Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sonlax 7,5 mg

W badaniach przedklinicznych wielokrotne podawanie zopiklonu wykazało hepatotoksyczność u szczurów i psów, będąc głównym objawem toksyczności. U psów zaobserwowano również niedokrwistość, co sugeruje potencjalny wpływ leku na układ krwiotwórczy przy długotrwałej ekspozycji. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego zopiklonu, potwierdzając brak genotoksyczności. W badaniach rakotwórczości u samic szczurów stwierdzono wzrost częstości nowotworów gruczołów sutkowych przy stężeniach leku wielokrotnie przekraczających maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi, co wiązano z podwyższonym poziomem 17-beta-estradiolu, wskazując na mechanizm hormonalny, a nie bezpośrednie działanie rakotwórcze. Dodatkowo, zwiększona częstość guzów tarczycy u szczurów korelowała z podwyższonym TSH, jednak u ludzi nie zaobserwowano wpływu zopiklonu na hormony tarczycy, co wskazuje na gatunkowo specyficzny mechanizm nieistotny klinicznie.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Sonlax

Toksyczność wielokrotnych dawek

W badaniach przedklinicznych z zastosowaniem wielokrotnych dawek zopiklonu zaobserwowano istotne działania toksyczne ukierunkowane na wątrobę zarówno u szczurów, jak i u psów. Hepatotoksyczność stanowiła główny objaw toksyczności po podawaniu wielokrotnych dawek leku. Dodatkowo, w niektórych badaniach prowadzonych na psach odnotowano wystąpienie niedokrwistości, co sugeruje potencjalny wpływ zopiklonu na układ krwiotwórczy przy długotrwałej ekspozycji na lek. 1

Potencjał mutagenny

Przeprowadzone kompleksowe badania potencjału mutagennego zopiklonu, zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo, nie wykazały działania mutagennego tej substancji. Wyniki te wskazują na brak genotoksyczności zopiklonu w standardowych testach mutagenności. 2

Potencjał rakotwórczy

W badaniach rakotwórczości na modelach zwierzęcych zaobserwowano zwiększoną częstość występowania nowotworów gruczołów sutkowych u samic szczura. Zjawisko to występowało jednak wyłącznie przy stężeniach zopiklonu w osoczu wielokrotnie przekraczających maksymalne stężenia osiągane po dawkach terapeutycznych u ludzi. Istotnym jest, że ten efekt został powiązany ze zwiększonym stężeniem 17-beta-estradiolu w surowicy, co sugeruje hormonalny mechanizm powstawania tych nowotworów, a nie bezpośrednie działanie rakotwórcze zopiklonu. 3

Ponadto, zaobserwowano zwiększoną częstość występowania guzów tarczycy u szczurów, której towarzyszyły podwyższone stężenia hormonu stymulującego tarczycę (TSH) w surowicy. Należy podkreślić, że u ludzi nie wykazano wpływu zopiklonu na hormony tarczycy, co wskazuje na gatunkowo specyficzny mechanizm tego zjawiska, nieistotny z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania leku u ludzi. 4

Wpływ na płodność

Badania przedkliniczne dotyczące wpływu zopiklonu na płodność wykazały zróżnicowane wyniki w zależności od gatunku. W dwóch niezależnych badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie płodności po podaniu zopiklonu. Natomiast w badaniach prowadzonych na królikach nie stwierdzono niepożądanego wpływu zopiklonu na parametry płodności. 5

Szczególnie istotne są wyniki długoterminowych badań klinicznych z podwójną ślepą próbą przeprowadzonych u zdrowych ochotników, którym podawano 7,5 mg zopiklonu przez 84 dni. Badania te nie wykazały zmian w parametrach nasienia, takich jak: objętość ejakulatu, liczba plemników, ich ruchliwość czy morfologia. Dane te wskazują na brak istotnego wpływu zopiklonu na męską płodność przy stosowaniu terapeutycznych dawek przez dłuższy okres. 6

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl