pochodne butyrofenonu

Pochodne butyrofenonu stanowią ważną grupę leków przeciwpsychotycznych pierwszej generacji (neuroleptyków), których głównym przedstawicielem jest haloperidol. Te związki chemiczne charakteryzują się obecnością rdzenia butyrofenonu w swojej strukturze molekularnej, co determinuje ich właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania pochodnych butyrofenonu opiera się głównie na silnym blokowaniu receptorów dopaminergicznych D2 w układzie mezolimbicznym i nigrostriatalnym. Blokada receptorów D2 w układzie mezolimbicznym odpowiada za działanie przeciwpsychotyczne, natomiast blokada w układzie nigrostriatalnym jest przyczyną występowania objawów pozapiramidowych, będących jednym z głównych działań niepożądanych tej grupy leków.

Wskazania do stosowania pochodnych butyrofenonu obejmują schizofrenię, epizody manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej, ostre stany pobudzenia psychoruchowego oraz przewlekłe zespoły urojeniowe. Wykorzystywane są również w leczeniu tików i zespołu Tourette’a, a także jako leki przeciwwymiotne w przypadku nudności i wymiotów opornych na standardową terapię.

Do najczęstszych działań niepożądanych pochodnych butyrofenonu należą objawy pozapiramidowe (parkinsonizm polekowy, dystonie ostre, akatyzja, dyskinezy późne), hiperprolaktynemia oraz efekty antycholinergiczne. W porównaniu do fenotiazyn, pochodne butyrofenonu wykazują mniejsze działanie sedatywne, cholinolityczne oraz mniejszy wpływ na układ sercowo-naczyniowy, jednak charakteryzują się silniejszym działaniem pozapiramidowym.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl