Właściwości farmakodynamiczne
Corsib 2,5 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Corsib

Bisoprololu fumaran, będący substancją czynną preparatu Corsib, należy do grupy farmakoterapeutycznej selektywnych beta-adrenolityków (kod ATC: C07AB07). Jest to lek o wyraźnie określonym mechanizmie działania i potwierdzonej skuteczności w leczeniu różnych stanów klinicznych, w tym przewlekłej niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej.¹

Mechanizm działania

Bisoprololu fumaran charakteryzuje się wysoką selektywnością w stosunku do receptorów beta-1-adrenergicznych. Jest to lek pozbawiony wewnętrznego działania agonistycznego oraz istotnego działania stabilizującego błony komórkowe. Wykazuje jedynie niewielkie powinowactwo do receptorów beta-2 znajdujących się w mięśniach gładkich oskrzeli i naczyń oraz receptorów beta-2 odpowiedzialnych za regulację metabolizmu. Ta specyficzność powoduje, że bisoprololu fumaran zasadniczo nie wpływa na opór oskrzelowy ani na efekty metaboliczne zależne od receptorów beta-2. Selektywność leku wobec receptorów beta-1-adrenergicznych znacząco przekracza zakres dawek terapeutycznych.²

Efekty w przewlekłej niewydolności serca

Skuteczność bisoprololu fumaranu w leczeniu przewlekłej niewydolności serca została potwierdzona w badaniach klinicznych o dużej skali. W badaniu CIBIS II uczestniczyło 2647 pacjentów, z których 83% (n=2202) miało niewydolność serca klasy III według klasyfikacji NYHA, a 17% (n=445) klasy IV. Wszyscy pacjenci cierpieli na stabilną, objawową niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory poniżej 35% (określoną w badaniu echokardiograficznym). Wyniki badania wykazały istotną klinicznie redukcję całkowitej śmiertelności z 17,3% do 11,8%, co stanowi względne zmniejszenie o 34%.³

Ponadto zaobserwowano znaczące zmniejszenie:

• Liczby nagłych zgonów o 44% (3,6% w porównaniu z 6,3% w grupie placebo)⁴
• Epizodów niewydolności serca wymagających hospitalizacji o 36% (12% w porównaniu z 17,6%)⁵

Istotną obserwacją była także znacząca poprawa stanu klinicznego pacjentów, ocenianego według klasyfikacji NYHA. W okresie włączania bisoprololu fumaranu do terapii i zwiększania jego dawki, pacjenci byli hospitalizowani z powodu bradykardii (0,53%), niedociśnienia tętniczego (0,23%) oraz ostrej dekompensacji niewydolności serca (4,97%). Co istotne, częstość hospitalizacji w grupie otrzymującej bisoprololu fumaran nie przewyższała częstości w grupie placebo (odpowiednio 0%, 0,3% i 6,74%). W całym okresie badania odnotowano 20 śmiertelnych lub prowadzących do kalectwa udarów w grupie bisoprololu fumaranu i 15 w grupie placebo.⁶

Kolejne istotne badanie kliniczne – CIBIS III – objęło 1010 pacjentów w wieku ≥ 65 lat z przewlekłą niewydolnością serca o nasileniu łagodnym do umiarkowanego (klasa II lub III według NYHA) oraz frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 35%. Uczestnicy badania nie byli wcześniej leczeni inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami ani antagonistami receptora angiotensyny. Protokół badania zakładał leczenie kombinacją bisoprololu fumaranu i enalaprylu przez okres od 6 do 24 miesięcy, poprzedzone wstępnym 6-miesięcznym leczeniem jednym z tych leków.⁷

Podczas wstępnej fazy leczenia samym bisoprololem fumaranem zaobserwowano zwiększoną tendencję do nasilenia przewlekłej niewydolności serca. Jednakże w analizie per protocol nie wykazano niższej skuteczności terapii rozpoczętej od bisoprololu fumaranu w porównaniu z terapią rozpoczętą od enalaprylu. Złożony punkt końcowy obejmujący zgon i hospitalizację na zakończenie badania występował z podobną częstością w obu grupach (32,4% w grupie rozpoczynającej leczenie od bisoprololu fumaranu vs. 33,1% w grupie rozpoczynającej od enalaprylu, w populacji per protocol). Badanie to wykazało, że bisoprololu fumaran może być stosowany również u osób w podeszłym wieku z przewlekłą niewydolnością serca o nasileniu łagodnym do umiarkowanego.⁸

Efekty w nadciśnieniu tętniczym i dławicy piersiowej

Mechanizm działania bisoprololu fumaranu w leczeniu nadciśnienia tętniczego, podobnie jak innych selektywnych beta-1-adrenolityków, nie jest w pełni wyjaśniony. Wiadomo jednak, że lek znacząco zmniejsza aktywność reninową osocza, co może być jednym z czynników odpowiedzialnych za jego efekt hipotensyjny.⁹

Podstawowe działanie bisoprololu fumaranu w układzie sercowo-naczyniowym polega na blokowaniu receptorów beta w sercu, co hamuje odpowiedź na aktywację układu współczulnego. Prowadzi to do zmniejszenia:

• Częstości akcji serca
• Kurczliwości mięśnia sercowego

W konsekwencji zmniejsza się zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co jest szczególnie korzystne u pacjentów z chorobą wieńcową.¹⁰

Przy doraźnym zastosowaniu bisoprololu fumaranu u pacjentów z chorobą wieńcową bez towarzyszącej przewlekłej niewydolności serca obserwuje się spowolnienie czynności serca i zmniejszenie objętości wyrzutowej. Skutkuje to redukcją pojemności minutowej serca oraz zużycia tlenu przez mięsień sercowy. W przypadku długotrwałego stosowania leku początkowo zwiększony opór obwodowy ulega zmniejszeniu, co stanowi dodatkowy mechanizm działania hipotensyjnego.¹¹