hiperglikemia
Hiperglikemia to stan podwyższonego stężenia glukozy we krwi, zazwyczaj powyżej 7,0 mmol/l (126 mg/dl) na czczo lub powyżej 11,1 mmol/l (200 mg/dl) w dowolnym momencie. Jest charakterystycznym objawem cukrzycy, choć może występować również w innych stanach klinicznych, takich jak stres metaboliczny, stosowanie niektórych leków (np. kortykosteroidów) czy w przebiegu ostrego zapalenia trzustki.
Przewlekła hiperglikemia prowadzi do poważnych powikłań mikronaczyniowych (retinopatia, nefropatia, neuropatia) oraz makronaczyniowych (choroba wieńcowa, udar mózgu, choroba tętnic obwodowych). Mechanizm tych uszkodzeń obejmuje glikację białek, stres oksydacyjny oraz aktywację szlaków poliolowych i heksozaminowych.
W praktyce klinicznej monitorowanie hiperglikemii odbywa się poprzez pomiar glikemii na czczo, poposiłkowej oraz oznaczenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Leczenie hiperglikemii zależy od jej przyczyny i obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię doustnymi lekami hipoglikemizującymi oraz insulinoterapię. W przypadku ciężkiej hiperglikemii (>16,7 mmol/l) z towarzyszącą kwasicą ketonową lub zespołem hiperglikemiczno-hipermolalnym konieczna jest intensywna terapia w warunkach szpitalnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atorvastatin Genoptim
Przed rozpoczęciem terapii Atorvastatin Genoptim konieczne jest monitorowanie czynności wątroby, zarówno przed leczeniem, jak i okresowo podczas stosowania leku. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z chorobami wątroby lub nadużywających alkoholu. Analiza badania SPARCL wskazuje na zwiększone ryzyko udarów krwotocznych u pacjentów po udarze niedokrwiennym lub TIA stosujących atorwastatynę w dawce 80 mg, zwłaszcza u osób z wcześniejszym udarem krwotocznym lub zawałem lakunarnym, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Ponadto, atorwastatyna może powodować miopatie, w tym rzadkie przypadki rabdomiolizy z aktywnością kinazy kreatynowej (CK) przekraczającą 10 razy GGN, oraz immunozależną miopatię martwiczą (IMNM). Przed terapią należy ocenić poziom CK u pacjentów z czynnikami ryzyka, a leczenie nie powinno być rozpoczynane przy aktywności CK >5 razy GGN.
aminotransferazy, atorwastatyna, ból mięśniowy, cholesterol, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, duszność, glikemia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, mioglobinuria, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nieproduktywny kaszel, niewydolność nerek, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, trójglicerydy, udar krwotoczny, utrata masy ciała, zaburzenie czynności wątroby, zawał lakunarny - Leksykon substancji czynnych
Oktreotyd – Działania niepożądane
Oktreotyd, analog somatostatyny, stosowany jest w leczeniu akromegalii, guzów neuroendokrynnych oraz objawów hormonalnie czynnych guzów przewodu pokarmowego. Profil działań niepożądanych obejmuje głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia i wzdęcia, występujące bardzo często (≥1/10). Często obserwuje się także kamicę żółciową u 15-30% pacjentów leczonych długotrwale, co wynika z hamowania kurczliwości pęcherzyka żółciowego i zmniejszenia wydzielania żółci. W zakresie gospodarki węglowodanowej oktreotyd wywołuje hiperglikemię (bardzo często) oraz hipoglikemię i zaburzenia tolerancji glukozy (często). Dodatkowo, lek wpływa na funkcje tarczycy, powodując niedoczynność oraz obniżenie stężenia TSH, całkowitej i wolnej T4 (często). Wśród działań niepożądanych neurologicznych dominują bóle głowy (bardzo często) i zawroty głowy (często), a w układzie sercowo-naczyniowym najczęściej występuje bradykardia (często), z rzadkimi przypadkami arytmii i zmian w EKG.
⁹⁹ᵐTc-Tektrotyd, akromegalia, analog somatostatyny, arytmia, błotko żółciowe, ból brzucha, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, dysfagia, guz hormonalnie czynny, guz neuroendokrynny, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon pobudzający tarczycę, kamica żółciowa, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, oktreotyd, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, preparat radiofarmaceutyczny, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia tolerancji glukozy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zastój żółci, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Retinopatia cukrzycowa – Epidemiologia
Retinopatia cukrzycowa (RC) stanowi główną przyczynę utraty wzroku wśród osób w wieku produkcyjnym, z szacowaną globalną częstością występowania u 22,27% pacjentów z cukrzycą (95% CI: 19,73%-25,03%), a retinopatii zagrażającej utracie wzroku (VTDR) u 6,17% (95% CI: 5,43%-6,98%). W USA w 2021 roku odnotowano 9,6 mln osób z RC, w tym 1,84 mln z VTDR (5,1% osób z cukrzycą). Czynniki ryzyka progresji obejmują długi czas trwania cukrzycy (≥15 lat), hiperglikemię (HbA1c >7%), nadciśnienie tętnicze (ryzyko 2,56-krotnie wyższe), palenie tytoniu, dyslipidemię oraz czynniki demograficzne, takie jak wiek i płeć. Epidemiologia wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z wyższą częstością w Afryce (35,9%) i Ameryce Północnej (33,3%) oraz wśród populacji afroamerykańskich i latynoskich. Cukrzycowy obrzęk plamki (DME) jest mniej zbadany, z częstością od 1,4% do 12,8% w cukrzycy typu 2 i 4,2%-7,9% w typie 1. Programy badań przesiewowych, w tym teleoftalmologia, znacząco poprawiły wykrywalność i zmniejszyły wskaźniki ślepoty w krajach rozwiniętych, choć w USA nadal tylko 62,3% pacjentów poddaje się corocznym badaniom.
badanie okulistyczne, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, czas trwania cukrzycy, dyslipidemia, fotokoagulacja laserowa, hiperglikemia, inhibitory VEGF, kontrola glikemii, nadciśnienie tętnicze, nieproliferacyjna retinopatia cukrzycowa, obrazowanie siatkówki, ostrość wzroku, proliferacyjna retinopatia cukrzycowa, retinopatia cukrzycowa, retinopatia proliferacyjna, teleoftalmologia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Egoropal 50 mg
Palmitynian paliperydonu (Egoropal) w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania to bezsenność, ból głowy, lęk, infekcje górnych dróg oddechowych, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, stwardnienie, świąd, guzki), parkinsonizm, akatyzja, sedacja/senność, nudności, zaparcia, zawroty głowy, drżenie, biegunka, zmęczenie i dystonia. Akatyzja oraz sedacja/senność wykazują zależność od dawki. Reakcje miejscowe, zwłaszcza ból, są łagodne do umiarkowanych i zmniejszają się z czasem terapii; wstrzyknięcia do mięśnia naramiennego są nieco bardziej bolesne niż do mięśnia pośladkowego. Objawy pozapiramidowe (EPS) obejmują parkinsonizm, akatyzję, dyskinezę, dystonię i drżenie, z szerokim spektrum symptomów. Ponadto, palmitynian paliperydonu powoduje podwyższenie stężenia prolaktyny, co klinicznie manifestuje się u <1% pacjentów objawami hiperprolaktynemii (np. brak miesiączki, mlekotok, ginekomastia). W badaniu 13-tygodniowym przyrost masy ciała ≥7% wystąpił u 6-13% pacjentów w zależności od dawki (25 mg, 100 mg, 150 mg), a w dłuższej perspektywie (33 tygodnie) u 12% leczonych, ze średnią zmianą masy ciała +0,7 kg (SD 4,79 kg).
akatyzja, bezdech senny, bradykinezja, brak miesiączki, cukrzyca, drżenie spoczynkowe, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, infekcja górnych dróg oddechowych, lek przeciwpsychotyczny, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość komorowa, niepokój psychoruchowy, noworodkowy zespół odstawienia, objawy pozapiramidowe, palmitynian paliperydonu, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, sedacja, sztywność mięśni szkieletowych, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wzmożone napięcie mięśni, zaburzenia miesiączkowania, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tachykardii ortostatycznej, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tarivid 200
Ofloksacyna, jako fluorochinolon, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmujących układ mięśniowo-szkieletowy (np. zapalenie i zerwanie ścięgien, zwłaszcza Achillesa), układ nerwowy (drgawki, polineuropatia), reakcje alergiczne (w tym anafilaksja), oraz zaburzenia psychiczne (reakcje psychotyczne, myśli samobójcze). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek, padaczką, miastenią, chorobami wątroby, cukrzycą oraz z ryzykiem wydłużenia odstępu QT. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów niepożądanych, takich jak ból ścięgna, reakcje skórne, zaburzenia neurologiczne czy psychiczne, należy natychmiast przerwać terapię. Dawkowanie ofloksacyny wymaga modyfikacji u pacjentów z niewydolnością nerek, a podczas leczenia konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia u osób przyjmujących jednocześnie antykoagulanty (np. warfarynę).
antagonista witaminy K, bakteria beztlenowa, chinolon, choroba Behçeta, Clostridium difficile, dysglikemia, działanie niepożądane, Escherichia coli, fluorochinolon, hemoliza, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, metronidazol, miastenia, Mycobacterium tuberculosis, napad padaczkowy, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedoczulica, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, nietolerancja galaktozy, ofloksacyna, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, polineuropatia czuciowa, polineuropatia czuciowo-ruchowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, Staphylococcus aureus, teikoplanina, tendinopatia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wankomycyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół długiego odstępu QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symquel XR
Symquel XR (kwetiapina) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań, dawki oraz grupy wiekowej pacjentów. U dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost apetytu, podwyższone stężenie prolaktyny, objawy pozapiramidowe, wzrost ciśnienia tętniczego oraz zmiany w funkcji tarczycy. U dorosłych pacjentów z epizodami ciężkiej depresji i zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi obserwuje się ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u osób poniżej 25 roku życia (częstość zachowań samobójczych do 3,0% w porównaniu do 0% placebo). Kwetiapina może powodować objawy pozapiramidowe, akatyzję, senność, niedociśnienie ortostatyczne oraz zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost masy ciała, hiperglikemię i niekorzystne zmiany lipidowe. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów metabolicznych, masy ciała oraz funkcji hematologicznych, zwłaszcza liczby neutrofilów (przerwanie leczenia przy neutrofilach <1,0 × 10^9/l).
agranulocytoza, badanie kliniczne, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba Parkinsona, czynnik ryzyka, czynność tarczycy, dysfagia, działanie przeciwcholinergiczne, epizod ciężkiej depresji, epizod maniakalny, hiperglikemia, hipertermia, induktor enzymów wątrobowych, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwas walproinowy, kwasica ketonowa, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, otępienie, polidypsja, polifagia, poliuria, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, remisja, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, senność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, triglicerydy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychiczne, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Cukrzyca – Objawy
Cukrzyca (diabetes mellitus) to przewlekła choroba charakteryzująca się hiperglikemią, której objawy różnią się w zależności od typu choroby. W cukrzycy typu 1 objawy rozwijają się szybko i obejmują polidypsję, poliurię, polifagię, utratę masy ciała, zmęczenie, zaburzenia widzenia oraz objawy kwasicy ketonowej. Cukrzyca typu 2 często przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi symptomami, takimi jak neuropatia obwodowa, nawracające infekcje i powolne gojenie ran. Diagnostyka opiera się na pomiarze glikemii na czczo (≥126 mg/dl), testach doustnego obciążenia glukozą, hemoglobinie glikowanej (HbA1c ≥6,5%) oraz przypadkowym pomiarze glikemii ≥200 mg/dl z objawami hiperglikemii. Cukrzyca typu 1 przebiega w trzech stadiach, od obecności autoprzeciwciał bez objawów, przez dysglicemię, aż do pełnoobjawowej choroby z destrukcją komórek beta trzustki. Cukrzyca typu 2 rozwija się stopniowo, począwszy od insulinooporności, przez stan przedcukrzycowy, aż do pełnoobjawowej choroby z powikłaniami naczyniowymi i neuropatią.
albuminuria, autoprzeciwciała, choroba przewlekła, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciała ketonowe, cukrzyca, cukrzyca ciążowa, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, faza miodowego miesiąca, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, insulinooporność, komórki beta trzustki, kwasica ketonowa, miażdżyca, nefropatia cukrzycowa, neuropatia autonomiczna, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, polidypsja, polifagia, poliuria, powikłania naczyniowe, retinopatia cukrzycowa, stan hiperosmolarny, stan przedcukrzycowy, stopa cukrzycowa, test obciążenia glukozą, udar mózgu, zaburzenia erekcji, zawał serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Escitalopram LEK-AM
Escitalopram LEK-AM, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), nie jest zalecany dla pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. W początkowym okresie terapii u pacjentów z zaburzeniami lękowymi może wystąpić nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Lek należy odstawić w przypadku wystąpienia drgawek lub ich nasilenia, szczególnie u pacjentów z padaczką. U chorych z manią lub hipomanią w wywiadzie istnieje ryzyko wywołania fazy maniakalnej, co wymaga przerwania terapii. Leczenie escytalopramem może zaburzać kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą, co może wymagać dostosowania dawek insuliny lub leków przeciwcukrzycowych. Ryzyko samobójstw jest szczególnie podwyższone u pacjentów poniżej 25 roku życia, zwłaszcza na początku leczenia i przy zmianie dawki, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chwiejność emocjonalna, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie wewnątrzgałkowe, doustny lek przeciwcukrzycowy, drgawki kloniczne mięśni, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, faza maniakalna, hiperglikemia, hipertermia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, kontrola glikemii, krwawienie w obrębie skóry, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lek przeciwzakrzepowy, mania i hipomania, marskość wątroby, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niewydolność serca, objaw odstawienia, padaczka, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, splątanie, torsade de pointes, wybroczynami i plamicą, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czuciowe, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Somatuline Autogel 60 mg/dawkę
Lanreotyd (Somatuline Autogel) stosowany w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych (GEP-NET) wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą przewodu pokarmowego, w tym biegunka i ból brzucha o łagodnym do umiarkowanego nasileniu. Inne często obserwowane efekty to kamica żółciowa, poszerzenie przewodów żółciowych oraz reakcje miejscowe w miejscu podania, takie jak ból, guzek czy stwardnienie. Zaburzenia metaboliczne obejmują hipoglikemię, hiperglikemię oraz cukrzycę, co wymaga regularnego monitorowania glikemii. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki, zapalenie trzustki, zapalenie pęcherzyka żółciowego czy reakcje alergiczne, w tym anafilaksja. Dodatkowo mogą pojawić się zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy), kardiologiczne (bradykardia zatokowa), naczyniowe (uderzenia gorąca), dermatologiczne (łysienie, hipotrychoza), mięśniowo-szkieletowe (ból mięśniowy) oraz psychiatryczne (bezsenność).
akromegalia, anafilaksja, analog somatostatyny, biegunka, biegunka tłuszczowa, bilirubina, ból głowy, bradykardia zatokowa, cukrzyca, dyspepsja, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, guz neuroendokrynny, hemoglobina glikozylowana, hiperglikemia, hipoglikemia, hiponatremia, kamica żółciowa, lanreotyd, niewydolność trzustki, obrzęk naczynioruchowy, parametry glikemii, uderzenia gorąca, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Stepcil 100 mg
Stepcil (cylostazol) w dawce 100 mg, stosowany w terapii, wykazuje profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwuje się bóle głowy (≥30%), biegunkę oraz nieprawidłowe stolce (każde ≥15%). Objawy te mają zwykle łagodne do umiarkowanego nasilenie i mogą ustępować po zmniejszeniu dawki. Ból głowy jest najczęstszą przyczyną przerwania leczenia (≥3%), a kołatanie serca i biegunka występują u 1,1% pacjentów jako powody odstawienia leku. U osób powyżej 70. roku życia zwiększa się częstość biegunek i kołatania serca, a u pacjentów z cukrzycą istnieje podwyższone ryzyko krwawienia do gałki ocznej. Interakcje z innymi lekami rozszerzającymi naczynia, zwłaszcza dihydropirydynowymi blokerami kanału wapniowego, mogą nasilać kołatanie serca i obrzęk obwodowy.
agranulocytoza, astenia, bezsenność, biegunka, bloker kanału wapniowego, ból głowy, cylostazol, częstomocz, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, duszność, hiperglikemia, kołatanie serca, krwawienie, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok do oka, krwotok mózgowy, krwotok płucny, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład, nieprawidłowy stolec, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, pancytopenia, reakcja alergiczna, skłonność do krwawień, śródmiąższowe zapalenie płuc, szum uszny, tachykardia, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, tachykardia odruchowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, uderzenie gorąca, wybroczynę, wydłużony czas krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amisulpryd Holsten
Amisulpryd, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak złośliwy zespół neuroleptyczny objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami autonomicznymi oraz wzrostem aktywności kinazy kreatynowej. U pacjentów z chorobą Parkinsona lek ten stosuje się wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, ze względu na jego działanie antydopaminergiczne. Należy unikać stosowania amisulprydu u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub wydłużeniem odstępu QT, a także monitorować ryzyko udaru mózgu, zwłaszcza u osób starszych, u których obserwuje się 3-krotny wzrost ryzyka epizodów naczyniowo-mózgowych. W populacji geriatrycznej z otępieniem ryzyko zgonu podczas terapii lekami przeciwpsychotycznymi wzrasta 1,6-1,7-krotnie, z przyczyn głównie kardiologicznych i infekcyjnych.
agranulocytoza, akatyzja, amisulpryd, choroba Parkinsona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, dyskineza, dyskrazja krwi, dystonia, działanie antydopaminergiczne, epizod naczyniowo-mózgowy, hiperglikemia, hipertermia, kinaza kreatynowa, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objawy odstawienia, objawy psychotyczne, otępienie, padaczka, próg drgawkowy, sedacja, sztywność mięśniowa, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zapalenie płuc, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Krka 40 mg
Atorvastatin Krka, zawierający atorwastatynę wapniową w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. W badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średnio 53 tygodnie, 5,2% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) >3x GGN u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost CK >10x GGN. Zmiany te były zwykle odwracalne i zależne od dawki. Profil działań niepożądanych obejmuje często występujące objawy takie jak bóle mięśni, stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia), a także rzadkie, ale poważne powikłania jak rabdomioliza, miopatia, zapalenie mięśni, immunozależna miopatia martwicza, niewydolność wątroby, anafilaksja oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona). W populacji pediatrycznej (10-17 lat) profil bezpieczeństwa jest zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, badanie czynności wątroby, cholestaza, dyspepsja, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, tendinopatia, wzdęcia, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cardilopin 2,5 mg
Amlodypina, substancja czynna preparatu Cardilopin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego, takie jak senność, zawroty głowy i ból głowy, które pojawiają się zwłaszcza na początku terapii. Działania niepożądane sercowo-naczyniowe obejmują kołatanie serca i zaczerwienienie twarzy, a rzadziej zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków) oraz niedociśnienie. Wśród objawów ze strony przewodu pokarmowego często występują ból brzucha, nudności, niestrawność oraz zmiany rytmu wypróżnień. Bardzo rzadko mogą pojawić się poważne powikłania, takie jak zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń czy ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Obrzęki, zwłaszcza w okolicy kostek, są bardzo częstym działaniem niepożądanym, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z niewydolnością serca.
antagonista kanału wapniowego, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, depresja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadmierna potliwość, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, podwójne widzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, suchość jamy ustnej, świąd, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka, wzmożone napięcie, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaburzenia wypróżnień, zaburzenie rytmu serca, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alneta 10 mg
Alneta zawiera amlodypinę bezylanu w dawkach 5 mg lub 10 mg, stosowaną w terapii nadciśnienia i chorób układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Zaburzenia układu nerwowego (senność, zawroty głowy), sercowo-naczyniowego (kołatanie, zaczerwienienie twarzy), żołądkowo-jelitowego (ból brzucha, nudności) oraz mięśniowo-szkieletowego (obrzęk kostek) występują najczęściej, natomiast poważne reakcje, takie jak zawał mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, są bardzo rzadkie, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku i intensywnej opieki medycznej.
amlodypina, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, częstoskurcz komorowy, depresja, dezorientacja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, nieżyt błony śluzowej nosa, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, senność, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adipine 5 mg
Adipine, zawierający amlodypinę bezylan, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Najczęstsze objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek i zmęczenie. Rzadziej obserwuje się poważniejsze reakcje, takie jak leukopenia, małopłytkowość, reakcje alergiczne, hiperglikemia, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
amlodypina bezylan, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, dezorientacja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, kołatanie serca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk Quinckego, podwójne widzenie, przerost dziąseł, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bufomix Easyhaler (80 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Przedawkowanie Bufomix Easyhaler, zawierającego budezonid oraz formoterol fumaran dwuwodny, wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych wynikających z nadmiernej aktywności obu składników. Formoterol w dawkach przekraczających zalecane może powodować objawy typowe dla β2-adrenomimetyków, takie jak drżenia mięśniowe, ból głowy, kołatanie serca, częstoskurcz (>100 uderzeń/min), hiperglikemię, hipokaliemię, wydłużenie odstępu QTc oraz arytmie. W badaniach klinicznych wykazano bezpieczeństwo stosowania do 90 µg formoterolu w ciągu 3 godzin u pacjentów z ostrą niedrożnością płuc. Z kolei ostre przedawkowanie budezonidu zwykle nie powoduje istotnych problemów klinicznych, jednak przewlekłe stosowanie bardzo wysokich dawek może prowadzić do ogólnoustrojowych działań kortykosteroidowych, w tym nadczynności kory nadnerczy oraz supresji nadnerczy.
arytmia, beta2-adrenomimetyk, beta2-mimetyk, ból głowy, budezonid, częstoskurcz, drżenie mięśniowe, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, formoterol fumaran dwuwodny, hiperglikemia, hipokaliemia, kołatanie serca, kortykosteroid, nadczynność kory nadnerczy, nudności, ostra niedrożność płuc, ostre przedawkowanie, równowaga elektrolitowa, supresja nadnerczy, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QTc, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Finomel Peri –
Przedawkowanie emulsji do infuzji Finomel Peri może skutkować poważnymi powikłaniami klinicznymi, takimi jak hiperwolemia, zaburzenia elektrolitowe, kwasica oraz hiperosmolalność (osmolarność preparatu około 850 mOsm/l). Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, dreszcze, hiperglikemię (zawartość glukozy w preparacie wynosi 76,7-142,9 g w zależności od objętości worka), a także zaburzenia elektrolitowe i przeciążenie płynami. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast przerwać infuzję, monitorować parametry życiowe, poziom glukozy i elektrolitów oraz wdrożyć odpowiednie leczenie, w tym podanie insuliny i korekcję zaburzeń elektrolitowych. W ciężkich przypadkach rozważa się zastosowanie technik pozaustrojowego oczyszczania krwi, takich jak hemodializa, hemofiltracja czy hemodiafiltracja, dostosowując wybór metody do stanu klinicznego pacjenta.
diuretyk, dreszcz, emulsja do infuzji, Finomel Peri, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperosmolalność, hiperwolemia, infuzja preparatu, kwasica, nudności i wymioty, osmolalność osocza, parametr gazometryczny, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, przeciążenie płynami, terapia żywieniowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Aurovitas 20 mg
Atorvastatin Aurovitas, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla inhibitorów reduktazy HMG-CoA. W badaniach klinicznych z udziałem 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie, 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało wartości >10x GGN. Najczęstsze działania niepożądane obejmują infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia), a także podwyższenie enzymów wątrobowych i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwowano poważne reakcje, takie jak miopatia, rabdomioliza, reakcje alergiczne, czy zaburzenia wątroby.
aminotransferazy, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, profil bezpieczeństwa, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, sól wapniowa, śródmiąższowa choroba płuc, tabletka powlekana, układ nerwowy, zaburzenia widzenia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atostat
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (lek Atostat) konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby oraz okresowe monitorowanie ich podczas leczenia, zwłaszcza przy objawach uszkodzenia wątroby. W przypadku podwyższenia aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) zaleca się redukcję dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów spożywających duże ilości alkoholu lub z chorobami wątroby. Analiza badania SPARCL wskazuje na zwiększone ryzyko udarów krwotocznych u pacjentów po udarze niedokrwiennym lub TIA stosujących atorwastatynę w dawce 80 mg, zwłaszcza z wcześniejszym udarem krwotocznym lub zawałem lakunarnym, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.
aminotransferaza, atorwastatyna, choroba mięśniowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, cukrzyca, fibrat, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, mięsień szkieletowy, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, osłabienie mięśni proksymalnych, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, trójglicerydy, udar krwotoczny, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Formetic SR 750 mg
Metformina, pochodna biguanidu (kod ATC: A10BA02), jest lekiem przeciwcukrzycowym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2, charakteryzującym się wielokierunkowym mechanizmem działania. Podstawowym efektem jest hamowanie wątrobowej glukoneogenezy i glikogenolizy, co prowadzi do redukcji produkcji glukozy przez wątrobę, a także poprawa insulinowrażliwości tkanek obwodowych, zwłaszcza mięśni szkieletowych, poprzez zwiększenie wychwytu glukozy. Metformina wpływa również na metabolizm jelitowy, zwiększając wychwyt glukozy z krążenia, zmniejszając jej wchłanianie z przewodu pokarmowego oraz stymulując uwalnianie GLP-1. Dodatkowo aktywuje kinazę białkową AMP (AMPK), co poprawia transport glukozy do komórek. Lek ten nie powoduje hipoglikemii w monoterapii i sprzyja stabilizacji lub redukcji masy ciała, co jest korzystne u pacjentów z nadwagą lub otyłością. Metformina wykazuje także pozytywny wpływ na profil lipidowy, co zmniejsza ryzyko sercowo-naczyniowe u chorych z cukrzycą typu 2.
badanie UKPDS, biguanid, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipoglikemia, insulinowrażliwość, kinaza białkowa aktywowana AMP, leczenie skojarzone, metformina, mikrobiom jelitowy, monoterapia, nadwaga, otyłość, pochodne sulfonylomocznika, profil lipidowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, transporter glukozy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Erwinase
Produkt leczniczy Crisantaspase Porton Biopharma, zawierający L-asparaginazę pochodzącą z Erwinia chrysanthemi, wymaga podawania wyłącznie przez specjalistów onkologii hematologicznej z uwagi na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą wystąpić zarówno po pierwszej, jak i kolejnych dawkach. Reakcje te pojawiają się zwykle w ciągu 24 godzin od podania, ale mogą wystąpić także z opóźnieniem. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki (monitorowane poprzez aktywność amylazy i lipazy), hiperglikemia, zaburzenia krzepnięcia (w tym nieprawidłowe czasy protrombinowy i częściowej tromboplastyny, stężenia fibrynogenu i antytrombiny III), uszkodzenie wątroby (aminotransferazy, bilirubina) oraz neurotoksyczność (encefalopatia, zespół PRES), konieczne jest przerwanie leczenia i ścisłe monitorowanie pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji krzyżowych u pacjentów uprzednio leczonych asparaginazą z E. coli, u których odsetek reakcji alergicznych wynosi 3-34%.
aminotransferaza, amoniak we krwi, amylaza, antytrombina III, cukrzyca, czas częściowej tromboplastyny, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, encefalopatia, epinefryna, fibrynogen, glikokortykosteroid dożylny, hiperamonemia, hiperglikemia, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, immunosupresja, koagulopatia, kryzantaspaza, kwasica ketonowa, L-asparaginaza, lipaza w surowicy, napad drgawkowy, neurotoksyczność, niedowidzenie połowicze jednoimienne, nietolerancja glukozy, niewydolność trzustki, niewydolność wątroby, niewydolność zewnątrzwydzielnicza, nowotwór złośliwy układu krwiotwórczego, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekłe zapalenie trzustki, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reaktywność krzyżowa, stłuszczenie wątroby, torbiel rzekoma trzustki, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie trzustki, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ciprofloxacin Kabi 200 mg/100 ml roztwór do infuzji
Cyprofloksacyna powinna być stosowana z dużą ostrożnością, zwłaszcza u pacjentów z historią ciężkich działań niepożądanych po chinolonach, miastenią, zaburzeniami ścięgien, czynnikami ryzyka tętniaka i rozwarstwienia aorty, a także u dzieci i młodzieży. Ryzyko poważnych działań niepożądanych obejmuje długotrwałe uszkodzenia układu mięśniowo-szkieletowego, nerwowego, psychicznego i zmysłów, tendinopatię (w tym zerwanie ścięgna Achillesa), reakcje alergiczne, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT), dysglikemię, a także ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, leczonych jednocześnie kortykosteroidami, z zaburzeniami czynności nerek, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej oraz z chorobami serca i OUN. Dawkowanie wymaga dostosowania u pacjentów z niewydolnością nerek, a monitorowanie stężenia glukozy jest wskazane u chorych na cukrzycę. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów poważnych działań niepożądanych, takich jak ból ścięgien, zaburzenia widzenia, objawy neuropatii, reakcje alergiczne czy objawy choroby wątroby, należy natychmiast przerwać terapię.
anafilaksja, artropatia, chinolony, choroba Behçeta, cyprofloksacyna, cytochrom P450, Escherichia coli, fluorochinolony, fotowrażliwość, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kortykosteroidy systemowe, martwica wątroby, miastenia, miażdżyca, mukowiscydoza, Mycobacterium tuberculosis, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoczulica, niedomykalność zastawki, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, parestezje, polineuropatia czuciowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja hemolityczna, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, Streptococcus pneumoniae, tętniak aorty, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia widzenia, zakażenie układu moczowego, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wsierdzia, zastawka mitralna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Turnera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine Fair-Med 10 mg
W terapii amlodypiną (dawki 5 mg i 10 mg) obserwuje się szerokie spektrum działań niepożądanych, które wynikają z mechanizmu blokowania kanałów wapniowych i rozszerzenia naczyń krwionośnych. Najczęstsze objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do ≤1/100), rzadko (≥1/10 000 do ≤1/1000) oraz bardzo rzadko (≤1/10 000). Wśród rzadkich, ale poważnych powikłań wymienia się m.in. leukocytopenię, trombocytopenię, reakcje uczuleniowe, hiperglikemię, zawał mięśnia sercowego, arytmie, zapalenie naczyń, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz zespół pozapiramidowy.
arytmia, bezsenność, bradykardia, cholestaza, częstoskurcz komorowy, depresja, dezorientacja, drżenie, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, kanał wapniowy, kołatanie serca, lęk, łysienie, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, opór obwodowy, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja uczuleniowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień wielopostaciowy, szum uszny, trombocytopenia, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Baladex (50 mg + 30 mg)/5 ml
Syrop Baladex zawiera 50 mg teofiliny i 30 mg gwajafenezyny w 5 ml, a jego profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane dotyczące układu pokarmowego, nerwowego oraz sercowo-naczyniowego. Najczęstsze objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności (często), wymioty i biegunka (niezbyt często), które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia. W układzie nerwowym obserwuje się ból głowy (często), niepokój, pobudzenie psychoruchowe (niezbyt często) oraz rzadkie, ale poważne drgawki kloniczno-toniczne, zwłaszcza przy przedawkowaniu. W zakresie układu sercowo-naczyniowego mogą wystąpić tachykardia (>100 uderzeń/min, często), hipotonia, zaburzenia rytmu serca (niezbyt często) oraz rzadko niewydolność krążenia. Dodatkowo, możliwe są reakcje alergiczne w postaci wysypki skórnej oraz metaboliczne zaburzenia, takie jak hipokaliemia (<3,5 mmol/l) i hiperglikemia (>100 mg/dl na czczo).
biegunka, ból głowy, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drgawki kloniczno-toniczne, działanie niepożądane, gwajafenezyna, hiperglikemia, hipokaliemia, hipotonia, nadciśnienie, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepokój, nietolerancja fruktozy, niewydolność krążenia, niewydolność serca, nudności, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, pochodna metyloksantyny, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, tachykardia, teofilina, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od alkoholu, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvastatin Genoptim
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy dawkach ≥40 mg/dobę, z częstością miopatii wynoszącą 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę. U pacjentów po zawale serca stosujących 80 mg/dobę przez średnio 6,7 roku ryzyko wzrasta do około 1,0%. Szczególnie narażeni są pacjenci pochodzenia azjatyckiego oraz osoby z allelem c.521T>C genu SLCO1B1, zwłaszcza z genotypem CC, u których ryzyko miopatii przy dawce 80 mg wynosi około 15% rocznie. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek >65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny/fibraty). W przypadku CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawów mięśniowych należy rozważyć przerwanie terapii. Symwastatyna jest przeciwwskazana w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, gemfibrozylem, cyklosporyną, danazolem oraz kwasem fusydowym ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferaza, amiodaron, amlodypina, białko transportowe OATP, boceprewir, cukrzyca, cyklosporyna, danazol, diltiazem, erytromycyna, gemfibrozyl, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kobicystat, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, mioglobinuria, miopatia, miotoksyczność, nefazodon, nelfinawir, niacyna, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, pozakonazol, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy zawierający kandesartan cileksetyl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd (HCTZ) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują zakażenia układu oddechowego, hipokaliemię, hiperurykemię, wzrost stężenia lipidów w surowicy, senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, nudności, ból brzucha, zaparcia, obrzęki wokół kostek oraz uczucie zmęczenia. Rzadziej występują poważniejsze zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza, neutropenia), zaburzenia czynności nerek, ostre niewydolności nerek, reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (depresja, stan splątania), a także zmiany skórne, w tym bardzo rzadkie przypadki zespołu Stevensa-Johnsona i martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nieczerniakowego raka skóry (rak podstawnokomórkowy i płaskonabłonkowy) związane ze skumulowaną dawką HCTZ, co wymaga regularnej kontroli dermatologicznej pacjentów.
agranulocytoza, bradykardia, częstoskurcz komorowy, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, impotencja, jaskra z zamkniętym kątem, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie naczyń, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra krótkowzroczność, ostra niewydolność nerek, parestezja, przerost dziąseł, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, stan splątania, toczeń rumieniowaty skórny, wysięk do naczyniówki, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abilium 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Abilium, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, potwierdzony badaniami klinicznymi oraz obserwacjami po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej (>3%) zgłaszane działania to akatyzja oraz nudności. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Do często obserwowanych należą m.in. leukopenia, bezsenność, lęk, niepokój ruchowy, drżenie, bóle głowy, sedacja, senność, zawroty głowy, tachykardia, hipotensja ortostatyczna, zaparcia, nudności, wymioty, nadmierne wydzielanie śliny oraz wysypka. Rzadziej występują zaburzenia pozapiramidowe, dystonia, późne dyskinezy, a także poważne reakcje alergiczne, zaburzenia metaboliczne (np. hiperglikemia, cukrzyca, kwasica ketonowa), zaburzenia wątroby (niewydolność, zapalenie, żółtaczka) oraz poważne powikłania kardiologiczne (torsade de pointes, arytmie, wydłużenie QT, nagły zgon).
akatyzja, anoreksja, arypiprazol, arytmia komorowa, bezsenność, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, drgawki typu grand mal, dysfagia, dystonia, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, kwasica ketonowa, leukopenia, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, olanzapina, parkinsonizm, późne dyskinezy, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, schizofrenia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator płucny, zespół DRESS, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telam 40 mg + 10 mg
Lek Telam, zawierający telmisartan 40 mg i amlodypinę 10 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych z udziałem ponad 3500 pacjentów, z czego ponad 2500 stosowało terapię skojarzoną. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy oraz obrzęk obwodowy, występujące często (≥ 1/100 do < 1/10). Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000) mogą pojawić się ciężkie omdlenia. Działania niepożądane obserwowane przy stosowaniu poszczególnych składników (telmisartanu lub amlodypiny) również mogą wystąpić przy preparacie złożonym. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie poważne reakcje, takie jak zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia), niedociśnienie, zawał mięśnia sercowego, reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia czynności wątroby (częściej u pacjentów japońskiego pochodzenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), zaburzenia nerek oraz śródmiąższową chorobę płuc.
bradykardia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertonia mięśniowa, hipoglikemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, telmisartan i amlodypina, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva, zawierający rozuwastatynę i kwas acetylosalicylowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Rozuwastatyna w dawce 40 mg może powodować proteinurię kanalikową, jednak bez bezpośredniego związku z ostrą niewydolnością nerek. Ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, wzrasta przy dawkach powyżej 20 mg oraz w obecności czynników predysponujących, takich jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, wiek >70 lat, czy jednoczesne stosowanie fibratów i ezetymibu. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest wskazane przy objawach mięśniowych, a leczenie należy przerwać, jeśli CK przekracza 5× górną granicę normy (GGN) lub objawy są nasilone. U pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów proteazy z rytonawirem konieczna jest modyfikacja dawki. Zgłaszano także rzadkie przypadki immunozależnej miopatii martwiczej oraz śródmiąższowej choroby płuc. Kwas acetylosalicylowy wymaga ostrożności u pacjentów z chorobą wrzodową, zaburzeniami czynności nerek i wątroby, a także przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych i zwiększających wydalanie kwasu moczowego. Zaleca się unikanie stosowania ASA u dzieci i młodzieży z gorączką ze względu na ryzyko zespołu Reya.
alergiczny nieżyt nosa, choroba wrzodowa, dziedziczna choroba mięśni, ezetymib, hemoliza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas acetylosalicylowy, kwas fusydowy, miopatia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, ostra choroba nerek, ostra niewydolność nerek, pochodne kumaryny, proteinuria kanalikowa, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół Reya, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolafren-Swift 5 mg
Olanzapina, substancja czynna preparatu Zolafren-Swift, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują z różną częstością i nasileniem. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1% pacjentów) obejmują senność, zwiększenie masy ciała (do ≥7% u 22,2% pacjentów po 47 dniach i do 64,4% po 48 tygodniach), eozynofilię, leukopenię, neutropenię, wzrost stężenia prolaktyny, cholesterolu (≥6,2 mmol/L), glukozy (≥7 mmol/L) i triglicerydów (≥2,26 mmol/L), cukromocz, akatyzję, parkinsonizm, niedociśnienie ortostatyczne, objawy antycholinergiczne oraz przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Wśród poważnych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na rozwój lub nasilenie cukrzycy, złośliwy zespół neuroleptyczny, incydenty zakrzepowo-zatorowe, zapalenie wątroby, rabdomiolizę, zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz komorowy, migotanie komór) oraz polekową reakcję z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS). Nagłe odstawienie olanzapiny może wywołać objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność, drżenie i lęk.
akatyzja, amenorrhea, aminotransferazy wątrobowe, amnezja, bradykardia, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, cukromocz, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dyslipidemia, dystonia, dyzartria, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, nadwrażliwość, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, objawy antycholinergiczne, obniżone libido, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, senność, wątrobowokomórkowe uszkodzenie wątroby, wskaźnik BMI, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia pozapiramidowe, zakrzep z zatorami, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół odstawienia u noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała - Leksykon substancji czynnych
Olej z oliwek – Działania niepożądane
Olej z oliwek, stosowany jako składnik emulsji tłuszczowych w żywieniu pozajelitowym (np. ClinOleic 20%, SMOFlipid, SmofKabiven, Olimel), może wywoływać liczne działania niepożądane. Najistotniejszym mechanizmem jest zaburzona eliminacja triglicerydów, prowadząca do zespołu przeciążenia tłuszczami (fat overload syndrome), objawiającego się hiperlipidemią, gorączką, stłuszczeniem i powiększeniem wątroby, anemią, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami krzepliwości, hemolizą oraz nieprawidłowymi testami wątrobowymi, a w ciężkich przypadkach śpiączką. Często obserwuje się tachykardię, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunkę, hiperglikemię, cholestazę, nieprawidłowe wyniki enzymów wątrobowych oraz nadciśnienie tętnicze. Reakcje nadwrażliwości, w tym skurcz oskrzeli, wysypki, pokrzywka i duszność, wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. U dzieci odnotowano małopłytkowość, a u pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika.
anemia, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, cytolityczne zapalenie wątroby, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy z jaja kurzego, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperproteinemia, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, olej z oliwek, reakcja nadwrażliwości, retikulocytoza, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tachykardia, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia krzepliwości krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe