zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek obejmują szerokie spektrum patologii, które wpływają na zdolność nerek do filtrowania krwi, wydalania produktów przemiany materii i utrzymania homeostazy wodno-elektrolitowej. Mogą mieć charakter ostry (ostre uszkodzenie nerek – AKI) lub przewlekły (przewlekła choroba nerek – PChN), a ich etiologia jest różnorodna, obejmując przyczyny przednerkowe, nerkowe i zanerkowe.
Ostre uszkodzenie nerek charakteryzuje się nagłym spadkiem filtracji kłębuszkowej, wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy o ≥0,3 mg/dl w ciągu 48 godzin lub o ≥50% w ciągu 7 dni, lub zmniejszeniem diurezy poniżej 0,5 ml/kg/h przez co najmniej 6 godzin. Przewlekła choroba nerek definiowana jest jako utrzymujące się przez co najmniej 3 miesiące nieprawidłowości w budowie lub czynności nerek, mające znaczenie dla zdrowia.
Diagnostyka zaburzeń czynności nerek obejmuje badania laboratoryjne (stężenie kreatyniny, mocznika, GFR, badanie moczu), obrazowe (USG, TK, MRI) oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania dysfunkcji, a w przypadkach schyłkowej niewydolności nerek konieczne może być leczenie nerkozastępcze: dializa lub transplantacja nerki.
Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie zaburzeń czynności nerek ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta, gdyż postępująca niewydolność nerek prowadzi do poważnych powikłań wielonarządowych, w tym nadciśnienia tętniczego, niedokrwistości, zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, kwasicy metabolicznej i zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Idarubicyna Accord, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy dostępny w roztworach do wstrzykiwań o stężeniach 5 mg/5 ml, 10 mg/10 ml oraz 20 mg/20 ml, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na idarubicynę lub inne antracykliny, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z ciężką kardiomiopatią, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, ciężką arytmią oraz niekontrolowanymi zakażeniami. Ze względu na ryzyko kumulacyjnej kardiotoksyczności, nie należy stosować leku u pacjentów po przekroczeniu maksymalnych dawek antracyklin lub antrachinonów. Ponadto, idarubicyna jest przeciwwskazana podczas karmienia piersią ze względu na przenikanie do mleka matki i potencjalne poważne działania niepożądane u dziecka.
antrachinon, antracyklina, arytmia, arytmia serca, choroba serca, cytopenia, cytostatyk, działanie kardiotoksyczne, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, niekontrolowane zakażenie, powikłanie infekcyjne, przeciwwskazanie do karmienia piersią, radioterapia śródpiersia, rezerwa szpikowa, ryzyko infekcji, skumulowana dawka, wyniszczenie organizmu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Orizon
Orizon (rysperydon) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, ze względu na zwiększone ryzyko umieralności (4,0% vs. 3,1% placebo; OR 1,21, 95% CI 0,7-2,1) oraz zdarzeń naczyniowo-mózgowych (3,3% vs. 1,2% placebo; OR 2,96, 95% CI 1,34-7,50). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem, gdzie śmiertelność wzrasta do 7,3%. Lek wskazany jest wyłącznie do krótkotrwałego leczenia uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem alzheimerowskim o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, gdy metody niefarmakologiczne zawiodły. Należy unikać stosowania u pacjentów z otępieniem innym niż alzheimerowskie oraz u osób z istniejącymi czynnikami ryzyka udaru mózgu. Monitorowanie pacjentów powinno obejmować ocenę objawów niedociśnienia ortostatycznego, leukopenii, neutropenii (w tym agranulocytozy), objawów pozapiramidowych, a także kontroli glikemii i masy ciała.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, drgawki, działanie przeciwwymiotne, furosemid, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, otępienie, otępienie typu alzheimerowskiego, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, przyrost masy ciała, rysperydon, sedacja, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, termoregulacja, wskaźnik masy ciała, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia zachowania, zdarzenie niepożądane naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Toralis
Produkt leczniczy Toralis łączy lizynopryl, inhibitor ACE, oraz torasemid, diuretyk pętlowy, co wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu pacjentów, zwłaszcza z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek oraz chorobami układu sercowo-naczyniowego. Niedociśnienie tętnicze, szczególnie objawowe, jest częstym ryzykiem u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej, stosujących duże dawki diuretyków lub z hiponatremią. Zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego po zmianie dawki lizynoprylu i/lub torasemidu oraz kontrolę elektrolitów, w tym stężenia potasu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą i przyjmujących leki oszczędzające potas. W przypadku wystąpienia niedociśnienia należy zastosować ułożenie pacjenta na plecach i ewentualne dożylne uzupełnienie płynów 0,9% NaCl. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca dalsze obniżenie ciśnienia jest przewidywalne i zwykle nie wymaga przerwania terapii, chyba że pojawią się objawy niedociśnienia.
blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, działanie ototoksyczne, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor mTOR, kardiomiopatia przerostowa, kolagenoza, lizynopryl, małopłytkowość, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, piorunujące zapalenie wątroby, podwójna blokada RAA, reakcja rzekomoanafilaktyczna, stężenie kreatyniny, torasemid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
Standardowa dawka SITAGLIPTIN BIOTON wynosi 100 mg raz na dobę i jest stosowana w terapii cukrzycy typu 2, często w skojarzeniu z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ, bez konieczności modyfikacji dawek tych leków. W przypadku łączenia z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W razie pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć lek jak najszybciej, jednak nie wolno stosować podwójnej dawki w tym samym dniu. SITAGLIPTIN BIOTON można podawać niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie terapii.
agonista receptora PPARγ, cukrzyca, dializa otrzewnowa, dializoterapia, farmakokinetyka, hemodializa, hipoglikemia, insulina, leczenie skojarzone, metformina, niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amsidyl 75 mg/1,5 ml
Amsidyl (amsakryna) jest lekiem cytostatycznym stosowanym wyłącznie przez doświadczonych onkologów lub pod ich nadzorem, w terapii skojarzonej z innymi cytotoksynami. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest skorygowanie stężenia potasu w surowicy do wartości >4 mEq/l. Standardowa dawka w jednym cyklu wynosi 300-650 mg/m² powierzchni ciała, podawana w dawkach podzielonych przez 3-7 dni, z maksymalną dawką całkowitą 750 mg/m². W fazie konsolidacji stosuje się dawki porównywalne lub nieco mniejsze niż w fazie indukcji. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się redukcję dawki początkowej o 20-30%, z dalszym dostosowaniem w zależności od toksyczności klinicznej. Lek nie jest zarejestrowany do stosowania u dzieci i młodzieży, a dane dotyczące wpływu wieku na farmakokinetykę i tolerancję są ograniczone.
amsakryna, cytostatyki, EKG, farmakokinetyka, faza podtrzymująca, indukcja remisji, infuzja dożylna, jony chlorkowe, konsolidacja remisji, leki cytotoksyczne, masa erytrocytarna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezgodność farmaceutyczna, parametry laboratoryjne, płytki krwi, potas w surowicy, roztwór glukozy, toksyczność kliniczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Myrelez 90 mg
Myrelez (lanreotyd) jest dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg oraz 120 mg w formie roztworu do wstrzykiwań podskórnych, stosowany głównie w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET). W terapii akromegalii dawka początkowa wynosi 60-120 mg co 28 dni, z możliwością modyfikacji w zależności od odpowiedzi klinicznej i biochemicznej (stężenia GH i IGF-1). Maksymalna dawka to 120 mg co 28 dni, a u pacjentów z dobrą kontrolą objawów możliwe jest wydłużenie odstępu do 42-56 dni. W leczeniu GEP-NET zalecana dawka to 120 mg co 28 dni, podawana tak długo, jak wymaga tego kontrola guza. Dawkowanie u pacjentów wcześniej leczonych lanreotydem jest dostosowane do wcześniejszych schematów (np. 30 mg co 14 dni → 60 mg co 28 dni; 30 mg co 10 dni → 90 mg co 28 dni).
- Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Dawkowanie i sposób podawania
Butylohydroksyanizol (E 320) jest substancją pomocniczą obecna w plastrach leczniczych Voltaren Forte, gdzie każdy plaster zawiera 2,90 mg tej substancji. Zalecane dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia to aplikacja jednego plastra na bolesny obszar raz na dobę, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 2,90 mg butylohydroksyanizolu. Czas stosowania nie powinien przekraczać 7 dni, a w danym czasie można leczyć tylko jedno miejsce bólu. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zaleca się szczególną ostrożność i konsultację lekarską. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
bezpieczeństwo i skuteczność, butylohydroksyanizol, charakterystyka produktu leczniczego, dawka dobowa maksymalna, dawkowanie, droga przezskórna, działanie niepożądane, kontrola objawów, opatrunek okluzyjny, plaster leczniczy, produkt leczniczy, siatka elastyczna, substancja pomocnicza, Voltaren Forte, zaburzenia czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Liść borówki brusznicy – Przeciwwskazania stosowania
Liść borówki brusznicy (Vitis idaeae folium) jest aktywnym składnikiem preparatu Urosept w postaci tabletek drażowanych, zawierających 26 mg wyciągu suchego z liści na tabletkę, otrzymywanego ekstrakcją wodną w stosunku surowca do ekstraktu 3-6:1. Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na liść borówki brusznicy lub inne składniki preparatu, zwłaszcza u pacjentów uczulonych na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), ze względu na obecność wyciągu z ziela rumianku (8 mg/tabletka). Dodatkowo, preparat zawiera substancje pomocnicze, takie jak laktoza i sacharoza, które mogą być przeciwwskazane u pacjentów z nietolerancją galaktozy, fruktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
W praktyce klinicznej należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, kamicą nerkową oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych i przeciwpłytkowych, ze względu na potencjalne działanie moczopędne, wpływ na równowagę elektrolitową (potasu cytrynian 19 mg, sodu cytrynian 16 mg) oraz właściwości przeciwkrzepliwe składników preparatu. Urosept zawiera także wyciąg z liści brzozy, korzenia pietruszki i naowocni fasoli (86,2 mg) oraz sproszkowaną naowocnię fasoli (78 mg), co może generować dodatkowe przeciwwskazania. Postać farmaceutyczna – tabletki drażowane – może być problematyczna u pacjentów z zaburzeniami połykania lub motoryki przewodu pokarmowego, gdzie wskazane jest rozważenie alternatywnych form podania, np. naparów z liści borówki brusznicy.
choroby przełyku, dysfagia, działanie moczopędne, interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, kamica nerkowa, liść borówki brusznicy, nadwrażliwość, nadwrażliwość na astrowate, napar ziołowy, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, schorzenia dróg moczowych, właściwości przeciwkrzepliwe, wyciąg z liści borówki brusznicy, wyciąg z liści brzozy, wyciąg z rumianku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Captopril Jelfa
Kaptopril Jelfa, jako inhibitor ACE, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) oraz u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych. Ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego jest zwiększone zwłaszcza u pacjentów dializowanych, po epizodach biegunki, stosujących diuretyki pętlowe lub z hiponatremią. W przypadku hipotensji zaleca się ułożenie pacjenta w pozycji leżącej oraz podanie 0,9% roztworu NaCl dożylnie. Monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny jest niezbędne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, gdyż może dojść do ostrej, zwykle odwracalnej niewydolności nerek. U około 0,7% pacjentów obserwowano białkomocz >1 g/dobę, a u 20% z białkomoczem rozwijał się zespół nerczycowy, który zwykle ustępował w ciągu 6 miesięcy.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, białkomocz, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, hiponatremia, hipotonia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, kolagenoza naczyń, lek moczopędny oszczędzający potas, lek moczopędny pętlowy, małopłytkowość, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunująca martwica wątroby, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia krążenia mózgowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hascovir 800 mg
Hascovir 800 mg, zawierający acyklowir, jest wskazany w leczeniu zakażeń wirusami z grupy Herpes, ze szczególnym uwzględnieniem wirusa Varicella-zoster (ospy wietrznej i półpaśca). U dorosłych zaleca się dawkę 800 mg pięć razy na dobę (co 4 godziny z przerwą nocną) przez 7 dni, z rozpoczęciem terapii jak najszybciej po rozpoznaniu, najlepiej w ciągu pierwszych 24 godzin od pojawienia się wysypki. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do wieku i masy ciała: dzieci ≥6 lat otrzymują 800 mg 4 razy na dobę, dzieci 2-5 lat 400 mg 4 razy na dobę, a dzieci <2 lat 200 mg 4 razy na dobę, z terapią trwającą 5 dni. Alternatywnie, u dzieci można stosować dawkę 20 mg/kg masy ciała (maksymalnie 800 mg) 4 razy na dobę. W przypadku konieczności mniejszych dawek należy używać odpowiednich postaci leku.
acyklowir, klirens acyklowiru, klirens kreatyniny, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, opryszczka pospolita, ospa wietrzna, podanie doustne, półpasiec, umiarkowana niewydolność nerek, Varicella-Zoster virus, wirus herpes, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zmiany skórne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nurofen Forte
Ibuprofen w dawce 400 mg (Nurofen Forte) wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, przewlekłe choroby zapalne jelit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, zaburzenia czynności nerek i wątroby oraz zaburzenia krzepnięcia. Szczególnie u osób w podeszłym wieku istnieje zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawień, owrzodzeń i perforacji, które mogą mieć charakter zagrażający życiu. Ibuprofen może również wywołać skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami alergicznymi. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas oraz unikanie łączenia z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, hiperlipidemia, ibuprofen, inhibitor COX-2, kortykosteroid, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nefropatia postanalgetyczna, niedobór sacharazy-izomaltazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie, perforacja, polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, powikłania bakteryjne ospy wietrznej, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tętniczy incydent zatorowo-zakrzepowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
Teriflunomid, podawany doustnie w dawce 14 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącą 1-4 godziny po wielokrotnym podaniu. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7-14 mg, a jego stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, z istotnym współczynnikiem kumulacji AUC wynoszącym około 34. Teriflunomid wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 11 litrów. Metabolizm leku jest umiarkowany, z głównym szlakiem hydrolizy, a wydalanie odbywa się głównie z żółcią (37,5% z kałem) oraz moczem (22,6%), przy biologicznym okresie półtrwania około 19 dni. Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 mL/h.
albumina, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka teriflunomidu, hydroliza, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, przeciwwskazanie, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie stanu stacjonarnego, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, transporter BCRP, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paduden Express 200 mg
Paduden Express, zawierający ibuprofen 200 mg w postaci kapsułek miękkich, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o licznych przeciwwskazaniach. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, inne NLPZ, sorbitol ciekły częściowo odwodniony (E 420, 61,3 mg/kapsułkę) oraz tartrazynę (E 102, 0,2 mg/kapsułkę). Szczególną ostrożność należy zachować u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ lub kwasie acetylosalicylowym, które mogą manifestować się skurczem oskrzeli, astmą, obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywką czy zapaleniem błony śluzowej nosa. Przeciwwskazania obejmują także czynną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka, krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, aktywne choroby zapalne jelit, ciężkie zaburzenia czynności nerek i wątroby oraz ciężką niewydolność serca (klasa IV wg NYHA).
astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, ibuprofen, klasyfikacja NYHA, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, sorbitol, tartrazyna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu krzepnięcia, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivohart 5 mg
Ivohart, zawierający iwabradynę, jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg, stosowanych doustnie dwa razy na dobę podczas posiłków. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz indywidualnej odpowiedzi na terapię, z koniecznością systematycznego monitorowania częstości akcji serca (HR) i EKG przed i w trakcie leczenia. U pacjentów poniżej 75 lat dawka początkowa wynosi 5 mg 2×/dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg 2×/dobę po 3-4 tygodniach, jeśli HR w spoczynku pozostaje >60/min i objawy dławicy utrzymują się. W przypadku HR <50/min lub objawów bradykardii (zawroty głowy, zmęczenie, niedociśnienie) dawkę należy zmniejszyć do 2,5 mg 2×/dobę. Maksymalna dawka podtrzymująca to 7,5 mg 2×/dobę. U pacjentów ≥75 lat zaleca się rozpoczęcie terapii od 2,5 mg 2×/dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki. W przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa to 5 mg 2×/dobę, z modyfikacją po 2 tygodniach w zależności od HR (zwiększenie do 7,5 mg 2×/dobę przy HR >60/min, zmniejszenie do 2,5 mg 2×/dobę przy HR <50/min lub objawach bradykardii).
24-godzinne monitorowanie, bradykardia, częstość akcji serca, EKG, iwabradyna, klirens kreatyniny, lekkie zaburzenia czynności wątroby, narażenie układowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, podanie doustne, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Areplex 75 mg
Lek Areplex zawierający 75 mg klopidogrelu w postaci tabletek powlekanych stosowany jest w różnych wskazaniach kardiologicznych i neurologicznych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta oraz charakteru schorzenia. Standardowa dawka podtrzymująca wynosi 75 mg raz na dobę u dorosłych i osób w podeszłym wieku. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST stosuje się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg (u pacjentów <75 lat planujących PCI), a następnie dawkę podtrzymującą 75 mg wraz z ASA w dawce 75-100 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy, z maksymalnym efektem po 3 miesiącach. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka nasycająca wynosi 300 mg, a leczenie podtrzymujące 75 mg/dobę, stosowane w skojarzeniu z ASA i ewentualnie lekami trombolitycznymi przez co najmniej 4 tygodnie. U pacjentów powyżej 75. roku życia dawka nasycająca nie jest zalecana. W przypadku TIA o umiarkowanym do wysokiego ryzyka (ABCD2 ≥4) lub niewielkiego udaru niedokrwiennego (NHSS ≤3) dawka nasycająca to 300 mg, następnie 75 mg/dobę z ASA 75-100 mg/dobę przez 21 dni, po czym przechodzi się na monoterapię przeciwpłytkową. W migotaniu przedsionków stosuje się 75 mg klopidogrelu raz na dobę wraz z ASA 75-100 mg/dobę, terapia jest długoterminowa.
Areplex, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leki trombolityczne, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, przejściowy atak niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, terapia skojarzona, udar niedokrwienny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dnor
Allopurynol, stosowany w dawce 300 mg (preparat Dnor), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zaostrzenia ostrego napadu dny moczanowej, zwłaszcza na początku terapii. Leczenie należy rozpoczynać po ustąpieniu napadu, a profilaktycznie stosować leki przeciwzapalne lub kolchicynę przez minimum miesiąc. Kontynuacja allopurynolu podczas napadu jest wskazana, pod warunkiem równoczesnego leczenia przeciwzapalnego. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest dostosowanie dawki, a szczególną ostrożność należy zachować u chorych z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością serca stosujących diuretyki tiazydowe lub inhibitory ACE, ze względu na ryzyko kumulacji leku i poważnych reakcji nadwrażliwości, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Zaleca się utrzymanie diurezy na poziomie co najmniej 2 litrów na dobę oraz pH moczu w zakresie 6,4-6,8, aby zapobiec powikłaniom kamicy moczanowej i złogom ksantynowym.
agranulocytoza, allel HLA-B*5801, allopurynol, azatiopryna, diuretyk tiazydowy, dnawe zapalenie stawów, hiperurykemia bezobjawowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, kamica moczowa, ksantyna, lek moczopędny, niedokrwistość aplastyczna, nietolerancja galaktozy, ostry napad dny moczanowej, przewlekła choroba nerek, rumień grudkowo-plamkowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zespół Lescha-Nyhana, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apra 30 mg
Lek Apra (arypiprazol) jest dostępny w dawkach 5, 10, 15 oraz 30 mg i stosowany jest w leczeniu schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I. U dorosłych pacjentów ze schizofrenią zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę, a maksymalna dawka dobowa to 30 mg. W leczeniu epizodów maniakalnych u dorosłych dawka początkowa to 15 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę. U młodzieży (≥15 lat dla schizofrenii i ≥13 lat dla epizodów maniakalnych) stosuje się schemat stopniowego zwiększania dawki od 2 mg do 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 30 mg, jednak dawki powyżej 10 mg u młodzieży powinny być stosowane wyłącznie w wyjątkowych przypadkach ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność i przyrost masy ciała. Apra nie jest zalecana u pacjentów poniżej 13 lat (epizody maniakalne) i poniżej 15 lat (schizofrenia) z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
arypiprazol, ChAD, dysfagia, epizod maniakalny, epizod manii, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, tabletki ulegające rozpadowi, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sotahexal 80 80 mg
Chlorowodorek sotalolu (SotaHEXAL) wymaga indywidualnego dawkowania z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta oraz ścisłego monitorowania, zwłaszcza EKG z pomiarem skorygowanego odstępu QT, czynności nerek i równowagi elektrolitowej. Początkowa dawka u dorosłych wynosi 80 mg/dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-3 dni do 160-320 mg/dobę. W ciężkich zaburzeniach rytmu komorowego dawki mogą sięgać 480-640 mg/dobę, jednak wyłącznie pod ścisłym nadzorem specjalisty ze względu na ryzyko efektu proarytmicznego. U pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min konieczna jest modyfikacja dawkowania, a przy wartości <10 ml/min stosowanie sotalolu jest niezalecane. Lek nie jest wskazany w populacji pediatrycznej.
chlorowodorek sotalolu, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, czynność nerek, dławica piersiowa, efekt proarytmiczny, EKG, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, odstęp QT, równowaga elektrolitowa, rytm serca, stan kliniczny, stan przedzawałowy, stężenie leku w surowicy, wchłanianie leku, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – RABADA 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy RABADA, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje profil działań niepożądanych wynikający z połączenia obu substancji. Do najczęstszych działań niepożądanych bisoprololu należą ból i zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie, uczucie zimnych kończyn oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Ramipryl natomiast charakteryzuje się bardzo częstym występowaniem uporczywego, suchego kaszlu oraz reakcjami niedociśnieniowymi. Poważne działania niepożądane ramiprylu obejmują obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemię, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenię/agranulocytozę. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, z uwzględnieniem danych z badań klinicznych i doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu.
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, białkomocz, bradykardia, cholestaza, chromanie przestankowe, duszność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, skurcz oskrzeli, terminologia MedDRA, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Kwas zoledronowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas zoledronowy, podawany dożylnie w dawce 4 mg co 3-4 tygodnie, jest stosowany w zapobieganiu powikłaniom kostnym u pacjentów z zaawansowanym procesem nowotworowym z zajęciem kości oraz w leczeniu hiperkalcemii nowotworowej (TIH) przy stężeniu wapnia w surowicy ≥12,0 mg/dl (≥3,0 mmol/l). Terapia wymaga suplementacji doustnej wapniem (500 mg/dobę) i witaminą D (400 j.m./dobę). U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (CLcr >60 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek (CLcr 30-60 ml/min) dawkę należy odpowiednio zmniejszyć (np. do 3,0-3,5 mg), aby utrzymać docelowe wartości AUC. Przed każdą kolejną dawką należy kontrolować stężenie kreatyniny, a leczenie przerwać w przypadku pogorszenia czynności nerek definiowanego jako wzrost kreatyniny o ≥0,5 mg/dl u pacjentów z prawidłowym wyjściowym stężeniem lub ≥1,0 mg/dl u pacjentów z podwyższonym wyjściowym stężeniem. Terapia może być wznowiona po powrocie kreatyniny do wartości nie odbiegającej więcej niż 10% od wyjściowej.
bisfosfonian dożylny, bisfosfoniany, ciężka niewydolność nerek, hiperkalcemia nowotworowa, infuzja dożylna, kationy dwuwartościowe, klirens kreatyniny, koncentrat do roztworu, kwas zoledronowy, powikłania kostne, przerzuty guzów litych, roztwór infuzyjny, roztwór Ringera, roztwór zawierający wapń, stężenie kreatyniny, stężenie wapnia, suplementacja wapnia, szpiczak mnogi, wartość AUC, wzór Cockcroft-Gaulta, zaawansowany proces nowotworowy, zaburzenia czynności nerek, zajęcie kości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Seractil 400 mg
Deksibuprofen w postaci tabletek powlekanych Seractil 400 mg stosowany jest w dawkach dostosowanych do nasilenia objawów i indywidualnych potrzeb pacjenta, z zachowaniem zasady minimalnej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas. Maksymalna dawka jednorazowa wynosi 400 mg, a dobowa 1200 mg. W leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów zaleca się dawkę dobową 600-900 mg, podawaną w 2-3 dawkach (np. 400 mg dwa razy dziennie lub 300 mg dwa do trzech razy dziennie), z możliwością zwiększenia do 1200 mg w stanach ostrych. W bólach o nasileniu łagodnym do umiarkowanego dawka początkowa to 200 mg, z możliwością zwiększenia do 600 mg na dobę, a w ostrym bólu do 1200 mg. W bólach menstruacyjnych stosuje się 600-900 mg na dobę w 3 dawkach podzielonych, nie przekraczając 900 mg. Tabletki można dzielić na dawki po 200 mg, a podawanie podczas posiłków zmniejsza ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego.
ból łagodny do umiarkowanego, ból menstruacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, dawka podzielona, deksybuprofen, nasilenie choroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostry ból, pacjent w podeszłym wieku, podrażnienie przewodu pokarmowego, populacja ogólna, przeciwwskazanie, tabletka powlekana, wskaźniki czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie objawów, zapalenie stawów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sidarso 4 mg
Lek Sidarso, zawierający sylodosynę, jest stosowany w terapii rozrostu gruczołu krokowego z zalecaną dawką standardową 8 mg raz na dobę, podawaną doustnie podczas posiłku. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (CLCR ≥50 do ≤80 ml/min) i wątroby nie wymaga się modyfikacji dawki. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek (CLCR ≥30 do <50 ml/min) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 4 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 8 mg po tygodniu, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CLCR <30 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami wątroby jest niewskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i farmakokinetyki. Lek nie jest wskazany do stosowania w populacji pediatrycznej.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawkowanie sylodosyny, farmakokinetyka, interakcja farmakologiczna, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, obraz kliniczny, odpowiedź kliniczna, podanie doustne, populacja pediatryczna, rozrost gruczołu krokowego, schorzenie współistniejące, sylodosyna, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wchłanianie substancji czynnej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vasilip 40 mg
Lek Vasilip zawierający symwastatynę jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg w formie tabletek powlekanych, stosowanych doustnie raz na dobę, wieczorem. Zakres dawkowania wynosi od 5 mg do 80 mg na dobę, z modyfikacją dawki co minimum 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki nie przyniosły oczekiwanych efektów. W leczeniu homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako uzupełnienie innych metod terapii, np. aferezy LDL. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się dawki 20-40 mg/dobę. W przypadku terapii skojarzonej z fibratami (z wyjątkiem gemfibrozylu) lub fenofibratem dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę, a przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu, amlodypiny, werapamilu, diltiazemu lub leków zawierających elbaswir lub grazoprewir – 20 mg/dobę.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, działania niepożądane, elbaswir, fenofibrat, fibraty, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, leki hipolipemizujące, leki wiążące kwasy żółciowe, lomitapid, powikłania sercowo-naczyniowe, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, skala Tannera, stężenie cholesterolu LDL, stężenie lipidów, substancja czynna, symwastatyna, werapamil, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daptomycin Accord Healthcare 500 mg
Daptomycyna, stosowana w leczeniu skomplikowanych zakażeń skóry, tkanek miękkich oraz bakteriemii, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z innymi antybiotykami. Badania kliniczne obejmujące 2011 dorosłych i 372 pacjentów pediatrycznych wykazały, że najczęstsze działania niepożądane (≥ 1/100 do < 1/10) to zakażenia grzybicze, zakażenia dróg moczowych, niedokrwistość, zaburzenia psychiczne (niepokój, bezsenność), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), naczyniowe (nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka), podwyższone aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, ALP), wysypka, świąd, ból kończyn oraz zwiększona aktywność kinazy fosfokreatynowej (CPK). Dawkowanie u dorosłych wynosiło 4-6 mg/kg mc./dobę, a u dzieci od 4 do 12 mg/kg mc./dobę. Większość przypadków podwyższonej aktywności aminotransferaz miała toksyczność stopnia 1-3 i ustępowała po odstawieniu leku.
AGEP, aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, anafilaksja, bakteriemia, biegunka poantybiotykowa, cSSTI, daptomycyna, DRESS, eozynofilia, eozynofilia płucna, eozynofilowe zapalenie płuc, kandydoza, małopłytkowość, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, objawy mięśniowe, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, SAB, SJS, świszczący oddech, TEN, TIN, zaburzenia czynności nerek, zakażenie grzybicze, zapalenie mięśni - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bloxazoc 95 mg
Lek Bloxazoc (metoprololu bursztynian) jest stosowany w różnych wskazaniach kardiologicznych, w tym nadciśnieniu tętniczym, dusznicy bolesnej, zaburzeniach rytmu serca, kołataniu serca o podłożu czynnościowym, profilaktyce po zawale mięśnia sercowego, profilaktyce migreny oraz niewydolności serca. Dawkowanie jest indywidualizowane i podawane raz na dobę, preferencyjnie rano, z dawkami wahającymi się od 11,88 mg do 190 mg metoprololu bursztynianu (odpowiednio 12,5 mg do 200 mg metoprololu winianu) w zależności od wskazania i stanu pacjenta. W leczeniu niewydolności serca dawki są stopniowo zwiększane co 2 tygodnie, z uwzględnieniem klasy NYHA, począwszy od 11,88 mg (NYHA III-IV) lub 23,75 mg (NYHA II) do dawki docelowej 190 mg. U dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa wynosi 0,48 mg/kg mc. bursztynianu metoprololu, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 1,9 mg/kg mc., nie przekraczając 190 mg na dobę.
azotany, beta-adrenolityki, biodostępność substancji czynnej, bradykardia, ciężka niewydolność serca, dusznica bolesna, funkcja nerek, klasa czynnościowa niewydolności serca, leczenie nadciśnienia tętniczego, marskość wątroby, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, populacja pediatryczna, profilaktyka migreny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespolenie wrotno-żylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hydroxyzinum Zentiva 25 mg
Hydroxyzinum Zentiva zawiera hydroksyzynę chlorowodorek i jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg oraz 25 mg. Maksymalne dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg wynosi 100 mg/dobę, natomiast u dzieci do 40 kg jest ustalane proporcjonalnie do masy ciała (2 mg/kg mc). U osób w podeszłym wieku dawka maksymalna to 50 mg/dobę, a leczenie należy rozpoczynać od połowy zalecanej dawki ze względu na przedłużone działanie leku. W przypadku zaburzeń czynności wątroby zaleca się redukcję dawki o 33%, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami nerek konieczne jest zmniejszenie dawki z uwagi na zmniejszone wydalanie metabolitu – cetyryzyny. Tabletki należy podawać doustnie z odpowiednią ilością płynu, a tabletki 25 mg można dzielić na pół, co ułatwia dostosowanie dawki u pacjentów wymagających modyfikacji dawkowania.
cetyryzyna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dawka dobowa, dawka podzielona, dawkowanie leku, geriatria, hydroksyzyna chlorowodorek, Hydroxyzinum Zentiva, lęk i niepokój, linia dzieląca tabletki, pacjent pediatryczny, świąd, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji wątroby - Leksykon substancji czynnych
Drospirenon – Działania niepożądane
Drospirenon, syntetyczny progestagen o działaniu przeciwandrogenowym i przeciwmineralokortykoidowym, jest składnikiem wielu preparatów hormonalnych, w tym antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Najczęstsze działania niepożądane (>10%) obejmują bóle piersi, krwawienia i plamienia, zwłaszcza w początkowych cyklach terapii, zaburzenia miesiączkowania, bóle głowy, nudności, trądzik oraz zatrzymanie płynów. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania, takie jak żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (VTE), tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe (ATE), nadciśnienie tętnicze, hiperkaliemia (szczególnie u pacjentek z nadciśnieniem lub niewydolnością nerek), zaburzenia czynności wątroby oraz zwiększone ryzyko nowotworów, w tym raka piersi (ryzyko wzrasta dwukrotnie po 5 latach stosowania złożonej HTZ). Ryzyko VTE wzrasta 1,3-3-krotnie, a w pierwszym roku terapii jest największe. Badania WHI wskazują, że u kobiet w wieku 50-59 lat stosujących HTZ przez 5 lat dochodzi do 5 dodatkowych przypadków VTE i 3 przypadków udaru niedokrwiennego na 1000 kobiet.
ból głowy, chwiejność emocjonalna, depresja, dysplazja piersi, działanie przeciwandrogenowe, działanie przeciwmineralokortykoidowe, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiponatremia, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor ACE, kandydoza pochwy, kardiomegalia, mięśniak macicy, niewydolność nerek, nowotwór wątroby, ostuda, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, rak jajnika, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, torbiel jajnika, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, udar niedokrwienny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał serca, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Migrenofen 10 mg
Produkt leczniczy Migrenofen zawiera ryzatryptan w dawce 10 mg (odpowiadającej 14,530 mg ryzatryptanu benzoesanu) i jest wskazany do leczenia napadów migreny u dorosłych powyżej 18 roku życia. Lek podaje się doustnie w postaci lamelki rozpadającej się w jamie ustnej, którą należy umieścić na języku, gdzie szybko się rozpuszcza, a następnie połknąć ze śliną. Zalecana dawka to 10 mg, z możliwością redukcji do 5 mg u pacjentów przyjmujących propranolol, z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek bądź wątroby. Przerwa między dawkami powinna wynosić co najmniej 2 godziny, a maksymalna liczba dawek w ciągu 24 godzin to 2. W przypadku nieskuteczności pierwszej dawki podczas danego napadu nie zaleca się podawania drugiej dawki w tym samym napadzie.
bezpieczeństwo i skuteczność leku, interakcja lekowa, lamelka rozpadająca się w jamie ustnej, leczenie profilaktyczne, Migrenofen, napad bólu głowy, napad migreny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odstęp między dawkami, podanie doustne, propranolol, ryzatryptan, ryzatryptan benzoesan, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levetiracetam NeuroPharma 1000 mg
Lewetyracetam wykazuje korzystny, liniowy profil farmakokinetyczny z niemal całkowitą biodostępnością (100%) i szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 1,3 godziny po podaniu doustnym. U dorosłych po pojedynczej dawce 1000 mg Cmax wynosi około 31 μg/ml, a po dawkach wielokrotnych 43 μg/ml. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (<10%) oraz objętością dystrybucji 0,5-0,7 l/kg. Metabolizm jest minimalny, głównie przez enzymatyczną hydrolizę do nieaktywnego metabolitu ucb L057 (24% dawki), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (95% dawki w moczu). Okres półtrwania u dorosłych wynosi 7±1 godzin, a klirens całkowity 0,96 ml/min/kg. W populacji pediatrycznej (1 miesiąc–12 lat) okres półtrwania jest krótszy (5-6 godzin), a klirens wyższy (1,1-1,5 ml/min/kg), co wymaga uwzględnienia masy ciała i wieku przy dawkowaniu. U osób starszych i pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania wydłuża się odpowiednio do 10-11 i nawet 25 godzin, co wymaga dostosowania dawki.
biodostępność, cytochrom P450, dializa, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja kwasu walproinowego, glukuronylotransferaza, hydroksylacja pierścienia pirolidynowego, hydroksylaza epoksydowa, hydroliza grupy acetamidowej, indukcja CYP2B6, indukcja enzymatyczna, klirens, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, liniowy profil farmakokinetyczny, monitorowanie stężenia leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otwarcie pierścienia pirolidynowego, padaczka, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens, profil farmakokinetyczny, reabsorpcja kanalikowa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie lewetyracetamu, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adablok 5 mg
Adablok, zawierający solifenacynę bursztynian w dawkach 5 mg (3,8 mg solifenacyny) i 10 mg (7,5 mg solifenacyny), jest stosowany u dorosłych i osób w podeszłym wieku w dawce początkowej 5 mg raz na dobę. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę można zwiększyć do 10 mg raz na dobę, po ocenie skuteczności i działań niepożądanych. Lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) oraz łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Tabletki należy przyjmować doustnie, w całości, niezależnie od posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, dawkowanie leku, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfawir, pacjent pediatryczny, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyny bursztynian, tabletka powlekana, terapia ketokonazolem, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby