliminacja u pacjentów z prawidłową funkcją nerek odbywa się przede wszystkim przez nerki, natomiast u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy nabiera większego znaczenia, co zwiększa ryzyko interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i OAT3, jednak kliniczne znaczenie interakcji z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) jest niskie. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki sytagliptyny podczas jednoczesnego stosowania z metforminą (1000 mg x2/dobę), cyklosporyną (600 mg), digoksyną (0,25 mg), gliburydem, symwastatyną, rozyglitazonem, warfaryną czy doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Cyklosporyna zwiększa AUC sytagliptyny o 29% i Cₘₐₓ o 68%, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Sytagliptyna nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, a jej wpływ na stężenie digoksyny jest umiarkowany (wzrost AUC o 11%, Cₘₐₓ o 18%), co wymaga monitorowania u pacjentów z ryzykiem zatrucia digoksyną.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, ESRD, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, metformina, OAT3, OCT, poziom glukozy we krwi, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną