wydłużenie odstępu QT

Wydłużenie odstępu QT to zaburzenie elektrokardiograficzne charakteryzujące się wydłużeniem odstępu między początkiem zespołu QRS a końcem załamka T w zapisie EKG. Odzwierciedla ono wydłużenie potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego, co zwiększa ryzyko wystąpienia groźnych zaburzeń rytmu serca, w szczególności częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes.

Wydłużenie odstępu QT może mieć podłoże wrodzone (zespoły długiego QT – LQTS) lub nabyte. Najczęstsze przyczyny nabytego wydłużenia QT obejmują stosowanie niektórych leków (np. przeciwarytmicznych, przeciwpsychotycznych, antybiotyków), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), choroby strukturalne serca oraz zaburzenia endokrynologiczne.

Diagnostyka obejmuje pomiar skorygowanego odstępu QT (QTc), który u dorosłych nie powinien przekraczać 450 ms u mężczyzn i 460 ms u kobiet. Wartości QTc >500 ms są związane ze znacznym wzrostem ryzyka arytmii komorowych. Postępowanie polega na identyfikacji i eliminacji czynników wywołujących, monitorowaniu EKG oraz w wybranych przypadkach wdrożeniu farmakoterapii lub implantacji kardiowertera-defibrylatora.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Soreca 10 mg

Przedawkowanie solifenacyny bursztynianu, zwłaszcza w dawkach znacznie przekraczających maksymalną dobowa dawkę 10 mg (np. 280 mg jednorazowo), może prowadzić do ciężkich objawów cholinolitycznych, takich jak omamy, nadmierne pobudzenie psychoruchowe, drgawki, niewydolność oddechowa, tachykardia, zatrzymanie moczu oraz rozszerzenie źrenic. Mechanizmy tych objawów wynikają głównie z blokady receptorów muskarynowych w ośrodkowym układzie nerwowym, układzie sercowo-naczyniowym, układzie oddechowym oraz mięśniach gładkich pęcherza moczowego. W opisywanym przypadku pacjent przyjął 28-krotność dawki maksymalnej, co skutkowało zmianami stanu psychicznego, jednak bez konieczności hospitalizacji.
arytmia serca, benzodiazepiny, beta-bloker, blokada receptora muskarynowego, bradykardia, bursztynian solifenacyny, cewnikowanie pęcherza moczowego, działanie cholinolityczne, fizostygmina, hipokaliemia, mydriasis, napad drgawkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, niewydolność serca zastoinowa, omamy, pilokarpina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, tachykardia, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia stanu psychicznego, zaburzenie świadomości, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kwetaplex 300 mg

Kwetiapina w formie tabletek powlekanych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Do bardzo częstych należą senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błon śluzowych jamy ustnej, a także istotne zaburzenia metaboliczne, takie jak podwyższone stężenie triglicerydów (≥200 mg/dl, ≥2,258 mmol/l), cholesterolu całkowitego (≥240 mg/dl, ≥6,2064 mmol/l, głównie LDL), obniżenie cholesterolu HDL (<40 mg/dl u mężczyzn, <50 mg/dl u kobiet), przyrost masy ciała >7% oraz hiperglikemia (glukoza na czczo ≥126 mg/dl, ≥7,0 mmol/l). Kwetiapina może również powodować zmniejszenie stężenia hemoglobiny u 11% pacjentów (spadek średnio o 1,50 g/dl), a rzadko leukopenię, neutropenię (<0,5×10⁹/L), małopłytkowość (≤100×10⁹/l) i agranulocytozę. W zakresie układu nerwowego często obserwuje się objawy pozapiramidowe, dyzartrię, napady padaczkowe, zespół niespokojnych nóg oraz omdlenia, szczególnie u dzieci i młodzieży, u których występują one z większą częstością niż u dorosłych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, bradykardia, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba zakrzepowo-zatorowa, dysfagia, dyskineza późna, dyzartria, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, kardiomiopatia, kwetiapina, leukopenia, małopłytkowość, napad padaczkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, palpitacje, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, suchość jamy ustnej, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, transaminaza asparaginianowa, triglicerydy we krwi, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia lipidowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Tolterodyna – Przedawkowanie

Tolterodyna, będąca kompetencyjnym antagonistą receptorów muskarynowych, jest stosowana w leczeniu pęcherza nadreaktywnego, jednak jej przedawkowanie może prowadzić do nasilenia działań przeciwcholinergicznych, takich jak zaburzenia akomodacji, zatrzymanie moczu, halucynacje, drgawki, tachykardia oraz wydłużenie odstępu QT w EKG. Największa pojedyncza dawka tolerowana w badaniach wynosiła 12,8 mg (postać o natychmiastowym uwalnianiu), przy której obserwowano głównie zaburzenia akomodacji i trudności w mikcji. Dawka 8 mg/dobę przez 4 dni wiązała się z wydłużeniem odstępu QT, co stanowi istotne ryzyko arytmii, w tym torsade de pointes. Objawy przedawkowania różnią się w zależności od formy farmaceutycznej – preparaty o natychmiastowym uwalnianiu wywołują szybkie, ale krótkotrwałe objawy, natomiast formy o przedłużonym uwalnianiu powodują dłużej utrzymujące się symptomy, wymagające wydłużonej obserwacji (co najmniej 24-48 godzin).
antagonista receptora muskarynowego, aspiracja treści pokarmowej, benzodiazepiny, beta-adrenolityk, cewnikowanie pęcherza, drgawki, działanie przeciwcholinergiczne, fizostygmina, halucynacje, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra z wąskim kątem przesączania, mięsień rzęskowy oka, mięsień wypieracz pęcherza, mydriasis, nagłe zatrzymanie krążenia, niedrożność porażenna jelit, niewydolność oddechowa, ostry napad jaskry, pęcherz nadreaktywny, pilokarpina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, rozszerzenie źrenic, siarczan magnezu, stymulacja serca, sztuczne oddychanie, tachykardia, torsade de pointes, trudność w oddawaniu moczu, węgiel aktywowany, winian tolterodyny, wodonercze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Asentra 50 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), w tym selegiliną, moklobemidem, linezolidem oraz błękitem metylenowym, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Konieczne jest zachowanie odpowiednich okresów odstawienia: minimum 14 dni po nieodwracalnych IMAO i co najmniej 7 dni przed ich rozpoczęciem. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie pimozydu, ze względu na wzrost jego stężenia o około 35% i ryzyko zaburzeń rytmu serca. Leki serotoninergiczne (np. inne SSRI, SNRI, tryptany, fentanyl, buprenorfina) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego i wymagają ścisłego monitorowania. Ponadto, sertralina może wydłużać odstęp QTc w połączeniu z lekami przeciwpsychotycznymi i niektórymi antybiotykami, co zwiększa ryzyko torsade de pointes. Współistniejące stosowanie litu może nasilać drżenia, a warfaryny – wydłużać czas protrombinowy, co wymaga monitorowania INR. Interakcje z lekami wpływającymi na czynność płytek (NLPZ, ASA, tyklopidyna) zwiększają ryzyko krwawień.
arytmia komorowa, blokada nerwowo-mięśniowa, cholinoesteraza, czas protrombinowy, dezypramina, farmakokinetyka litu, flekainid, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitory CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory proteazy, INR, itrakonazol, izoenzymy CYP, izoenzymy cytochromu P450, ketokonazol, leki przeciwarytmiczne klasy 1C, metabolizm fenytoiny, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pimozyd, pozakonazol, propafenon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, wolny metabolizm, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranofren 10 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Ranofren, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwuje się senność, istotne klinicznie zwiększenie masy ciała (≥7% u 22,2% pacjentów po medianie 47 dni, a przy długotrwałym stosowaniu ≥48 tygodni u 64,4%), zaburzenia metaboliczne takie jak wzrost stężenia cholesterolu całkowitego, LDL, triglicerydów oraz glukozy na czczo, a także eozynofilię i hiperprolaktynemię (około 30% pacjentów z wyjściowo prawidłowym poziomem prolaktyny). Objawy neurologiczne obejmują zawroty głowy, akatyzję, parkinsonizm i dyskinezę, a także objawy autonomiczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne i działanie przeciwcholinergiczne. Po nagłym odstawieniu olanzapiny mogą wystąpić objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność, drżenie, lęk, nudności i wymioty.
akatyzja, aminotransferaza wątrobowa, bradykardia, cholesterol, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, epizod manii, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, glukoza, hiperprolaktynemia, kwasica ketonowa, migotanie komór, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objaw odstawienny, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, psychoza polekowa, reakcja polekowa z eozynofilią, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, triglicerydy, wskaźnik masy ciała, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie gospodarki lipidowej, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie pozapiramidowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawrót głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół odstawienia noworodkowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketrel 25 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 13% i o około 450% ekspozycji), co może obniżać skuteczność terapii. Inne leki, takie jak tiorydazyna, zwiększają klirens o około 70%, co może wymagać dostosowania dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje niezmieniona podczas stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol), solami litu, cymetydyną oraz kwasem walproinowym, choć terapia skojarzona z walproinianem u dzieci i młodzieży wiąże się z wyższym ryzykiem leukopenii i neutropenii.
badanie chromatograficzne, choroba układu sercowo-naczyniowego, cymetydyna, cytochrom P450, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja ortostatyczna, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, metadon, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Przedawkowanie – Zypsila 60 mg

Przedawkowanie zyprazydonu, substancji czynnej preparatu Zypsila, stanowi poważny stan kliniczny, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W literaturze opisano przypadek przyjęcia dawki aż 12 800 mg, co znacznie przekracza maksymalną dawkę terapeutyczną. Objawy przedawkowania obejmują głównie zaburzenia układu nerwowego i sercowo-naczyniowego, takie jak zespół pozapiramidowy (parkinsonizm polekowy, akatyzja, dystonia, dyskineza), senność prowadząca do obniżenia świadomości, drżenie, niepokój psychoruchowy, a w cięższych przypadkach napady drgawkowe, reakcje dystoniczne głowy i szyi oraz ryzyko aspiracji. W zapisie EKG może wystąpić wydłużenie odstępu QT do 446 ms, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii, choć w opisanym przypadku nie zaobserwowano poważnych następstw kardiologicznych.
akatyzja, aspiracja, aspiracja treści pokarmowej, drżenie, dyskineza, dystonia, EKG, monitorowanie układu krążenia, napad drgawkowy, niepokój psychoruchowy, obniżenie świadomości, obniżony poziom świadomości, odstęp QT, parkinsonizm polekowy, reakcja dystoniczna, senność, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół pozapiramidowy, zyprazydon, Zypsila
Leksykon leków
Interakcje leku – Furosemidum Polpharma 10 mg/ml

Furosemid, jako diuretyk pętlowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współstosowanie z diuretykami oszczędzającymi potas (np. spironolakton, triamteren) prowadzi do nasilenia efektu diuretycznego i zmniejszenia wydalania potasu, co przeciwdziała hipokaliemii indukowanej furosemidem. Jednak hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów naparstnicy, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu. Furosemid nasila działanie leków przeciwnadciśnieniowych, zwłaszcza inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II, co może skutkować znacznym spadkiem ciśnienia tętniczego i pogorszeniem funkcji nerek; w takich przypadkach zaleca się redukcję dawki furosemidu lub jego czasowe odstawienie na co najmniej 3 dni. Ponadto, furosemid może osłabiać działanie amin katecholowych oraz zmniejszać skuteczność insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, co wymaga regularnej kontroli glikemii i ewentualnej korekty dawek.
amiloryd, amina katecholowa, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk nefrotoksyczny, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalosporyna, cisplatyna, cyklosporyna, czynność nerek, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, fenytoina, furosemid, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor anhydrazy węglanowej, insulina, karbamazepina, kortykosteroid, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zwiotczający mięśnie, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, probenecyd, rysperydon, salicylan, spironolakton, sukralfat, toksyczność litu, triamteren, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Interakcje

Flukonazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza poprzez hamowanie metabolizmu leków metabolizowanych tymi izoenzymami. Hamowanie enzymów utrzymuje się 4-5 dni po odstawieniu flukonazolu, ze względu na jego długi okres półtrwania. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd, terfenadyna, astemizol, pimozyd, chinidyna i erytromycyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Flukonazol zwiększa stężenia leków immunosupresyjnych (takrolimus – nawet 5-krotnie, cyklosporyna, syrolimus, ewerolimus), statyn metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2C9 (atorwastatyna, symwastatyna, fluwastatyna), benzodiazepin (midazolam, triazolam), fenytoiny, NLPZ (ibuprofen, naproksen, diklofenak) oraz doustnych środków antykoncepcyjnych (przy dawce 200 mg flukonazolu AUC etynyloestradiolu wzrasta o 40%, lewonorgestrelu o 24%). Konieczne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
azol przeciwgrzybiczy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibicja CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, kardiotoksyczność, krwiomocz, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metabolizm fenytoiny, metabolizm warfaryny, miopatia, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odstęp QTc, opioidowy lek przeciwbólowy, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, przeszczep szpiku kostnego, rabdomioliza, toksyczność fenytoiny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid 250 mg

Klarytromycyna w dawce 250 mg, jako antybiotyk makrolidowy, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które lekarz musi uwzględnić przed jej zastosowaniem. Przede wszystkim jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, w tym żółcień chinolinową i 3,4 mg sodu na tabletkę. Nie należy jej stosować u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT i metabolizowanymi przez ten enzym.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, astemizol, cyzapryd, dihydroergotamina, dławica piersiowa, domperydon, ergotamina, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, kolchicyna, lek prokinetyczny, lek przeciwdławicowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, statyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem, żółcień chinolinowa
Leksykon leków
Przedawkowanie – Beloflow 10 mg

Przedawkowanie solifenacyny bursztynianu, substancji czynnej leku Beloflow, może prowadzić do nasilenia działania cholinolitycznego z objawami neuropsychiatrycznymi (omamy, pobudzenie psychoruchowe), drgawkami, niewydolnością oddechową, zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (tachykardia, wydłużenie odstępu QT) oraz zatrzymaniem moczu i zaburzeniami okulistycznymi. W literaturze opisano przypadek przyjęcia 280 mg solifenacyny w ciągu 5 godzin, co znacznie przekracza zalecane dawki terapeutyczne (5-10 mg/dobę), skutkujący zmianami stanu psychicznego bez konieczności hospitalizacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z czynnikami ryzyka kardiologicznego, takimi jak hipokaliemia, bradykardia, choroba niedokrwienna serca czy stosowanie leków wydłużających odstęp QT, u których przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań arytmicznych i hemodynamicznych.
benzodiazepiny, beta-adrenolityk, bradykardia, cewnikowanie pęcherza moczowego, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, drgawki, działanie cholinolityczne, fizostygmina, hipertermia, hipokaliemia, kontrola EKG, lek cholinolityczny, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, ostre zatrzymanie moczu, pilokarpina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, rozszerzenie źrenic, solifenacyna bursztynianu, sztuczna wentylacja, tachykardia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, zaburzenia neuropsychiatryczne, zaburzenia oddechowe, zaburzenia okulistyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Przedawkowanie – Sotalol Aurovitas 80 mg

Przedawkowanie sotalolu chlorowodorku, szczególnie w dawkach od 2 do 16 gramów, stanowi poważne zagrożenie życia, manifestujące się głównie poprzez objawy sercowo-naczyniowe i metaboliczne. Do najczęstszych objawów należą bradykardia (<60 uderzeń/min), zastoinowa niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie odstępu QT oraz groźne zaburzenia rytmu, takie jak torsades de pointes i tachykardia komorowa. Przedawkowanie wiąże się z ryzykiem ciężkich komorowych arytmii, co wymaga intensywnego monitorowania EKG, ze szczególnym uwzględnieniem odstępu QT i potencjalnego wystąpienia torsades de pointes.
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dekompensacja krążenia, dobutamina, działanie beta-adrenolityczne, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, izoprenalina, kardiowersja, komorowe zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, pojemność minutowa serca, polimorficzna tachykardia komorowa, przedwczesny skurcz komorowy, przezskórna stymulacja serca, receptor β-adrenergiczny, siarczan magnezu, skurcz oskrzeli, sotalol chlorowodorek, tachykardia komorowa, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon substancji czynnych
Arypiprazol – Wskazania do stosowania

Arypiprazol, atypowy lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji, działa jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D₂ i serotoninowych 5-HT₁ᴀ oraz antagonista receptorów 5-HT₂ᴀ, co umożliwia stabilizację układów dopaminergicznego i serotoninergicznego. Wskazany jest do leczenia schizofrenii u dorosłych oraz młodzieży od 15 roku życia, skutecznie redukując objawy pozytywne i negatywne choroby, przy jednoczesnym korzystniejszym profilu działań niepożądanych w porównaniu do klasycznych neuroleptyków. W terapii zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I arypiprazol jest stosowany w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych oraz młodzieży od 13 roku życia (do 12 tygodni), a także w profilaktyce nawrotów maniakalnych u dorosłych pacjentów z dominującymi epizodami maniakalnymi. Dostępny jest w wielu postaciach i dawkach (5–30 mg), co pozwala na indywidualizację leczenia.
agonista receptorów dopaminowych, antagonista receptorów, działania niepożądane, działanie sedatywne, epizod maniakalny, funkcje poznawcze, gonitwa myśli, hiperprolaktynemia, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny atypowy, lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji, objawy maniakalne, objawy negatywne, objawy pozapiramidowe, objawy pozytywne, ostra faza choroby, postać farmaceutyczna, receptor 5-HT2A, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5-HT1A, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, układ dopaminergiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia metaboliczne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levalox

Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levalox, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi poważnymi działaniami niepożądanymi i wymaga szczególnej ostrożności. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z historią ciężkich reakcji na chinolony, a także u osób z padaczką, miastenią czy niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Należy unikać stosowania u pacjentów z zakażeniami MRSA bez potwierdzonej wrażliwości drobnoustrojów oraz uwzględniać lokalne dane dotyczące oporności E. coli. Infuzje lewofloksacyny powinny trwać odpowiednio: 250 mg przez co najmniej 30 minut, 500 mg przez co najmniej 60 minut, aby zminimalizować ryzyko tachykardii i spadku ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, zwłaszcza u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach, stosujących kortykosteroidy lub przyjmujących dawkę 1000 mg/dobę. Ponadto, fluorochinolony zwiększają ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami takimi jak choroby tkanki łącznej, nadciśnienie czy wcześniejsze choroby serca.
antagonista witaminy K, antybiotyk fluorochinolonowy, Bacillus anthracis, choroba Behçeta, choroba związana z Clostridium difficile, Escherichia coli, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, polineuropatia czuciowa, polineuropatia czuciowo-ruchowa, posocznica, reakcja polekowa z eozynofilią, reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, tachykardia, tendinopatia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wąglik płucny, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic, zapaść krążeniowa, zerwanie ścięgna, zespół długiego QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aurostop

Loperamid, substancja czynna leku Aurostop, jest wskazany wyłącznie do leczenia objawowego ostrej biegunki, przy czym kluczowe jest jednoczesne wdrożenie odpowiedniej terapii przyczynowej, jeśli etiologia biegunki jest znana. Podstawowym celem leczenia jest zapobieganie odwodnieniu oraz uzupełnianie płynów i elektrolitów, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka, takich jak małe dzieci, osoby osłabione i osoby starsze. Loperamid nie zastępuje terapii nawadniającej. Stosowanie leku powinno być ograniczone czasowo – brak poprawy po 48 godzinach wymaga przerwania leczenia i dalszej diagnostyki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, gdyż metabolizm leku odbywa się głównie w tym narządzie, a jego upośledzenie może prowadzić do toksycznego działania na ośrodkowy układ nerwowy.
chlorowodorek loperamidu, loperamid, niedobór elektrolitów, niedrożność jelit, objawy odstawienne, ostra biegunka, perystaltyka jelit, rozdęcie brzucha, terapia nawadniająca, toksyczne działanie na OUN, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, torsade de pointes, uzależnienie od opioidów, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności wątroby, zakaźne zapalenie okrężnicy, zaparcie, zespół Brugadów, zespół nabytego niedoboru odporności
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tamoxifen-Ebewe 10 10 mg

Tamoksyfen, stosowany w dawkach 10 mg i 20 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, szczególnie w układzie rozrodczym, gdzie często obserwuje się upławy, zaburzenia miesiączkowania, krwawienia z dróg rodnych oraz proliferacyjne zmiany endometrium, w tym neoplazję, hiperplazję i polipy. Ryzyko rozwoju raka endometrium jest zwiększone 2-3-krotnie u pacjentek leczonych tamoksyfenem, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Często występują uderzenia gorąca, incydenty niedokrwienia mózgu, zakrzepica żył głębokich oraz zator tętnicy płucnej, szczególnie w terapii skojarzonej z chemioterapią. Wśród hematologicznych działań niepożądanych dominują przemijająca niedokrwistość i małopłytkowość (80 000-90 000/mm³), a rzadziej agranulocytoza i neutropenia. Często obserwuje się zatrzymanie płynów oraz hiperkalcemię u pacjentów z przerzutami do kości.
agranulocytoza, biegunka, ból mięśni, drżenie nóg, endometrioza, hiperkalcemia, hipertriglicerydemia, incydent niedokrwienia mózgu, krwawienie z dróg rodnych, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, marskość wątroby, mięśniak macicy, neuropatia oczna, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, porfiria skórna późna, proliferacyjna zmiana błony śluzowej macicy, przedawkowanie tamoksyfenu, przemijająca niedokrwistość, rak endometrium, retinopatia, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, stłuszczenie wątroby, tamoksyfen, Tamoxifen-Ebewe, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uderzenie gorąca, upławy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaćma, zaczerwienienie guza, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie nerwu ocznego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastój żółci, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie płynów, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Suganet 25 mg

Przedawkowanie sunitynibu, substancji czynnej leku Suganet (dostępnego w kapsułkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg), stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie standardowych procedur postępowania wspomagającego, w tym dekontaminacji przewodu pokarmowego (wywołanie wymiotów, płukanie żołądka) w przypadku krótkiego czasu od przyjęcia leku. Objawy przedawkowania są nasileniem znanych działań niepożądanych sunitynibu i obejmują zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, zaburzenia rytmu, wydłużenie QT), metaboliczne (hipoglikemia, hiponatremia, hipokaliemia), skórne (ciężki zespół ręka-stopa), neurologiczne (zawroty głowy, drgawki) oraz endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy). Nasilone zmęczenie i osłabienie mięśniowe również są częste.
badanie elektrokardiograficzne, dekontaminacja przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, keratynocyt, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdrgawkowy, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutrofil, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nudności, okres półtrwania, parametry nerkowe i wątrobowe, płukanie żołądka, płytka krwi, przedawkowanie sunitynibu, supresja szpiku kostnego, swoista odtrutka, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wywoływanie wymiotów, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu pokarmowego, zespół ręka-stopa
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazole B. Braun 2 mg/ml 2 mg/ml

Flukonazol, będący silnym inhibitorem izoenzymów CYP2C9 i CYP2C19 oraz umiarkowanym inhibitorem CYP3A4, znacząco wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę licznych leków, z efektem utrzymującym się 4-5 dni po odstawieniu ze względu na długi okres półtrwania. Przeciwwskazane jest łączenie flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QTc, takimi jak cisapryd, terfenadyna, astemizol, pimozyd, chinidyna i erytromycyna, ze względu na ryzyko torsades de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu amiodaronu i halofantryny. Flukonazol zwiększa stężenia benzodiazepin (midazolam, triazolam), opioidów (fentanyl, alfentanyl), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, sirolimus, takrolimus, ewerolimus), statyn (atorwastatyna, symwastatyna, fluwastatyna), warfaryny (wydłużenie czasu protrombinowego), a także innych leków, co wymaga często modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania klinicznego. Przykładowo, flukonazol 200 mg/dobę zwiększa AUC midazolamu 3,7-krotnie, triazolamu 4,4-krotnie, a AUC cyklosporyny 1,8-krotnie.
antagonista receptora angiotensyny II, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka i farmakodynamika, glikoproteina p, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, hydrochlorotiazyd, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu CYP, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, metabolizm pimozydu, miopatia, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność kory nadnerczy, pochodne kumaryny, pochodne sulfonylomocznika, rabdomioliza, reakcja disulfiramowa, sirolimus, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Citabax 20 20 mg

Przedawkowanie cytalopramu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia, z objawami obejmującymi układ nerwowy (drgawki, śpiączka, pobudzenie), sercowo-naczyniowy (wydłużenie QT, poszerzenie QRS, bradykardia, niedociśnienie, torsade de pointes) oraz inne układy. Dawka śmiertelna nie jest jednoznacznie określona, jednak odnotowano przeżycia po dawkach >2 g. Alkohol i leki psychotropowe (TLPD, inhibitory MAO, inne SSRI) nasilają toksyczność. W ciężkich zatruciach może wystąpić zespół serotoninowy z triadą objawów: zmiany stanu psychicznego, hiperaktywność neuro-mięśniowa, niestabilność autonomiczna, gorączka i wzrost kinazy kreatynowej, a także rabdomioliza.
blok odnogi pęczka Hissa, bradyarytmia, bradykardia, dawka śmiertelna, diazepam, drgawki, drżenia mięśniowe, hiperwentylacja, inhibitory MAO, interakcje lekowe, monitorowanie elektrokardiograficzne, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość rytmu serca, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie cytalopramu, przedawkowanie leku, rabdomioliza, rozszerzenie źrenic, sinica, śpiączka, środki przeczyszczające, SSRI, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu nerwowego, zapis EKG, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib STADA 200 mg

Pazopanib, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, jest stosowany w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS). W badaniach klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z RCC i 382 z STS zidentyfikowano liczne działania niepożądane, w tym ciężkie incydenty naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca), zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego oraz poważne krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu). U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory oraz odma opłucnową. Działania niepożądane potencjalnie prowadzące do zgonu obejmują krwotoki, niewydolność wątroby, perforacje przewodu pokarmowego oraz udar niedokrwienny mózgu.
ageuzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, chlorowodorek pazopanibu, dysgeuzja, hiperbilirubinemia, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, ośrodkowy układ nerwowy, perforacja przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zatorowość płucna, zawał serca, złuszczająca wysypka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Normeg 1000 mg

Lewetyracetam, substancja czynna leku Normeg, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych na 3416 pacjentach z różnymi wskazaniami padaczki. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (≥10%), senność (≥10%), ból głowy (≥10%), zmęczenie (≥10%) oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia (≥1%). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród poważniejszych reakcji odnotowano m.in. pancytopenię, zespół DRESS, reakcje anafilaktyczne, encefalopatię, zespół Stevensa-Johnsona oraz zaburzenia psychiczne, w tym próby samobójcze i myśli samobójcze. Profil bezpieczeństwa jest spójny we wszystkich grupach wiekowych, choć u dzieci i młodzieży częściej występują wymioty (11,2%), pobudzenie (3,4%), agresja (8,2%) oraz zaburzenia zachowania (5,6%).
agranulocytoza, choreoatetoza, diplopia, dyskineza, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy błędnikowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Amiodaron Accord 30 mg/ml

Przedawkowanie amiodaronu chlorowodorku podawanego dożylnie stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji i monitorowania na oddziale intensywnej terapii. Ostre przedawkowanie lub zbyt szybkie podanie leku może wywołać objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, zaparcia, pocenie się), układu sercowo-naczyniowego (bradykardia <60/min oporna na atropinę, blok serca, wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes) oraz zaburzenia metaboliczne, w tym rzadko nadczynność tarczycy. Znaczne przedawkowanie może prowadzić do ciężkich powikłań, takich jak niewydolność krążenia i wątroby. Bradykardia wywołana amiodaronem jest oporna na atropinę, co wymaga zastosowania beta-adrenostymulujących leków lub glukagonu, a w niektórych przypadkach czasowej stymulacji elektrycznej serca. Wydłużony okres półtrwania i kumulacja leku w tkankach uniemożliwiają usunięcie amiodaronu dializą, co komplikuje leczenie.
amiodaron, amiodaron chlorowodorek, blok serca, bradykardia, częstoskurcz komorowy, farmakokinetyka amiodaronu, glukagon, leki przeciwarytmiczne, leki wazopresyjne, nadczynność tarczycy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bortezomib MSN 3,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bortezomibu wykazały jego klastogenne działanie in vitro w teście aberracji chromosomalnych na komórkach CHO przy stężeniu 3,125 μg/ml, jednak brak potwierdzenia genotoksyczności w testach Amesa i mikrojądrowym in vivo. W badaniach toksyczności rozwojowej na szczurach i królikach stwierdzono śmiertelność zarodków i płodów przy dawkach toksycznych dla matki, bez bezpośredniego działania teratogennego przy niższych dawkach. W 6-miesięcznym badaniu na szczurach zaobserwowano zmiany zwyrodnieniowe w gonadach, sugerujące potencjalny wpływ na płodność. Główne narządy docelowe toksyczności wielocyklowej obejmowały przewód pokarmowy (wymioty, biegunka), układ krwiotwórczy (cytopenie, zanik tkanki limfoidalnej, ubogokomórkowy szpik), układ nerwowy (obwodowa neuropatia czuciowa) oraz nerki, z częściową lub całkowitą odwracalnością zmian po zakończeniu terapii.
aberracja chromosomalna, aberracja chromosomu, bariera krew-mózg, bortezomib, cytopenia obwodowa, dysfagia, działanie genotoksyczne, działanie inotropowo dodatnie, komórki jajnika chińskiego chomika, kurczliwość mięśnia sercowego, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, przewód pokarmowy, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, ubogokomórkowy szpik kostny, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zanik tkanki limfoidalnej, zmiana zwyrodnieniowa
Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Przeciwwskazania stosowania

Moksyfloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na nią, inne chinolony lub substancje pomocnicze. Nie zaleca się stosowania tabletek i roztworów do infuzji u osób poniżej 18. roku życia, kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na brak danych bezpieczeństwa oraz ryzyko toksycznego wpływu na rozwój i przenikanie do mleka. Przeciwwskazania obejmują także schorzenia kardiologiczne związane z wydłużeniem odstępu QT (wrodzone lub nabyte), zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza niewyrównaną hipokaliemię), klinicznie istotną bradykardię, niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory oraz objawowe zaburzenia rytmu serca. Stosowanie moksyfloksacyny jest również przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh C) i aminotransferazami przekraczającymi 5× GGN oraz u osób z chorobami ścięgien w wywiadzie, szczególnie po leczeniu chinolonami. Preparaty w postaci kropli do oczu mają znacznie mniej przeciwwskazań, ograniczonych do nadwrażliwości na składniki.
aminotransferaza, arytmia komorowa, bradykardia, chinolon, choroba ścięgien, deficyt dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, hemoliza, hepatotoksyczność, hipokaliemia, kation wielowartościowy, klasyfikacja Child-Pugh, kortykosteroid, krople do oczu, miastenia gravis, nadwrażliwość na moksyfloksacynę, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, padaczka, polineuropatia obwodowa, próg drgawkowy, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, roztwór do infuzji, ścięgno Achillesa, tendinopatia, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chrząstki stawowej, wrodzone wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie ścięgna, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sertranorm 50 mg

Sertranorm, zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (79,65 mg w tabletce 50 mg i 159,3 mg w tabletce 100 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Stosowanie sertraliny jest przeciwwskazane w połączeniu z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym i hipertermią. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii inhibitorem MAO przed rozpoczęciem sertraliny oraz co najmniej 7-dniowego odstępu po odstawieniu sertraliny przed włączeniem inhibitora MAO. Nieprzestrzeganie tych zaleceń może prowadzić do poważnych, potencjalnie zagrażających życiu powikłań.
drżenie mięśniowe, hipertermia, inhibitory monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, laktoza jednowodna, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, pochodne butyrofenonu, sertralina, SSRI, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Ofloksacyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Ofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk stosowany miejscowo w leczeniu bakteryjnych zakażeń oka, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi czynnikami ryzyka. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 1. roku życia oraz u noworodków z zakażeniami wywołanymi przez Neisseria gonorrhoeae lub Chlamydia trachomatis, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z nadwrażliwością na chinolony istnieje ryzyko reakcji anafilaktycznych, które mogą wystąpić nawet po pierwszej dawce. Ponadto, ofloksacyna może wydłużać odstęp QT, co wymaga ostrożności u osób z wrodzonym zespołem długiego QT, chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi oraz u osób stosujących leki wydłużające QT. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku i kobiety, które są bardziej wrażliwe na ten efekt.
bradykardia, Chlamydia trachomatis, Clostridium difficile, dysglikemia, fluorochinolon, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, Neisseria gonorrhoeae, neuropatia obwodowa, niedomykalność zastawki serca, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, noworodkowe zapalenie spojówek, obrzęk naczynioruchowy, oporność bakterii, osad na rogówce, owrzodzenie rogówki, perforacja rogówki, pokrzywka, polineuropatia czuciowa, polineuropatia czuciowo-ruchowa, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, tętniak, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, ubytek nabłonka rogówki, wrodzony zespół długiego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie przedniego odcinka oka, zapalenie ścięgna, zapalenie spojówek, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie soczewki
Leksykon substancji czynnych
Bilastyna – Działania niepożądane

Bilastyna, stosowana w dawkach 20 mg u dorosłych i 10 mg u dzieci (2-11 lat), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, spojówek oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej. W badaniach klinicznych częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo (12,7% vs 12,8% u dorosłych; 68,5% vs 67,5% u dzieci). Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38%), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) i zmęczenie (0,83% vs 1,32%) u dorosłych oraz ból głowy (2,1% vs 1,2%), ból brzucha (1,0% vs 1,2%), alergiczne zapalenie spojówek (1,4% vs 2,0%) i zapalenie błony śluzowej nosa (1,0% vs 1,2%) u dzieci. Działania te występowały z podobną częstością w grupach placebo, co potwierdza dobrą tolerancję leku. W trakcie badań odnotowano również rzadkie przypadki zaburzeń serca (blok prawej odnogi pęczka Hisa 0,24%, arytmia zatokowa 0,30%, wydłużenie QT 0,53%) oraz łagodne, przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (GGT 0,41%, ALT 0,30%, AST 0,18%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, bezsenność, biegunka, bilastyna, blok prawej odnogi pęczka Hisa, ból brzucha, ból głowy, ból w nadbrzuszu, częstoskurcz, duszność, działanie niepożądane, gamma-glutamylotransferaza, kołatanie serca, lęk, lek przeciwhistaminowy, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka twarzy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, senność, świąd, szumy uszne, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cipropol 500 mg

Cyprofloksacyna (Cipropol 500 mg) jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, zarówno często występujących (nudności, biegunka), jak i rzadkich, ale potencjalnie zagrażających życiu. Do najpoważniejszych należą reakcje anafilaktyczne, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz niewydolność wątroby. Ponadto, zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, często z powikłaniami śmiertelnymi, a także niedomykalności zastawek serca. Wśród działań niepożądanych neurologicznych i psychicznych obserwuje się drgawki, neuropatie, depresję, reakcje psychotyczne oraz zaburzenia sensoryczne (słuch, wzrok, smak, węch). Szczególną uwagę należy zwrócić na artropatię u dzieci, która występuje często w tej grupie wiekowej.
AGEP, agranulocytoza, antybiotyk fluorochinolonowy, arytmia komorowa, cyprofloksacyna, drgawki, eozynofilia, fotowrażliwość, hiperglikemia, hipoglikemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, leukopenia, martwica wątroby, miastenia, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadkażenie grzybicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawek serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i biegunka, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja i dyzestezja, polineuropatia, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak i rozwarstwienie aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół choroby posurowiczej, zespół DRESS, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Axyven 37,5 mg

Wenlafaksyna, dostępna w preparacie Axyven w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Profil bezpieczeństwa obejmuje również liczne działania o różnej częstości, w tym rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia rytmu serca (Torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór, wydłużenie QT), ciężkie zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia) oraz myśli i zachowania samobójcze. Objawy odstawienne, często występujące po nagłym przerwaniu leczenia, obejmują zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia i nadciśnienie, co podkreśla konieczność stopniowego zmniejszania dawki.
agranulocytoza, akatyzja, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, działania niepożądane, eozynofilia płucna, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kardiomiopatia Takotsubo, krwotok maciczny, krwotok miesięczny, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezje, profil bezpieczeństwa, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, suchość jamy ustnej, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Palifren Long

Paliperydon w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Palifren Long) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydłużeniem odstępu QT, a także u osób z ryzykiem niedociśnienia ortostatycznego (2,5% vs 0,8% placebo). Należy monitorować ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) oraz objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS), takie jak hipertermia, sztywność mięśni, niestabilność autonomiczna i wzrost aktywności fosfokinazy kreatynowej. W przypadku leukopenii, neutropenii lub agranulocytozy (rzadko <1/10 000) konieczne jest monitorowanie morfologii krwi i ewentualne przerwanie terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się dostosowanie dawki, a stosowanie u osób z klirensem kreatyniny <50 ml/min jest przeciwwskazane. Ponadto, paliperydon może indukować hiperglikemię, zaostrzenie cukrzycy, znaczne zwiększenie masy ciała oraz potencjalnie wpływać na ryzyko nowotworów zależnych od prolaktyny.
agranulocytoza, arytmia komorowa, choroba naczyń mózgowych, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwwymiotne, hiperglikemia, hipotonia ortostatyczna, kwasica ketonowa, leukopenia, mioglobinuria, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, niewydolność serca, nowotwór mózgu, objaw pozapiramidowy, ostry stan psychotyczny, otępienie z ciałami Lewy’ego, paliperydon, polidypsja, poliuria, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, rysperydon, silne pobudzenie, śpiączka cukrzycowa, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zawał serca, zdarzenie niepożądane naczyniowo-mózgowe, zespół Reye’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydroxyzinum PPH

Hydroxizine Genoptim wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z predyspozycjami do drgawek, zwłaszcza u dzieci, u których ryzyko działań niepożądanych ze strony OUN jest wyższe. Lek wykazuje działanie przeciwcholinergiczne, co wymaga uwagi u chorych z jaskrą, retencją moczu, osłabioną perystaltyką przewodu pokarmowego, nużliwością mięśni oraz otępieniem. Konieczne jest monitorowanie i ewentualna modyfikacja dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu leków depresyjnych na OUN lub o działaniu przeciwcholinergicznym. Bezwzględnie należy unikać spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na ryzyko nasilenia depresji OUN.
chlorowodorek hydroksyzyny, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwcholinergiczne, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra, leki przeciwcholinergiczne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nużliwość mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, perystaltyka przewodu pokarmowego, torsade de pointes, utrudniony odpływ moczu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bortezomib TZF 3,5 mg

Badania przedkliniczne bortezomibu wykazały jego klastogenną aktywność in vitro na komórkach CHO przy stężeniu 3,125 μg/ml, powodując aberracje chromosomowe, jednak testy mutagenności (test Amesa) i mikrojądrowy in vivo u myszy nie potwierdziły genotoksyczności. W toksyczności rozwojowej u szczurów i królików stwierdzono śmiertelność zarodków i płodów przy dawkach toksycznych dla matek, bez bezpośredniego działania teratogennego przy niższych dawkach. Analiza tkanek rozrodczych w 6-miesięcznym badaniu na szczurach wykazała zwyrodnienia jąder i jajników, sugerując potencjalny wpływ na płodność, choć brak jest specyficznych badań dotyczących płodności. Nie przeprowadzono badań dotyczących rozwoju okołoporodowego, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa w tym aspekcie.
aksony czuciowe nerwów, bariera krew-mózg, bortezomib, cytopenia obwodowa, działanie genotoksyczne, działanie inotropowo dodatnie, działanie klastogenne, działanie presyjne, komórki jajnika chińskich chomików, kurczliwość mięśnia sercowego, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, przewód pokarmowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności in vitro, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, ubogokomórkowy szpik kostny, układ krwiotwórczy, układ nerwowy obwodowy, właściwości toksyczne, wpływ na płodność, wydłużenie odstępu QT, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie jajników
Leksykon leków
Działania niepożądane – Citalopram Vitabalans 20 mg

Podczas terapii bromowodorkiem cytalopramu (Citalopram Vitabalans) najczęściej obserwuje się łagodne i przejściowe działania niepożądane, pojawiające się głównie w pierwszych 1-2 tygodniach leczenia, z tendencją do ustępowania. Nasilenie objawów takich jak nadmierna potliwość, suchość błon śluzowych, bezsenność, biegunka, nudności i zmęczenie może być dawkozależne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowej, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub istniejącymi chorobami serca. Istotne jest monitorowanie stanu psychicznego pacjentów ze względu na możliwość wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, a także ryzyko zespołu serotoninowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu i pobudzenie, które zwykle mają łagodne lub umiarkowane nasilenie, ale mogą być ciężkie u niektórych pacjentów.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, bradykardia, bromowodorek cytalopramu, bruksizm, drgawka, dyskineza, hiperprolaktynemia, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, impotencja, jaskra z zamkniętym kątem, łysienie, małopłytkowość, midriaza, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, napad lęku panicznego, napad padaczkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, nudności, objawy odstawienne, parestezja, plamica, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, suchość błon śluzowych jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, złamanie kości
Leksykon leków
Działania niepożądane – Levofloxacin Genoptim 250 mg

Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych w badaniach klinicznych na ponad 8300 pacjentach oraz w obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Do najczęstszych działań należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, wymioty, nudności), układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy), a także zaburzenia psychiczne (bezsenność). Istotne są również rzadkie, ale poważne reakcje, takie jak neutropenia, agranulocytoza, reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH, hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą, a także zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes. Lewofloksacyna może powodować także uszkodzenia ścięgien (np. ścięgna Achillesa), rabdomiolizę, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevens-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, antybiotyk fluorochinolonowy, arytmia komorowa, dyskineza, enzym wątrobowy, eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, lewofloksacyna, nadciśnienie śródczaszkowe, neuropatia czuciowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oporność drobnoustrojów, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychotyczna, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz oskrzeli, śpiączka hipoglikemiczna, szum uszny, tachykardia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zakażenie grzybicze, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevens-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cinacalcet Reddy

Cynakalcet wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko hipokalcemii, która może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak parestezje, bóle mięśniowe, tężyczka, drgawki oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, co zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz u tych stosujących inne leki wydłużające QT. Monitorowanie stężenia wapnia w surowicy jest kluczowe, zwłaszcza w ciągu pierwszego tygodnia terapii i po każdej zmianie dawki. U dorosłych nie należy rozpoczynać leczenia, jeśli skorygowane stężenie wapnia jest poniżej normy, a u dializowanych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie wapnia poniżej 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l) występowało u około 30% leczonych. W populacji pediatrycznej cynakalcet jest wskazany jedynie u dzieci ≥ 3 lat z ESRD i wtórną nadczynnością przytarczyc, gdy standardowa terapia jest nieskuteczna, a wapń jest w górnej granicy normy lub powyżej niej.
adynamiczna choroba kości, ból mięśniowy, brak laktazy, cynakalcet, drgawka, etelkalcetyd, hipokalcemia, klasyfikacja Childa-Pugha, komorowe zaburzenie rytmu, napad drgawkowy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pacjent niedializowany, parathormon, parestezja, przewlekła choroba nerek, schyłkowa choroba nerek, skurcz mięśni, stężenie testosteronu, stężenie wapnia w surowicy, tężyczka, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wtórna nadczynność przytarczyc, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Haloperidol WZF 1 mg

Bezpieczeństwo haloperydolu oceniono w licznych badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 1500 pacjentów, w tym 284 w badaniach kontrolowanych placebo oraz 1295 w badaniach z podwójnie ślepą próbą. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia pozapiramidowe (34%), bezsenność (19%), pobudzenie (15%) oraz hiperkinezja (13%). Inne często obserwowane efekty to ból głowy (12%), zaburzenia psychotyczne (9%), depresja (8%), zwiększenie masy ciała (8%), drżenie (8%), wzmożone napięcie mięśniowe (7%), niedociśnienie ortostatyczne (7%), dystonia (6%) oraz nadmierna senność (5%). Rzadziej występowały poważne powikłania, takie jak dyskinezy późne, złośliwy zespół neuroleptyczny, hiperprolaktynemia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia sercowo-naczyniowe (w tym wydłużenie odstępu QT), reakcje nadwrażliwości, agranulocytoza, drgawki oraz nagły zgon. Częstość działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z ustalonymi kategoriami od bardzo często (≥10%) do bardzo rzadko (<0,01%).
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, dyskineza późna, dystonia, dystonia ostra, galaktorrhoea, ginekomastia, haloperydol, haloperydol dekanoat, hepatotoksyczność, hiperkinezja, hiperprolaktynemia, hipersomnia, lek antycholinergiczny, niedociśnienie ortostatyczne, osteoporoza, parkinsonizm polekowy, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia pozapiramidowe, zespół odstawienny, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Ryspolit 1 mg/ml

Rysperydon, substancja czynna leku Ryspolit, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi (np. chinidyna, amiodaron), trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (amitryptylina, maprotylina), lekami przeciwhistaminowymi oraz przeciwmalarycznymi (chinina, meflochina). Rysperydon antagonizuje działanie lewodopy i agonistów dopaminy, co wymaga ostrożności w terapii choroby Parkinsona. Istotne jest także ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego przy łączeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz zwiększone ryzyko sedacji przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu i innych substancji działających depresyjnie na OUN (opioidy, benzodiazepiny). Jednoczesne stosowanie rysperydonu z paliperydonem jest niewskazane ze względu na podwójne narażenie na aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Leki psychostymulujące (np. metylofenidat) mogą wywołać objawy pozapiramidowe po zmianie terapii.
9-hydroksyrysperydon, agonista dopaminergiczny, agonista dopaminy, antagonista receptora H2, antycholinoesteraza, białko osocza, bradykardia, choroba Parkinsona, CYP3A4, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie hipotensyjne, działanie przeciwparkinsonowe, działanie sedatywne, funkcje poznawcze, furosemid, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny czteropierścieniowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lek wydłużający odstęp QT, lewodopa, metabolizm CYP2D6, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, otępienie, paliperydon, sedacja, spowolnienie reakcji psychomotorycznych, substrat glikoproteiny P, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Solian 200 mg

Amisulpryd, substancja czynna leku Solian w dawkach 100 mg i 200 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Przede wszystkim lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na amisulpryd lub substancje pomocnicze, a także u osób z nowotworami zależnymi od prolaktyny, takimi jak prolactinoma przysadki czy rak piersi, ze względu na ryzyko stymulacji wzrostu guza przez podwyższone stężenie prolaktyny. Ponadto, Solian jest niewskazany u pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy oraz u dzieci przed okresem pokwitania, gdzie brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności terapii, a ryzyko zaburzeń hormonalnych jest istotne. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania dotyczące interakcji lekowych, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak chinidyna, amiodaron, sotalol czy inne wymienione antyarytmiki i antybiotyki podawane dożylnie, co znacząco zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych zagrażających życiu arytmii.
amiodaron i sotalol, amisulpryd, choroba Parkinsona, cyzapryd, dopamina, erytromycyna, gruczolak przysadki, guz chromochłonny nadnerczy, halofantryna, hiperprolaktynemia, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, lewodopa, metadon, nadwrażliwość, parkinsonizm, pentamidyna, pheochromocytoma, prolactinoma, rak piersi, receptory dopaminowe, sparfloksacyna, sultopryd, tiorydazyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Przedawkowanie – Zofran Zydis 8 mg

Przedawkowanie ondansetronu, substancji czynnej w preparacie Zofran Zydis (8 mg liofilizat doustny), może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, w tym wydłużenia odstępu QT zależnego od dawki, co zwiększa ryzyko arytmii serca. U dorosłych obserwuje się nasilenie działań niepożądanych takich jak zaburzenia widzenia (nieostre lub podwójne widzenie), ciężkie zaparcia, niedociśnienie tętnicze, epizody naczynio-ruchowe oraz przemijający blok przedsionkowo-komorowy II stopnia. W populacji pediatrycznej, zwłaszcza u niemowląt i dzieci w wieku 12 miesięcy do 2 lat, przedawkowanie powyżej 4 mg/kg masy ciała może wywołać zespół serotoninowy objawiający się pobudzeniem, zaburzeniami świadomości, miokloniami, hiperrefleksją, nadmierną potliwością, drżeniem, biegunką i gorączką.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, działanie przeciwwymiotne, epizod naczynio-ruchowy, hiperrefleksja, ipekakuana, liofilizat doustny, mioklonia, monitorowanie EKG, monitorowanie kardiologiczne, nadmierna potliwość, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, ośrodek toksykologiczny, podwójne widzenie, przedawkowanie ondansetronu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie repolaryzacji komór, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zaparcie, zespół serotoninowy, Zofran Zydis
Leksykon leków
Interakcje leku – Atarax 25 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna Ataraxu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania hydroksyzyny z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz z produktami o działaniu przeciwcholinergicznym, ze względu na ryzyko nasilenia sedacji i działań niepożądanych, co wymaga indywidualnej modyfikacji dawki. Hydroksyzyna antagonizuje betahistynę i inhibitory cholinoesterazy, zmniejszając ich skuteczność, a także powinna być odstawiona co najmniej 5 dni przed testami alergicznymi lub prowokacją oskrzelową z metacholiną. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane, a hydroksyzyna osłabia działanie adrenaliny na ciśnienie tętnicze. W badaniach na zwierzętach wykazano zmniejszenie działania przeciwdrgawkowego fenytoiny, co sugeruje konieczność monitorowania skuteczności terapii u pacjentów. Interakcje farmakokinetyczne obejmują m.in. zwiększenie stężenia hydroksyzyny o 36% i zmniejszenie cetyryzyny o 20% pod wpływem cymetydyny (600 mg 2x/dobę), a także potencjalne hamowanie metabolizmu substratów CYP2D6 przy dużych dawkach hydroksyzyny. Hydroksyzyna jest metabolizowana przez dehydrogenazę alkoholową oraz CYP3A4/5, co wymaga ostrożności przy stosowaniu inhibitorów tych enzymów.
antagonista, bradykardia, cetyryzyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdrgawkowe, enzym CYP2D6, hipokaliemia, hydroksyzyna, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, mikrosom wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przedawkowanie – Atomoxetine NeuroPharma 40 mg

Przedawkowanie atomoksetyny manifestuje się głównie objawami ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), neurologicznymi (senność, zawroty głowy, drżenie) oraz zaburzeniami zachowania, w tym pobudzeniem psychoruchowym i nadmierną aktywnością. Charakterystyczne są również symptomy stymulacji układu współczulnego, takie jak tachykardia, podwyższone ciśnienie tętnicze, rozszerzenie źrenic oraz suchość błon śluzowych jamy ustnej. Objawy skórne, takie jak świąd i wysypka, występują zwykle w łagodnej formie. W rzadkich, ale poważnych przypadkach odnotowano napady drgawkowe oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, co może stanowić zagrożenie życia. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przedawkowanie atomoksetyny z innymi lekami, które może prowadzić do zgonów, co podkreśla konieczność ostrożności w przypadku politoksykomanii.
atomoksetyna, biegunka, ból brzucha, czynność serca, dializoterapia, drożność dróg oddechowych, drżenie, elektrokardiogram, leczenie objawowe, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, nudności i wymioty, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry życiowe, pobudzenie psychoruchowe, rozszerzenie źrenic, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wysypka skórna, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Moloxin 400 mg

Moksyfloksacyna (Moloxin 400 mg) jest fluorochinolonem o szerokim spektrum działania, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, zarówno często występujących (nudności, biegunka – częstość ≥1/100 do <1/10), jak i rzadkich (<1/1000). Szczególnie istotne są potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, piorunujące zapalenie wątroby, ciężkie zapalenie jelita grubego oraz tętniak i rozwarstwienie aorty. Długotrwałe powikłania obejmują zapalenie i zerwanie ścięgien, neuropatie obwodowe, zaburzenia neurologiczne (depresja, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu) oraz zaburzenia narządów zmysłów (słuch, wzrok, smak, węch). Wśród działań niepożądanych neurologicznych dominują bóle i zawroty głowy, parestezje, drgawki, a także poważne zaburzenia poznawcze i neuropatie obwodowe.
agranulocytoza, dyzestezja, eozynofilia, fluorochinolony, fotodermatoza, hiperglikemia, hipoestezja, hipoglikemia, leukopenia, majaczenie, miastenia, nadkażenie bakteryjne, neuropatia obwodowa, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, pobudzenie psychoruchowe, polineuropatia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja lękowa, reakcja psychotyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej oka, zawroty błędnikowe, zerwanie ścięgna, zespół DRESS, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydroxyzine Orion 10 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek (Hydroxyzine Orion) w dawkach 10 mg i 25 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na hydroksyzynę, jej pochodne (cetyryzyna, inne pochodne piperazyny, aminofilina, etylenodiamina) oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę (53,3 mg w tabletce 10 mg i 133,2 mg w tabletce 25 mg). Lek nie powinien być stosowany u osób z rozpoznaną porfirią ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby i wywołania ostrego ataku porfirycznego. Ponadto, hydroksyzyna jest bezwzględnie przeciwwskazana w ciąży i podczas karmienia piersią z powodu potencjalnego działania teratogennego oraz przenikania do mleka matki, co może negatywnie wpływać na płód i noworodka.
aminofilina, atak porfiryczny, biosynteza hemu, bradykardia, cetyryzyna, choroba układu krążenia, etylenodiamina, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna chlorowodorek, laktoza jednowodna, nabyte wydłużenie odstępu QT, nadwrażliwość na składniki leku, nagła śmierć sercowa, pochodne piperazyny, porfirie, torsade de pointes, wrodzone wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Viatris

Pazopanib wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych, zwłaszcza czynności wątroby, ze względu na ryzyko ciężkiej hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby i zgonów. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń wątrobowych: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami (bilirubina ≤ 1,5 x GGN), 200 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN), a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina > 3 x GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT) jest kluczowe, z częstymi kontrolami w pierwszych tygodniach terapii oraz okresowo po 4 miesiącu. W przypadku wzrostu AlAT > 8 x GGN należy przerwać leczenie, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie w dawce 400 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
aktywność AlAT, BCRP, białkomocz, bilirubina, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, incydent krwotoczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor UGT1A1, inhibitor VEGF, krwioplucie, krwotok mózgowy, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, napady drgawkowe, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, parametry wątrobowe, perforacja i przetoka, powikłania zakrzepowo-zatorowe, PRES, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, RPLS, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, VEGF, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cavinton Forte 10 mg

Cavinton Forte, zawierający winpocetynę w dawce 10 mg na tabletkę, może powodować działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowaną niepożądaną reakcją jest leukopenia, występująca niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), co może zwiększać ryzyko infekcji. Rzadko zgłaszane są zaburzenia snu (bezsenność, senność), zawroty i bóle głowy, osłabienie, a także zmiany w układzie sercowo-naczyniowym, takie jak obniżenie odcinka ST, wydłużenie odstępu QT, częstoskurcz i dodatkowe skurcze serca. W zakresie układu naczyniowego rzadko występują zmiany ciśnienia krwi, głównie hipotensja, oraz uderzenia krwi do głowy. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności, zgagę, suchość w jamie ustnej i bóle brzucha, również rzadko występujące. Ponadto, rzadko obserwuje się wzrost aktywności enzymów wątrobowych (np. ALT, AST), co może wskazywać na wpływ leku na funkcję wątroby, oraz alergiczne reakcje skórne manifestujące się wysypką, świądem lub pokrzywką.
astenia, ból brzucha, ból głowy, ekstrasystolia, elektrokardiogram, hipotensja, kserostomia, leukopenia, monitorowanie bezpieczeństwa leku, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności, obniżenie odcinka ST, podwyższone enzymy wątrobowe, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna skórna, tachykardia, uderzenia krwi do głowy, układ chłonny, winpocetyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ciśnienia krwi, zaburzenia kardiologiczne, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia repolaryzacji serca, zaburzenia snu, zawroty głowy, zgaga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sotahexal 40

SotaHEXAL (sotalol chlorowodorek) jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, wymagającym szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko proarytmii, zwłaszcza torsade de pointes. Ryzyko to wzrasta przy wydłużeniu odstępu QTc powyżej 480 ms, bradykardii, zaburzeniach elektrolitowych (hipokaliemia, hipomagnezemia), wysokim stężeniu sotalolu w osoczu oraz jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z kardiomegalią, zastoinową niewydolnością serca oraz po przebytym zawale mięśnia sercowego z upośledzoną funkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa >40%). Zaleca się rozpoczynanie terapii od dawki 80 mg z powolnym zwiększaniem, monitorowanie parametrów hemodynamicznych oraz elektrolitów, a także unikanie nagłego odstawienia leku, które może prowadzić do zaostrzenia dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu i zawału mięśnia sercowego. W przypadku konieczności przerwania terapii rekomendowane jest stopniowe zmniejszanie dawki przez 1-2 tygodnie oraz ścisły monitoring kliniczny pacjenta.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, dysfunkcja węzła zatokowego, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomegalia, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na katecholaminy, nietolerancja galaktozy, niewydolność lewej komory, niewydolność wieńcowa, proarytmia, przełom tarczycowy, reakcja anafilaktyczna, sotalol, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie zatokowe, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Masultab 50 mg

Amisulpryd wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze klinicznie są te prowadzące do wydłużenia odstępu QT i ryzyka torsade de pointes. Przeciwwskazane jest łączenie amisulprydu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol), a także z innymi substancjami wydłużającymi QT, takimi jak beprydyl, cyzapryd, tiorydazyna czy metadon. Ponadto, antagonizm farmakodynamiczny z lewodopą i agonistami dopaminy (bromokryptyna, ropinirol) powoduje osłabienie ich efektów terapeutycznych, co wyklucza jednoczesne stosowanie tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z alkoholem, która potęguje depresję ośrodkowego układu nerwowego, prowadząc do nasilonej sedacji, zaburzeń koordynacji, ryzyka depresji oddechowej oraz hipotonii ortostatycznej.
agonista dopaminy, amfoterycyna B, amiodaron, amisulpryd, antagonista receptorów dopaminowych, antagonista wapnia, antagonizm farmakodynamiczny, beta-adrenolityk, blokada receptorów dopaminowych, bromokryptyna, chinidyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, diuretyk hipokaliemiczny, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie uspokajające, funkcja poznawcza, glikokortykosteroid, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, imipramina, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, nagła śmierć sercowa, receptor GABA-ergiczny, repolaryzacja komór, ropinirol, sedacja, sotalol, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amisan 50 mg

Amisulpryd (Amisan) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które klasyfikowane są według układów i narządów oraz częstości występowania. Najczęściej obserwowane są objawy pozapiramidowe (≥1/10), takie jak drżenie, sztywność, hipokineza, ślinotok, akatyzja i dyskineza, które zwykle są łagodne przy dawkach 50-300 mg/dobę i częściowo ustępują po zastosowaniu leków przeciwparkinsonowskich. Często występuje ostra dystonia oraz senność, a niezbyt często późne dyskinezy i napady padaczkowe. Rzadko może pojawić się złośliwy zespół neuroleptyczny. Hiperprolaktynemia (często) może prowadzić do mlekotoku, braku miesiączki, ginekomastii i zaburzeń erekcji, a rzadko do prolactinomy. Zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, hipertriglicerydemia i hipercholesterolemia, występują niezbyt często, podobnie jak hiponatremia i SIADH (rzadko). Wśród zaburzeń psychicznych często zgłaszane są bezsenność, lęk, pobudzenie i zaburzenia orgazmu, a niezbyt często splątanie.
agranulocytoza, akatyzja, amisulpryd, arytmia komorowa, bradykardia, dyskineza, dyskinezie późne, dystonia, fotodermatoza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, leukopenia, napad padaczkowy, neutropenia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, osteoporoza, pokrzywka, prolaktynoma, rabdomioliza, SIADH, splątanie, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Octan leuproreliny – Działania niepożądane

Octan leuproreliny, analog gonadoliberyny (GnRH), jest stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, działając poprzez hamowanie produkcji testosteronu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są uderzenia gorąca (występujące u około 58% pacjentów, o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), zmęczenie, nudności, złe samopoczucie oraz reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia (pieczenie, ból, zasinienie). Inne często występujące działania obejmują zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość), bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia układu moczowego oraz zmiany w układzie rozrodczym (tkliwość piersi, zanik jąder, zaburzenia wzwodu). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, wydłużenie odstępu QT, śródmiąższowa choroba płuc, reakcje anafilaktyczne oraz martwica w miejscu podania.
aminotransferaza alaninowa, analog gonadoliberyny, flare phenomenon, gęstość kości, ginekomastia, kinaza kreatynowa, kontrola glikemii, krwiomocz, leukopenia, martwica w miejscu podania, nadciśnienie śródczaszkowe, nasilenie cukrzycy, niedokrwistość, octan leuproreliny, osteoporoza, pocenie nocne, przerost gruczołów piersiowych, przerzut do kręgosłupa, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomy guz mózgu, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zakażenie układu moczowego, zanik jąder, zaostrzenie objawów, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie okrężnicy, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zawał przysadki mózgowej, zawroty głowy, złamanie patologiczne, zmniejszenie popędu płciowego, zwężenie dróg moczowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Velafax 75 mg

Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego – ryzyko to jest bardzo wysokie przy jednoczesnym stosowaniu nieodwracalnych, nieselektywnych IMAO (przeciwwskazane, odstęp minimum 14 dni od IMAO do wenlafaksyny i 7 dni odwrotnie), odwracalnych selektywnych IMAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych nieselektywnych IMAO (np. linezolid). Ponadto, wenlafaksyna w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy, ziele dziurawca) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i podczas zwiększania dawki. Jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, tiorydazyna, erytromycyna) zwiększa ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, i powinno być unikane.
antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, CYP2D6, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, nadciśnienie tętnicze, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor IMAO-A, torsade de pointes, tryptan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny