dławica piersiowa
Dławica piersiowa (angina pectoris) to zespół objawów klinicznych charakteryzujący się nawracającym bólem lub dyskomfortem w klatce piersiowej, spowodowany niedokrwieniem mięśnia sercowego. Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca tętnic wieńcowych, która powoduje zwężenie światła naczyń i ograniczenie przepływu krwi do mięśnia sercowego, szczególnie w sytuacjach zwiększonego zapotrzebowania na tlen.
Objawy dławicy obejmują uciskający lub piekący ból zamostkowy, który może promieniować do lewego ramienia, szyi, żuchwy lub pleców. Dolegliwości zwykle trwają kilka minut i ustępują po odpoczynku lub przyjęciu nitrogliceryny. Wyróżniamy dławicę stabilną (występującą przy określonym wysiłku) oraz niestabilną (o zwiększającej się częstości, intensywności lub pojawiającą się w spoczynku), która stanowi stan zagrożenia życia.
Diagnostyka dławicy piersiowej obejmuje EKG, próbę wysiłkową, echokardiografię, koronarografię oraz badania laboratoryjne. W leczeniu stosuje się modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię (beta-blokery, antagoniści wapnia, nitraty, leki przeciwpłytkowe, statyny) oraz w wybranych przypadkach metody inwazyjne – przezskórną interwencję wieńcową (PCI) lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG).
Postępowanie z pacjentem z dławicą wymaga kompleksowego podejścia i indywidualizacji terapii. Kluczowe znaczenie ma edukacja pacjenta w zakresie rozpoznawania objawów, przyjmowania leków oraz modyfikacji stylu życia, co może znacząco wpłynąć na jakość życia i rokowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprom Zatoki 200 mg + 30 mg
Ibuprom Zatoki, zawierający ibuprofen (200 mg) oraz pseudoefedryny chlorowodorek (30 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, aktywne lub pomocnicze (m.in. sacharoza 121 mg, barwniki E110, E129, benzoesan sodu), a także u osób z historią reakcji alergicznych na NLPZ, chorobą wrzodową żołądka/dwunastnicy, perforacją lub krwawieniem z przewodu pokarmowego. Nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, serca (klasa IV wg NYHA), nerek, skazą krwotoczną oraz u osób z ciężkim lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, tachykardią, dławicą piersiową, nadczynnością tarczycy, cukrzycą, jaskrą z zamkniętym kątem, rozrostem gruczołu krokowego i guzem chromochłonnym nadnerczy ze względu na ryzyko powikłań wynikających z działania ibuprofenu i pseudoefedryny.
astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, choroba wrzodowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, dławica piersiowa, działanie sympatykomimetyczne, guz chromochłonny nadnerczy, hepatotoksyczność, ibuprofen, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pokrzywka, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, przewlekła choroba nerek, pseudoefedryna, skaza krwotoczna, tachykardia, zaburzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Conaret 10 mg
Lek Conaret, zawierający bisoprololu fumaranu, jest dostępny w dawkach od 1,25 mg do 10 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii w leczeniu stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory. W tej wskazaniu bisoprolol stosowany jest w skojarzeniu z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz glikozydami naparstnicy, co pozwala na optymalizację obciążenia następczego i wstępnego oraz poprawę kurczliwości mięśnia sercowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na indywidualny dobór dawki początkowej i stopniowe jej zwiększanie, dostosowane do tolerancji pacjenta i odpowiedzi klinicznej. Tabletki mają różne kolory i oznaczenia, co ułatwia identyfikację dawek, przy czym linie podziału na tabletkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg służą wyłącznie do identyfikacji i nie powinny być używane do dzielenia tabletek.
aktywność reninowa osocza, bisoprolol, bisoprololu fumaran, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, lek hipotensyjny, lek inotropowo dodatni, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, pojemność minutowa serca, przebudowa mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca, przewodnienie, receptor β-adrenergiczny, zaburzona czynność skurczowa lewej komory - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atenolol Sanofi 25 25 mg
Atenolol Sanofi, będący selektywnym beta-adrenolitykiem dostępnym w dawkach 25 mg i 50 mg, znajduje szerokie zastosowanie w kardiologii, zwłaszcza w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca z tachykardią oraz w ostrej fazie zawału mięśnia sercowego. Mechanizm działania polega na blokadzie receptorów beta-adrenergicznych, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz oporu obwodowego, skutkując obniżeniem ciśnienia tętniczego i redukcją zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Atenolol jest stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, a jego zastosowanie jest szczególnie wskazane u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, tachykardią oraz w prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego.
antagonista wapnia, arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, beta-adrenolityk selektywny, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, dławica wysiłkowa, działanie chronotropowe, hipotensja, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, martwica, migotanie przedsionków, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, opór obwodowy, pobudzenie komorowe, prewencja wtórna, receptor beta-adrenergiczny, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, tachykardia zatokowa, układ współczulny, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vardenafil Holsten 5 mg
Vardenafil Holsten, zawierający wardenafil chlorowodorek trójwodny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie działaniami niepożądanymi o łagodnym do umiarkowanego nasileniu i przemijającym charakterze. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest ból głowy, występujący u ≥10% pacjentów. Inne działania niepożądane, sklasyfikowane według systemu MedDRA, obejmują m.in. zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), nagłe zaczerwienienie, przekrwienie błony śluzowej nosa, niestrawność oraz rzadziej występujące reakcje alergiczne, zaburzenia widzenia, tachykardię, a także poważniejsze zdarzenia jak priapizm, krwawienie z prącia i hematospermię. Szczególną uwagę należy zwrócić na zgłaszane przypadki krwiomoczu, które mogą wymagać dalszej diagnostyki. U pacjentów powyżej 65 roku życia, zwłaszcza przy dawce 20 mg, obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, w tym bólów głowy (16,2% vs 11,8% u młodszych) oraz zawrotów głowy (3,7% vs 0,7%).
aminotransferazy, amnezja, ból głowy, ciśnienie śródgałkowe, dławica piersiowa, duszność, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hematospermia, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z prącia, krwiomocz, krwotok mózgowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nagła utrata słuchu, napad drgawkowy, nasilona erekcja, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, PDE5, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, przekrwienie oczu, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, światłowstręt, szum w uszach, tachyarytmia komorowa, tachykardia, wardenafil, wardenafil chlorowodorek trójwodny, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Minoksydyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Minoksydyl stosowany miejscowo jest wskazany wyłącznie w leczeniu łysienia androgenowego i wymaga starannej oceny stanu skóry głowy przed rozpoczęciem terapii. Preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z innymi typami wypadania włosów (np. plackowatym, związanym z chemioterapią, niedoborami żelaza, zaburzeniami tarczycy) oraz przy obecności stanów zapalnych, zakażeń, łuszczycy, oparzeń lub uszkodzeń skóry głowy. U pacjentów z chorobami układu krążenia (np. choroba wieńcowa, zastoinowa niewydolność serca, tachykardia) konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego i tętna ze względu na ryzyko działań ogólnoustrojowych mimo niskiego wchłaniania minoksydylu. W trakcie terapii mogą wystąpić przejściowe nasilenie wypadania włosów (2-6 tygodni) oraz działania niepożądane takie jak niedociśnienie, tachykardia, obrzęki czy podrażnienia skóry, które wymagają przerwania leczenia i konsultacji lekarskiej.
chemioterapia, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa serca, ditranol, dławica piersiowa, glikol propylenowy, kiła wtórna, kortykosteroid, leki przeciwnadciśnieniowe, leki rozszerzające naczynia, łuszczyca skóry głowy, łysienie androgenowe, łysienie plackowate, niedobór żelaza, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk miejscowy, opatrunek okluzyjny, retencja wody, tachykardia, tamponada serca, toczeń, tretynoina, wchłanianie przezskórne, wysięk osierdziowy, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia tarczycy, zapalenie skóry głowy, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Argadopin 300 mg
Argadopin zawierający allopurynol w dawkach 100 mg lub 300 mg wiąże się z ryzykiem wystąpienia różnorodnych działań niepożądanych, których częstość jest trudna do precyzyjnego określenia z powodu braku nowoczesnej dokumentacji klinicznej. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, u których ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone. Najpoważniejsze reakcje to ciężkie zespoły nadwrażliwości, takie jak DRESS, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą wystąpić na każdym etapie terapii, zwłaszcza w pierwszych tygodniach. W przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe i trwałe odstawienie allopurynolu. Obecność allelu HLA-B*5801 zwiększa ryzyko tych reakcji, choć genotypowanie nie jest obecnie zalecane jako standard przesiewowy.
agranulocytoza, allel HLA-B*5801, allopurynol, azotemia, biegunka tłuszczowa, bradykardia, czyraczność, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperlipidemia, hormon tyreotropowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawe wymioty, krwiomocz, leukopenia, limfadenopatia, limfadenopatia angioimmunoblastyczna, małopłytkowość, martwica wątroby, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości wielonarządowej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, zaburzenia wzwodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaćma, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo, klasyfikowany w grupie inhibitorów ACE i innych leków złożonych (kod ATC: C09BX05), łączy dwie substancje czynne o komplementarnym działaniu w terapii nadciśnienia tętniczego oraz chorób serca. Bisoprolol, wysoce selektywny beta1-adrenolityk, nie wykazuje działania agonistycznego ani stabilizującego błony komórkowe, a jego selektywność względem receptorów beta1 utrzymuje się w szerokim zakresie dawek terapeutycznych. Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, hamuje enzym konwertazy angiotensyny (ACE), co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II oraz zahamowania rozkładu bradykininy, skutkując rozszerzeniem naczyń krwionośnych i obniżeniem wydzielania aldosteronu. Obie substancje wykazują synergistyczne działanie w obniżaniu ciśnienia tętniczego i poprawie funkcji układu sercowo-naczyniowego, działając poprzez różne mechanizmy farmakologiczne.
aktywacja neuroendokrynna, aktywność reniny, aldosteron, angiotensyna I, angiotensyna II, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania komory, częstość akcji serca, dławica piersiowa, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, opór tętniczy, pojemność minutowa serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor beta1, receptor β2, wskaźnik sercowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – NiQuitin MINI 2 mg
NiQuitin MINI w postaci tabletek do ssania zawiera 2 mg nikotyny i jest przeznaczony wyłącznie dla osób uzależnionych od nikotyny jako element terapii zastępczej w procesie rzucania palenia. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na nikotynę lub składniki preparatu, wiek poniżej 12 lat oraz osoby niepalące. Stosowanie u niepalących może prowadzić do uzależnienia i działań niepożądanych. Lekarz powinien odradzać stosowanie u pacjentów z historią reakcji alergicznych na nikotynę, dzieci i młodzieży poniżej 12 roku życia oraz osób nigdy niepalących.
choroba nerek, choroba wątroby, choroba współistniejąca, dławica piersiowa, działanie niepożądane, nadwrażliwość, nadwrażliwość na nikotynę, nikotynowa terapia zastępcza, pacjent pediatryczny, produkt leczniczy, reakcja alergiczna na nikotynę, substancja pomocnicza, tabletka do ssania, terapia zastępcza, uzależnienie od nikotyny, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlopin 5 mg 5 mg
Amlodypina, dostępna w tabletkach o dawkach 5 mg i 10 mg, jest stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej u dorosłych. Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w zależności od odpowiedzi pacjenta. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z tiazydowymi diuretykami, alfa- i beta-adrenolitykami oraz inhibitorami ACE. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) z nadciśnieniem początkowa dawka to 2,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg po 4 tygodniach, natomiast brak jest danych dla dzieci poniżej 6 lat. U osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek stosuje się standardowe dawkowanie, jednak u osób w podeszłym wieku zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki.
