rakotwórczość
Rakotwórczość to zdolność czynnika fizycznego, chemicznego lub biologicznego do indukowania procesu nowotworzenia. Związki lub czynniki rakotwórcze (kancerogeny) mogą inicjować lub promować transformację komórek prawidłowych w komórki nowotworowe poprzez uszkodzenie DNA, zaburzenia mechanizmów naprawczych lub indukcję chronicznego stanu zapalnego.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje czynniki rakotwórcze w pięciu grupach, od grupy 1 (udowodniona rakotwórczość dla ludzi) do grupy 4 (prawdopodobnie nierakotwórcze). Do uznanych kancerogenów należą m.in. promieniowanie jonizujące, azbest, dym tytoniowy, niektóre wirusy (HPV, HBV, HCV) oraz związki chemiczne jak benzen czy formaldehyd.
Ocena potencjału rakotwórczego substancji wymaga wieloetapowych badań obejmujących testy in vitro, badania na zwierzętach oraz analizy epidemiologiczne. Współczesna diagnostyka molekularna pozwala na identyfikację biomarkerów ekspozycji na kancerogeny oraz monitorowanie wczesnych zmian komórkowych wskazujących na proces kancerogenezy.
W praktyce klinicznej znajomość czynników rakotwórczych ma kluczowe znaczenie dla profilaktyki pierwotnej nowotworów, oceny ryzyka zawodowego oraz ustalania zaleceń dotyczących ograniczenia ekspozycji na kancerogeny w populacji ogólnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
życica trwała – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Życica trwała (Lolium perenne) jest składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii swoistej, zwłaszcza w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, zapalenia spojówek oraz astmy oskrzelowej o podłożu alergicznym. Preparaty takie jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye podlegają rygorystycznym badaniom toksyczności zgodnie z wymogami Farmakopei Europejskiej, obejmującym ocenę toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, a także badania genotoksyczności, mutagenności i rakotwórczości. Standaryzacja preparatów zapewnia stałą zawartość alergenu, a w przypadku Pollinex+Rye alergeny, w tym życicy trwałej, są modyfikowane chemicznie (alergoidy adsorbowane na L-tyrozynie) celem zmniejszenia reaktywności alergicznej przy zachowaniu immunogenności.
aldehyd glutarowy, alergiczny nieżyt nosa, alergoidy, astma oskrzelowa, badanie toksyczności, genotoksyczność, immunogenność, immunoterapia swoista, L-tyrozyna, metody immunologiczne, mieszanka alergenowa, mutagenność, podawanie podjęzykowe, preparat alergenowy, pyłek traw, rakotwórczość, reaktywność alergenu, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wyciąg alergenowy, zapalenie spojówek, zawiesina do wstrzykiwań, życica trwała - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Novynette 0,02 mg + 0,15 mg
Produkt leczniczy Novynette, zawierający 20 mikrogramów etynyloestradiolu oraz 150 mikrogramów dezogestrelu, przeszedł kompleksową ocenę bezpieczeństwa w warunkach przedklinicznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych efektów toksycznych ani przeciwwskazań do stosowania leku u ludzi, nawet przy dawkach porównywalnych lub przekraczających dawki terapeutyczne. Testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani uszkodzeń chromosomów, a badania rakotwórczości nie wykazały bezpośredniego działania kancerogennego składników preparatu. Ocena toksycznego wpływu na rozmnażanie, obejmująca płodność, rozwój zarodka, płodu oraz rozwój postnatalny, również nie wskazała na istotne ryzyko reprodukcyjne przy stosowaniu Novynette zgodnie z zaleceniami.
badanie przedkliniczne, dezogestrel, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, genotoksyczność, hormony płciowe, mutagenność, Novynette, nowotwór hormonozależny, płodność, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój postnatalny, rozwój zarodka i płodu, toksyczność, toksyczny wpływ na rozmnażanie, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rupatadinum Noucor 10 mg
Rupatadyna, substancja czynna leku Rupatadinum Uriach, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznych dawek (10 mg/dobę). Badania farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczności oraz rakotwórczości potwierdziły bezpieczeństwo substancji. W modelach zwierzęcych, w tym u szczurów, świnek morskich i psów, dawki przekraczające 100-krotnie dawkę kliniczną nie powodowały wydłużenia odstępu QTc, QRS ani zaburzeń rytmu serca. Ponadto, rupatadyna i jej główny metabolit 3-hydroksydesloratadyna, nawet w stężeniach 2000-krotnie wyższych niż maksymalne stężenie (Cmax) u ludzi, nie wpływały na potencjały czynnościowe włókien Purkiniego. W badaniach na kanale potasowym HERG rupatadyna blokowała kanał jedynie przy stężeniu 1685 razy wyższym niż Cmax po dawce 10 mg, co nie ma znaczenia klinicznego. Dodatkowo, badania dystrybucji tkankowej wykazały brak kumulacji rupatadyny w tkance serca.
badanie przedkliniczne, dawka lecznicza, dawka terapeutyczna, desloratadyna, dystrybucja tkankowa, gen HERG, genotoksyczność, hydroksydesloratadyna, kanał potasowy, niecałkowite kostnienie, odstęp QTc, opóźnienie wzrostu, potencjał czynnościowy, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rupatadyna, toksyczność płodowa, układ sercowo-naczyniowy, wada kośćca, włókna Purkiniego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmujące zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz układzie rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, krwawienia z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć stwierdzono poliploidię in vitro. W badaniach rakotwórczości u szczurów i myszy transgenicznych zaobserwowano wzrost częstości nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc. (ekspozycja ≥ 7,3-krotna AUC u ludzi), jednak znaczenie kliniczne tych wyników pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie mutagenne, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, martwica komórek, narażenie ogólnoustrojowe, nudności i biegunka, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rakotwórczość, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, toksyczność wielokrotnej dawki, trzustka zewnątrzwydzielnicza, wada rozwojowa szkieletu płodu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medikinet CR 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metylofenidatu chlorowodorku (substancji czynnej Medikinet CR) wykazały, że lek nie wywiera istotnego wpływu na płodność ani zdolności rozrodcze zwierząt, nawet przy dawkach kilkukrotnie przekraczających te stosowane klinicznie u ludzi. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały indukcji wad rozwojowych płodów, choć przy toksycznych dla matki dawkach obserwowano całkowitą utratę miotu, co wskazuje na pośredni mechanizm toksyczności związany z ogólnym pogorszeniem stanu zdrowia ciężarnej samicy. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano zwiększoną liczbę złośliwych guzów wątroby jedynie u samców myszy, bez podobnych efektów u samic myszy i szczurów, a kliniczne znaczenie tych obserwacji dla ludzi pozostaje nieustalone.
ADHD, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie teratogenne, margines bezpieczeństwa, Medikinet CR, metylofenidatu chlorowodorek, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, utrata miotu, wpływ na rozrodczość, zdolność rozrodcza, złośliwy guz wątroby - Leksykon substancji czynnych
Desfluran – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Desfluran, stosowany w anestezjologii, wykazuje przewidywalną, zależną od stężenia depresję układu oddechowego i krążenia, bez narządowo-swoistych działań toksycznych w badaniach przedklinicznych. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono uwrażliwienia mięśnia sercowego na adrenalinę ani efektu podkradania wieńcowego, co potwierdzają również dane kliniczne u pacjentów z chorobą wieńcową. Ekspozycja na desfluran na poziomie 4 MAC-godzin/dobę wiązała się z embriotoksycznością i obniżoną płodnością u zwierząt, natomiast dawki do 1 MAC-godziny/dobę nie wykazywały działań niepożądanych. Wartości te są istotne przy ocenie ryzyka stosowania u kobiet w ciąży i w okresie rozwoju płodu.
anestezjologia, choroba wieńcowa, depresja układu oddechowego, embriotoksyczność, krążenie oboczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, organogeneza, płodność, podkradanie wieńcowe, potencjał mutagenny, przepływ krwi, rakotwórczość, rozszerzenie naczyń wieńcowych, rozwój neurologiczny, synaptogeneza, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i podostra, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, upośledzenie funkcji poznawczych, zaburzenie rytmu serca, zagnieżdżenie, zawał serca, znieczulenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane dotyczące głównie układu pokarmowego, nerkowego oraz rozwoju zarodka i płodu. W układzie pokarmowym obserwowano zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg), a przy wyższych dawkach zmiany te nasilały się. W nerkach stwierdzono zmiany degeneracyjne kanalików, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki około 10-12-krotnie wyższe od klinicznych powodowały rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia mostka oraz opóźnienie kostnienia paliczków kończyn przednich. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie kostnienia, opóźnienie porodu, parametry krwinek czerwonych, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, spermatydy, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, szkliwienie kanalików nerkowych, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wałeczki nerkowe, zaburzenia kostnienia, zapalenie śródmiąższowe, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ralik 500 mg
Badania przedkliniczne ranolazyny, substancji czynnej leku Ralik, wykazały, że przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie wyższych niż po maksymalnej dawce klinicznej (2 g/dobę) u ludzi, u szczurów i psów obserwowano drgawki oraz zwiększoną śmiertelność, co nie występowało w badaniach klinicznych. Przewlekłe podawanie ranolazyny w dawkach nieznacznie przekraczających kliniczne u szczurów powodowało zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, jednak bez wpływu na oś korowo-nadnerczową u ludzi. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach przy dawkach do 50 mg/kg/dobę (150 mg/m²/dobę) i 150 mg/kg/dobę (900 mg/m²/dobę) nie wykazały istotnego wzrostu częstości nowotworów, co odpowiadało do 0,8-krotności maksymalnej dawki u ludzi.
badanie toksyczności, dawka kliniczna, dawka tolerowana, drgawki, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, ekspozycja terapeutyczna, guz nowotworowy, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, objawy neurologiczne, opóźnienie kostnienia, oś korowo-nadnerczowa, ostre działanie toksyczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie leku do mleka, rakotwórczość, ranolazyna, rozwój płodu, śmiertelność, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wpływ toksyczny, zmiany w nadnerczach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxynador 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania tabletek o przedłużonym uwalnianiu Oxynador (oksykodon/nalokson) wskazują na brak niekorzystnego wpływu oksykodonu na płodność i wczesny rozwój zarodkowy u szczurów przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała oraz u królików do 125 mg/kg masy ciała. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów stwierdzono mniejszą masę ciała potomstwa F1 przy dawce 6 mg/kg/dobę, z poziomem NOAEL ustalonym na 2 mg/kg masy ciała. Nalokson, podawany doustnie w dużych dawkach (do 800 mg/kg/dobę), nie wykazywał działania teratogennego ani toksycznego na zarodek i płód, choć przy tych wysokich dawkach obserwowano zwiększoną śmiertelność noworodków szczurzych, związane z toksycznym wpływem na ciężarne samice. Nie odnotowano negatywnego wpływu na rozwój fizyczny, odruchowy, czuciowy ani na wskaźniki rozrodczości przy dawkach terapeutycznych.
aberracje chromosomowe, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, kręg podkrzyżowy, mutagenność, nalokson, NOAEL, oksykodon, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój prenatalny, rozwój zarodkowy, śmiertelność neonatalna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fervex ból i gorączka 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa paracetamolu, substancji czynnej leku Efferalgan, obejmowały ocenę potencjalnego działania rakotwórczego, genotoksycznego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Dwuletnie badania na szczurach i myszach z dawkami 0, 600, 3000 oraz 6000 ppm nie wykazały działania rakotwórczego u samców szczurów i myszy obu płci, jednak u samic szczurów zaobserwowano niejednoznaczne oznaki zwiększonego występowania białaczki z komórek jednojądrzastych. Efekty genotoksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zalecane limity terapeutyczne, związane z toksycznością dla wątroby i szpiku kostnego, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania paracetamolu w dawkach terapeutycznych. Działanie rakotwórcze obserwowano wyłącznie przy cytotoksycznych dawkach, znacznie przekraczających zakres stosowany u ludzi.
badania na gryzoniach, białaczka z komórek jednojądrzastych, dawka cytotoksyczna, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, Efferalgan, genotoksyczność, paracetamol, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, szpik kostny, toksyczne działanie paracetamolu, toksyczność paracetamolu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie wątroby, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aqua pro iniectione Kabi –
Woda do wstrzykiwań (Aqua pro iniectione) stanowi bezbarwny, przezroczysty roztwór o pH 4,5-7,0, wykorzystywany jako rozpuszczalnik do leków podawanych drogą parenteralną. Sama woda nie zawiera substancji aktywnych farmakologicznie, dlatego jej profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych jest oceniany wyłącznie w kontekście substancji leczniczych, które są w niej rozpuszczane. Standardowe badania toksykologiczne, takie jak ocena toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród, muszą być interpretowane w odniesieniu do właściwości farmakologicznych i toksykologicznych dodanych substancji czynnych, a nie samego rozpuszczalnika.
badanie przedkliniczne, droga parenteralna, genotoksyczność, lek parenteralny, nośnik leku, nowotwór, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój płodu, substancja aktywna, substancja farmakologicznie czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie materiału genetycznego, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salicortex 330 mg
Produkt leczniczy Salicortex zawiera 330 mg wyciągu z kory wierzby na tabletkę, z gwarantowaną zawartością co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych w przeliczeniu na salicynę. Badania toksyczności ostrej wyciągu, zawierającego 10% glikozydów fenolowych, wykazały niską toksyczność przy dawkach od 12 g do 20 g podawanych zwierzętom doświadczalnym, bez obserwacji padnięć. Jednakże nie przeprowadzono dedykowanych badań przedklinicznych dla samego produktu Salicortex, co ogranicza pełną ocenę jego bezpieczeństwa stosowania.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lakcid ENTERO 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Saccharomyces cerevisiae var. boulardii, zawartego w preparacie Lakcid ENTERO, są ograniczone, jednak test AMES wykazał brak działania mutagennego dla szczepu Saccharomyces cerevisiae HANSEN CBS 5926, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne. Brak jest natomiast formalnych danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej oraz potencjału rakotwórczego tego szczepu, gdyż nie przeprowadzono długoterminowych badań na zwierzętach oceniających wpływ na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży oraz ryzyko nowotworów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Indap 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne indapamidu, substancji czynnej produktu INDAP 2,5 mg, kapsułki twarde, wykazały brak działania mutagennego oraz rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne i onkologiczne leku przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach farmakologicznych podawanie dawek od 40 do 8000-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną potwierdziło utrzymanie działania moczopędnego, co świadczy o zachowaniu profilu farmakodynamicznego nawet przy znacznym przedawkowaniu. Ostra toksyczność objawiała się przewidywalnymi efektami farmakologicznymi, takimi jak spowolnienie oddechu oraz obwodowy rozkurcz naczyń, bez niespecyficznej toksyczności substancji.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, diuretyk, droga dootrzewnowa, droga dożylna, działanie embriotoksyczne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, działanie wazodylatacyjne, indapamid, malformacja płodu, mechanizm działania leku, mutacja genetyczna, mutagenność, ostra toksyczność, potencjał onkogenny, profil bezpieczeństwa, profil farmakodynamiczny, rakotwórczość, rozkurcz naczyń obwodowych, rozszerzenie naczyń obwodowych, spowolnienie oddechu, substancja czynna, toksyczność farmakologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroMemo 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku AuroMemo stosowanego w terapii choroby Alzheimera, wykazały, że krótkoterminowa neurotoksyczność objawiająca się wakuolizacją i martwicą neuronów (uszkodzenie typu Olney’a) oraz ataksją występuje jedynie przy bardzo wysokich dawkach, przekraczających znacznie poziomy terapeutyczne. Długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły obecności efektów neurotoksycznych, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczności neurologicznej w warunkach klinicznych. W zakresie toksyczności narządu wzroku odnotowano nieregularne zmiany u psów i gryzoni, jednak brak podobnych efektów u małp oraz w badaniach klinicznych u ludzi sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych obserwacji. W badaniach układu oddechowego u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie, a jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, AuroMemo, badanie okulistyczne, badanie toksyczności, choroba Alzheimera, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gromadzenie w lizosomach, makrofag płucny, martwica, memantyna, memantyna chlorowodorek, odkładanie fosfolipidów, płodność, rakotwórczość, toksyczność matczyna, uszkodzenie genetyczne, uszkodzenie typu Olneya, wada rozwojowa, wakuolizacja, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipinzan 50 mg + 850 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Ipinzan, zawierającego wildagliptynę i metforminę, wykazała brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu obu substancji w kombinacji w badaniach do 13 tygodni. W badaniach na psach dawka 15 mg/kg mc. (7-krotność Cmax u ludzi) nie wywoływała opóźnień przewodzenia wewnątrzsercowego, co wskazuje na korzystny margines bezpieczeństwa kardiologicznego. U gryzoni obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) u szczurów i 750 mg/kg (142-krotność AUC) u myszy. Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, takie jak biegunka i krwawienie, występowały przy wyższych dawkach, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów nie wskazały na zaburzenia płodności ani wczesnego rozwoju zarodka.
badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, przewód pokarmowy, przewodzenie impulsów, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, śluzowate stolce, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna metformina, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamivudine Aurovitas 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lamiwudyny obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, genotoksycznych, reprodukcyjnych oraz rakotwórczych. W badaniach toksyczności ostrej nie stwierdzono istotnej toksyczności narządowej, choć przy wysokich dawkach odnotowano niewielkie zmiany w funkcji nerek i wątroby oraz sporadyczne zmniejszenie masy wątroby. Zaobserwowano także zmniejszenie liczby erytrocytów i neutrofilów, co może mieć znaczenie kliniczne, jednak podobne zmiany występowały rzadko w badaniach klinicznych. Profil genotoksyczności wykazał brak działania mutagennego in vivo, mimo że in vitro lamiwudyna wykazywała pewne efekty cytogenetyczne, co jest charakterystyczne dla analogów nukleozydowych. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, choć u królików zaobserwowano wczesną śmiertelność zarodków przy ekspozycji porównywalnej do ludzkiej, co nie wystąpiło u szczurów, sugerując różnice gatunkowe w metabolizmie lub wrażliwości tkanek embrionalnych.
analog nukleozydowy, badanie cytogenetyczne, badanie kliniczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, komórki chłoniaka myszy, narażenie ogólnoustrojowe, neutrofil, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, śmiertelność zarodkowa, stężenie w osoczu, toksyczność narządowa, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clotidal MAX 500 mg
Badania przedkliniczne klotrymazolu, substancji czynnej produktu Clotidal MAX 500 mg (tabletka dopochwowa), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Analizy toksykologiczne na różnych gatunkach zwierząt potwierdziły dobrą tolerancję miejscową i pochwową. Nie stwierdzono toksyczności po wielokrotnym podaniu, mutagenności ani potencjału rakotwórczego. Badania nad wpływem na układ rozrodczy i rozwój potomstwa nie wykazały efektów teratogennych ani innych zaburzeń rozwojowych, co jest istotne dla kobiet w wieku rozrodczym. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wskazały na szczególne zagrożenia dla organizmu ludzkiego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami.
badanie farmakologiczne, Clotidal MAX, dystrybucja leku, efekt teratogenny, genotoksyczność, gruczoł mlekowy, klotrymazol, kumulacja leku, osocze krwi, podanie dopochwowe, podanie dożylne, potencjał onkogenny, przenikanie do mleka, rakotwórczość, stężenie klotrymazolu, stężenie substancji czynnej, tabletka dopochwowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, tolerancja pochwowa, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trund 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewetyracetamu, substancji czynnej preparatu Trund, wykazały adaptacyjne zmiany w wątrobie szczurów i myszy przy ekspozycji porównywalnej do dawek stosowanych u ludzi, obejmujące zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu. Zmiany te nie były obserwowane w badaniach klinicznych u ludzi, co sugeruje ich ograniczone znaczenie kliniczne. Badania reprodukcyjne na szczurach przy dawkach do 1800 mg/kg/d (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność ani zdolności reprodukcyjne pokolenia F1 i ich rodziców. W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego (EFD) u szczurów dawka NOAEL dla ciężarnych wyniosła 3600 mg/kg/d (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg/d, przy czym najwyższa dawka wiązała się z nieznacznym zmniejszeniem masy płodów i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków czy wady wrodzone.
badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, lewetyracetam, nieprawidłowości układu krążenia, płodność i reprodukcja, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przerost zrazika wątrobowego, rakotwórczość, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodkowa, stłuszczenie wątroby, toksyczność ciążowa, wada wrodzona, wpływ na rozrodczość, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pimafucin 20 mg/g
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania natamycyny w kremie Pimafucin 20 mg/g nie wykazują istotnych właściwości toksycznych o znaczeniu klinicznym. Badania wskazują, że miejscowa aplikacja natamycyny nie niesie ze sobą ryzyka toksyczności systemowej, co potwierdza brak konieczności wprowadzania specjalnych ostrzeżeń lub środków ostrożności podczas terapii. W dokumentacji produktu leczniczego podkreślono, że informacje przedkliniczne nie wskazują na zagrożenia dla pacjentów stosujących ten preparat miejscowo. Charakterystyka produktu leczniczego nie zawiera szczegółowych danych dotyczących potencjalnej genotoksyczności, rakotwórczości ani wpływu na reprodukcję, co sugeruje, że takie badania nie wykazały istotnych zagrożeń lub nie były wymagane ze względu na ograniczoną absorpcję systemową natamycyny po aplikacji miejscowej. W związku z tym, stosowanie kremu Pimafucin 20 mg/g jest uznawane za bezpieczne z punktu widzenia przedklinicznego profilu toksykologicznego, co jest istotne przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych w praktyce klinicznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tirosint Sol 125 mcg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej TIROSINT SOL, wykazały niską toksyczność ostrą, co sugeruje minimalne ryzyko poważnych działań niepożądanych po jednorazowym podaniu wysokich dawek. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach zaobserwowano zmiany patologiczne przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek, w tym objawy hepatopatii, pierwotny zespół nerczycowy oraz istotne zmiany masy narządów wewnętrznych. Brak jest jednak szczegółowych danych dotyczących wpływu lewotyroksyny na procesy reprodukcji, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa stosowania leku w kontekście płodności i rozwoju embrionalnego.
długotrwała ekspozycja, hepatopatia, hormon tarczycy, lewotyroksyna sodowa, mutagenność, pierwotny zespół nerczycowy, potencjał kancerogenny, rakotwórczość, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, toksyczność lewotyroksyny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – OMI-TAM 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, przeprowadzone na myszach, szczurach i psach, wykazały, że profil bezpieczeństwa leku jest zgodny z jego mechanizmem działania jako antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. Badania obejmowały toksyczność po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, a także ocenę genotoksyczności in vitro i in vivo, które nie wykazały istotnych właściwości mutagennych. W badaniach na psach zaobserwowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo dużych dawkach, jednak nie miały one znaczenia klinicznego i występowały przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi.
antagonista receptorów alfa-1 adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, chlorowodorek tamsulosyny, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, istotność kliniczna, mutagenność, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Feiba NF 500 j. (500 j. FEIBA), 50 j./ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku FEIBA NF, zawierającego zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII, opierają się głównie na badaniach toksyczności ostrej przeprowadzonych na modelach zwierzęcych, w tym na myszach z defektem genu czynnika VIII oraz zdrowych myszach i szczurach. Stosowano dawki przekraczające maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (200 j./kg masy ciała). Wyniki wskazują, że głównym ryzykiem jest nadkrzepliwość, wynikająca z farmakologicznego działania leku, który zawiera czynniki II, IX i X głównie w formie nieaktywowanej oraz aktywowany czynnik VII. Ze względu na rozwój przeciwciał przeciwko ludzkim białkom osocza, badania toksyczności przewlekłej na zwierzętach są niemożliwe do przeprowadzenia w sposób miarodajny.
antygen koagulacyjny, badanie toksyczności, białka heterologiczne, białko osocza, czynnik VII, czynniki krzepnięcia, dawka dobowa, genotoksyczność, mechanizm działania leku, model zwierzęcy, nadkrzepliwość, odpowiedź immunologiczna, przeciwciała, rakotwórczość, substancja rakotwórcza, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ kalikreina-kinina, zespół czynników krzepnięcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asanix PPH 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rasagiliny, substancji czynnej Asanix PPH, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na rozród i rozwój potomstwa. W testach genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, rasagilina nie wykazała potencjału mutagennego, z wyjątkiem zwiększonej częstości aberracji chromosomalnych przy stężeniach znacznie przekraczających terapeutyczne (stosowanych dawka 1 mg/dobę). Badania rakotwórczości na szczurach i myszach wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów przy ekspozycji 84-339-krotnie wyższej niż stężenia terapeutyczne u ludzi, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolaka oskrzelikowego/pęcherzykowego i/lub raka przy stężeniach 144-213-krotnie przekraczających stężenia terapeutyczne.
aberracja chromosomalna, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hepatocyt, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rasagilina, stężenie w osoczu, stosowanie terapeutyczne, toksyczność - Leksykon substancji czynnych
Korzeń pierwiosnka – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wyciąg suchy z korzenia pierwiosnka (Primula veris L./Primula elatior (L.) Hill, radix), stosowany w produkcie leczniczym Bronchitabs w dawce 60 mg na tabletkę (DER 6-7:1, ekstrakcja etanolem 47,4% V/V), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wykazały istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej nie ujawniły istotnych działań toksycznych, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne pozostawały w normie po wielokrotnym podawaniu substancji. Ponadto, testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych i test mikrojądrowy, nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności wyciągu.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt farmakodynamiczny, efekt toksyczny, genotoksyczność, korzeń pierwiosnka, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny, rakotwórczość, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozród, wyciąg suchy, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Saccharomyces boulardii – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności ostrej i przewlekłej Saccharomyces boulardii, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych (szczury, myszy, króliki, psy), nie wykazały żadnych objawów toksyczności nawet przy stosowaniu wysokich dawek. Testy mutagenności, w tym test Amesa wykonany dla szczepów Saccharomyces boulardii CNCM I-745 (produkty Enterol, Enterol Forte) oraz Saccharomyces cerevisiae HANSEN CBS 5926 (Lakcid ENTERO), potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego. Dane te wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji w warunkach przedklinicznych.
działanie mutagenne, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, Saccharomyces boulardii, Saccharomyces boulardii CNCM I-745, Saccharomyces cerevisiae var. boulardii, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, zwierzęta laboratoryjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atenza 18 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metylofenidatu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Atenza, wykazały istotne zmiany patologiczne, w tym zwiększoną częstość złośliwych guzów wątroby u samców myszy w badaniach rakotwórczości prowadzonych przez całe życie zwierząt. Znaczenie kliniczne tych obserwacji dla populacji ludzkiej pozostaje nieustalone i wymaga dalszych badań. W zakresie funkcji rozrodczych, nawet przy dawkach kilkukrotnie przekraczających stosowane klinicznie, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na rozrodczość i płodność zwierząt, co sugeruje względne bezpieczeństwo leku w tym aspekcie. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały potencjału teratogennego, jednak przy dawkach toksycznych dla matki odnotowano toksyczność płodową, w tym utratę miotu i negatywny wpływ na organizm ciężarnej samicy.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, margines bezpieczeństwa, metylofenidat, metylofenidatu chlorowodorek, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, toksyczność płodowa, wpływ toksyczny, złośliwy guz wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin Baby 7,5 mg/ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna leku Deflegmin Baby, wykazuje niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz dobrą tolerancję przy długotrwałym stosowaniu, co potwierdzają badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach wielotygodniowych stosowano dawki do 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie), nie obserwując toksyczności narządowej ani istotnych działań niepożądanych (NOAEL). Dodatkowe badania toksyczności dożylnej u szczurów i psów również nie wykazały ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych, a wszelkie działania niepożądane miały charakter przemijający.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, Deflegmin Baby, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, NOAEL, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, rozwój okołoporodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie w narządach docelowych, toksyczność dożylna, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność samicza, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Wapń węglan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wapń węglan (Calcii carbonas) jest szeroko stosowanym składnikiem farmaceutycznym, zarówno jako suplement jonów wapnia, jak i środek zobojętniający kwas żołądkowy. Przedkliniczne dane bezpieczeństwa, oparte na charakterystykach produktów leczniczych takich jak Calperos (500 mg i 1000 mg wapnia węglanu), Gattart (680 mg wapnia węglanu + 80 mg magnezu węglanu ciężkiego), Gaviscon duo tab (187,5 mg wapnia węglanu + 250 mg sodu alginianu + 106,5 mg sodu wodorowęglanu) oraz Rennie Extra (625 mg wapnia węglanu + 73,5 mg magnezu węglanu ciężkiego + 150 mg kwasu alginowego), nie wskazują na istotne ryzyko toksyczne przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Ocena bezpieczeństwa opierała się na standardowych badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród, które nie wykazały szczególnych zagrożeń dla pacjentów. Dostępne dane przedkliniczne są ograniczone, jednak wieloletnie doświadczenie kliniczne oraz analiza poszczególnych składników preparatów złożonych potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa wapnia węglanu. Brak szczegółowych badań dla niektórych preparatów wynika z powszechnego i długotrwałego stosowania tej substancji, co dostarczyło wystarczających dowodów na jej bezpieczeństwo. W przypadku preparatów złożonych nie stwierdzono dodatkowych zagrożeń wynikających z synergii składników. Podsumowując, wapń węglan jest bezpieczny w zastosowaniach klinicznych w dawkach terapeutycznych, co potwierdzają zarówno dane przedkliniczne, jak i praktyka medyczna.
Calperos, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, genotoksyczność, jon wapnia, kwas alginowy, magnez węglan ciężki, monoterapia, praktyka kliniczna, preparat złożony, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, Rennie Extra, sodu alginian, sodu wodorowęglan, środek zobojętniający kwas żołądkowy, substancja aktywna, suplementacja, toksyczność, toksyczny wpływ na rozród, wapń węglan - Leksykon substancji czynnych
Olejek terpentynowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olejek terpentynowy, stosowany zewnętrznie w różnych preparatach leczniczych, wykazuje działanie rozgrzewające, przeciwbólowe i przeciwzapalne. Najbardziej kompleksowe dane przedkliniczne dotyczą produktu Vicks VapoRub, w którym olejek występuje w stężeniu 5,00 g/100 g maści. Badania obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazując istotnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. Podobne wyniki bezpieczeństwa uzyskano dla Viprosal B (30 mg olejku terpentynowego na 1 g maści). W przypadku innych preparatów, takich jak Capsigel N (5,0 g/100 g emulsji), Neo-Capsiderm (9,7 g/100 g maści), Aroma-Activ (0,5 g/100 g maści), Hotlec (5 mg/1 g maści), Rub-Arom (5,00 g/100 g maści) oraz DIP HOT ROZGRZEWAJĄCY (14,7 mg/1 g kremu), brak jest dedykowanych badań przedklinicznych, jednak ich bezpieczeństwo opiera się na wieloletnim doświadczeniu klinicznym bez istotnych działań niepożądanych.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, działanie rozgrzewające, genotoksyczność, olejek terpentynowy, olejek terpentynowy z sosny nadmorskiej, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój potomstwa, stosowanie zewnętrzne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – inVirum 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące acyklowiru, substancji czynnej inVirum, wskazują na brak potencjału mutagennego i rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne i onkologiczne leku. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy, króliki) nie zaobserwowano działania embriotoksycznego ani teratogennego przy standardowych dawkach, choć w niestandardowych warunkach (podskórne podanie wysokich dawek) odnotowano wady rozwojowe płodów u szczurów, co jednak nie ma bezpośredniego przełożenia na kliniczną praktykę. Badania wielopokoleniowe myszy poddanych doustnemu podawaniu acyklowiru nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w zakresie funkcji rozrodczych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Captopril Polfarmex 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kaptoprylu, przeprowadzone na modelach zwierzęcych, nie wykazały działania teratogennego w okresie organogenezy, co wskazuje na brak wad rozwojowych u potomstwa w krytycznym okresie formowania narządów. Niemniej jednak, obserwowano toksyczność płodową u niektórych gatunków, objawiającą się śmiercią płodu w późnej ciąży, opóźnieniem wzrostu oraz zwiększoną śmiertelnością poporodową. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym ocena toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości, nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka, co potwierdza brak potencjału do wywoływania toksyczności ogólnoustrojowej, uszkodzeń genetycznych ani działania karcynogennego.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, kaptopryl, opóźnienie wzrostu, organogeneza, rakotwórczość, śmierć płodu, śmierć poporodowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trymestr ciąży, uszkodzenie genetyczne, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.
Dane przedkliniczne dotyczące walproinianu sodu i kwasu walproinowego, składników leku Depakine Chronosphere, wskazują na zróżnicowany profil bezpieczeństwa. W testach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego, natomiast badania in vivo wykazały zależność efektów genotoksycznych od drogi podania – po podaniu doustnym nie obserwowano aberracji chromosomowych, zaś po dootrzewnowym odnotowano uszkodzenia DNA u gryzoni. Kliniczne obserwacje sugerują zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, jednak znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Istotne są natomiast dane dotyczące teratogenności – walproinian indukuje wady rozwojowe u myszy, szczurów i królików oraz powoduje zmiany behawioralne u potomstwa, a także morfologiczne i funkcjonalne zaburzenia układu słuchowego u zwierząt doświadczalnych.
aberracja chromosomowa, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatocyt, męski układ rozrodczy, naprawa DNA, niepłodność męska, padaczka, pękanie nici DNA, potencjał mutagenny, rakotwórczość, spermatogeneza, szpik kostny, układ słuchowy, wada rozwojowa, walproinian sodu, wymiana chromatyd siostrzanych, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dicuno 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku potasowego wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza przy przewlekłym stosowaniu, obejmujące zmiany patologiczne i owrzodzenia w przewodzie pokarmowym oraz zależny od dawki wzrost częstości zakrzepicy serca u szczurów w badaniu 2-letnim. Badania farmakologiczne nie ujawniły innych istotnych zagrożeń dla układów fizjologicznych, a testy genotoksyczności i rakotwórczości nie wskazały na ryzyko mutagenne czy nowotworowe. W kontekście reprodukcji, diklofenak wykazuje negatywny wpływ na owulację, implantację zarodka, wczesny rozwój embrionalny, a także wydłuża okres ciąży i czas porodu, co wymaga ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym i w ciąży.
badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo farmakoterapii, diklofenak potasowy, genotoksyczność, hamowanie owulacji, obumarcie płodu, opóźnienie rozwoju, owrzodzenie przewodu pokarmowego, rakotwórczość, rozwój embrionalny, ryzyko sercowo-naczyniowe, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie błony śluzowej, zaburzenie implantacji zarodka, zaburzenie rozwoju embrionalnego, zakrzepica serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart Duo 50 mg + 850 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Melkart Duo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych związanych z połączeniem tych substancji. W badaniach na psach odnotowano opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawkach ≥15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotności ekspozycji u ludzi (Cmax). U gryzoni obserwowano zmiany w płucach, takie jak gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych, przy dawkach niewywołujących efektów niekorzystnych wynoszących 25 mg/kg mc. u szczurów (5-krotność ekspozycji AUC u ludzi) oraz 750 mg/kg mc. u myszy (142-krotność ekspozycji). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, w tym biegunka i krwawienie z przewodu pokarmowego, występowały przy wyższych dawkach, jednak nie ustalono dawki bezpiecznej. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego w testach genotoksyczności in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły wpływu na płodność ani wczesny rozwój zarodka przy dawkach do 75 mg/kg mc. (10-krotność ekspozycji u ludzi). W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego toksyczność obserwowano przy dawkach ≥150 mg/kg mc., związanych z toksycznością matczyną.
badanie przedkliniczne, dawka bezpieczna, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, genotoksyczność in vitro, gruczolakorak sutka, makrofag pęcherzykowy, metformina, naczyniakomięsak krwionośny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój zarodka, toksyczność, wildagliptyna, wpływ na płodność, żebro faliste, zmiana kośćca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depratal 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny (substancji czynnej leku Depratal) nie wykazały działania genotoksycznego, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzenia DNA. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę (odpowiadająca maksymalnej ekspozycji klinicznej AUC) powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu młodych.
cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, rakotwórczość, rozwój płodu, toksyczny wpływ na rozród, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cozaar 12,5 mg
Losartan potasowy, poddany standardowym badaniom przedklinicznego bezpieczeństwa, nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego u ludzi. Badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału onkogennego substancji, co wskazuje na bezpieczeństwo długoterminowego stosowania losartanu pod kątem karcynogenności. W badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano istotne zmiany hematologiczne, takie jak redukcja liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, a także biochemiczne – wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia i krwawienia, co jest zgodne z profilem działań niepożądanych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwinki czerwone, losartan potasowy, malformacja płodowa, nadżerki, obumarcie płodu, owrzodzenia, parametry hematologiczne, potencjał onkogenny, przewód pokarmowy, rakotwórczość, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, zmiany biochemiczne, zmiany histologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Krople żołądkowe Amara –
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa leku Krople żołądkowe Amara opierają się głównie na badaniach poszczególnych składników roślinnych: wyciągu ze świeżego ziela dziurawca (Hyperici intractum), nalewek z liści mięty pieprzowej (Menthae piperitae tinctura), korzenia kozłka (Valerianae tinctura) oraz nalewki gorzkiej (Amara tinctura). Dla większości składników brak jest kompleksowych badań toksykologicznych, w tym genotoksyczności i rakotwórczości. Wyciąg z dziurawca wykazuje brak toksyczności ostrej i przewlekłej w badaniach przedklinicznych, jednak istnieje luka w danych dotyczących wpływu na reprodukcję. Istotnym aspektem jest potencjalne działanie fototoksyczne dziurawca, gdzie doustne podanie dawki 1800 mg przez 15 dni zwiększa wrażliwość skóry na promieniowanie UVA, choć dawki terapeutyczne nie wykazują takiego efektu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treosulfan Zentiva 5 g
Dane przedkliniczne dotyczące treosulfanu, substancji czynnej leku Treosulfan Zentiva, wskazują na umiarkowaną toksyczność ostrą z wartościami LD50 w zakresie 2575-3360 mg/kg m.c. (doustnie u myszy i szczurów) oraz >2500 mg/kg m.c. (dożylnie u myszy i dootrzewnowo u szczurów). Badania toksyczności podostrej na małpach wykazały dawkozależne uszkodzenia układu krwiotwórczego przy dawkach 56-111 mg/kg/dobę oraz poważniejsze objawy toksyczne, takie jak biegunka, ogólna niesprawność i znaczne zmniejszenie masy ciała przy dawkach 222-445 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach, trwających 7 miesięcy, zaobserwowano selektywne działanie gonadotoksyczne, objawiające się zmniejszeniem spermiogenezy u samców oraz zaburzeniami cyklu estralnego u samic, bez istotnych zmian w innych narządach.