niedożywienie
Niedożywienie to stan organizmu wynikający z długotrwałego niedoboru składników odżywczych, energii lub obu tych czynników jednocześnie. W praktyce klinicznej możemy rozróżnić niedożywienie pierwotne, spowodowane niedostateczną podażą składników odżywczych, oraz wtórne, będące konsekwencją chorób zwiększających zapotrzebowanie na składniki odżywcze lub zaburzających ich wchłanianie i metabolizm.
Diagnostyka niedożywienia opiera się na ocenie parametrów antropometrycznych (BMI, obwód ramienia, grubość fałdu skórnego), badaniach laboratoryjnych (stężenie albumin, prealbuminy, transferyny, całkowita liczba limfocytów) oraz skalach oceny stanu odżywienia (np. SGA – Subjective Global Assessment, NRS 2002 – Nutritional Risk Screening). Nowoczesne podejście diagnostyczne uwzględnia również ocenę składu ciała za pomocą bioimpedancji elektrycznej.
Konsekwencje kliniczne niedożywienia są poważne i obejmują osłabienie funkcji układu immunologicznego, zwiększone ryzyko infekcji, zaburzenia gojenia ran, wydłużony czas hospitalizacji, a także zwiększoną śmiertelność. W przypadku dzieci niedożywienie może prowadzić do zaburzeń rozwoju fizycznego i poznawczego. U osób starszych przyspiesza rozwój sarkopenii i zespołu kruchości.
Leczenie niedożywienia powinno być dostosowane do przyczyny i stopnia zaawansowania. Obejmuje ono zwiększenie podaży energii i składników odżywczych drogą doustną (dieta, suplementy diety), żywienie dojelitowe (przez zgłębnik lub przetokę odżywczą) lub żywienie pozajelitowe. Niezwykle istotne jest także leczenie choroby podstawowej będącej przyczyną niedożywienia wtórnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aminosteril N-Hepa 8% –
Aminosteril N-Hepa 8% to roztwór do infuzji zawierający 80 g/l aminokwasów (azot 12,90 g/l), dedykowany żywieniu pozajelitowemu pacjentów z chorobami wątroby. Preparat charakteryzuje się zwiększoną zawartością aminokwasów rozgałęzionych (L-leucyna 13,09 g, L-izoleucyna 10,40 g, L-walina 10,08 g) oraz zmniejszoną ilością aminokwasów aromatycznych (L-fenyloalanina 0,88 g, L-tryptofan 0,70 g) na 1000 ml roztworu. Brak jest specyficznych danych klinicznych dotyczących stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią, jednak badania porównywalnych preparatów nie wykazały istotnego ryzyka. Ze względu na specyfikę składu i potencjalne ryzyko, decyzja o zastosowaniu powinna uwzględniać stan kliniczny pacjentki, stopień niedożywienia, trymestr ciąży oraz możliwy wpływ na skład mleka kobiecego.
acetylocysteina, albumina, aminokwasy aromatyczne, aminokwasy rozgałęzione, Aminosteril N-Hepa, bilirubina, choroba wątroby, cysteina, encefalopatia, enzym wątrobowy, fenyloalanina, gospodarka kwasowo-zasadowa, izoleucyna, kreatynina, leucyna, lizyna, metionina, mocznik, niedożywienie, osmolarność, parametry wątrobowe, równowaga elektrolitowa, stan odżywienia, tryptofan, walina, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wskaźniki nerkowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paracetamol Nutra Essential 325 mg
Paracetamol Nutra Essential w postaci granulatu w saszetkach o dawce 325 mg jest wskazany do stosowania doustnego, z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała pacjenta. Dzieci w wieku 6-12 lat (20-40 kg) powinny otrzymywać 325 mg co 4-6 godzin, maksymalnie 1300 mg na dobę, natomiast młodzież powyżej 12 lat i dorośli (>40 kg) 650 mg co 4-6 godzin, maksymalnie 2600 mg na dobę. Konieczne jest zachowanie co najmniej 4-godzinnego odstępu między dawkami. Lek należy przyjmować bezpośrednio na język bez popijania wodą i nie po posiłku, aby nie obniżać skuteczności. Produkt nie jest przeznaczony dla dzieci poniżej 6 lat lub o masie ciała <20 kg, a stosowanie dłuższe niż 3 dni wymaga konsultacji lekarskiej.
alkoholizm przewlekły, choroba alkoholowa, dawka dobowa, dawkowanie paracetamolu, glutation wątrobowy, klirens kreatyniny, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odstęp między dawkami, odwodnienie, paracetamol, spożywanie alkoholu, toksyczność paracetamolu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Gilberta - Leksykon chorób i schorzeń
Jadłowstręt psychiczny – Etiologia i przyczyny
Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa) to złożone zaburzenie psychiczne charakteryzujące się restrykcją żywieniową prowadzącą do znacznej utraty masy ciała, zaburzonym obrazem ciała oraz intensywnym lękiem przed przyrostem masy. Etiologia obejmuje silne uwarunkowania genetyczne (28-80% ryzyka), z 10-11-krotnie zwiększonym ryzykiem u krewnych pierwszego stopnia. Patogeneza wiąże się z dysfunkcjami układów serotoninergicznego i dopaminergicznego, zaburzeniami osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz nieprawidłowościami w regulacji peptydów jelitowo-mózgowych (grelina, leptyna, neuropeptyd Y, oreksyna). Wysokie poziomy kortyzolu i wazopresyny wskazują na współistnienie zaburzeń stresowych i obsesyjno-kompulsyjnych. Czynniki psychologiczne, takie jak perfekcjonizm, niska samoocena oraz współwystępowanie zaburzeń lękowych, depresyjnych i ze spektrum autyzmu, zwiększają podatność na rozwój choroby. Traumatyczne doświadczenia, dysfunkcje rodzinne oraz presja społeczna na szczupłość dodatkowo nasilają ryzyko.
adaptacja neurobiologiczna, badania bliźniąt, choroba afektywna dwubiegunowa, ciała ketonowe, dysfagia, fobia społeczna, grelina, jadłowstręt psychiczny, ketoza, kortyzol, krewni pierwszego stopnia, leptyna, metoda Maudsley, nadużycie seksualne, neuropeptyd Y, niedożywienie, oreksyna, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, perfekcjonizm, przemoc emocjonalna, przemoc fizyczna, regulacja emocji, schizofrenia, sztywność poznawcza, terapia rodzinna, transporter serotoniny, układ dopaminergiczny, układ serotoninergiczny, wazopresyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie współwystępujące, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaburzony obraz ciała, zniekształcenie poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Niedożywienie – Diagnostyka i diagnoza
Niedożywienie definiuje się jako stan niedoboru, nadmiaru lub nierównowagi spożycia energii i/lub składników odżywczych, prowadzący do istotnych zmian w składzie ciała, funkcjonowaniu i wynikach klinicznych. Diagnostyka opiera się na dwuetapowym podejściu: przesiewowej ocenie ryzyka (np. narzędzia MUST, NRS, SGA, PG-SGA, MNA, MST) oraz szczegółowej ocenie diagnostycznej. Konsensus GLIM wymaga obecności co najmniej jednego kryterium fenotypowego (utrata masy ciała, BMI <18,5 kg/m², zmniejszona masa mięśniowa) oraz jednego etiologicznego (zmniejszone spożycie lub stan zapalny). Alternatywne kryteria to ASPEN/Academy (min. 2 z 6 kryteriów, m.in. utrata masy ciała, obniżona siła uścisku) oraz ESPEN (BMI <18,5 kg/m² lub utrata masy ciała z niskim BMI lub FFMI). Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (albumina, prealbumina, morfologia, OB, elektrolity) oraz badania obrazowe i antropometryczne, a także badanie przedmiotowe ukierunkowane na stan odżywienia (NFPE). Szczególne grupy ryzyka to dzieci (z kryteriami stunting, wasting, underweight), pacjenci onkologiczni (20-70% częstości niedożywienia) oraz po udarze (do 52% w fazie podostrej).
badanie przedmiotowe, badanie serologiczne, BMI, celiakia, dietetyk kliniczny, kacheksja, kacheksja nowotworowa, kreatynina, kwashiorkor, morfologia krwi, narzędzie przesiewowe, niedowaga, niedożywienie, niedożywienie związane z chorobą, OB, powikłanie, prealbumina, sarkopenia, siła uścisku dłoni, skład ciała, stan zapalny, transferyna, utrata masy ciała, wynik kliniczny, wyniszczenie, zespół kruchości - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vamin 14 Electrolyte-Free –
Produkt leczniczy Vamin 14 Electrolyte-Free to roztwór do infuzji zawierający 85 g/l aminokwasów, w tym 38,7 g/l aminokwasów egzogennych niezbędnych dla organizmu, stosowany w żywieniu pozajelitowym u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Brak jest dedykowanych badań dotyczących wpływu tego preparatu na reprodukcję oraz bezpieczeństwa w ciąży, jednak dostępne dane naukowe dotyczące roztworów aminokwasów wskazują na ich względne bezpieczeństwo w tej grupie pacjentek. Produkt nie zawiera elektrolitów, co wymaga rozważenia dodatkowej suplementacji elektrolitowej, witamin i pierwiastków śladowych. Stosowanie powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjentki oraz monitorowaniem parametrów biochemicznych i stanu klinicznego.
aminokwasy egzogenne, aminokwasy niezbędne, funkcja rozrodcza, karmienie piersią, L-fenyloalanina, L-izoleucyna, L-leucyna, L-lizyna, L-metionina, L-treonina, L-tryptofan, L-walina, mieszanina aminokwasów, niedożywienie, parametry biochemiczne, pierwiastki śladowe, roztwór do infuzji, suplementacja elektrolitowa, Vamin 14 Electrolyte-Free, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Kora wierzby – Działania niepożądane
Kora wierzby (Salicis cortex) jest składnikiem aktywnym w preparatach takich jak Salicortex, Pyrosal, Gastrovit TraviComplex oraz Syrop z lipy, bzu czarnego, wierzby i dziewanny Ziołowa Tradycja. Działania niepożądane związane z jej stosowaniem występują rzadko, a ich częstość jest często nieznana. Najczęściej obserwowane reakcje to nadwrażliwość immunologiczna manifestująca się wysypkami, świądem, pokrzywką, astmą i dusznością oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, bóle brzucha, niestrawność, zgaga i biegunka. W przypadku preparatu Pyrosal szczególnym czynnikiem ryzyka jest nietolerancja wysokich dawek sacharozy, która może nasilać nudności. Częstość występowania tych działań niepożądanych jest określona jako nieznana, co podkreśla potrzebę dalszego monitorowania bezpieczeństwa terapii.
astma, bezpieczeństwo farmakoterapii, biegunka, ból brzucha, charakterystyka produktu leczniczego, choroba wrzodowa żołądka, ciężka reakcja alergiczna, duszność, klasyfikacja MedDRA, kora wierzby, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, niedożywienie, niestrawność, niewydolność oddechowa, nudności, objawy alergiczne, obrzęk twarzy, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja skórna, reakcja uczuleniowa, spadek ciśnienia, świąd, układ oddechowy, wykwit skórny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia oddechowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół jelita drażliwego, zgaga - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aprepitant Stada 125 mg; 80 mg
Aprepitant Stada jest wskazany do profilaktyki nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią przeciwnowotworową o wysokim (≥90%) lub umiarkowanym (30-90%) ryzyku wystąpienia tych objawów, stosowany u dorosłych oraz młodzieży od 12. roku życia. Lek nie jest stosowany w monoterapii, lecz jako element terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwwymiotnymi, co pozwala na optymalną kontrolę objawów. Dostępny jest w formie twardych kapsułek o dawkach 125 mg i 80 mg aprepitantu, zawierających odpowiednio 125 mg i 80 mg sacharozy oraz śladowe ilości sodu (0,00026 mmol/0,006 mg i 0,00022 mmol/0,005 mg). Szczególnie wskazany jest przy schematach chemioterapii zawierających cisplatynę w dużych dawkach, antracykliny z cyklofosfamidem oraz schemat AC w raku piersi, a także przy lekach takich jak karboplatyna, oksaliplatyna, irynotekan i docetaksel.
aprepitant, chemioterapia przeciwnowotworowa, cisplatyna, dieta z kontrolowaną ilością sodu, docetaksel, irynotekan, jakość życia pacjenta, karboplatyna, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotny, niedożywienie, nietolerancja cukrów, nudności i wymioty, odwodnienie, oksaliplatyna, profilaktyka przeciwwymiotna, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, rak piersi, terapia skojarzona, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Gastropareza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Gastropareza to przewlekłe schorzenie charakteryzujące się opóźnionym opróżnianiem żołądka bez mechanicznej przeszkody, zróżnicowane pod względem rokowania zależnego od etiologii, nasilenia objawów i skuteczności terapii. Długoterminowe badania (ok. 25 lat) wskazują, że gastropareza cukrzycowa nie zwiększa śmiertelności, choć wiąże się z gorszym rokowaniem niż inne formy. W 6-letnim badaniu 7% pacjentów zmarło, 22% wymagało długoterminowego żywienia dojelitowego lub pozajelitowego, a 26% nie odpowiedziało na leczenie farmakologiczne. Pięcioletnia przeżywalność wśród pacjentów z wyraźnymi objawami wynosiła 67%, co jest istotnie niższe od populacji ogólnej, a starszy wiek przy diagnozie korelował z gorszym rokowaniem. Rokowanie różni się w zależności od przyczyny: gastropareza powirusowa ma lepsze rokowanie i krótszy czas trwania (do 12 miesięcy, choć niekiedy ponad 2 lata), natomiast gastropareza pooperacyjna i cukrzycowa wiążą się z poważniejszym przebiegiem. U dzieci przebieg jest zwykle łagodniejszy i krótszy.
algorytm XGBoost, anemia, cukrzyca, gastropareza cukrzycowa, gastropareza idiopatyczna, gastropareza poinfekcyjna, gastropareza powirusowa, hipoproteinemia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie jelit, niedożywienie, objawy gastroparezy, odwodnienie, opóźnione opróżnianie żołądka, powikłania kardiologiczne, technika chirurgiczna, zaburzenia elektrolitowe, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diagen
Leczenie gliklazydem w postaci produktu Diagen (60 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza w sytuacjach takich jak nieregularne spożywanie posiłków, diety niskokaloryczne, intensywny wysiłek fizyczny, spożycie alkoholu oraz terapia skojarzona z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Hipoglikemia może być ciężka i wymagać hospitalizacji oraz podawania glukozy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby, u osób starszych, niedożywionych, z zaburzeniami endokrynologicznymi oraz przy jednoczesnym stosowaniu fluorochinolonów, które mogą powodować zarówno hipoglikemię, jak i hiperglikemię. Monitorowanie glikemii, w tym regularne oznaczanie HbA1c i glukozy na czczo, oraz edukacja pacjenta w zakresie rozpoznawania i postępowania w przypadku hipoglikemii są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
ciężka hipoglikemia, Diagen, dieta niskokaloryczna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, farmakodynamika, farmakokinetyka, fluorochinolony, G6PD, gliklazyd, glukoneogeneza, glukoza na czczo, gorączka, HbA1c, hemoglobina glikozylowana, hipoglikemia, insulinoterapia, kanał potasowy, komórki beta trzustki, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoczynność przysadki, niedokrwistość hemolityczna, niedożywienie, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonylomocznika, porfiria, przedawkowanie leku, samokontrola glikemii, spożycie alkoholu, terapia skojarzona, wtórne niepowodzenie terapeutyczne, wysiłek fizyczny, zaburzenia tarczycy, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon substancji czynnych
Akarboza – Działania niepożądane
Akarboza, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony układu pokarmowego, takimi jak wzdęcia, biegunki, bóle żołądkowo-jelitowe, nudności i wymioty. Objawy te mogą nasilać się po spożyciu sacharozy i nieprzestrzeganiu diety cukrzycowej. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak niedrożność lub podniedrożność jelit oraz odma pęcherzykowa jelit, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Dawkowanie akarbozy w zakresie 150–300 mg/dobę może powodować przemijające wzrosty aktywności aminotransferaz, a w rzadkich przypadkach żółtaczkę i zapalenie wątroby, w tym pojedyncze przypadki piorunującego zapalenia wątroby o potencjalnie śmiertelnym przebiegu. Należy monitorować funkcję wątroby, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami wątrobowymi.
akarboza, aminotransferazy, badanie kliniczne kontrolowane placebo, ból żołądkowo-jelitowy, cukrzyca typu 2, dieta cukrzycowa, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, morfologia krwi, niedożywienie, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, obrzęk, odma pęcherzykowa jelit, odwodnienie, ostra uogólniona osutka krostkowa, perforacja jelit, piorunujące zapalenie wątroby, płytki krwi, podniedrożność jelit, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, sacharoza, test czynności wątroby, układ pokarmowy, uszkodzenie wątroby, wysypka skórna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie wątroby, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przyzębia – Epidemiologia
Zapalenie przyzębia (periodontitis) jest jedną z najczęściej występujących chorób przewlekłych na świecie, dotykającą około 61,6% populacji uzębionej, z ciężką postacią choroby u 23,6% badanych. Choroba obejmuje zapalenie tkanek podtrzymujących zęby, takich jak dziąsła, ozębna, cement korzeniowy i kość wyrostka zębodołowego. Epidemiologia wskazuje na wzrost rozpowszechnienia w ostatnich dekadach, z różnicami regionalnymi i etnicznymi – np. w USA 42-46% dorosłych powyżej 30 lat cierpi na zapalenie przyzębia, a ciężka postać dotyczy 7,8%. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (62% palaczy w USA ma zapalenie przyzębia), cukrzycę (około 60% chorych), złą higienę jamy ustnej, niski status społeczno-ekonomiczny oraz immunosupresję. Wiek i płeć również wpływają na rozpowszechnienie, z najwyższym wskaźnikiem u osób w wieku 65 lat i starszych (około 60%).
agresywne zapalenie przyzębia, cement korzeniowy, choroba dziąseł, choroba ogólnoustrojowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dziąsło, higiena jamy ustnej, immunosupresja, kość wyrostka zębodołowego, niedożywienie, ozębna, płytka nazębna, protokół diagnostyczny, przewlekłe zapalenie przyzębia, stan zapalny, udar mózgu, wada zgryzu, zapalenie przyzębia - Leksykon chorób i schorzeń
Niedożywienie – Epidemiologia
Niedożywienie pozostaje jednym z kluczowych globalnych problemów zdrowotnych, szczególnie dotykającym dzieci poniżej 5 roku życia, z 22,3% przypadków zahamowania wzrostu i 45 milionami dzieci cierpiących na wyniszczenie, w tym 13,7 miliona w stanie ciężkiego wyniszczenia (dane z 2022 roku). W regionach takich jak Azja Południowa i Afryka Subsaharyjska wskaźniki niedożywienia są szczególnie wysokie, co przekłada się na znaczną śmiertelność dzieci (300 000 zgonów rocznie) oraz długoterminowe konsekwencje rozwojowe i ekonomiczne. Nadzór żywieniowy, obejmujący systematyczne zbieranie i analizę danych antropometrycznych (np. wskaźniki waga-dla-wzrostu, wzrost-dla-wieku, MUAC) oraz wskaźników klinicznych i biochemicznych, jest niezbędny do monitorowania stanu odżywienia populacji, planowania interwencji oraz wczesnego ostrzegania przed kryzysami żywieniowymi. Zalecana wielkość próby w badaniach sondażowych to około 500 dzieci, co zapewnia 95% reprezentatywność, a częstotliwość badań powinna wynosić początkowo co 2 miesiące, a następnie co 3-6 miesięcy.
- Leksykon chorób i schorzeń
Stenozę odźwiernika – Zapobieganie i profilaktyka
Stenoza odźwiernika, najczęściej ujawniająca się między 3. a 5. tygodniem życia niemowląt, charakteryzuje się przerostem mięśnia odźwiernika i manifestuje się nieżółciowymi, chlustającymi wymiotami pojawiającymi się około 3,5 tygodnia życia. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe, co uniemożliwia całkowitą prewencję. Istotnym czynnikiem ryzyka jest stosowanie erytromycyny u niemowląt oraz w końcowym etapie ciąży i podczas karmienia piersią, co znacząco zwiększa ryzyko rozwoju stenozy. Zaleca się unikanie erytromycyny w tych okresach oraz informowanie rodziców o potencjalnych objawach choroby. Profilaktycznie wskazane jest karmienie piersią, odpowiednie odżywianie w ciąży oraz suplementacja kwasem foliowym, która wykazuje ochronne działanie nie tylko przed wadami cewy nerwowej, ale także przed stenoza odźwiernika.
antybiotyk makrolidowy, czynnik genetyczny, dysfagia, erytromycyna, homeopatia, karmienie piersią, kolka niemowlęca, kwas foliowy, metoda laparoskopowa, niedożywienie, odwodnienie, przerost mięśnia odźwiernika, pyloromiotomia, skurcz żołądka, stenoza odźwiernika, suplement diety, terapia atropiną, utrata masy ciała, wada cewy nerwowej, wada wrodzona, wymioty chlustające, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Ataksja – Objawy
Ataksja to grupa zaburzeń neurologicznych charakteryzujących się utratą koordynacji mięśniowej, wynikającą głównie z uszkodzenia móżdżku, rdzenia kręgowego lub nerwów obwodowych. Wyróżnia się trzy główne typy: móżdżkową, czuciową i przedsionkową, z różnorodnymi objawami takimi jak niestabilny chód, dysmetria, dysdiadochokineza, dysartria, oczopląs oraz dysfagia. Ataksje mogą mieć etiologię dziedziczną (np. ataksje rdzeniowo-móżdżkowe SCA, ataksja Friedreicha, ataksja-teleangiektazja), nabywaną lub idiopatyczną (ILOCA). Tempo progresji jest zróżnicowane: od nagłego początku i szybkiego pogorszenia (np. w zapaleniu móżdżku, udarze) do powolnego, trwającego latami (np. SCA, FA). W ataksji Friedreicha średni wiek zachorowania to około 15 lat, a pacjenci często wymagają wózka inwalidzkiego w ciągu 8-12 lat od wystąpienia objawów. Ataksja-teleangiektazja cechuje się szybkim postępem i skróconą długością życia (19-25 lat). Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (MRI), elektrofizjologiczne, testy kardiologiczne i laboratoryjne oraz oceny funkcjonalne z użyciem skal takich jak SARA, ICARS czy FARS.
ataksja, ataksja czuciowa, ataksja epizodyczna, ataksja Friedreicha, ataksja móżdżkowa, ataksja rdzeniowo-móżdżkowa, ataksja-teleangiektazja, choreoatetoza, choroba Machado-Josepha, diplopia, drżenie zamiarowe, dysartria, dysfagia, dysmetria, kardiomiopatia, napięcie mięśniowe, nerwy obwodowe, niedożywienie, nystagmus, oczopląs, polineuropatia czuciowa, rdzeń kręgowy, skolioza, udar mózgu, układ przedsionkowy, uszkodzenie móżdżku, zaburzenia chodu, zaburzenia neurologiczne, zanik wieloukładowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia wzrostu (karłowatość) – Epidemiologia
Zaburzenia wzrostu, określane jako karłowatość, definiuje się jako wzrost poniżej 147 cm, z częstością występowania od 1:15 000 do 1:40 000 urodzeń. Najczęstszą przyczyną jest achondroplazja, stanowiąca 70% przypadków, z częstością 1:20 000 do 1:30 000 żywych urodzeń rocznie. Achondroplazja dziedziczy się autosomalnie dominująco, jednak 80% przypadków to mutacje de novo, z istotnym ryzykiem związanym z zaawansowanym wiekiem ojcowskim (np. 1:1 875 u ojców >50 lat). Epidemiologia wskazuje na regionalne różnice, z wyższą częstością w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Badanie Utah Growth Study wykazało, że tylko 5% dzieci z niskim wzrostem i spowolnionym tempem wzrostu ma zaburzenia endokrynologiczne, a niedożywienie pozostaje główną przyczyną zaburzeń wzrostu globalnie.
achondroplazja, badanie antropometryczne, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, dysplazja szkieletowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen FGFR3, karłowatość, karłowatość z krótkimi kończynami, mozaicyzm germinalny, nagła śmierć niemowlęcia, niedobór hormonu wzrostu, niedożywienie, podejście wielodyscyplinarne, pojedyncza tętnica pępowinowa, wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie wzrostu, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Objawy
Choroba trzewna (celiakia) to przewlekła, genetycznie uwarunkowana choroba autoimmunologiczna, charakteryzująca się uszkodzeniem błony śluzowej jelita cienkiego na skutek nieprawidłowej reakcji immunologicznej na gluten. Proces ten prowadzi do stanu zapalnego i zaniku kosmków jelitowych, co skutkuje zaburzeniami wchłaniania składników odżywczych i niedoborami witamin (B12, D, kwas foliowy), minerałów (żelazo, wapń, cynk) oraz witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A, E, K). Objawy kliniczne są zróżnicowane i obejmują zarówno manifestacje żołądkowo-jelitowe (biegunka, wzdęcia, steatorrhea), jak i pozajelitowe (niedokrwistość, neuropatia obwodowa, dermatitis herpetiformis, osteoporoza). U dzieci dominują objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz opóźnienie wzrostu i dojrzewania, natomiast u dorosłych częściej występują objawy pozajelitowe. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych (przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej, endomysialne) oraz histopatologii jelita cienkiego (stadia Marsh 1-3). Nieleczona celiakia wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak niedożywienie, osteoporoza, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia neurologiczne oraz zwiększone ryzyko nowotworów (chłoniak jelita cienkiego, gruczolakorak).
ataksja, bezobjawowa celiakia, błona śluzowa jelita cienkiego, celiakia oporna, chłoniak jelita cienkiego, chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna, densytometria, dermatitis herpetiformis, dieta bezglutenowa, enzymy wątrobowe, gluten, gruczolakorak jelita cienkiego, hiposplenizm, klasyfikacja Marsha, kosmki jelitowe, limfocyty śródnabłonkowe, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, neuropatia obwodowa, niedobór witamin, niedokrwistość, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedożywienie, nietolerancja laktozy, opryszczkowe zapalenie skóry, osteomalacja, osteoporoza, przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej, przewlekła biegunka, steatorrhea, zaburzenia poznawcze, zanik kosmków, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Odleżyny – Etiologia i przyczyny
Odleżyny stanowią miejscowe uszkodzenia skóry i tkanek głębokich, powstające na skutek długotrwałego ucisku prowadzącego do zamknięcia naczyń włosowatych i niedokrwienia tkanek. Kluczowe czynniki patogenetyczne to ucisk przekraczający ciśnienie kapilarne (60-70 mmHg), tarcie, siły ścinające oraz wilgotność skóry, które razem powodują deformację komórek, odczyn zapalny i uszkodzenie reperfuzyjne. Uszkodzenia najczęściej lokalizują się nad wyniosłościami kostnymi, a głębokie zmiany tkankowe mogą być niedoszacowane przy ocenie powierzchniowej. Czynniki ryzyka obejmują ograniczoną mobilność, zaburzenia czucia, wiek powyżej 70 lat, niedożywienie (w tym niedobory białka, witamin C, A, E oraz mikroelementów jak cynk i żelazo), choroby współistniejące (cukrzyca, miażdżyca, choroby neurologiczne), nietrzymanie moczu i stolca oraz palenie tytoniu. Szczególnie narażeni są pacjenci unieruchomieni, po udarach, z porażeniami, w śpiączce lub poddawani długotrwałej sedacji.
choroba naczyniowa, choroba Parkinsona, choroba tętnic obwodowych, czynnik ryzyka, demencja, hipoalbuminemia, kacheksja, maceracja naskórka, martwica tkanek, miażdżyca, mikroangiopatia, neuropatia, niedokrwienie tkanek, niedożywienie, nietrzymanie moczu i stolca, niewydolność serca, odleżyna, odwodnienie, paraplegia, reaktywne przekrwienie, sarkopenia, siła ścinająca, stres oksydacyjny, stwardnienie rozsiane, tarcie, tetraplegia, ucisk, udar mózgu, uraz rdzenia kręgowego, uszkodzenie reperfuzyjne, uszkodzenie tkanek, wolny rodnik tlenowy, wyniosłość kostna, zaburzenie czucia, zmiana patofizjologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Robaki u ludzi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zakażenia pasożytami jelitowymi u ludzi, takie jak inwazje glist, tęgoryjców czy tasiemców, stanowią globalny problem zdrowotny, jednak ich rokowanie jest zazwyczaj dobre przy wczesnym rozpoznaniu i odpowiednim leczeniu przeciwpasożytniczym. Kluczowe czynniki wpływające na przebieg choroby to rodzaj pasożyta, intensywność inwazji, czas trwania infekcji przed terapią, stan układu immunologicznego oraz obecność chorób współistniejących. Leczenie opiera się na doborze właściwego leku, prawidłowym dawkowaniu i czasie terapii, a także na jednoczesnym leczeniu domowników w przypadku np. owsicy. Objawy ustępują zwykle w ciągu kilku dni do 2 tygodni po terapii; utrzymujące się symptomy lub obecność żywych pasożytów w kale wymaga ponownej konsultacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość rozwoju oporności pasożytów na leki, co może utrudniać kontrolę infekcji, zwłaszcza w przypadku Schistosoma mansoni, gdzie prazykwantel obniża płodność pasożytów, co może fałszywie sugerować skuteczność leczenia przy metodach diagnostycznych opartych na wykrywaniu jaj w kale.
bąblowica, choroba hydatydowa, dysfagia, Echinococcus granulosus, glista ludzka, leczenie przeciwpasożytnicze, lek przeciwpasożytniczy, niedobór pokarmowy, niedokrwistość, niedożywienie, niedrożność jelit, owsica, pasożyt jelitowy, ponowne zakażenie, powikłanie narządowe, prazykwantel, reakcja alergiczna, Schistosoma mansoni, schistosomatoza, tasiemiec psi, układ immunologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Trudności w połykaniu – Epidemiologia
Dysfagia stanowi istotny problem zdrowotny, dotykający od 3% do nawet 66% populacji w zależności od wieku, środowiska opieki i chorób współistniejących. Częstość występowania wzrasta znacząco u osób powyżej 60 roku życia (40-66%) oraz w środowiskach takich jak oddziały intensywnej terapii (50-90%) i domy opieki geriatrycznej (30-68%). Choroby neurologiczne, takie jak udar mózgu (19-81%), choroba Parkinsona (35-82%), stwardnienie rozsiane (30-80%) oraz demencja (>80%), są silnie powiązane z występowaniem dysfagii. Również pacjenci po intubacji i osoby z reumatoidalnym zapaleniem stawów wykazują podwyższone ryzyko. Epidemiologia wskazuje na różnice regionalne, z najwyższą częstością w Afryce (64,2%) i zróżnicowanie w zależności od płci i rasy. U dzieci dysfagia dotyczy 25-45% populacji typowo rozwijającej się oraz 30-80% dzieci z zaburzeniami rozwojowymi, co wiąże się z ryzykiem niedożywienia i powikłań.
choroba nerwowo-mięśniowa, choroba Parkinsona, demencja, dysfagia, niedożywienie, oddział intensywnej terapii, odwodnienie, placówka opieki długoterminowej, przełyk, refluksowe zapalenie przełyku, reumatoidalne zapalenie stawów, staw skroniowo-żuchwowy, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, zaburzenia połykania, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie głosu, zaburzenie rozwojowe, zachłyśnięcie, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie płuc, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Trudności w połykaniu – Objawy
Dysfagia to objaw charakteryzujący się trudnościami w połykaniu, mogący dotyczyć pokarmów stałych, płynów lub śliny, zróżnicowany pod względem lokalizacji (ustno-gardłowa vs. przełykowa) i etiologii (neurologiczna, mechaniczna, zapalna). Objawy obejmują odynofagię, uczucie zatrzymania pokarmu, kaszel, krztuszenie się, chrypkę, regurgitację oraz zgagę. Przebieg dysfagii może być przejściowy, postępujący lub stabilny, zależnie od choroby podstawowej, np. szybkie narastanie objawów sugeruje raka przełyku, a wolne postępowanie – choroby neurodegeneracyjne. U dzieci objawy mogą obejmować m.in. trudności w koordynacji ssania i połykania, wydłużony czas karmienia oraz nawracające infekcje dróg oddechowych. Nieleczona dysfagia prowadzi do poważnych powikłań, takich jak niedożywienie, odwodnienie, aspiracja i zachłystowe zapalenie płuc, które może manifestować się gorączką >38°C, bólem w klatce piersiowej i dusznością.
aspiracja, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dysfagia orofaryngealna, dysfagia przełykowa, guz przełyku, infekcja dróg oddechowych, niedożywienie, odwodnienie, odynofagia, POChP, rak przełyku, refluks kwasu żołądkowego, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, stwardnienie zanikowe boczne, udar mózgu, układ odpornościowy, uraz mózgu, zaburzenia motoryki przełyku, zaburzenia połykania, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zgaga - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tiavella 50 mg
Benfotiamina, będąca prolekiem witaminy B1 (tiaminy) o dawce 50 mg w tabletce Tiavella, jest metabolizowana do aktywnej formy pirofosforanu tiaminy (TPP), która pełni kluczową rolę jako koenzym w metabolizmie węglowodanów, m.in. w konwersji pirogronianu do acetylo-CoA, aktywacji transketolazy oraz przemianie ketoglutaranu α w cyklu kwasu cytrynowego. Niedobór TPP prowadzi do akumulacji toksycznych metabolitów (pirogronian, mleczan, ketoglutaran), co szczególnie wpływa na mięśnie i ośrodkowy układ nerwowy. Status witaminy B1 ocenia się poprzez aktywność transketolazy w erytrocytach (ETK) i współczynnik aktywacji α-ETK, z prawidłowymi wartościami ETK w zakresie 2-4 µg/100 ml. Niedobory tiaminy obserwuje się m.in. w przewlekłym alkoholizmie, cukrzycy typu I i II, stanach niedożywienia, stosowaniu leków moczopędnych oraz w ciąży i laktacji.
alkoholizm przewlekły, benfotiamina, ból neuropatyczny, cukrzyca, cykl kwasu cytrynowego, dehydrogenaza pirogronianowa, działanie przeciwneuralgiczne, encefalopatia Wernickego, frakcja wyrzutowa lewej komory, kardiomiopatia alkoholowa, koenzym, leki moczopędne, mleczan, niedożywienie, niewydolność serca, pirofosforan tiaminy, pirogronian, polineuropatia cukrzycowa, transketolaza - Leksykon substancji czynnych
Witamina E – Przedawkowanie
Witamina E (all-rac-α-tokoferyl octan) jest kluczowym przeciwutleniaczem rozpuszczalnym w tłuszczach, a jej przedawkowanie, choć rzadkie, może wystąpić przy nadmiernej suplementacji lub jednoczesnym stosowaniu wielu preparatów zawierających tę witaminę. Dawki zgodne z zaleceniami nie niosą istotnego ryzyka toksyczności, jednak przekroczenie zalecanych dawek, zwłaszcza w połączeniu z innymi suplementami, może prowadzić do kumulacji i objawów przedawkowania. Typowe symptomy to nagły ból głowy, dezorientacja oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunka, nudności, wymioty). W preparatach złożonych, takich jak Vitaminum A+E Synteza (70 mg witaminy E i 30 000 IU witaminy A), mogą pojawić się objawy toksyczności obu witamin. Leczenie jest objawowe, a w przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie witaminy E i innych suplementów zawierających tę witaminę.
anemia hemolityczna, ból głowy, dezorientacja, dializa, dieta ubogobiałkowa, hiperkalcemia, hipertriglicerydemia, jadłowstręt, leczenie objawowe, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedożywienie, preparat witaminowy, przeciwutleniacz, przedawkowanie witaminy E, splątanie, suplement diety, suplementacja, tokoferyl octan, upośledzenie czynności nerek, uszkodzenie wątroby, wielomocz, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia krwotoczne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z ziela arniki – Działania niepożądane
Nalewka z ziela arniki (Arnicae herbae tinctura) stosowana w preparacie Venoforton w stężeniu 3 g/100 g produktu (DER 1:5, rozpuszczalnik: etanol 70% V/V) może wywoływać działania niepożądane, choć ich częstość jest bardzo niska. Do najczęściej obserwowanych należą bardzo rzadkie podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego, manifestujące się dyskomfortem, bólem lub pieczeniem w obrębie żołądka i jelit, oraz sporadyczne nudności. Podrażnienia mogą prowadzić do zaostrzenia istniejących schorzeń przewodu pokarmowego, takich jak choroba wrzodowa czy zespół jelita drażliwego, a nudności mogą skutkować ograniczeniem przyjmowania pokarmów i płynów, co jest szczególnie istotne u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się ocenę nasilenia, ewentualną modyfikację dawkowania lub przerwanie terapii oraz leczenie objawowe.
Arnicae herbae tinctura, choroba wrzodowa, dolegliwość bólowa, dyskomfort w jamie brzusznej, etanol 70%, monitorowanie bezpieczeństwa, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, nalewka z ziela arniki, niedożywienie, nudności, odwodnienie, podrażnienie błony śluzowej, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, uczucie pieczenia, wymioty, zaburzenie absorpcji, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Nietolerancja laktozy – Epidemiologia
Nietolerancja laktozy dotyka globalnie około 65-75% populacji, z różnicami geograficznymi i etnicznymi wynikającymi z historii spożycia mleka. Najnowsze metaanalizy obejmujące 62,910 osób z 89 krajów wskazują na 68% częstość występowania zaburzeń wchłaniania laktozy u osób powyżej 10 roku życia. Najniższe wskaźniki obserwuje się w Europie Północnej (2-5%), a najwyższe w Azji Wschodniej (70-100%) oraz wśród rdzennych Amerykanów (79-100%). Aktywność laktazy spada po 2 roku życia, a objawy nietolerancji najczęściej pojawiają się między 20 a 40 rokiem życia. Wyróżnia się trzy formy nietolerancji: pierwotną (70% populacji), wtórną związaną z uszkodzeniem jelita cienkiego oraz bardzo rzadką wrodzoną. Diagnostyka opiera się głównie na wodorowym teście oddechowym (wzrost H₂ >20 ppm po spożyciu laktozy), próbie eliminacyjnej oraz badaniach genetycznych, choć testy mogą dawać wyniki fałszywie dodatnie lub ujemne, zwłaszcza u osób starszych i z zespołem rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego.
biegunka, błona śluzowa jelita cienkiego, celiakia, choroba zapalna jelit, infekcja pasożytnicza, jelito cienkie, laktaza, mukowiscydoza, niedożywienie, nietolerancja laktozy, nietrwałość laktazy, osteopenia, osteoporoza, pierwotna nietolerancja laktozy, próba eliminacyjna, rotawirus, wodorowy test oddechowy, wrodzona nietolerancja laktozy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wtórna nietolerancja laktozy, zespół jelita drażliwego, zespół jelita drażliwego z biegunką, zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Myrelez 120 mg
Myrelez (lanreotyd) w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg stosowany w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych (GEP-NET) wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka i ból brzucha (często ≥1/10), kamica żółciowa (≥1/100 do <1/10) oraz reakcje w miejscu podania (ból, zgrubienie, stwardnienie). Objawy te mają zwykle łagodny do umiarkowanego charakter i są przemijające, jednak mogą prowadzić do powikłań, takich jak zaburzenia wodno-elektrolitowe, niedożywienie czy zapalenie trzustki, które wymaga natychmiastowej interwencji. Ponadto, lanreotyd może indukować zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hipoglikemia, hiperglikemia, cukrzyca) oraz zmniejszenie apetytu, co wymaga regularnego monitorowania glikemii i stanu odżywienia pacjentów. W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak ropień w miejscu wstrzyknięcia oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, które stanowią zagrożenie życia i wymagają pilnej interwencji.
akromegalia, anafilaksja, biegunka, biegunka tłuszczowa, ból brzucha, ból głowy, bradykardia zatokowa, cholestaza, cukrzyca, dyspepsja, guz neuroendokrynny, hemoglobina glikozylowana, hiperglikemia, hipoglikemia, kamica żółciowa, lanreotyd, łysienie, niedożywienie, niewydolność oddechowa, niewydolność trzustki, nudności, obrzęk naczynioruchowy, poszerzenie przewodów żółciowych, ropień, uderzenia gorąca, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wzdęcia, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Acetylocysteina – Dawkowanie i sposób podawania
Acetylocysteina jest mukolitykiem stosowanym w leczeniu schorzeń dróg oddechowych, ułatwiającym odkrztuszanie wydzieliny śluzowej. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, wskazań klinicznych oraz postaci farmaceutycznej. U dorosłych i młodzieży powyżej 14 lat zaleca się dawkę dobową 400-600 mg podzieloną na 2-3 dawki (np. ACC 200 mg tabletki) lub jednorazowo 600 mg (np. tabletki musujące ACC optima). U dzieci dawki są dostosowane do wieku i masy ciała, np. dzieci 7-14 lat otrzymują 400 mg/dobę w 2 dawkach, a dzieci 3-6 lat 200-300 mg/dobę w 2-3 dawkach. W zatruciach paracetamolem acetylocysteina podawana jest dożylnie według schematu: 150 mg/kg mc. w 200 ml 5% glukozy przez 15 min, następnie 50 mg/kg w 500 ml przez 4 godziny i 100 mg/kg w 1000 ml przez 16 godzin, łącznie 300 mg/kg w ciągu 20 godzin. U dzieci dawkowanie dożylne jest analogiczne, z modyfikacją objętości wlewów zależnie od masy ciała.
ACC classic, ACC optima, Acetylcysteinum Flegamina, acetylocysteina, Fluimucil Forte, Fluimucil Muko, hepatotoksyczność, infuzja dożylna, lek mukolityczny, mukowiscydoza, niedożywienie, odkrztuszanie wydzieliny, odruch kaszlowy, powolny wlew, roztwór chlorku sodu, roztwór doustny, roztwór glukozy, tabletka musująca, wlew kroplowy, zatrucie paracetamolem, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka – Epidemiologia
Biegunka pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego, zwłaszcza w krajach o niskim i średnim dochodzie, gdzie jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów dzieci poniżej 5 roku życia, odpowiadając za około 443 832 zgony rocznie. Rocznie notuje się około 2 miliardów epizodów biegunki u dzieci w tej grupie wiekowej, ze średnią 3,2 epizodu na dziecko. Najczęściej izolowanymi patogenami u hospitalizowanych dzieci są rotawirusy (33,3%, około 208 009 zgonów rocznie), Shigella (9,7%, 62 853 zgony), norowirusy (6,5%, 35 914 zgonów) oraz adenowirusy 40/41 (5,5%, 36 922 zgony). Występowanie biegunki wykazuje wyraźne zróżnicowanie geograficzne i sezonowe, z najwyższą zapadalnością w Afryce i Azji oraz wśród dzieci w wieku 6-11 miesięcy, co wiąże się z malejącą odpornością matczyną i wprowadzaniem pokarmów uzupełniających. Główne czynniki ryzyka to brak dostępu do czystej wody, niedożywienie, niski status społeczno-ekonomiczny oraz nieodpowiednie praktyki higieniczne.
antybiotykooporność, biegunka bakteryjna, biegunka podróżnych, biegunka wirusowa, biegunka wodnista, biegunka zakaźna, Campylobacter, Clostridioides difficile, czerwonka, diagnostyka molekularna, doustne płyny nawadniające, Escherichia coli, genotyp, gorączka, nadzór epidemiologiczny, nadzór syndromiczny, niedożywienie, norowirusy, rotawirus, Salmonella, shigella, suplementacja cynku, szpik kostny, wskaźnik zachorowalności - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Zapobieganie i profilaktyka
Profilaktyka zapalenia wątroby alkoholowego (ZWA) opiera się przede wszystkim na całkowitej abstynencji od alkoholu lub znacznym ograniczeniu jego spożycia. U osób zdrowych zaleca się umiarkowane spożycie alkoholu, tj. do 1 drinka dziennie u kobiet i do 2 drinków u mężczyzn, jednak jedyną skuteczną metodą zapobiegania ZWA jest całkowite powstrzymanie się od alkoholu. Szczególnie narażone na rozwój ZWA są osoby z wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby, otyłością oraz historią intensywnego spożywania alkoholu. Próg ryzyka spożycia alkoholu wynosi 11-20 g etanolu dziennie u kobiet i 21-40 g u mężczyzn. Kluczowe jest także kompleksowe wsparcie pacjentów w utrzymaniu abstynencji, obejmujące poradnictwo, farmakoterapię (akamprozat, naltrekson, disulfiram) oraz udział w grupach wsparcia. Regularne badania przesiewowe w kierunku używania alkoholu są zalecane w podstawowej opiece zdrowotnej i specjalistycznych poradniach.
abstynencja alkoholowa, ciężkie zapalenie wątroby alkoholowe, funkcja dyskryminacyjna Maddreya, hepatotoksyczność, kortykosteroidy, marskość wątroby, metyloprednizolon, model MELD, N-acetylocysteina, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niedożywienie, obrzęk brzuszny, ostre uszkodzenie nerek, otyłość brzuszna, pentoksyfilina, przeszczep wątroby, uzależnienie od alkoholu, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wodobrzusze, wskaźnik śmiertelności, zakażenie bakteryjne, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby alkoholowe, zespół odstawienia alkoholu, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Multimel N4-550 E to emulsja do żywienia pozajelitowego, zawierająca aminokwasy, glukozę oraz emulsję tłuszczową (ok. 80% oleju z oliwek i 20% oleju sojowego), a także elektrolity (sód, potas, magnez, wapń, fosforany, octany, chlorki). Produkt jest przeznaczony do infuzji w trójkomorowych workach i wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Aktualnie brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania Multimel N4-550 E w tych grupach, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę wpływu na rozwijający się płód oraz wydzielanie składników do mleka matki.
albumina, aminokwas, białko całkowite, bilirubina, elektrolit, emulsja tłuszczowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, glikemia, glukoza, gospodarka węglowodanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, kreatynina, mocznik, Multimel N4-550 E, niedożywienie, olej sojowy, olej z oliwek, transaminaza, układ krzepnięcia, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Tyrozyna – Wskazania do stosowania
Tyrozyna, aminokwas endogenny, pełni kluczową rolę w syntezie białek oraz jako prekursor neurotransmiterów (dopamina, noradrenalina, adrenalina). W praktyce klinicznej jest istotnym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, stosowanych u pacjentów z niemożnością lub przeciwwskazaniami do odżywiania doustnego lub dojelitowego. Preparaty zawierające tyrozynę, takie jak Aminomel Nephro (0,30 g L-tyrozyny w formie N-acetylo-L-tyrozyny na 1000 ml) czy Nephrotect (0,60 g L-tyrozyny i 2,40 g N-glicylo-L-tyrozyny na 1000 ml), dedykowane są szczególnie pacjentom z niewydolnością nerek. Dla pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i encefalopatią wątrobową stosuje się preparat Aminoplasmal Hepa 10%. Tyrozyna jest także składnikiem preparatów pediatrycznych, m.in. Numeta G13%E Preterm, Numeta G16%E, Pediaven NN1 i NN2, dostosowanych do potrzeb noworodków i dzieci do 2 lat. W leczeniu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów niedożywionych stosuje się bezglukozowy roztwór do dializy otrzewnowej Nutrineal PD4 zawierający 0,300 g L-tyrozyny na 1000 ml.
aminokwas endogenny, dializa otrzewnowa, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, hemodializa, L-tyrozyna, N-glicylo-L-tyrozyna, neurotransmitery, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezbędne kwasy tłuszczowe, odżywianie dojelitowe, odżywianie doustne, parametry biochemiczne, populacja pediatryczna, prekursor neurotransmiterów, preparat do żywienia pozajelitowego, przewlekła niewydolność nerek, synteza białek, wcześniak, żywienie pozajelitowe