amlodypina bezylan, azotan, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dławica oporna, dławica piersiowa, farmakokinetyka amlodypiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwdławicowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Conaret 2,5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Conaret, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym oraz dławicą piersiową. Najczęściej obserwuje się bradykardię (bardzo często u pacjentów z niewydolnością serca), nasilenie niewydolności serca oraz niedociśnienie tętnicze. W zakresie układu nerwowego często występują zawroty i bóle głowy, które zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni. Niezbyt często pojawiają się zaburzenia snu, depresja, osłabienie mięśni, kurcze oraz skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP. Rzadko notuje się omdlenia, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, reakcje nadwrażliwości skórnej, zaburzenia potencji oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) i triglicerydów.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, depresja, dławica piersiowa, drętwienie kończyn, enzym wątrobowy, koszmar senny, kurcz mięśni, łuszczyca, łysienie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omam, omdlenie, przewlekła niewydolność serca, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świąd, uczucie ziębnięcia, wymioty, wysypka, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie potencji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie słuchu, zaburzenie snu, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zmniejszone wydzielanie łez, zwiększenie stężenia triglicerydów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levirox
Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną sodową konieczne jest wykluczenie lub leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność przysadki i nadnerczy oraz autonomiczna czynność tarczycy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych, wcześniaków o bardzo niskiej masie urodzeniowej oraz osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego, gdzie nawet niewielka nadczynność tarczycy może nasilać objawy choroby podstawowej. W przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy istotne jest ustalenie etiologii i wdrożenie terapii substytucyjnej kory nadnerczy przed rozpoczęciem leczenia lewotyroksyną. Diagnostyka autonomicznej czynności tarczycy powinna obejmować test z tyreoliberyną (TRH) lub scyntygrafię supresyjną. Lewotyroksyna jest przeciwwskazana u pacjentów z hipertyreozą, z wyjątkiem terapii skojarzonej z lekami przeciwtarczycowymi, i nie powinna być stosowana w celu redukcji masy ciała ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, zwłaszcza w połączeniu z aminami sympatykomimetycznymi.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, celiakia, cukrzyca, dławica piersiowa, eutyreoza, Helicobacter pylori, hipertyreoza, hormon tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, menopauza, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedojrzała czynność nadnerczy, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja laktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, scyntygrafia supresyjna, subkliniczna nadczynność tarczycy, tachykardia, test supresyjny tarczycy, tyreoliberyna, układ sercowo-naczyniowy, utrata masy kostnej, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie czynności kory nadnerczy, zaburzenie psychotyczne, zanikowe zapalenie żołądka, zapaść krążeniowa - Leksykon substancji czynnych
Molsydomina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Molsydomina, substancja czynna preparatu Molsidomina WZF, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niedociśnieniem, osób w podeszłym wieku, a także u chorych z kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia, tamponadą serca oraz zwężeniem zastawki aortalnej i/lub mitralnej. W ostrej fazie zawału mięśnia sercowego molsydominę należy stosować wyłącznie po stabilizacji krążenia i pod ścisłym nadzorem, nie jest natomiast wskazana w leczeniu ostrego napadu dławicy piersiowej. U pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania, natomiast u chorych z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie zwykle nie wymaga modyfikacji, choć można rozważyć indywidualne dostosowanie ze względu na wydalanie metabolitów przez nerki (90-95%). Jednoczesne stosowanie molsydominy z inhibitorami PDE5 jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nagłego i znacznego spadku ciśnienia tętniczego, prowadzącego do omdlenia i zapaści.
brak laktazy, dławica piersiowa, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE5, kardiomiopatia przerostowa, lek rozszerzający naczynia krwionośne, molsydomina, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedociśnienie, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra faza zawału, reakcja alergiczna, syldenafil, tadalafil, tamponada serca, wardenafil, zaburzenie czynności nerek, zaciskające zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Corsib 2,5 mg
Bisoprolol fumaranu, selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz nadciśnieniem tętniczym. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania bisoprololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) oraz antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bloku przedsionkowo-komorowego oraz nasilonego ujemnego działania inotropowego. Leki ośrodkowo działające przeciwnadciśnieniowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą pogarszać niewydolność serca i wywoływać „nadciśnienie z odbicia” przy nagłym odstawieniu. Warto podkreślić, że dożylne podanie werapamilu u pacjentów przyjmujących bisoprolol może prowadzić do krytycznych stanów hemodynamicznych.
antagonista kanału wapniowego, antagonista kanału wapniowego dihydropirydynowy, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-adrenolityk selektywny, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, funkcja skurczowa mięśnia sercowego, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przełom nadciśnieniowy, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rytm serca, znieczulenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aidee 0,03 mg + 2 mg
Lek Aidee, zawierający 2 mg dienogestu i 0,03 mg etynyloestradiolu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym o licznych przeciwwskazaniach. Nie powinien być stosowany u pacjentek z aktywną lub przebytą żylno-zakrzepową chorobą (VTE), w tym zakrzepicą żył głębokich i zatorowością płucną, a także u osób z genetycznymi lub nabytymi predyspozycjami do VTE (np. mutacja czynnika V Leiden, niedobory antytrombiny III, białka C i S). Przeciwwskazania obejmują również tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, migrenę z aurą oraz wysokie ryzyko ATE związane z cukrzycą z powikłaniami naczyniowymi, ciężkim nadciśnieniem tętniczym i dyslipoproteinemią. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentek z ciężką chorobą wątroby, guzami wątroby, zapaleniem trzustki związanym z hipertriglicerydemią, nowotworami zależnymi od hormonów płciowych oraz krwawieniami z dróg rodnych o nieustalonej etiologii. Należy także unikać stosowania Aidee w połączeniu z niektórymi lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (np. ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir).
antykoagulant toczniowy, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, dienogest, dławica piersiowa, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, glekaprewir, guzy wątroby, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, migrena z ogniskowymi objawami, mutacja czynnika V Leiden, nadciśnienie tętnicze, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, nowotwory hormonozależne, ombitaswir, oporność na aktywowane białko C, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, sofosbuwir, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Egistrozol 1 mg
W badaniu klinicznym fazy 3 ATAC oceniono profil bezpieczeństwa anastrozolu (Egistrozol 1 mg) u 9366 pacjentek po menopauzie z operacyjnym rakiem piersi, leczonych przez 5 lat. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały bóle głowy, uderzenia gorąca (35,7%), nudności (12,7%), pokrzywkę, bóle i sztywność stawów (35,6%), zapalenie stawów oraz osłabienie (18,6%). Występowały także zaburzenia metaboliczne (anoreksja, hipercholesterolemia), psychiczne (depresja), neurologiczne (senność, zespół cieśni nadgarstka), żołądkowo-jelitowe (biegunka, wymioty), wątrobowe (podwyższone enzymy AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa), skórne (wysypka, łysienie, reakcje alergiczne) oraz mięśniowo-szkieletowe (osteoporoza, bóle kości i mięśni). Częstość złamań kości wyniosła 10,2% (22/1000 pacjentów-lat), a osteoporozy 10,5%, co było istotnie wyższe niż w grupie tamoksyfenu (6,8% złamań, 7,3% osteoporozy). Krwawienia z dróg rodnych występowały rzadziej niż przy tamoksyfenie (5,4% vs 10,2%).
anastrozol, anoreksja, badanie ATAC, biegunka, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, depresja, dławica piersiowa, fosfataza zasadowa, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, krwawienie z pochwy, łysienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, palec trzaskający, parathormon, parestezja, plamica Henocha-Schönleina, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, suchość pochwy, sztywność stawów, tamoksyfen, uderzenie gorąca, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie tętnic wieńcowych, zaćma, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół cieśni nadgarstka, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości, złamanie kręgosłupa, złamanie nadgarstka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban OLIMP 20 mg
Rywaroksaban, oceniany w badaniach klinicznych fazy III u 69 608 dorosłych i 488 pacjentów pediatrycznych, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla leków przeciwzakrzepowych, z dominującymi działaniami niepożądanymi w postaci krwawień. Najczęściej obserwowane są krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%), przy czym częstość powikłań krwotocznych zależy od wskazania klinicznego, dawki i czasu terapii (np. 6,8% w profilaktyce po operacjach ortopedycznych, do 23% w leczeniu i profilaktyce nawrotów ZŻG i ZP). U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub stosujących inne leki wpływające na hemostazę ryzyko krwawień jest zwiększone. W porównaniu z antagonistami witaminy K częściej występują krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość. Klinicznie istotne powikłania mogą manifestować się objawami takimi jak osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność czy wstrząs, a także powikłaniami wtórnymi do ciężkiego krwawienia, np. zespół ciasnoty przedziałów powięziowych czy nefropatia związana z antykoagulantami.
andeksanet alfa, antagonista witaminy K, antykoagulant, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, koncentrat czynników zespołu protrombiny, krwawienie domięśniowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas traneksamowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvedilol Orion 12,5 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvedilol Orion, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących głównie układ sercowo-naczyniowy, nerwowy, oddechowy, pokarmowy oraz metaboliczny. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niedociśnienie, niewydolność serca oraz astenia. Występowanie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii jest dawkozależne. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca podczas titracji dawki może dojść do pogorszenia niewydolności lub zatrzymania płynów. Przemijające pogorszenie czynności nerek obserwowano u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i współistniejącą niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych. Karwedylol może także powodować zahamowanie zatokowe u pacjentów predysponowanych (np. osoby starsze, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego), co wymaga szczególnej kontroli pracy serca.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, depresja, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, karwedylol, koszmary senne, leukopenia, miażdżyca naczyń, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niskie ciśnienie tętnicze, nudności, obrzęk, obrzęk płuc, omamy, omdlenie, parestezja, przewlekła niewydolność serca, psychoza, rumień wielopostaciowy, splątanie, suche oko, suchość błony śluzowej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zahamowanie zatokowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Capecitabinum Glenmark
Podczas terapii kapecytabiną kluczowe jest monitorowanie i modyfikacja dawkowania w celu minimalizacji ryzyka działań niepożądanych, takich jak biegunka (klasyfikowana wg NCIC CTC: stopień 2 – 4-6 wypróżnień/dobę, stopień 3 – 7-9 wypróżnień/dobę, stopień 4 – ≥10 wypróżnień/dobę), zespół ręka-stopa (stopień 1-3, z objawami od drętwienia do owrzodzeń i silnego bólu) oraz kardiotoksyczność (zawał mięśnia sercowego, arytmie, niewydolność serca). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z odwodnieniem, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, oraz na osoby z zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina >3×GGN, aminotransferazy >2,5×GGN) i nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min), u których ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone. W przypadku zespołu ręka-stopa stopnia 2 lub wyższego zaleca się przerwanie terapii do czasu poprawy, a po stopniu 3 – redukcję dawki kapecytabiny. W leczeniu skojarzonym z cisplatyną nie zaleca się stosowania witaminy B6 ze względu na możliwe obniżenie skuteczności cisplatyny, natomiast deksopantenol może mieć działanie profilaktyczne.
bradykardia, brak laktazy, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, dehydrogenaza pirymidynowa, dławica piersiowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hiperkalcemia, izoenzym 2C9 cytochromu P-450, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, klirens kreatyniny, laktoza bezwodna, loperamid, migotanie komór, nagły zgon, neuropatia, neurotoksyczność, neutropenia, niedobór DPD, nietolerancja galaktozy, niewydolność mięśnia sercowego, ostra niewydolność nerek, pochodna kumaryny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wskaźnik INR, wstrząs kardiogenny, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie rogówki, zawał mięśnia sercowego, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivabradine Viatris 5 mg
Iwabradyna jest dostępna w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg, z możliwością podziału tabletki 5 mg na dawki 2,5 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii. U pacjentów poniżej 75 roku życia dawka początkowa wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli objawy dławicy piersiowej utrzymują się, dawka jest dobrze tolerowana, a częstość akcji serca (HR) w spoczynku przekracza 60 uderzeń na minutę. U pacjentów ≥75 lat zaleca się dawkę początkową 2,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania. W przypadku przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa to 5 mg dwa razy na dobę, z modyfikacją po 2 tygodniach w zależności od HR: zwiększenie do 7,5 mg przy HR >60/min, zmniejszenie do 2,5 mg przy HR <50/min lub objawach bradykardii, lub utrzymanie dawki 5 mg przy HR 50-60/min. Maksymalna dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg dwa razy na dobę. Monitorowanie HR i EKG jest niezbędne przed i w trakcie terapii, a leczenie należy przerwać, jeśli HR spoczynkowa utrzymuje się poniżej 50/min lub objawy bradykardii nie ustępują mimo redukcji dawki.
24-godzinne monitorowanie, badanie EKG, bradykardia, ciężka niewydolność wątroby, częstość akcji serca, dławica piersiowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, iwabradyna, klirens kreatyniny, niedociśnienie, niewydolność nerek, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piramil 5 mg 5 mg
Ramipryl, substancja czynna leku Piramil 5 mg, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym przede wszystkim uporczywy suchy kaszel oraz objawy niedociśnienia tętniczego, w tym niedociśnienie ortostatyczne i omdlenia. Poważniejsze działania niepożądane to obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona) oraz neutropenia i agranulocytoza. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. W zakresie hematologicznym obserwuje się eozynofilię (często), leukopenię, zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny i płytek (rzadko), a także bardzo rzadko niewydolność szpiku kostnego i pancytopenię. Hiperkaliemia jest częstym efektem metabolicznym, natomiast hiponatremia występuje rzadko.
agranulocytoza, arytmia, astma oskrzelowa, białkomocz, dławica piersiowa, dyspepsja, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, łuszczyca, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, pęcherzyca, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchy kaszel, tachykardia, TIA, udar niedokrwienny, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zawał serca, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atropinum sulfuricum WZF
Atropinum Sulfuricum WZF, dostępny w stężeniach 0,5 mg/ml oraz 1 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań, zawiera siarczan atropiny o silnym działaniu cholinolitycznym. Ze względu na farmakodynamiczne właściwości atropiny, jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów z grup ryzyka, takich jak dzieci, osoby starsze oraz pacjenci powyżej 40. roku życia, u których istnieje ryzyko rozrostu gruczołu krokowego i zaburzeń drożności dróg moczowych. Atropina może wywołać lub zaostrzyć ostre napady jaskry, całkowitą niedrożność odźwiernika, zatrzymanie moczu oraz pogorszenie stanu układu oddechowego przez zagęszczenie wydzieliny. Ponadto, lek wpływa hamująco na węzeł zatokowo-przedsionkowy, co wymaga ostrożności u pacjentów z tachyarytmią, zastoinową niewydolnością serca i dławicą piersiową, a także u osób po przeszczepie serca, u których obserwowano paradoksalne bloki przedsionkowo-komorowe.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, mięśniówka gładka, motoryka układu pokarmowego, nadczynność tarczycy, nerw błędny, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, przepuklina rozworu przełykowego, przerost gruczołu krokowego, refluks przełykowy, siarczan atropiny, tachyarytmia, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zagęszczenie wydzieliny, zahamowanie zatokowe, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie odźwiernika - Leksykon substancji czynnych
Pentoksyfilina – Dawkowanie i sposób podawania
Pentoksyfilina jest dostępna w różnych postaciach farmaceutycznych, a dawkowanie powinno być dostosowane do indywidualnych cech pacjenta oraz rodzaju schorzenia. W przypadku tabletek Agapurin 100 mg dawka początkowa wynosi 200 mg (2 tabletki) 3 razy na dobę, z możliwością redukcji do 100 mg 3 razy na dobę w przypadku działań niepożądanych. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu, takie jak Agapurin SR 400 mg i 600 mg, Apo-Pentox 400 SR, PentoHEXAL 600 Retard oraz Polfilin prolongatum 400 mg, mają różne schematy dawkowania, z maksymalną dawką dobową nieprzekraczającą 1200 mg. Postać dożylna (Polfilin) stosowana jest w dawkach 100-600 mg/dobę, podawana w 1-2 dawkach podzielonych, z możliwością ciągłego wlewu 0,6 mg/kg mc./godz, nie przekraczając 1200 mg/dobę. Tabletki należy przyjmować po jedzeniu, popijając wodą, a wlew dożylny podawać powoli (100 mg przez 60 minut) z zachowaniem pozycji leżącej pacjenta.
choroba naczyń mózgowych, choroba wieńcowa, ciężkie zaburzenie krążenia, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, niedociśnienie, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pentoksyfilina, postać dożylna, roztwór do wstrzykiwań, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wlew dożylny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bisocard 5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Bisocard, jest selektywnym β1-adrenolitykiem o wysokiej kardioselektywności, dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg. Jego mechanizm działania obejmuje głównie blokadę receptorów β1-adrenergicznych w mięśniu sercowym, co prowadzi do zwolnienia czynności serca (efekt chronotropowy ujemny) oraz zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego (efekt inotropowy ujemny). Bisoprolol redukuje aktywność reniny w osoczu, co przyczynia się do jego działania hipotensyjnego. W terapii nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej lek zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, a podczas długotrwałego stosowania obserwuje się obniżenie oporu obwodowego, co poprawia perfuzję tkanek.
aktywność reniny w osoczu, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, badanie echokardiograficzne, bisoprolol fumaran, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, efekt chronotropowy ujemny, efekt inotropowy ujemny, frakcja wyrzutowa, funkcja skurczowa, kardioselektywność, klasyfikacja NYHA, lek beta1-adrenolityczny, mięśniówka gładka oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, niewydolność skurczowa, opór obwodowy, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel Aurovitas 75 mg
Lek Clopidogrel Aurovitas w dawce 75 mg klopidogrelu (odpowiadającej 97,875 mg klopidogrelu wodorosiarczanu) stosowany jest doustnie, z dawką podtrzymującą 75 mg raz na dobę. W ostrych zespołach wieńcowych zaleca się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg, szczególnie u pacjentów poniżej 75 lat planowanych do PCI, po czym kontynuuje się terapię 75 mg klopidogrelu wraz z ASA w dawce 75-100 mg/dobę. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, u pacjentów leczonych farmakologicznie, dawka nasycająca wynosi 300 mg, a leczenie trwa co najmniej 4 tygodnie. W przypadku PCI dawka nasycająca wynosi 600 mg (lub 300 mg, jeśli PCI wykonano ≤24h po fibrynolizie), a terapia skojarzona z ASA powinna trwać do 12 miesięcy. U pacjentów powyżej 75 lat dawki nasycające stosuje się ostrożnie lub pomija, zwłaszcza przy leczeniu zachowawczym.
dławica piersiowa, klopidogrel wodorosiarczan, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, pierwotne PCI, przejściowy napad niedokrwienny mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, udar niedokrwienny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zawał serca bez załamka Q - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wieńcowa – Leczenie
Leczenie choroby wieńcowej opiera się na kompleksowej terapii obejmującej modyfikację stylu życia, farmakoterapię oraz procedury rewaskularyzacyjne. Kluczowe zalecenia lifestyle’owe to zaprzestanie palenia, regularna aktywność fizyczna (≥150 minut umiarkowanego wysiłku tygodniowo), dieta śródziemnomorska, kontrola masy ciała, ograniczenie alkoholu oraz redukcja stresu. Farmakoterapia obejmuje niskodawkowy kwas acetylosalicylowy (ASA 75-100 mg/dobę) w prewencji wtórnej, podwójną terapię przeciwpłytkową (DAPT) po PCI przez 6-12 miesięcy, statyny z celem LDL <100 mg/dl (2,59 mmol/l) lub <70 mg/dl (1,8 mmol/l) u pacjentów bardzo wysokiego ryzyka, beta-adrenolityki, inhibitory ACE lub ARB, blokery kanałów wapniowych, azotany oraz ranolazynę w wybranych przypadkach. Procedury rewaskularyzacyjne obejmują PCI ze stentami uwalniającymi leki (DES) oraz CABG, preferowane u pacjentów z chorobą wielonaczyniową, zwężeniem pnia lewej tętnicy wieńcowej lub cukrzycą, z okresem rekonwalescencji 6-12 tygodni. Hybrydowa rewaskularyzacja łączy elementy obu metod.
angiogeneza, angioplastyka wieńcowa, antagonista receptora angiotensyny II, aterektomia, azotan, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, dieta śródziemnomorska, dławica mikronaczyniowa, dławica naczynioskurczowa, dławica piersiowa, ezetymib, hybrydowa rewaskularyzacja wieńcowa, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor ACE, inhibitor PCSK9, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, mezenchymalna komórka macierzysta, nitrogliceryna, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, rehabilitacja kardiologiczna, samoistne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, statyna, stent uwalniający lek, terapia komórkowa, zawał serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Simvastatin Genoptim 40 mg
Simvastatin Genoptim to lek z grupy statyn, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg symwastatyny, zawierających odpowiednio 74,50 mg, 149 mg i 298 mg laktozy bezwodnej. Tabletki są białe, podłużne, obustronnie wypukłe, z rowkiem umożliwiającym podział na równe dawki, oznaczone wytłoczeniami „10”, „20” lub „40” oraz „SVT”. Lek jest wskazany w leczeniu pierwotnej hipercholesterolemii, mieszanej dyslipidemii oraz rodzinnej homozygotycznej hipercholesterolemii, stosowany jako uzupełnienie diety i innych metod niefarmakologicznych, takich jak aktywność fizyczna i redukcja masy ciała. W przypadku rodzinnej homozygotycznej hipercholesterolemii symwastatyna może być stosowana także jako uzupełnienie aferezy LDL lub innych terapii hipolipemizujących, zwłaszcza gdy inne metody są niewłaściwe lub niedostępne.
afereza LDL, cholestaza, choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, dławica piersiowa, dysproteinemia, incydent sercowo-naczyniowy, laktoza, leczenie hipolipemizujące, miażdżyca naczyń serca, mieszana dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, pierwotna hipercholesterolemia, profil lipidowy, rewaskularyzacja wieńcowa, rodzinna homozygotyczna hipercholesterolemia, statyna, symwastatyna, terapia kardioprotekcyjna, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Corsib 2,5 mg
Bisoprololu fumaran, substancja czynna preparatu Corsib, jest selektywnym beta-1-adrenolitykiem o potwierdzonej skuteczności w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej. Charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów beta-1, co minimalizuje wpływ na receptory beta-2 w oskrzelach i metabolizmie, ograniczając ryzyko działań niepożądanych związanych z tymi receptorami. W badaniu CIBIS II, obejmującym 2647 pacjentów z niewydolnością serca klasy III i IV (frakcja wyrzutowa lewej komory <35%), bisoprolol zmniejszył całkowitą śmiertelność z 17,3% do 11,8% (relatywne zmniejszenie o 34%), nagłe zgony o 44% oraz hospitalizacje z powodu niewydolności serca o 36%. W badaniu CIBIS III u pacjentów ≥65 lat z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca (klasy II-III NYHA) i frakcją wyrzutową ≤35%, bisoprolol wykazał podobną skuteczność do enalaprylu w zapobieganiu zgonowi i hospitalizacji (32,4% vs. 33,1%).
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, badanie echokardiograficzne, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, działanie agonistyczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, mięśnie gładkie oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, niedociśnienie tętnicze, objętość wyrzutowa, opór oskrzelowy, ostra dekompensacja, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptor beta-1 adrenergiczny, receptor beta-2, selektywny beta-adrenolityk, stabilizacja błon komórkowych, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 800 mg
Darunavir Accord, stosowany w dawkach 600/100 mg dwa razy na dobę lub 800/100 mg raz na dobę (u pacjentów wcześniej nieleczonych), wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 2613 pacjentów z przeciętnym czasem terapii 95,3 tygodnia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (≥10%), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty (≥1/100 do <1/10). W terapii z kobicystatem (średni czas leczenia 58,4 tygodnia) odsetek działań niepożądanych wynosił 66,5%, z podobnym profilem. Ciężkie działania niepożądane obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości oraz zapalenie wątroby. Występują także zaburzenia metaboliczne, takie jak cukrzyca, hipertriglicerydemia i hiperlipidemia, które mogą zwiększać ryzyko sercowo-naczyniowe. Wysypka, w tym ciężkie postacie jak zespół DRESS i zespół Stevensa-Johnsona, wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
aftowe zapalenie jamy ustnej, cytolityczne zapalenie wątroby, darunawir, darunawir z kobicystatem, darunawir z rytonawirem, dławica piersiowa, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kamica nerkowa, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nefropatia krystaliczna, neuropatia obwodowa, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, stłuszczenie wątroby, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Simvasterol 20 mg
Symwastatyna, dostępna w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA, skutecznie obniżającym syntezę cholesterolu i stężenie LDL-C, VLDL-C oraz triglicerydów, jednocześnie podnosząc poziom HDL-C. W badaniach klinicznych, takich jak HPS, 4S i SEARCH, wykazano, że leczenie symwastatyną (szczególnie w dawkach 20-40 mg) znacząco redukuje ryzyko zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych, poważnych zdarzeń wieńcowych oraz udarów niedokrwiennych. W badaniu HPS u 20 536 pacjentów z chorobą naczyń wieńcowych lub cukrzycą, stosowanie 40 mg symwastatyny przez 5 lat zmniejszyło śmiertelność całkowitą o 12,9% vs 14,7% w grupie placebo (p=0,0003) oraz ryzyko zgonów wieńcowych o 18% (p=0,0005). W badaniu 4S u pacjentów z cholesterolem całkowitym 212-309 mg/dl, dawki 20-40 mg obniżyły śmiertelność o 30% i ryzyko zgonów wieńcowych o 42%.
amputacja kończyny, apolipoproteina B, choroba wieńcowa, choroby sercowo-naczyniowe, dławica piersiowa, HDL cholesterol, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, LDL cholesterol, lipoproteiny LDL, lipoproteiny VLDL, mieszana hiperlipidemia, miopatia, owrzodzenie nóg, pomost aortalno-wieńcowy, poważne zdarzenie naczyniowe, powikłania naczyniowe, przemijający epizod niedokrwienny, przezskórna angioplastyka balonowa, reduktaza HMG-CoA, rewaskularyzacja naczyń obwodowych, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, symwastatyna, triglicerydy, udar, udar niedokrwienny, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie wieńcowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glibetic 3 mg
Preparat Glibetic, zawierający glimepiryd, wymaga stosowania bezpośrednio przed lub w trakcie posiłku w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii, która może manifestować się szerokim spektrum objawów neurologicznych (np. bóle głowy, zaburzenia mowy, drgawki, śpiączka), żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty), oddechowo-sercowo-naczyniowych (bradykardia, płytki oddech) oraz objawów ze strony układu adrenergicznego (pocenie się, palpitacje, dławica piersiowa). Hipoglikemia może klinicznie imitować udar mózgu, co wymaga szczególnej uwagi diagnostycznej. W przypadku wystąpienia objawów hipoglikemii należy natychmiast podać węglowodany, gdyż sztuczne środki słodzące są nieskuteczne. Ciężka lub nawracająca hipoglikemia wymaga pilnej interwencji lekarskiej, a często hospitalizacji.
afazja, bradykardia, brak laktazy, częstoskurcz, dławica piersiowa, drgawka pochodzenia mózgowego, drżenie mięśni, glimepiryd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, leukocyt, morfologia krwi, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niedowład, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, nudność, płytka krwi, płytki oddech, pochodna sulfonylomocznika, śpiączka, stężenie glukozy we krwi, udar mózgowy, wymioty, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie mowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vastan 20 mg
Symwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, po podaniu doustnym ulega w wątrobie przekształceniu do aktywnego beta-hydroksykwasu, który hamuje syntezę cholesterolu na etapie przemiany HMG-CoA w mewalonian. Lek wykazuje wielokierunkowe działanie hipolipemizujące, obniżając stężenie LDL-C (w tym VLDL-C) oraz apolipoproteiny B, a także triglicerydów, jednocześnie podnosząc HDL-C. W badaniach klinicznych, takich jak HPS, 4S i SEARCH, stosowanie symwastatyny w dawkach 20-80 mg/dobę skutkowało istotnym zmniejszeniem ryzyka zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych, poważnych zdarzeń wieńcowych, udarów mózgu oraz konieczności rewaskularyzacji naczyń. W badaniu HPS u 20 536 pacjentów dawka 40 mg/dobę obniżyła śmiertelność całkowitą z 14,7% do 12,9% (p=0,0003) oraz ryzyko zgonów wieńcowych o 18% (5,7% vs 6,9%, p=0,0005).
angioplastyka balonowa, apolipoproteina B, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, HDL cholesterol, hipercholesterolemia pierwotna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hiperlipidemia mieszana, inhibitor reduktazy HMG-CoA, LDL cholesterol, lipoproteiny VLDL, nadciśnienie tętnicze, powikłania makronaczyniowe, przemijający epizod niedokrwienny, rewaskularyzacja naczyń obwodowych, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, triglicerydy, udar mózgu, udar niedokrwienny, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Corsib 10 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna leku Corsib, jest beta-adrenolitykiem o licznych interakcjach farmakologicznych, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca niezalecane jest łączenie bisoprololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, dizopiramid) ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Również antagonisty kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem są przeciwwskazane, szczególnie przy dożylnym podaniu, z powodu ryzyka ciężkiego niedociśnienia i bloku AV. Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa) mogą pogarszać niewydolność serca i wywoływać „nadciśnienie z odbicia” przy nagłym odstawieniu. W innych wskazaniach bisoprolol wymaga ostrożności w połączeniu z antagonistami kanału wapniowego typu dihydropirydyny, lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron), beta-adrenolitykami miejscowymi, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (z uwagi na ryzyko hipoglikemii i maskowanie jej objawów), a także niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, beta-sympatykomimetykami i lekami znieczulającymi. Monitorowanie EKG, ciśnienia tętniczego oraz glikemii jest wskazane w trakcie terapii skojarzonej.
antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, nieselektywny beta-adrenolityk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przełom nadciśnieniowy, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo to preparat złożony z inhibitora ACE (ramipryl) oraz selektywnego antagonisty receptorów β1-adrenergicznych (bisoprolol), kod ATC: C09BX05. Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, hamuje konwertazę angiotensyny, co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II, rozszerzenia naczyń, zahamowania rozkładu bradykininy oraz obniżenia wydzielania aldosteronu. Bisoprolol, o długim okresie półtrwania 10-12 godzin i maksymalnym stężeniu w surowicy po 3-4 godzinach, działa poprzez selektywną blokadę receptorów β1, zmniejszając częstość akcji serca, pojemność minutową oraz zużycie tlenu, bez istotnego wpływu na receptory β2 i procesy metaboliczne. Maksymalny efekt hipotensyjny bisoprololu osiągany jest po około 2 tygodniach, natomiast ramipryl wykazuje pełne działanie po 3-4 tygodniach stosowania, utrzymując efekt do 24 godzin po pojedynczej dawce.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista receptorów β1-adrenergicznych, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, działanie agonistyczne, działanie inotropowe ujemne, działanie wazodylatacyjne, działanie wazokonstrykcyjne, efekt hipotensyjny, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, lek beta1-adrenolityczny, mięsień gładki oskrzeli, naczynie krwionośne, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania, opór dróg oddechowych, opór obwodowy, opór tętniczy obwodowy, pojemność minutowa serca, prolek ramiprylu, przepływ osocza przez nerki, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, receptor β2, renina, retencja sodu i wody, stabilizacja błon komórkowych, stężenie w surowicy, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ współczulny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Brinzolamide Accord 10 mg/ml
Brinzolamide Accord, sulfonamidowy inhibitor anhydrazy węglanowej stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu (10 mg/ml zawiesina), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący zarówno reakcje miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. W badaniach klinicznych na 2732 pacjentach najczęściej obserwowano zaburzenia smaku (6,0%) manifestujące się gorzkim lub nietypowym posmakiem oraz przejściowe niewyraźne widzenie (5,4%) utrzymujące się od kilku sekund do minut po aplikacji. Inne działania niepożądane o różnej częstości występowania obejmują m.in. zapalenia błon śluzowych nosa i gardła, zmiany hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, wzrost chlorków w surowicy), reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (apatia, depresja, bezsenność), neurologiczne (zawroty głowy, parestezje), a także liczne objawy okulistyczne, takie jak podrażnienie, ból, przekrwienie, nadżerki i zapalenia rogówki. Rzadkie, ale poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
arytmia, astma, bradykardia, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja ruchowa, inhibitor anhydrazy węglanowej, nadciśnienie, nadwrażliwość, nadżerka rogówki, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, przekrwienie spojówek, punktowate zapalenie rogówki, szum w uszach, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, upośledzenie pamięci, zaburzenie smaku, zaburzenie wzwodu, zapalenie nosa i gardła, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie zatok, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tadalafil PMCS 5 mg
Lek Tadalafil PMCS, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tadalafil lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (60,68 mg w dawce 5 mg, 121,36 mg w 10 mg oraz 242,72 mg w 20 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z organicznymi azotanami oraz lekami pobudzającymi cyklazę guanylową (np. riocyguat) ze względu na ryzyko znacznego, niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego. Ponadto, tadalafil nie powinien być stosowany u mężczyzn z chorobami serca, u których aktywność seksualna jest niewskazana, w tym po zawale serca w ciągu ostatnich 90 dni, z niestabilną dławicą piersiową, niewydolnością serca co najmniej II stopnia wg NYHA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niekontrolowanymi zaburzeniami rytmu serca, nieprawidłowym ciśnieniem tętniczym (poniżej 90/50 mm Hg lub niekontrolowanym nadciśnieniem) oraz po udarze w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Przeciwwskazaniem jest także utrata wzroku w jednym oku z powodu nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION).
Wskazane jest również odradzanie stosowania tadalafilu u pacjentów z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy ze względu na zawartość laktozy w preparacie. Ostrożność należy zachować u pacjentów z graniczną wydolnością układu sercowo-naczyniowego, w tym z niewydolnością serca I stopnia wg NYHA, po zawale mięśnia sercowego sprzed ponad 90 dni z utrzymującymi się nieprawidłowościami funkcji mięśnia sercowego oraz z kontrolowanym, ale niestabilnym nadciśnieniem tętniczym. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena kardiologiczna. Dodatkowo, pacjentom z czynnikami ryzyka NAION (wiek >50 lat, cukrzyca, nadciśnienie, choroba wieńcowa, dyslipidemia, palenie tytoniu, anatomiczne nieprawidłowości nerwu wzrokowego) należy odradzić stosowanie tadalafilu ze względu na ryzyko zaburzeń widzenia. Należy także zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków hipotensyjnych z powodu potencjalnego nasilenia działania obniżającego ciśnienie tętnicze.
arytmia, azotany, choroba wieńcowa, cyklaza guanylowa, dławica piersiowa, dyslipidemia, inhibitor PDE5, klasyfikacja NYHA, laktoza, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na tadalafil, NAION, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, riocyguat, tlenek azotu, udar mózgu, wydolność układu sercowo-naczyniowego, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neuroas 150 mg
Neuroas w dawce 150 mg w postaci tabletek dojelitowych zawiera kwas acetylosalicylowy i jest wskazany do długotrwałej terapii prewencyjnej wtórnej schorzeń sercowo-naczyniowych. Lek stosuje się u pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego, ze stabilną dławicą piersiową, z wywiadem niestabilnej dławicy piersiowej (po ustabilizowaniu stanu), po zabiegach kardiochirurgicznych CABG oraz angioplastyce wieńcowej (po fazie ostrej), a także w profilaktyce wtórnej po incydentach niedokrwienia mózgu (TIA, CVA) pod warunkiem wykluczenia krwawień wewnątrzczaszkowych. Tabletki dojelitowe zapewniają uwalnianie substancji czynnej w jelicie cienkim, co zmniejsza ryzyko podrażnienia błony śluzowej żołądka i ogranicza działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego.
angioplastyka wieńcowa, CABG, CVA, dławica piersiowa, krwawienie wewnątrzmózgowe, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, niedokrwienie mózgowo-naczyniowe, niestabilna dławica piersiowa, podrażnienie przewodu pokarmowego, pomosty aortalno-wieńcowe, przejściowe niedokrwienie mózgu, restenoza, schorzenia sercowo-naczyniowe, tabletka dojelitowa, TIA, właściwości przeciwpłytkowe, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin Combi 10 mg + 10 mg
Lek Vilpin Combi, zawierający peryndopryl (w postaci tozylanu) oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych wynikających z działania obu substancji czynnych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, senność, parestezje), narządów zmysłów (zaburzenia widzenia, szum uszny), sercowo-naczyniowe (obrzęki, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze), układu oddechowego (suchy kaszel, duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), skórne (świąd, wysypka) oraz mięśniowo-szkieletowe (obrzęk stawów, kurcze mięśni). Częstość występowania tych działań waha się od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo często (≥1/10), co wymaga szczególnej uwagi zwłaszcza na początku leczenia.
amlodypina, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, inhibitor ACE, kaszel napadowy, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, ostra niewydolność nerek, parestezja, peryndopryl, szum uszny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elin 250 mcg + 35 mcg
Elin, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny zawierający 250 mikrogramów norgestymatu i 35 mikrogramów etynyloestradiolu, jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na składniki leku oraz u osób z nietolerancją laktozy (89,203 mg/tabletka). Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z ryzykiem zakrzepowo-zatorowym: czynna lub przebyta żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ), w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, a także dziedziczne lub nabyte predyspozycje takie jak oporność na APC, niedobory antytrombiny III, białka C i S. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentek po dużych zabiegach chirurgicznych z długotrwałym unieruchomieniem oraz u tych z wysokim ryzykiem ŻChZZ wynikającym z wielu czynników ryzyka.
antykoagulant toczniowy, ciężkie nadciśnienie, cukrzyca z objawami naczyniowymi, czynnik V Leiden, dławica piersiowa, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, glekaprewir, gruczolak wątroby, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, marskość wątroby, migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, nietolerancja laktozy, norgestymat, nowotwór estrogenozależny, nowotwór wątroby, ombitaswir, oporność na APC, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienia mózgu, rak endometrium, rak piersi, sofosbuwir, tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa