incydent niedokrwienia mózgu
Incydent niedokrwienia mózgu, znany również jako przemijający atak niedokrwienny (TIA), stanowi krótkotrwałe zaburzenie przepływu krwi do określonego obszaru mózgu. W przeciwieństwie do udaru mózgu, objawy TIA ustępują całkowicie w ciągu 24 godzin, zazwyczaj już po kilku minutach lub godzinach, nie pozostawiając trwałych uszkodzeń neurologicznych.
Etiologia incydentu niedokrwienia mózgu obejmuje najczęściej zmiany miażdżycowe w tętnicach domózgowych, zatory pochodzenia sercowego, mikroangiopatię oraz rzadziej stany nadkrzepliwości. Klinicznie TIA manifestuje się nagłym wystąpieniem objawów ogniskowego deficytu neurologicznego, takich jak niedowład połowiczy, zaburzenia widzenia, dyzartria, afazja lub ataksja.
Incydent niedokrwienia mózgu jest istotnym czynnikiem prognostycznym – około 10-15% pacjentów doświadczy pełnoobjawowego udaru mózgu w ciągu 3 miesięcy od TIA, przy czym największe ryzyko występuje w pierwszych 48 godzinach. Diagnostyka powinna obejmować pilne badania neuroobrazowe (MRI z sekwencją DWI, ewentualnie CT), ocenę naczyń domózgowych, badania kardiologiczne oraz laboratoryjne w celu identyfikacji przyczyny i wdrożenia odpowiedniej profilaktyki wtórnej.
Postępowanie po incydencie niedokrwienia mózgu wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, oceny ryzyka za pomocą skal (np. ABCD2) oraz wdrożenia leczenia przyczynowego. Profilaktyka wtórna obejmuje leki przeciwpłytkowe lub przeciwkrzepliwe, statyny, modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz w wybranych przypadkach leczenie zabiegowe (np. endarterektomia tętnicy szyjnej przy istotnym zwężeniu).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tamoxifen-Ebewe 10 10 mg
Tamoksyfen, stosowany w dawkach 10 mg i 20 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, szczególnie w układzie rozrodczym, gdzie często obserwuje się upławy, zaburzenia miesiączkowania, krwawienia z dróg rodnych oraz proliferacyjne zmiany endometrium, w tym neoplazję, hiperplazję i polipy. Ryzyko rozwoju raka endometrium jest zwiększone 2-3-krotnie u pacjentek leczonych tamoksyfenem, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Często występują uderzenia gorąca, incydenty niedokrwienia mózgu, zakrzepica żył głębokich oraz zator tętnicy płucnej, szczególnie w terapii skojarzonej z chemioterapią. Wśród hematologicznych działań niepożądanych dominują przemijająca niedokrwistość i małopłytkowość (80 000-90 000/mm³), a rzadziej agranulocytoza i neutropenia. Często obserwuje się zatrzymanie płynów oraz hiperkalcemię u pacjentów z przerzutami do kości.
agranulocytoza, biegunka, ból mięśni, drżenie nóg, endometrioza, hiperkalcemia, hipertriglicerydemia, incydent niedokrwienia mózgu, krwawienie z dróg rodnych, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, marskość wątroby, mięśniak macicy, neuropatia oczna, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, porfiria skórna późna, proliferacyjna zmiana błony śluzowej macicy, przedawkowanie tamoksyfenu, przemijająca niedokrwistość, rak endometrium, retinopatia, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, stłuszczenie wątroby, tamoksyfen, Tamoxifen-Ebewe, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uderzenie gorąca, upławy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaćma, zaczerwienienie guza, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie nerwu ocznego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastój żółci, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie płynów, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka