BCRP
BCRP (Breast Cancer Resistance Protein), znany również jako ABCG2, to białko transportowe należące do nadrodziny transporterów ABC (ATP-binding cassette). Jest to ważny transporter błonowy, który odgrywa kluczową rolę w mechanizmach oporności wielolekowej poprzez aktywne usuwanie różnych substancji z komórek.
BCRP jest fizjologicznie obecny w łożysku, wątrobie, jelitach i barierze krew-mózg, gdzie pełni funkcję ochronną przed ksenobiotykami. W kontekście klinicznym, nadekspresja BCRP w komórkach nowotworowych prowadzi do zmniejszonej wewnątrzkomórkowej akumulacji wielu leków przeciwnowotworowych, w tym antracyklin, inhibitorów topoizomerazy I oraz inhibitorów kinaz tyrozynowych, co skutkuje obniżoną skutecznością terapii.
Inhibitory BCRP, takie jak fumitremorgin C i jego pochodne, są badane jako potencjalne środki zwiększające skuteczność chemioterapii poprzez blokowanie mechanizmu wyrzutu leków. BCRP wpływa również na farmakokinetykę wielu leków nieonkologicznych, co może prowadzić do istotnych interakcji lekowych. Polimorfizmy genu ABCG2 kodującego BCRP mogą znacząco wpływać na indywidualną odpowiedź na leczenie i podatność na działania niepożądane.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inegy 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między tymi substancjami przy jednoczesnym podaniu. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ) glukuronidu ezetymibu osiąganym w 1-2 godziny, a samego ezetymibu w 4-12 godzin. Biodostępność ezetymibu nie jest wpływana przez spożycie posiłków. Symwastatyna ma niską biodostępność (<5%) z powodu intensywnego wychwytu wątrobowego, a jej aktywne metabolity osiągają maksymalne stężenia w osoczu między 1,3 a 2,4 godziną po podaniu. Obie substancje wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronid 88-92%, symwastatyna 95%). Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, natomiast beta-hydroksykwasu symwastatyny około 1,9 godziny. Metabolizm ezetymibu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalanie z żółcią, a symwastatyna jest metabolizowana do aktywnego beta-hydroksykwasu w wątrobie, z minimalną dostępnością aktywnej formy w krążeniu ogólnym.
BCRP, beta-hydroksykwas, bezwzględna biodostępność, białka osocza, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, ezetymib i symwastatyna, gen SLCO1B1, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, przeszczepienie nerki, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Child-Pugh, wątroba, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linorion 25 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów S(-) i R(+), z szybkim wchłanianiem i osiąganiem Cmax w 0,5-2 godziny po podaniu. Wchłanianie jest liniowo zależne od dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje kumulacji. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek podawano niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest obecny w spermie w śladowych ilościach (<0,01% dawki). Metabolizm nie obejmuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami tych enzymów. Lek nie jest substratem ani inhibitorem wielu transporterów błonowych, co dodatkowo ogranicza potencjalne interakcje.
BCRP, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, BSEP, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP, okres półtrwania, szpiczak mnogi, transferaza UDP-glukuronylowa, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvezen Neo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną ze względu na 7-krotny wzrost AUC rozuwastatyny oraz 3,4- do 12-krotny wzrost AUC ezetymibu, co znacząco zwiększa ryzyko toksyczności. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl i fenofibrat, podnoszą stężenia rozuwastatyny (2-krotnie) i ezetymibu (1,5-1,7-krotnie), a ich kojarzenie z dawką 40 mg + 10 mg Suvezen Neo jest przeciwwskazane z powodu ryzyka miopatii i kamicy żółciowej. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują około 3-krotny wzrost ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając dostosowania dawki. Ponadto, leki takie jak klopidogrel i tikagrelor zwiększają ryzyko kumulacji rozuwastatyny i jej działań niepożądanych, w tym rabdomiolizy. Interakcje z lekami zobojętniającymi (wodorotlenek glinu/magnezu) i kolestyraminą obniżają odpowiednio o około 50% i 55% stężenia rozuwastatyny i ezetymibu, co może osłabiać efekt terapeutyczny.
antagoniści witaminy K, atazanawir z rytonawirem, AUC, BCRP, cholesterol LDL, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustne środki antykoncepcyjne, działanie hepatotoksyczne, erytromycyna, etynyloestradiol, fenofibrat, fibraty, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitory białek transportujących, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu, kamica żółciowa, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, klopidogrel, kolestyramina, kumaryny, kwas fusydowy, leki hipolipemizujące, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, lewonorgestrel, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, statyny, tikagrelor, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Krka 5 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną zaleca się wprowadzenie i kontynuację standardowej diety hipolipemizującej. Dawkowanie leku powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając wyjściowe stężenie cholesterolu, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego oraz ryzyko działań niepożądanych. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5 lub 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach. Maksymalna dawka to 40 mg, jednak dawki 30 i 40 mg są zarezerwowane dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pozostających pod ścisłą kontrolą lekarską. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się dawkę początkową 5 mg, przy czym stosowanie dawek 30 i 40 mg jest przeciwwskazane. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz z czynną chorobą wątroby stosowanie rozuwastatyny jest przeciwwskazane.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simvachol 40 mg
Symwastatyna, będąca prolekiem w formie nieaktywnego laktonu, po podaniu doustnym ulega hydrolizie w wątrobie do aktywnego beta-hydroksykwasu, który działa jako inhibitor reduktazy HMG-CoA. Lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, jednak biodostępność aktywnego metabolitu jest niska (<5%) z powodu intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1-2 godzinach, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na jego wchłanianie. Symwastatyna wykazuje wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza oraz brak kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co ma istotne implikacje kliniczne w kontekście interakcji lekowych. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (~60% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~13% dawki) w ciągu 96 godzin.
BCRP, beta-hydroksykwas, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450 3A4, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ustrojowa, farmakokinetyka symwastatyny, gen SLCO1B1, hydroliza, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, krążenie ogólne, lakton nieaktywny, OATP1B1, rabdomioliza, stężenie maksymalne, substancja czynna, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crosuvo Plus 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów, u których uzyskano kontrolę hipercholesterolemii podczas terapii oddzielnymi składnikami w dawkach odpowiadających preparatowi złożonemu. Terapia powinna być inicjowana preparatami oddzielnymi, a po ustaleniu odpowiedniej dawki możliwe jest przejście na produkt złożony. Zalecana dawka dobowa to jedna tabletka, przyjmowana niezależnie od posiłku, z zachowaniem stałej pory podawania. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z predyspozycjami do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg rozuwastatyny, stosując oddzielne preparaty. Stosowanie dawki 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazane u tych grup pacjentów. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh > 7) stosowanie produktu jest przeciwwskazane lub niezalecane.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynniki predysponujące do miopatii, dysfagia, ekspozycja na rozuwastatynę, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kwasy żółciowe, lipidy, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, środek wiążący kwasy żółciowe, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin MSN 40 mg
Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej metabolizm nie jest istotnie zależny od cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z tym układem enzymatycznym. Jednakże, inhibitory transporterów, takie jak cyklosporyna (7-krotny wzrost AUC) oraz inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotny wzrost AUC i 7-krotny wzrost Cₘₐₓ), znacząco zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Gemfibrozyl podwaja Cₘₐₓ i AUC rozuwastatyny, a jednoczesne stosowanie dawki 40 mg z fibratami jest przeciwwskazane. Kwas fusydynowy i tikagrelor również zwiększają ryzyko działań niepożądanych mięśniowych i nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania kinazy kreatynowej i funkcji nerek. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cₘₐₓ o 30%, co należy uwzględnić w planowaniu terapii.
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, ezetymib, fibrat, fostamatinib, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, INR, kampatynib, kinaza kreatynowa, klopidogrel, kwas fusydynowy, lek przeciw nadkwaśności, lopinawir, mialgia, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, sofosbuwir, teryflunomid, tikagrelor, welpataswir, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib wykazuje przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotną), osiągając stan równowagi dynamicznej w ciągu 10-14 dni. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) sunitynibu pojawia się po 6-12 godzinach (tmax), a biodostępność leku nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji sunitynibu jest bardzo duża (2230 l), co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim drogą kałową (61% dawki), z uzupełniającym wydalaniem nerkowym (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin, co sprzyja utrzymaniu terapeutycznych stężeń i kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
AUC, BCRP, białko oporności raka piersi, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, farmakokinetyka pierwszego rzędu, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stała Ki, stan równowagi dynamicznej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zaranta 10 mg
Rozuwastatyna powinna być stosowana jako element kompleksowej terapii hipercholesterolemii, łącznie z dietą obniżającą stężenie cholesterolu. Dawka początkowa u dorosłych wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji po 4 tygodniach. Maksymalna dawka to 40 mg/dobę, z zastrzeżeniem, że dawki 30 i 40 mg są zarezerwowane dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70 roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg, bez konieczności dalszej modyfikacji ze względu na wiek. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a dawki 30 i 40 mg są przeciwwskazane. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz z czynną chorobą wątroby jest przeciwwskazane.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba wątroby, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie cholesterolu, działanie niepożądane, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, różnica etniczna, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, stężenie cholesterolu, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Kastel 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Kastel zawiera rozuwastatynę i ramipryl, które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może ulegać znacznemu zwiększeniu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych transporterów, co podnosi ryzyko miopatii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do łącznego stosowania z cyklosporyną, która zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują 3- do 7-krotne wzrosty ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając redukcji dawki do maksymalnie 10 mg/dobę. Podobnie darolutamid i regorafenib zwiększają AUC rozuwastatyny odpowiednio 5,2- i 3,8-krotnie. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl (1,9-krotne zwiększenie AUC), oraz niacyna w dawkach >1 g/dobę zwiększają ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z rozuwastatyną. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek magnezu i glinu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, dlatego zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu między podaniem. Erytromycyna zmniejsza AUC rozuwastatyny o 20%, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Tikagrelor może zwiększać ryzyko kumulacji rozuwastatyny i nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji nerek i poziomu kinazy fosfokreatynowej.
atazanawir z rytonawirem, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ezetymib, fibraty, flukonazol, hepatotoksyczność statyn, hipercholesterolemia, inhibitor ACE, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas nikotynowy, lek zobojętniający, miopatia, OATP1B1, perystaltyka jelit, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna i ramipryl, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, spadek ciśnienia tętniczego, tikagrelor, welpataswir, wodorotlenek magnezu i glinu - Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna produktu Zahron, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z inhibicją wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, co prowadzi do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Pomimo słabego metabolizmu przez cytochrom P450, interakcje z lekami takimi jak cyklosporyna (7,1-krotne ↑ AUC), inhibitory proteazy (3,1-7-krotne ↑ AUC), sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir (7,4-krotne ↑ AUC) czy darolutamid (5,2-krotne ↑ AUC) znacząco zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga dostosowania dawki lub przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z fibratami (np. gemfibrozyl 1,9-krotne ↑ AUC), kwasem fusydowym oraz tikagrelorem, które podnoszą ryzyko miopatii i uszkodzenia nerek. Ponadto, stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy zawierających wodorotlenek glinu i magnezu obniża stężenie rozuwastatyny o około 50%, co może osłabiać jej skuteczność terapeutyczną.
antagonista witaminy K, BCRP, CPK, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, INR, itrakonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir, tikagrelor, warfaryna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio 20 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną (Suvardio) u pacjentów z hipercholesterolemią należy wdrożyć standardową dietę niskocholesterolową, którą pacjent powinien kontynuować przez cały okres leczenia. Dawka początkowa wynosi zwykle 5 mg lub 10 mg doustnie raz na dobę, dostosowywana indywidualnie w zależności od stężenia cholesterolu, ryzyka sercowo-naczyniowego oraz tolerancji leku. Po 4 tygodniach możliwe jest zwiększenie dawki, jednak dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, zwłaszcza z rodzinną hipercholesterolemią, i powinna być stosowana pod nadzorem specjalisty. W badaniach profilaktyki zdarzeń sercowo-naczyniowych stosowano dawkę 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg, bez konieczności dalszych modyfikacji związanych z wiekiem. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a stosowanie 40 mg jest przeciwwskazane; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lek jest przeciwwskazany. W przypadku zaburzeń czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) zaleca się dawkę 5 mg i ocenę funkcji nerek, natomiast u pacjentów z aktywną chorobą wątroby stosowanie rozuwastatyny jest przeciwwskazane.
BCRP, białko transportowe, ciężka hipercholesterolemia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka miopatii, dieta niskocholesterolowa, dieta zmniejszająca stężenie cholesterolu, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Romazic 20 mg
Romazic (rozuwastatyna) wymaga indywidualnego ustalania dawki, z uwzględnieniem celu terapeutycznego, stężenia cholesterolu oraz czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Dawka początkowa u dorosłych wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią, zwłaszcza rodzinną, pod ścisłą kontrolą specjalisty. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 mg (wiek 6-9 lat) do 5-10 mg (wiek 10-17 lat), z maksymalną dawką odpowiednio 10 mg i 20 mg. U dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka maksymalna to 20 mg/dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat. U pacjentów powyżej 70 roku życia dawka początkowa to 5 mg, z ostrożnym zwiększaniem do 20 mg. Pacjenci z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) powinni rozpoczynać terapię od 5 mg, a dawka 40 mg jest przeciwwskazana. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, Romazic, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezehron Duo 30 mg + 10 mg
Ezehron Duo to lek łączący rozuwastatynę i ezetymib, wykazujący istotne interakcje farmakokinetyczne. Podanie 10 mg rozuwastatyny z 10 mg ezetymibu zwiększa AUC rozuwastatyny 1,2-krotnie. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, ma biodostępność około 20%, jest silnie wiązana z białkami osocza (~90%) i wykazuje farmakokinetykę liniową z okresem półtrwania około 19 godzin. Metabolizm ograniczony (ok. 10% dawki), głównie przez CYP2C9, z aktywnym metabolitem N-demetylowym o 50% mniejszej aktywności. Wydalana głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (ClCr <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitu wzrastają odpowiednio 3- i 9-krotnie. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh 8-9) ekspozycja na rozuwastatynę wzrasta co najmniej dwukrotnie. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
BCRP, biodostępność, cholesterol LDL, CYP2C9, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, glukuronidacja, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, OATP-C, OATP1B1, okres półtrwania, polimorfizm ABCG2, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roxan 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna produktu Roxan (15 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, natomiast dla dawki 20 mg jest niższa (66%) przy podaniu na czczo, ale wzrasta o 39% przy podaniu z posiłkiem, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawki 15 mg z posiłkiem. Rywaroksaban wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i silne wiązanie z białkami osocza (92-95%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 50% dawki w postaci niezmienionej i metabolitów), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób, a u osób starszych 11-13 godzin. W badaniach klinicznych stężenia maksymalne po dawce 20 mg wynosiły średnio 215 μg/l, a minimalne 32 μg/l po 24 godzinach.
BCRP, biodostępność doustna, Cmax, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, dysfagia, dystalna część jelita cienkiego, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, Neoplastin, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okrężnica wstępująca, P-glikoproteina, proksymalny odcinek jelita cienkiego, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Verpyllo 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Verpyllo (20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny oraz umiarkowaną biodostępnością na poziomie 61%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) i minimalny metabolizm, co potwierdza brak indukcji lub hamowania izoenzymów CYP450. Eliminacja bilastyny odbywa się głównie w postaci niezmienionej – 28,3% z moczem i 66,5% z kałem, z czasem półtrwania około 10 godzin u zdrowych osób, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, a zmienność międzyosobnicza jest niewielka, co ułatwia przewidywanie stężeń terapeutycznych.
ADME, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, AUC, BCRP, biodostępność bilastyny, Cmax, cytochrom P450, czas półtrwania, dawka leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, GFR, glikoproteina p, liniowa farmakokinetyka, OAT1, OAT3, OATP, OCT2, procesy ADME, przewlekła pokrzywka, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Krka 15 mg
Rozuwastatyna (Rosuvastatin Krka) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazań klinicznych, wieku pacjenta, funkcji nerek i wątroby oraz czynników genetycznych i etnicznych. Standardowa dawka początkowa u dorosłych z hipercholesterolemią wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, przy czym dawki 30 i 40 mg wymagają nadzoru specjalisty ze względu na ryzyko działań niepożądanych. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe to 5 mg/dobę, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 10 mg (6-9 lat) i 20 mg (10-17 lat). W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej u dzieci dawka maksymalna wynosi 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg bez konieczności dalszej modyfikacji ze względu na wiek.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakoterapia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, terapia rozuwastatyną, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Medical Valley 20 mg
Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportowana przez nośniki OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; w takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki oraz ścisłe monitorowanie kliniczne. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, wymagając zmniejszenia dawki i monitorowania. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie atorwastatyny, co wymaga kontroli skuteczności terapii. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a ich jednoczesne stosowanie, zwłaszcza letermowiru z cyklosporyną, jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, BCRP, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, detoksykacja, digoksyna, diltiazem, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, funkcja wątroby, gemfibrozyl, hepatocyt, hepatotoksyczność, hepatotoksyczność statyn, induktor CYP3A4, induktor cytochromu P450, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, miopatia, noretysteron, P-glikoproteina, pochodna kwasu fibrynowego, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, transporter OATP1B1, transporter OATP1B3, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Triveram 40 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE (peryndopryl) z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m²). Ponadto, stosowanie peryndoprylu z produktami zawierającymi sakubitryl/walsartan jest przeciwwskazane z powodu wysokiego ryzyka obrzęku naczynioruchowego, wymagając 36-godzinnej przerwy między terapiami. Inne leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego to racekadotryl, inhibitory mTOR oraz gliptyny. W przypadku atorwastatyny, metabolizowanej przez CYP3A4 i transportery OATP1B1/1B3 oraz P-gp, istotne są interakcje z inhibitorami CYP3A4, które mogą zwiększać ryzyko miopatii, zwłaszcza w połączeniu z glekaprewirem i pibrentaswirem, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, BCRP, białko oporności raka piersi, choroba miażdżycowa, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dializa, ewerolimus, glekaprewir/pibrentaswir, glikoproteina p, gliptyna, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kotrimoksazol, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, linagliptyna, miopatia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, OATP1B1, OATP1B3, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa efluksowa, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, siarczan dekstranu, sitagliptyna, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, sulfametoksazol, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, transporter wątrobowy, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie wątroby, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Roswera 20 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem dla wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC, przeciwwskazanie do łącznego stosowania), inhibitorami proteazy (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotne zwiększenie AUC, maksymalna dawka rozuwastatyny 10 mg) oraz gemfibrozylem (1,9-krotne zwiększenie AUC, maksymalna dawka 20 mg, przeciwwskazane dawki 30 i 40 mg). Inne leki, takie jak darolutamid, regorafenib czy sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir, również znacząco zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania lub unikania jednoczesnego stosowania. W przeciwieństwie do wielu statyn, rozuwastatyna nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji metabolicznych.
adherencja, antagonista witaminy K, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza fosfokreatynowa, kwas fusydowy, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niedoczynność tarczycy, norgestrel, OATP1B1, pole pod krzywą AUC, rabdomioliza, tikagrelor, transaminaza, triglicerydy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Medical Valley 10 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) w osoczu (56% vs. 44%). Po podaniu doustnym szybko się wchłania, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny, a farmakokinetyka jest liniowa względem dawki. Wchłanianie jest nieznacznie obniżone przez posiłki wysokotłuszczowe (spadek AUC o 20%, Cmax o 50%), jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłków. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w 23-29%, nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych interakcji z transporterami leków (BCRP, MRP, OAT, OCT, MATE). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (90% w moczu, 4% w kale), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób. Metabolity stanowią niewielki procent wydalonej dawki (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%).
aktywność AST, BCRP, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, dializa, klirens kreatyniny, lenalidomid, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, substrat leku, szpiczak mnogi, transportery anionów organicznych, wchłanianie lenalidomidu, wydalanie lenalidomidu, zaburzenia czynności nerek, zespoły mielodysplastyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zaranta 30 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Zaranta, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się maksymalnym stężeniem w osoczu po około 5 godzinach od podania doustnego oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek jest intensywnie wychwytywany przez wątrobę, z objętością dystrybucji około 134 l i wysokim (90%) wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, a jej metabolity wykazują mniejszą lub brak aktywności klinicznej. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5% niezmienionej substancji). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna po wielokrotnym podaniu. Nie obserwuje się istotnych różnic farmakokinetycznych związanych z wiekiem i płcią u dorosłych, a u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną ekspozycja jest porównywalna lub niższa niż u dorosłych.
ABCG2, BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym 2C19, izoenzym 2D6, izoenzym 3A4, klirens osoczowy, LDL-C, lipoproteiny o niskiej gęstości, ludzki hepatocyt, N-demetylowana pochodna, okres półtrwania, pochodna laktonowa, polimorfizm genetyczny SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna wapniowa, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, transporter OATP-C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crestor 20 mg
Rozuwastatyna (Crestor) powinna być stosowana wraz z dietą obniżającą stężenie cholesterolu, a dawkowanie indywidualizowane zgodnie z wytycznymi klinicznymi, uwzględniając cel terapeutyczny i odpowiedź pacjenta. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Dawka 20 mg była stosowana w badaniach klinicznych dotyczących redukcji ryzyka sercowo-naczyniowego. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się dawkę początkową 5 mg, przy czym stosowanie dawki 40 mg jest przeciwwskazane u tych grup. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz z aktywną chorobą wątroby lek jest przeciwwskazany. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz z określonymi polimorfizmami genetycznymi zwiększającymi ekspozycję na rozuwastatynę zaleca się dawkę początkową 5 mg i unikanie dawki 40 mg.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio 40 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną (Suvardio) u pacjentów z hipercholesterolemią należy wdrożyć standardową dietę obniżającą cholesterol, którą kontynuuje się podczas lecowania. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5 mg lub 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach w zależności od odpowiedzi terapeutycznej i tolerancji. Maksymalna dawka to 40 mg, stosowana wyłącznie w szczególnych przypadkach, takich jak ciężka hipercholesterolemia, wysoki ryzyko sercowo-naczyniowe lub rodzinna hipercholesterolemia, pod ścisłą kontrolą specjalisty. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych skuteczna dawka to 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg. U osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a stosowanie 40 mg jest przeciwwskazane; u ciężkich zaburzeń nerek lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) dawkę należy ograniczyć do 5-20 mg, a stosowanie u pacjentów z aktywną chorobą wątroby jest przeciwwskazane.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Medreg 20 mg
Atorwastatyna ulega istotnym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, głównie poprzez metabolizm w układzie CYP3A4 oraz transportery OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenie atorwastatyny w osoczu, zwiększając ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol) również podnoszą stężenie leku, wskazując na konieczność rozważenia niższej dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie atorwastatyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Inhibitory transporterów białkowych (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania, a stosowanie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane. Dodatkowo, połączenie atorwastatyny z fibratami lub ezetymibem zwiększa ryzyko miopatii, dlatego zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek i ścisłe monitorowanie pacjenta.
amiodaron, azolowy lek przeciwgrzybiczny, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera białkowego, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fusydowy, letermowir, MDR1, miopatia, noretysteron, OATP1B1, OATP1B3, pochodna kwasu fibrynowego, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, styrypentol, telitromycyna, transaminaza, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roxiper 10 mg + 8 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Roxiper, zawierający rozuwastatynę, peryndopryl z tert-butyloaminą oraz indapamid, jest wskazany do stosowania u pacjentów wcześniej skutecznie leczonych poszczególnymi składnikami w stałych dawkach. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, najlepiej przyjmowana rano przed posiłkiem. Roxiper nie jest przeznaczony do inicjacji terapii. W przypadku konieczności modyfikacji dawkowania któregokolwiek ze składników, należy powrócić do stosowania pojedynczych substancji czynnych. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens 30-60 ml/min) w dawkach 10 mg/8 mg/2,5 mg i 20 mg/8 mg/2,5 mg. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zmiana dawkowania nie jest konieczna, natomiast u osób z wynikiem 8-9 punktów w skali Childa-Pugha zaleca się ocenę czynności nerek. Roxiper jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz aktywną chorobą wątroby.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, indapamid, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, peryndopryl, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crestor 10 mg
Leczenie rozuwastatyną (Crestor) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od celu terapeutycznego, wieku, funkcji nerek i wątroby oraz obecności czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Zalecana dawka początkowa u dorosłych z hipercholesterolemią wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłą kontrolą lekarską. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wynoszą 5 mg (6-9 lat) i 5 mg (10-17 lat), z maksymalnymi dawkami odpowiednio 10 mg i 20 mg. U dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to 5-10 mg, a maksymalna 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się dawkę początkową 5 mg, przy czym dawka 40 mg jest przeciwwskazana u tych grup. Stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub aktywną chorobą wątroby jest przeciwwskazane.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wątroby, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, typranawir, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosufy 40 mg
Rosufy (rozuwastatyna) stosuje się doustnie, z dawką początkową 5-10 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając wyjściowe stężenie cholesterolu, ryzyko sercowo-naczyniowe oraz tolerancję leku. W przypadku niedostatecznej odpowiedzi dawkę można zwiększyć po 4 tygodniach, maksymalnie do 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka wynosi 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 mg (wiek 6-17 lat) do maksymalnie 20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka maksymalna to 20 mg/dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat. U pacjentów powyżej 70 lat dawka początkowa to 5 mg, bez konieczności dalszych modyfikacji.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, dieta zmniejszająca stężenie cholesterolu, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, prewencja zdarzeń sercowo-naczyniowych, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, typranawir - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simratio 20 20 mg
Symwastatyna jest podawana w formie nieaktywnego laktonu, który w wątrobie ulega hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, silnego inhibitora reduktazy HMG-CoA. Po doustnym podaniu lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, jednak intensywny efekt pierwszego przejścia wątrobowego powoduje, że do krążenia ogólnego trafia mniej niż 5% dawki w formie aktywnej. Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na jego biodostępność. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, a okres półtrwania beta-hydroksykwasu po dożylnym podaniu wynosi około 1,9 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z kałem (60%) i moczem (13%). Lek jest substratem enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B1 i BCRP, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych.
BCRP, beta-hydroksykwas, białka osocza, biodostępność leku, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane statyn, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, interakcja lekowa, OATP1B1, okres półtrwania, polimorfizm SLCO1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, symwastatyna, wchłanianie leku, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zocor 20 20 mg
Symwastatyna, substancja czynna leku ZOCOR dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest podawana w formie nieaktywnego laktonu, który w wątrobie ulega hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu – silnego inhibitora reduktazy HMG-CoA. Po doustnym podaniu lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, jednak biodostępność formy aktywnej w krążeniu ogólnym wynosi mniej niż 5% z powodu intensywnego wychwytu wątrobowego. Maksymalne stężenie osoczowe osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a jednoczesne przyjmowanie z posiłkiem nie wpływa na farmakokinetykę. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, a lek nie kumuluje się po wielokrotnym podaniu, co jest korzystne dla długotrwałej terapii. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP3A4, a lek jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (60%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%).
allel c.521T>C, BCRP, beta-hydroksykwas, białko OATP1B1, biodostępność, cytochrom P450, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, hepatocyt, hydroliza, kumulacja leku, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, stężenie osoczowe, symwastatyna, transporter BCRP, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza