rakotwórczość
Rakotwórczość to zdolność czynnika fizycznego, chemicznego lub biologicznego do indukowania procesu nowotworzenia. Związki lub czynniki rakotwórcze (kancerogeny) mogą inicjować lub promować transformację komórek prawidłowych w komórki nowotworowe poprzez uszkodzenie DNA, zaburzenia mechanizmów naprawczych lub indukcję chronicznego stanu zapalnego.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje czynniki rakotwórcze w pięciu grupach, od grupy 1 (udowodniona rakotwórczość dla ludzi) do grupy 4 (prawdopodobnie nierakotwórcze). Do uznanych kancerogenów należą m.in. promieniowanie jonizujące, azbest, dym tytoniowy, niektóre wirusy (HPV, HBV, HCV) oraz związki chemiczne jak benzen czy formaldehyd.
Ocena potencjału rakotwórczego substancji wymaga wieloetapowych badań obejmujących testy in vitro, badania na zwierzętach oraz analizy epidemiologiczne. Współczesna diagnostyka molekularna pozwala na identyfikację biomarkerów ekspozycji na kancerogeny oraz monitorowanie wczesnych zmian komórkowych wskazujących na proces kancerogenezy.
W praktyce klinicznej znajomość czynników rakotwórczych ma kluczowe znaczenie dla profilaktyki pierwotnej nowotworów, oceny ryzyka zawodowego oraz ustalania zaleceń dotyczących ograniczenia ekspozycji na kancerogeny w populacji ogólnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hiposem –
Produkt leczniczy Hiposem zawiera 340 mg sproszkowanych nasion kasztanowca (Aesculus hippocastanum L., semen) w jednej tabletce, standaryzowanych na zawartość escyny, której ilość wynosi nie mniej niż 10 mg. Escyna jest głównym składnikiem aktywnym odpowiedzialnym za działanie terapeutyczne preparatu. Pomimo standaryzacji, brak jest specyficznych badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania sproszkowanych nasion kasztanowca w tej postaci, co ogranicza możliwość pełnej oceny profilu bezpieczeństwa produktu Hiposem.
- Leksykon substancji czynnych
Metylofenidat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące metylofenidatu wskazują na zwiększoną częstość występowania złośliwych guzów wątroby jedynie u samców myszy, bez podobnych obserwacji u samic myszy i szczurów obu płci, co podkreśla niejasne znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi. W badaniach reprodukcyjnych wykazano brak negatywnego wpływu na płodność i funkcje rozrodcze przy dawkach kilkukrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Standardowe testy teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, jednak w badaniach preparatu Symkinet MR odnotowano rozszczep kręgosłupa u królików przy dawce 200 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 116-krotność maksymalnej dawki zalecanej u dzieci i młodzieży (60 mg). Niższe dawki, zbliżone do maksymalnej dawki klinicznej, nie wykazywały tego efektu, a toksyczność płodowa była obserwowana jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, sugerując pośredni mechanizm działania.
ADHD, badania genotoksyczności, badania rakotwórczości, badania teratogenności, działania niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcja reprodukcyjna, funkcja rozrodcza, margines bezpieczeństwa, metylofenidat, nadpobudliwość psychoruchowa, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozszczep kręgosłupa, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność płodowa, wpływ na reprodukcję, zaburzenia koncentracji uwagi, złośliwy guz wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tamoksyfen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania tamoksyfenu obejmują szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych oraz genotoksycznych, wskazując na istotne aspekty bezpieczeństwa klinicznego tego leku. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla podania doustnego wynosiła 2,5-3 g/kg u szczurów i myszy, natomiast dożylne podanie wykazało znacznie niższą toksyczność z LD50 około 62,5 mg/kg. Przewlekłe podawanie tamoksyfenu (5-35 mg/kg/dobę przez 2 lata) u szczurów wiązało się z występowaniem zależnych od dawki nowotworów wątrobowokomórkowych oraz zaćmy. Działanie genotoksyczne potwierdzono po aktywacji wątrobowej, co stanowi istotny czynnik ryzyka, choć w badaniach na myszy nie wykazano genotoksyczności w układzie wewnątrzwydzielniczym. Ponadto, obserwowano rozwój guzów narządów rozrodczych u myszy oraz nowotworów wątroby u szczurów, co koreluje z klinicznymi doniesieniami o zwiększonym ryzyku raka błony śluzowej macicy u pacjentek stosujących tamoksyfen.
badanie farmakologiczne, dawka śmiertelna, dietylostylbestrol, dysplazja gruczołów pochwy, działanie estrogenowe, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja wewnątrzmaciczna, embriotoksyczność, etynyloestradiol, genotoksyczność, guz komórek śródmiąższowych, guz komórek warstwy ziarnistej, guz wątroby, implantacja jaja, nowotwór błony śluzowej macicy, nowotwór wątroby, podanie doustne, podanie dożylne, rak jasnokomórkowy szyjki macicy, rak wątrobowokomórkowy, rakotwórczość, spermatogeneza, tamoksyfen, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ wewnątrzwydzielniczy, wpływ na reprodukcję, zaćma, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AntyGrypin COMPLEX 500 mg + 200 mg + 4 mg
Przeprowadzono kompleksową ocenę bezpieczeństwa przedklinicznego produktu leczniczego AntyGrypin COMPLEX, zawierającego 500 mg paracetamolu, 200 mg kwasu askorbinowego oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu. Badania objęły farmakologię bezpieczeństwa (wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i ośrodkowy układ nerwowy), toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz toksyczny wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Analizowano również potencjalne interakcje między składnikami aktywnymi oraz wpływ substancji pomocniczych, takich jak sacharoza (3156 mg/saszetkę), sód (88,8 mg/saszetkę, co odpowiada 3,85 mmol) i glukoza z maltodekstryny, które nie wykazały istotnego wpływu na profil bezpieczeństwa.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, chlorofenaminy maleinian, genotoksyczność, glukoza, kwas askorbowy, maltodekstryna, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, potencjał genotoksyczny, rakotwórczość, sacharoza, sód, substancja pomocnicza, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Kwiat pierwiosnka – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwiat pierwiosnka (Primula veris L. i/lub Primula elatior (L.) Hill., flos) jest istotnym składnikiem preparatów Sinupret i Sinupret extract, stosowanych w terapii schorzeń górnych dróg oddechowych. Badania toksyczności przewlekłej wykazały poziom NOAEL na poziomie 320 mg suchego wyciągu/kg masy ciała u psów i szczurów, co odpowiada odpowiednio 22- i 7-krotności dawki stosowanej u ludzi. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test na komórkach chłoniaka myszy oraz test mikrojąderkowy na szczurach, nie wykazały potencjału mutagennego ani genotoksycznego. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodkowo-płodowy, okołoporodowy ani teratogenności, nawet przy dawce do 800 mg/kg mc. (32-krotny margines bezpieczeństwa względem dawki ludzkiej).
badania farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, kwiat pierwiosnka, margines bezpieczeństwa, NOAEL, ostra toksyczność, potencjał mutagenny, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, schorzenia górnych dróg oddechowych, Sinupret extract, suchy wyciąg, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symtiver 20 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Symtiver, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, przeszedł konwencjonalne badania toksyczności po wielokrotnym podaniu, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Przedkliniczne analizy dotyczące wpływu na płodność oraz rozwój zarodka i płodu nie ujawniły znaczących nieprawidłowości, co jest istotne przy rozważaniu terapii u pacjentów w wieku rozrodczym. Niemniej jednak, badania na szczurach wskazały, że cynaryzyna może powodować zmniejszenie wielkości miotów, zwiększenie liczby resorpcji płodów oraz obniżenie masy urodzeniowej, co wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 25 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki, krwotoki), nadnercza (przekrwienie, martwica, włóknienie), układ krwiotwórczy (zmniejszenie liczby komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielniczą część trzustki (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc i zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium w nerkach oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro, a genotoksyczność głównego metabolitu nie została oceniona.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, martwica komórek, opóźnienie kostnienia, organogeneza, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, rak gruczołów Brunnera, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, śmiertelność zarodków, toksyczność wielokrotnej dawki, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie komórek szpiku kostnego, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon substancji czynnych
Glukofrangulina A – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glukofrangulina A, pochodna hydroksyantracenowa obecna w korze kruszyny (Rhamnus frangula L.), wykazuje potencjał mutagenny i genotoksyczny w testach in vitro, jednak te właściwości nie zostały potwierdzone w badaniach in vivo, co ma kluczowe znaczenie dla oceny bezpieczeństwa klinicznego. Długoterminowe badania rakotwórczości wskazują na ryzyko uszkodzeń nerek oraz jelita grubego, a badania toksyczności reprodukcyjnej z emodyną wykazały wpływ na cykl rujowy u myszy, głównie wtórny do toksyczności matczynej związanej z biegunką. Nefrotoksyczność, w tym przerost nabłonka nerek i kanalikowe nacieki bazofilowe, obserwowano przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień w modelach zwierzęcych, z częściową odwracalnością zmian po okresie zdrowienia.
aloe-emodyna, bez czarny, emodyna, Frangula alnus, frangulina, genotoksyczność, glukofrangulina A, kora kruszyny, mięta pieprzowa, model mikrosomalny Salmonelli, mutagenność, naciek bazofilowy, naprawa DNA, nefropatia, nefrotoksyczność, NOEL, pierwotne hepatocyty, pochodna hydroksyantracenowa, przerost nabłonka, rakotwórczość, Rhamnus frangula, splot nerwowy okrężnicy, strąki senesu, test mutagenności, toksyczność długoterminowa, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wpust żołądka, związek hydroksyantracenowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palifren Long 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Palifren Long, zawierającego palmitynian paliperydonu, obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozrodczość. W badaniach na szczurach i psach obserwowano głównie efekty farmakologiczne, takie jak sedacja oraz zmiany związane z działaniem prolaktyny na gruczoły sutkowe i narządy płciowe. Domięśniowe podanie palmitynianu paliperydonu wiązało się z reakcją zapalną i tworzeniem ropni w miejscu wstrzyknięcia. W badaniach reprodukcji u szczurów, dawki do 160 mg/kg m.c./dobę (4,1-krotność ekspozycji u ludzi przy dawce 150 mg) nie wykazały embriotoksyczności ani wad rozwojowych, mimo że doustne podanie rysperydonu wpływało negatywnie na masę urodzeniową i przeżywalność potomstwa. Zarówno palmitynian paliperydonu, jak i paliperydon nie wykazały działania genotoksycznego.
antagonista dopaminy, antagonista receptorów dopaminowych, antagonizm receptorów D2, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak gruczołu sutkowego, gruczolak przysadki mózgowej, gruczolak trzustki, gruczolakorak gruczołu sutkowego, hiperprolaktynemia, nowotwór gruczołu sutkowego, palmitynian paliperydonu, prolaktyna, rakotwórczość, reakcja zapalna, sedacja, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jodek sodu Na 131I, roztwór do wstrzykiwań 37-740 Mbq/ml
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego jodku sodu (NaI) w postaci roztworu do wstrzykiwań wskazuje na ograniczone dane dotyczące toksyczności ostrej oraz przewlekłej. Ilość stabilnego jodu w produkcie jest znacząco niższa niż dzienne spożycie jodu w diecie (40–500 µg/dobę), co sugeruje minimalne ryzyko ostrego zatrucia. Brak jest jednak badań przedklinicznych dotyczących toksyczności po podaniu wielokrotnym, kumulacji izotopu, a także wpływu na rozrodczość i rozwój płodu u zwierząt. Nie przeprowadzono standardowych testów genotoksyczności ani badań rakotwórczości, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa.
badanie przedkliniczne, genotoksyczność, izotop jodu, jodek sodu, ksenon-131, potencjał mutagenny, promieniotwórczy jod, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, rakotwórczość, roztwór do wstrzykiwań, stabilny jod, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, zatrucie jodem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atenza 54 mg
Dane przedkliniczne dotyczące metylofenidatu chlorowodorku, substancji czynnej produktu leczniczego Atenza, wskazują na potencjalne ryzyko nowotworowe, zwłaszcza u samców myszy, u których zaobserwowano zwiększoną częstość złośliwych guzów wątroby podczas badań całego życia. Znaczenie kliniczne tych obserwacji dla ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań. W zakresie wpływu na rozrodczość i płodność, metylofenidat nie wykazał negatywnego działania nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających te stosowane klinicznie, co sugeruje brak bezpośredniego ryzyka dla zdolności rozrodczych pacjentów przyjmujących lek w zalecanych dawkach.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały, że przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie zaobserwowano istotnych zmian toksykologicznych wykraczających poza te znane z monoterapii poszczególnymi substancjami. Wśród obserwowanych efektów telmisartanu odnotowano zmniejszenie parametrów hematologicznych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, rakotwórczość, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan, teratogenność, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sonlax 7,5 mg
W badaniach przedklinicznych wielokrotne podawanie zopiklonu wykazało hepatotoksyczność u szczurów i psów, będąc głównym objawem toksyczności. U psów zaobserwowano również niedokrwistość, co sugeruje potencjalny wpływ leku na układ krwiotwórczy przy długotrwałej ekspozycji. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego zopiklonu, potwierdzając brak genotoksyczności. W badaniach rakotwórczości u samic szczurów stwierdzono wzrost częstości nowotworów gruczołów sutkowych przy stężeniach leku wielokrotnie przekraczających maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi, co wiązano z podwyższonym poziomem 17-beta-estradiolu, wskazując na mechanizm hormonalny, a nie bezpośrednie działanie rakotwórcze. Dodatkowo, zwiększona częstość guzów tarczycy u szczurów korelowała z podwyższonym TSH, jednak u ludzi nie zaobserwowano wpływu zopiklonu na hormony tarczycy, co wskazuje na gatunkowo specyficzny mechanizm nieistotny klinicznie.
17-beta-estradiol, genotoksyczność, guz tarczycy, hepatotoksyczność, hormon stymulujący tarczycę, hormon tarczycy, in vitro, in vivo, morfologia plemnika, niedokrwistość, nowotwór gruczołu sutkowego, objętość ejakulatu, parametry nasienia, płodność, potencjał mutagenny, rakotwórczość, ruchliwość plemników, TSH, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Afobam 1 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne alprazolamu, substancji czynnej leku Afobam, nie wykazały właściwości mutagennych ani rakotwórczych. Test Amesa in vitro oraz test mikrojąderkowy in vivo na szczurach (do 100 mg/kg mc., czyli 500-krotnie wyższej dawce niż maksymalna u ludzi 10 mg/dobę) nie potwierdziły mutagenności. Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150-krotnie wyższej dawce) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50-krotnie wyższej dawce) również nie wykazały potencjału kancerogennego. W badaniach płodności u szczurów stosujących dawki do 5 mg/kg mc./dobę (25-krotnie wyższe niż u ludzi) nie zaobserwowano negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze.
aberracja chromosomalna, alprazolam, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, maksymalna dawka zalecana, mutageneza, mutageneza bakteryjna, napad drgawkowy, narząd wzroku, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, rogówka, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność przewlekła, wpływ na narząd wzroku, wpływ na płodność, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toramide 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne torasemidu, substancji czynnej leku Toramide, wykazały bardzo niską toksyczność ostrą, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa przy przypadkowym przedawkowaniu. W badaniach przewlekłych na psach i szczurach stosowano wysokie dawki, które wywołały zmniejszenie masy ciała, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika oraz zmiany nerkowe, takie jak rozszerzenie kanalików i śródmiąższowe zapalenie nerek. Wszystkie te zmiany były odwracalne po odstawieniu leku lub redukcji dawki. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego u szczurów, natomiast u królików przy bardzo wysokich dawkach zaobserwowano wady rozwojowe płodów, co nie odnosi się do dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Torasemid nie wpływa negatywnie na płodność.
czynność nerek, dawka terapeutyczna, diureza, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, efekt diuretyczny, kanaliki nerkowe, kreatynina i mocznik, mutacja genetyczna, mutagenność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rakotwórczość, rozwój płodu, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, toksykologia reprodukcji, torasemid, uszkodzenie DNA, wady rozwojowe płodu - Leksykon substancji czynnych
Gwajafenezyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gwajafenezyna, stosowana jako substancja wykrztuśna w leczeniu objawowego kaszlu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, co potwierdzają dostępne dane przedkliniczne dotyczące toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Badania na zwierzętach wskazują, że dawki wywołujące toksyczność ostrą są znacząco wyższe niż zalecane dawki terapeutyczne, a mutagenność i rakotwórczość nie stanowią istotnego klinicznie zagrożenia. Niemniej jednak, dane dotyczące wpływu gwajafenezyny na zdolności rozrodcze i rozwój zarodkowy są ograniczone, a brak jest szczegółowych badań oceniających potencjalne działanie teratogenne i rakotwórcze według współczesnych standardów. W przypadku produktów złożonych, takich jak Gripex Pro Mucus (paracetamol, gwajafenezyna, fenylefryna) czy Vicks AntiGrip Complex, brak jest kompleksowych danych przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo całej kombinacji substancji.
aktywność mutagenna, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt teratogenny, fenylefryna, genotoksyczność, gwajafenezyna, kaszel objawowy, organogeneza, paracetamol, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój zarodkowy, substancja wykrztuśna, teofilina, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Remurel 20 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa glatirameru octanu, substancji czynnej leku Remurel, obejmowała standardowe badania toksykologiczne, farmakologiczne, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, choć brak szczegółowych danych farmakokinetycznych u ludzi ogranicza precyzyjne określenie marginesów bezpieczeństwa w odniesieniu do danych zwierzęcych. W badaniach na szczurach i małpach obserwowano odkładanie się kompleksów immunologicznych po podaniu przez co najmniej 6 miesięcy, jednak długoterminowe badanie 2-letnie nie potwierdziło ich obecności w kłębuszkach nerkowych, co sugeruje brak długoterminowego nefrotoksycznego działania. Zauważono także występowanie anafilaksji u zwierząt uprzednio uczulonych oraz częste miejscowe reakcje toksyczne po wielokrotnym podaniu, co koreluje z klinicznym profilem bezpieczeństwa leku.
anafilaksja, ciąża i laktacja, dane przedkliniczne, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja nerek, genotoksyczność, glatirameru octan, kłębuszek nerkowy, kompleks immunologiczny, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, reakcja nadwrażliwości, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rozwój behawioralny, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Korzeń kozłka – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Korzeń kozłka (Valerianae radix) jest składnikiem wielu preparatów uspokajających i nasennych, takich jak Krople żołądkowe Amara (24,5 ml nalewki na 100 ml produktu), Neospasmina (wyciąg płynny z owocu głogu i korzenia kozłka w stosunku 1:1) oraz Nervomix Forte (210 mg korzenia kozłka na kapsułkę). Analiza dostępnych danych przedklinicznych ujawnia istotne braki w kompleksowej ocenie toksykologicznej tej substancji, w tym brak systematycznych badań genotoksyczności, rakotwórczości, toksyczności ostrej, wpływu na reprodukcję i rozwój płodu oraz interakcji z innymi substancjami. Dokumentacja dotycząca bezpieczeństwa tych preparatów często wskazuje na brak danych lub brak wymagań przeprowadzenia takich badań, co ogranicza możliwość pełnej oceny ryzyka związanego z ich długotrwałym stosowaniem.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, Crataegus monogyna, genotoksyczność, korzeń kozłka, liść melisy, nalewka kozłkowa, nalewka z mięty pieprzowej, ocena bezpieczeństwa, owoc głogu, rakotwórczość, środek uspokajający, szyszki chmielu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Valeriana officinalis, wyciąg płynny, wyciąg z dziurawca, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampicillin TZF 1 g
Dokumentacja produktu leczniczego Ampicillin TZF, zawierającego ampicylinę sodową, nie dostarcza szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa stosowania tego antybiotyku beta-laktamowego. Brakuje informacji o badaniach toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, a także o potencjalnej kumulacji leku po podaniu wielokrotnym. Nie przedstawiono wyników standardowych testów genotoksyczności, takich jak test Amesa, testy aberracji chromosomowych czy test mikrojądrowy, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka mutagennego. Ponadto, nie przeprowadzono ani nie udokumentowano badań rakotwórczości na modelach zwierzęcych, a także brak jest danych dotyczących wpływu ampicyliny na rozrodczość, w tym na płodność i rozwój embrionalny oraz pourodzeniowy.
aberracja chromosomowa, ampicylina sodowa, antybiotyk beta-laktamowy, genotoksyczność, kancerogenność, mutagenność, potencjał kancerogenny, rakotwórczość, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność układu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Viatris 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne, związane z hamowaniem VEGFR i zakłóceniem szlaków VEGF. Obserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, hematologicznych, nerkach i trzustce, często przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji AUC u dorosłych) powodowały zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i nieprawidłową przebudowę zębów. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki w okresie 9-14 dni po narodzinach, dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji AUC wywoływały zgony oraz zaburzenia rozwojowe nerek, płuc, wątroby i serca. U samic myszy przy dawkach 2,5-krotnie wyższych niż kliniczne stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie, w tym gruczolaki.
aberracja chromosomalna, biegunka, ciałko żółte, dane przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, embriotoksyczność, eozynofilia, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, łamliwość kości, mutagenność, rakotwórczość, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata poimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, toksyczność ogólna, toksyczność u młodych osobników, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Disulfiram WZF 100 mg
Produkt leczniczy Disulfiram WZF w dawce 100 mg w formie tabletek do implantacji charakteryzuje się ograniczoną dokumentacją przedkliniczną dotyczącą bezpieczeństwa stosowania. W dokumentacji rejestracyjnej brak jest danych z badań na modelach zwierzęcych obejmujących toksyczność ostrą, przewlekłą, genotoksyczność, potencjalną rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój. W związku z tym ocena ryzyka opartego na badaniach przedklinicznych jest niemożliwa, co stanowi istotne ograniczenie w pełnej analizie bezpieczeństwa produktu. Disulfiram jako substancja czynna posiada wieloletnie doświadczenie kliniczne, które stanowi podstawę oceny jego profilu bezpieczeństwa w terapii uzależnienia od alkoholu. W praktyce klinicznej decyzja o zastosowaniu Disulfiramu WZF powinna opierać się na dostępnych danych klinicznych, doświadczeniu terapeutycznym oraz aktualnej wiedzy medycznej. Brak formalnych danych przedklinicznych wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza w odniesieniu do specyficznych grup pacjentów lub warunków klinicznych, gdzie potencjalne ryzyko może być trudne do przewidzenia.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania leku, charakterystyka produktu leczniczego, disulfiram, dokumentacja przedkliniczna, doświadczenie kliniczne, genotoksyczność, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, substancja czynna, tabletka do implantacji, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, uzależnienie od alkoholu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ondansetronu wykazały korzystny profil toksykologiczny i farmakologiczny, bez istotnych działań niepożądanych na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy. Testy genotoksyczności nie potwierdziły mutagennego potencjału leku, a badania rakotwórczości nie wykazały kancerogenności. Ponadto, badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach zwierząt nie ujawniły istotnych objawów toksyczności, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania ondansetronu w dawkach terapeutycznych. Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny, płodowy ani pourodzeniowy, co jest istotne dla potencjalnego stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, choć decyzje kliniczne powinny uwzględniać również dane z badań klinicznych.
aberracja chromosomowa, akumulacja w mleku, badanie przedkliniczne, kanał potasowy hERG, kanały jonowe serca, mutacja genowa, mutageneza, ondansetron, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil toksykologiczny, rakotwórczość, repolaryzacja mięśnia sercowego, toksyczność reprodukcyjna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Produkt leczniczy SanoHepatic zawiera 120,07 mg wyciągu z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum), co odpowiada 70 mg sylimaryny przeliczonej na sylibininę. Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa tego preparatu są ograniczone i nie obejmują kompleksowych badań w kluczowych obszarach takich jak toksyczny wpływ na rozród, genotoksyczność oraz rakotwórczość. Brak tych badań jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa farmaceutycznego oraz wymogami Dyrektywy 2001/83/WE, która dopuszcza ograniczony zakres badań dla produktów leczniczych tradycyjnie stosowanych i pochodzenia roślinnego.
bezpieczeństwo farmakologiczne, dane przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, materiał genetyczny, ocena bezpieczeństwa farmakologicznego, ostropest plamisty, produkt leczniczy roślinny, produkt leczniczy tradycyjny, rakotwórczość, sylibinina, sylimaryna, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg z ostropestu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart Duo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Melkart Duo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych wynikających z połączenia tych substancji. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawce ≥15 mg/kg (7-krotność Cmax u ludzi), a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i krwawienie z kału przy wyższych dawkach. U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotność ekspozycji u ludzi). Badania genotoksyczności wildagliptyny były negatywne, a badania reprodukcyjne nie wykazały istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach do 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików (odpowiednio 10- i 9-krotność ekspozycji u ludzi). W badaniach rakotwórczości u szczurów (do 900 mg/kg) nie stwierdzono wzrostu częstości guzów, natomiast u myszy (do 1000 mg/kg) zaobserwowano wzrost gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego, jednak uznano to za mało istotne klinicznie dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyficzność gatunkową.
badania toksyczności, biegunka, dawka bezpieczna, działanie mutagenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, objawy przewodu pokarmowego, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna i metformina, zaburzenia płodności, żebra faliste, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bisoprolol Aurovitas 10 mg
Przedkliniczne badania bisoprololu fumaranu, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz rakotwórczość, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Testy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału mutagennego, a długoterminowe badania rakotwórczości nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów. Ocena bezpieczeństwa reprodukcyjnego wykazała, że bisoprolol nie wpływa negatywnie na płodność ani parametry rozrodcze u zwierząt laboratoryjnych, co podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa tego β-adrenolityku.
beta-adrenolityk, bezpieczeństwo leku, bezpieczeństwo reprodukcyjne, bisoprolol fumaran, działanie teratogenne, działanie toksyczne, embriotoksyczność, fetotoksyczność, genotoksyczność, parametry rozrodcze, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozwój płodu, toksyczność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agen 5 5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne amlodypiny, substancji czynnej leków Agen 5 i Agen 10, wykazały, że stosowanie wysokich dawek (około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi) powoduje u szczurów i myszy zaburzenia reprodukcyjne, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie akcji porodowej oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej dawki niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi 10 mg, przeliczanej na mg/m²) nie wykazało istotnego wpływu na płodność. Jednakże, w badaniu na samcach szczurów podawanych amlodypinę w dawce porównywalnej do terapeutycznej u ludzi (w mg/kg) zaobserwowano istotne obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ amlodypiny na parametry płodności u samców przy dawkach terapeutycznych.
akcja porodowa, amlodypina, bezylan, działanie mutagenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna dawka tolerowana, mutageneza, opóźniony poród, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczny wpływ na rozmnażanie, zaburzenie reprodukcyjne, zmiana chromosomowa, zmiana genetyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oktaseptal (0,1 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Oktaseptal, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne miejscowe stosowanie na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. Przy długotrwałym podawaniu doustnym dawki 650 mg/kg obserwowano jedynie poszerzenie jelita, typowe dla antybiotyków. Jednak dawki ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz ≥8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc, przy niejasnej etiologii tych zmian.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, dawka śmiertelna, działanie antybakteryjne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe trzustki, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, rakotwórczość, resorpcja zwrotna, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Minorga 50 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa minoksydylu (50 mg/ml, roztwór na skórę) wykazały, że substancja ta nie wykazuje działania mutagennego ani genotoksycznego w standardowych testach laboratoryjnych. W badaniach na modelach zwierzęcych zaobserwowano potencjalne ryzyko niekorzystnego wpływu na płodność oraz rozwój embrionalny i płodowy, jednak efekty te pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne poziomy ekspozycji. Długoterminowe badania rakotwórczości u gryzoni wykazały zwiększoną częstość nowotworów hormonozależnych, co wiązano z hiperprolaktynemią indukowaną wysokimi dawkami minoksydylu, mechanizm ten jest jednak specyficzny dla gryzoni i nie przekłada się na ryzyko u ludzi stosujących lek zgodnie z zaleceniami.
badanie toksykologiczne, działanie drażniące, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, hiperprolaktynemia, immunoglobulina E, minoksydyl, nowotwór hormonozależny, płodność, postać farmaceutyczna, potencjał uczulający, prolaktyna, rakotwórczość, reakcja fotoalergiczna, rozwój embrionalny i płodowy, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flectorgo 25 mg
Diklofenak, substancja czynna preparatu Flectorgo dostępnego w dawkach 12,5 mg i 25 mg w postaci kapsułek miękkich, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej nie wykazały specyficznego ryzyka przy stosowaniu dawek terapeutycznych, a testy genotoksyczności i mutagenności potwierdziły brak potencjału do uszkodzeń materiału genetycznego. Ponadto, badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworowe związane z diklofenakiem w dawkach klinicznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu Flectorgo w dawkach 12,5 mg i 25 mg.
dawka toksyczna, diklofenak epolamina, diklofenak potasowy, genotoksyczność, inhibitor syntezy prostaglandyn, mutagenność, obumieranie jaja po zagnieżdżeniu, obumieranie jaja przed zagnieżdżeniem, organogeneza, poronienie, rakotwórczość, śmiertelność zarodków, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży, wada układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolperis VP 50 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tolperyzonu chlorowodorku wykazała brak istotnych zagrożeń przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym ujawniły działania toksyczne jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję u ludzi. Standardowe testy genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały potencjału mutagennego ani kancerogennego. Ocena wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy nie wykazała istotnych działań niepożądanych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa tolperyzonu.
bezpieczeństwo farmakologiczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolperyzon chlorowodorek, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Loperamide Aurovitas 2 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne loperamidu chlorowodorku nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne narażenie człowieka. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki do 40 mg/kg masy ciała u samców nie wpływały na płodność, natomiast u samic dawka około 40 mg/kg powodowała brak zajścia w ciążę, podczas gdy dawki 10 mg/kg i 2,5 mg/kg były bezpieczne. U królików nie stwierdzono wpływu na częstość zajścia w ciążę przy dawkach do 40 mg/kg. Badania toksyczności rozwojowej nie wykazały działania teratogennego przy dawkach do 40 mg/kg. Ponadto, loperamid nie wykazał potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach przewyższających maksymalne dawki terapeutyczne 100-krotnie.
arytmia serca, badanie karcynogenności, chlorowodorek loperamidu, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, genotoksyczność, kanały potasowe, kanały sodowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, rakotwórczość, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ceftriaxone TZF 2 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ceftriaksonu, substancji czynnej leku Ceftriaxone TZF, wykazały, że podawanie dużych dawek soli wapniowej ceftriaksonu u psów i małp może prowadzić do powstawania odwracalnych złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym, co jest związane z wytrącaniem kompleksów ceftriaksonu z jonami wapnia. Badania te podkreślają konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu preparatów zawierających wapń. Ponadto, analiza wpływu na funkcje rozrodcze nie wykazała toksyczności ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodu, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania ceftriaksonu w tym zakresie.
badanie przedkliniczne, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftriakson, Ceftriaxone TZF, działanie genotoksyczne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, rozwój płodu, sól wapniowa ceftriaksonu, toksyczność reprodukcyjna, układ żółciowy, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na płodność, złogi w pęcherzyku żółciowym - Leksykon substancji czynnych
Heksyl aminolewulinian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa heksylu aminolewulinianu, substancji czynnej preparatu Hexvix, obejmowały ocenę toksyczności ogólnoustrojowej, tolerancji miejscowej po podaniu dopęcherzowym, potencjału uczulającego, genotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję. W modelach zwierzęcych (szczury, psy) nie stwierdzono istotnych efektów toksycznych ogólnoustrojowych. Tolerancja miejscowa wykazała u szczurów leukocytozę, azotemię, czerwone zabarwienie moczu oraz spadek masy ciała, natomiast u psów marginalną hiperplazję i zwiększone nasilenie bazofili w nabłonku dróg moczowych. Badania uczuleniowe na myszach wskazały na potencjalne ryzyko reakcji nadwrażliwości skórnej. Kompleksowe testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, test TK, test mikrojąderkowy in vivo, test aberracji chromosomowych, test kometkowy) dały wyniki negatywne, potwierdzając brak działania genotoksycznego nawet przy fotoaktywacji światłem niebieskim.
aberracje chromosomowe, azotemia, bazofilia nabłonka, chlorowodorek, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, heksyl aminolewulinianu, leukocytoza, nadwrażliwość skórna, obumarcie zarodka, pęcherz moczowy, potencjał kancerogenny, potencjał uczulający, rakotwórczość, test Amesa, test kometkowy, test mikrojąderkowy, toksyczność ogólnoustrojowa, uczulenie skórne, układ moczowy, węzły chłonne, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Medroksyprogesteron – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Octan medroksyprogesteronu, syntetyczny progestagen dostępny m.in. w postaci domięśniowej zawiesiny 150 mg/ml (Depo-Provera) oraz tabletek doustnych 5 mg i 10 mg (Provera), wykazuje w badaniach przedklinicznych zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od drogi podania i gatunku. Długotrwałe podawanie domięśniowe u psów rasy beagle wiązało się z rozwojem nowotworów sutka, co wskazuje na potencjalne działanie rakotwórcze. Natomiast podanie doustne u gryzoni (szczurów i myszy) nie wykazało takiego efektu, co podkreśla istotne różnice gatunkowe i farmakokinetyczne wpływające na ryzyko toksyczności. Kompleksowe badania genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie potwierdziły działania mutagennego octanu medroksyprogesteronu, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa długotrwałego stosowania u pacjentów.
antykoncepcja hormonalna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie estrogenowe, działanie mutagenne, działanie progestagenowe, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, estradiol, genotoksyczność, hamowanie płodności, interakcja lekowa, medroksyprogesteron, mutagenność, nowotwór sutka, octan medroksyprogesteronu, podanie domięśniowe, podanie doustne, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, syntetyczny progestagen, tabletka doustna, transformacja nowotworowa, wpływ na płodność, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Letrozole Eugia 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne letrozolu, obejmujące testy ostrej i przewlekłej toksyczności na szczurach, psach oraz badania mutagenności in vitro i in vivo, nie wykazały ogólnoustrojowej ani narządowej toksyczności przeciwwskazującej do stosowania u ludzi. Dawkowanie do 2000 mg/kg u gryzoni i 100 mg/kg u psów wykazywało niski lub umiarkowany stopień toksyczności, a poziom NOAEL ustalono na 0,3 mg/kg masy ciała. Letrozol wpływał na parametry reprodukcyjne samic szczurów, powodując zmniejszenie wskaźników łączenia się w pary, spadek zachodzenia w ciążę oraz zwiększone straty przedimplantacyjne. Badania rakotwórczości trwające 104 tygodnie wykazały brak nowotworów u samców szczurów i myszy, natomiast u samic myszy zaobserwowano dawkozależny wzrost łagodnych guzów komórek warstwy ziarnistej jajnika, co wiązano z farmakologicznym hamowaniem syntezy estrogenów i wtórnym wzrostem lutropiny.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rymphysia 1000 mg
Produkt leczniczy Rymphysia, zawierający ludzki inhibitor alfa1-proteinazy w dawkach 500 mg i 1000 mg, przeszedł kompleksową ocenę bezpieczeństwa w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, świnki morskie, króliki, psy). Badania farmakologiczne po podaniu pojedynczym oraz wielokrotnym (do 1 miesiąca) nie wykazały istotnych objawów toksyczności ani szczególnych zagrożeń dla człowieka, potwierdzając dobrą tolerancję i odpowiedni profil bezpieczeństwa leku w kontekście potencjalnego zastosowania klinicznego. Wyniki badań toksyczności ostrej oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym wskazują na brak istotnych działań niepożądanych przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie niekliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor alfa1-proteinazy, potencjał genotoksyczny, przeciwciała przeciwko białkom heterologicznym, rakotwórczość, terapia długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vasilip 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa symwastatyny, substancji czynnej leku Vasilip, wykazały, że jej profil farmakodynamiczny ogranicza się do zamierzonych efektów terapeutycznych jako inhibitora reduktazy HMG-CoA, bez dodatkowych niepożądanych działań farmakodynamicznych. Testy toksyczności po wielokrotnym podaniu nie ujawniły niespodziewanych efektów toksycznych, a obserwowane działania mieściły się w zakresie hamowania syntezy cholesterolu, co jest istotne w kontekście przewlekłej terapii. Standardowe badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały potencjału do uszkodzeń DNA ani działania onkogennego, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku.
efekt teratogenny, farmakodynamika, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hamowanie syntezy cholesterolu, inhibitor reduktazy HMG-CoA, potencjał onkogenny, rakotwórczość, symwastatyna, synteza cholesterolu, terapia długoterminowa, terapia przewlekła, teratogenność, toksyczność, toksyczność rozrodcza, uszkodzenie materiału genetycznego, Vasilip, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Betaxolol Medreg 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa betaksololu wykazały brak potencjału mutagennego oraz rakotwórczego, co potwierdzono w testach genotoksyczności i długoterminowych eksperymentach na różnych gatunkach zwierząt. Substancja nie indukowała mutacji genetycznych ani nie wykazywała działania kancerogennego, co jest kluczowe dla oceny ryzyka przed wprowadzeniem leku do badań klinicznych. Ponadto, badania teratogenności nie wykazały efektów teratogennych u zwierząt, choć dane kliniczne dotyczące tego aspektu u ludzi pozostają ograniczone, nie wskazując jednak na potencjalne ryzyko teratogenne.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deca-Durabolin 50 mg/ml
Deca-Durabolin (dekanian nandrolonu) jest sterydem anabolicznym, którego bezpieczeństwo stosowania oceniano w badaniach przedklinicznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym u zwierząt nie wykazały istotnych efektów toksycznych w dawkach klinicznych. Brak jest jednak oficjalnych badań klinicznych dotyczących wpływu na rozród, choć na podstawie danych o innych androgenach wiadomo, że mogą one powodować wirylizację zewnętrznych narządów płciowych płodów żeńskich, co ma znaczenie kliniczne. W zakresie genotoksyczności, testy mikrojądrowe in vitro i u myszy oraz comet assay u myszy i szczurów wskazują na potencjalne działanie genotoksyczne nandrolonu, choć test mikrojądrowy u szczurów nie potwierdził tego efektu, co sugeruje różnice międzygatunkowe.
androgen, Deca-Durabolin, dekanian nandrolonu, działanie genotoksyczne, efekt toksyczny, elektroforeza pojedynczych komórek, genotoksyczność, IARC, rakotwórczość, różnice międzygatunkowe, steryd anaboliczny, test kometowy, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wirylizacja narządów płciowych - Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności sorafenibu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały istotne zmiany patologiczne w narządach, w tym zwyrodnienia i regenerację tkanek, obserwowane przy ekspozycji niższej niż przewidywana kliniczna (na podstawie AUC). Szczególnie wrażliwy był układ kostny i zęby młodych psów, gdzie stwierdzono nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku oraz zmiany w składzie zębiny, co nie występowało u dorosłych osobników. Sorafenib wykazał działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików, powodując zmniejszenie masy ciała matek i płodów, wzrost liczby resorpcji oraz wad wrodzonych, przy ekspozycji poniżej klinicznej. Ponadto, obserwowano negatywny wpływ na płodność u obu płci, z cechami zwyrodnienia jąder, opóźnieniem rozwoju narządów rozrodczych u samców oraz martwicą ciałek żółtych i zahamowaniem rozwoju pęcherzyków jajnikowych u samic.
aberracja chromosomowa, AUC, bioakumulacja, ciałko żółte, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, karcynogenność, klastogenność, komórki CHO, mutagenność, oligospermia, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostowa, rakotwórczość, resorpcja płodu, sorafenib, teratogenność, test Amesa, test klastogenności, test mikrojądrowy, tozylan, ubogokomórkowość szpiku, zębina, zwyrodnienie jądra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neuroas 150 mg
Profil bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego został szeroko zbadany w warunkach przedklinicznych, ze szczególnym uwzględnieniem toksyczności i działań niepożądanych na modelach zwierzęcych. Badania wykazały, że nefrotoksyczność jest głównym efektem ubocznym, z istotnymi zmianami patologicznymi w nerkach, co ma znaczenie kliniczne przy długotrwałym stosowaniu lub wysokich dawkach. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach zaobserwowano działanie fetotoksyczne (zmniejszona masa płodów, zwiększona śmiertelność okołoporodowa) oraz teratogenne (wady rozwojowe płodów), jednak efekty te występowały jedynie przy dawkach co najmniej siedmiokrotnie wyższych niż maksymalne dawki kliniczne stosowane w terapii sercowo-naczyniowej.
działanie mutagenne, działanie niepożądane, efekt genetyczny, efekt onkogenny, fetotoksyczność, kwas acetylosalicylowy, mutagenność, nefrotoksyczność, płodność ciąża laktacja, profil toksyczności, rakotwórczość, salicylan, substancja czynna, teratogenność, test mutagenności, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wskazanie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 12,5 mg
Dane przedkliniczne sunitynibu, substancji czynnej Klertis, wskazują na wieloukładową toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i małp, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych u samców). Występowały także zmiany w układzie sercowo-naczyniowym (wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF), moczowym (rozrost komórek mezangium), endokrynnym (przerost płata przedniego przysadki) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniono genotoksyczności głównego metabolitu. Badania rakotwórczości wykazały u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wzrost ryzyka nowotworów żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy przy ekspozycjach ≥ 7,3-7,8-krotnie wyższych niż u ludzi przy zalecanej dawce.
aberracja chromosomowa, atrezja pęcherzykowa, atrofia jąder, badanie toksykologiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, hipoplazja szpiku kostnego, implantacja zarodka, klastogenność, krwawienie z przewodu pokarmowego, mutagenność, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, pheochromocytoma, poliploidia, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozszczep podniebienia, rozwój postnatalny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wada rozwojowa szkieletu, zanik limfoidalny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT nie był poddany specyficznym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo skojarzonego stosowania lizynoprylu i amlodypiny. Dane przedkliniczne dotyczące poszczególnych substancji czynnych wskazują, że lizynopryl nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego przy dawkach konwencjonalnych, jednak inhibitory ACE mogą wywoływać poważne działania teratogenne, takie jak obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwały przewód tętniczy, co jest związane z wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedociśnieniem u matki. Amlodypina, przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u zwierząt doświadczalnych, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazywały negatywnego wpływu na płodność.
badanie przedkliniczne, bezylan, dysfagia, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl i amlodypina, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, obumarcie płodu, przetrwały przewód tętniczy, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona