zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek obejmują szerokie spektrum patologii, które wpływają na zdolność nerek do filtrowania krwi, wydalania produktów przemiany materii i utrzymania homeostazy wodno-elektrolitowej. Mogą mieć charakter ostry (ostre uszkodzenie nerek – AKI) lub przewlekły (przewlekła choroba nerek – PChN), a ich etiologia jest różnorodna, obejmując przyczyny przednerkowe, nerkowe i zanerkowe.
Ostre uszkodzenie nerek charakteryzuje się nagłym spadkiem filtracji kłębuszkowej, wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy o ≥0,3 mg/dl w ciągu 48 godzin lub o ≥50% w ciągu 7 dni, lub zmniejszeniem diurezy poniżej 0,5 ml/kg/h przez co najmniej 6 godzin. Przewlekła choroba nerek definiowana jest jako utrzymujące się przez co najmniej 3 miesiące nieprawidłowości w budowie lub czynności nerek, mające znaczenie dla zdrowia.
Diagnostyka zaburzeń czynności nerek obejmuje badania laboratoryjne (stężenie kreatyniny, mocznika, GFR, badanie moczu), obrazowe (USG, TK, MRI) oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania dysfunkcji, a w przypadkach schyłkowej niewydolności nerek konieczne może być leczenie nerkozastępcze: dializa lub transplantacja nerki.
Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie zaburzeń czynności nerek ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta, gdyż postępująca niewydolność nerek prowadzi do poważnych powikłań wielonarządowych, w tym nadciśnienia tętniczego, niedokrwistości, zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, kwasicy metabolicznej i zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Sandoz GmbH 500 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z medianą czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącą 7 godzin (vs. 2,5 godziny). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz pole pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC) nie rosną proporcjonalnie do dawki, a po jednorazowym podaniu 2000 mg metforminy o przedłużonym uwalnianiu AUC jest porównywalne do podania 1000 mg formy natychmiastowej dwa razy dziennie. Podanie na czczo zmniejsza AUC o około 30%, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77%, Cmax o 26% i wydłuża tmax o około 1 godzinę. Po wielokrotnym stosowaniu dawek do 2000 mg nie obserwuje się akumulacji leku. Średnie Cmax po podaniu 1500 mg wynosi około 1193–1214 ng/ml, a tmax mediana to 5 godzin (zakres 4–12 godzin). Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, szeroką dystrybucję (Vd 63–276 l) oraz przenika do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji.
biorównoważność, erytrocyty, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Bendamustyna – Dawkowanie i sposób podawania
Bendamustyna jest stosowana w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL), chłoniaków nieziarniczych opornych na rytuksymab oraz szpiczaka mnogiego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań: 100 mg/m² pc. w dniach 1. i 2. co 4 tygodnie do 6 cykli w PBL; 120 mg/m² pc. w dniach 1. i 2. co 3 tygodnie co najmniej 6 cykli w chłoniakach; 120-150 mg/m² pc. w dniach 1. i 2. wraz z prednizonem 60 mg/m² pc. w dniach 1.-4. co 4 tygodnie co najmniej 3 cykle w szpiczaku mnogim. Modyfikacje dawkowania są konieczne u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina 1,2-3,0 mg/dl – zmniejszenie dawki o 30%) oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, gdzie doświadczenie jest ograniczone. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina > 3,0 mg/dl). U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności zmiany dawkowania, a bezpieczeństwo u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone.
bendamustyna, bilirubina, chłoniak nieziarniczy, czynność wątroby, dysfagia, klirens kreatyniny, lek cytostatyczny, morfologia krwi, nadir, niewydolność nerek, płytki krwi, prednizon, przewlekła białaczka limfocytowa, regeneracja komórek krwi, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenia czynności nerek, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zyx 0,5 mg/ml
Lek ZYX w postaci roztworu doustnego zawiera 0,5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku w 1 ml roztworu. Zalecane dawkowanie u dorosłych i młodzieży od 12 lat wynosi 5 mg (10 ml roztworu) raz na dobę, natomiast u dzieci w wieku 6-12 lat dawka jest identyczna. Dzieci w wieku 2-6 lat otrzymują 2,5 mg dziennie podzielone na dwie dawki po 1,25 mg (2,5 ml roztworu) podawane dwa razy na dobę. Leku nie zaleca się stosować u dzieci poniżej 2 lat z powodu braku wystarczających danych klinicznych. Podawanie leku może odbywać się niezależnie od posiłku, a roztwór można przyjmować bezpośrednio lub po rozcieńczeniu w wodzie. W przypadku pacjentów w podeszłym wieku oraz osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego według wzoru uwzględniającego wiek, masę ciała i stężenie kreatyniny w surowicy, z korektą dla kobiet (współczynnik 0,85).
cetyryzyna racemat, dawki podzielone, dializoterapia, działania niepożądane, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, lewocetyryzyna dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, roztwór doustny, schyłkowa choroba nerek, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lipanthyl NT 145 145 mg
Lipanthyl NT 145 zawiera 145 mg fenofibratu w postaci nanocząsteczek i jest wskazany w terapii zaburzeń lipidowych. Zalecana dawka dla dorosłych to jedna tabletka 145 mg raz na dobę, przy czym pacjenci wcześniej leczeni fenofibratem w dawkach 160 mg lub 200 mg mogą przejść na tę dawkę bez konieczności modyfikacji. U osób w podeszłym wieku (≥65 lat) standardowa dawka jest zwykle odpowiednia, chyba że występują zaburzenia czynności nerek. W takich przypadkach dawkowanie należy dostosować zgodnie z wartością eGFR. U pacjentów z eGFR 30-59 ml/min/1,73 m² dawka nie powinna przekraczać 100 mg standardowego fenofibratu lub 67 mg mikronizowanego fenofibratu na dobę, natomiast u pacjentów z eGFR <30 ml/min/1,73 m² stosowanie fenofibratu jest przeciwwskazane. Monitorowanie stężeń lipidów oraz czynności nerek jest kluczowe podczas terapii, a w przypadku braku odpowiedzi po 3 miesiącach należy rozważyć zmianę lub uzupełnienie leczenia.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paracetamol US Pharmacia 500 mg
Paracetamol US Pharmacia w kapsułkach miękkich zawiera 500 mg substancji czynnej i wymaga indywidualizacji dawkowania w zależności od masy ciała, wieku oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i młodzieży powyżej 55 kg (wiek >15 lat) zaleca się dawkę jednorazową 500-1000 mg (1-2 kapsułki), z maksymalną dawką dobową 3000 mg (6 kapsułek) i odstępem między dawkami co najmniej 4 godziny. Czas stosowania bez konsultacji lekarskiej nie powinien przekraczać 3 dni. W przypadku pacjentów o masie ciała <50 kg, z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 10-50 ml/min: 500 mg co 6 godzin; <10 ml/min: 500 mg co 8 godzin) lub niewydolnością wątroby, dawki należy odpowiednio zmniejszyć lub wydłużyć odstępy między dawkami, nie przekraczając 60 mg/kg/dobę (maksymalnie 2000 mg/dobę). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z przewlekłym alkoholizmem, niedożywieniem oraz odwodnieniem, gdzie również zaleca się redukcję dawki.
ciężka niewydolność nerek, dawka skuteczna, farmakoterapia, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odwodnienie, paracetamol, podanie doustne, politerapia paracetamolem, przedawkowanie, przewlekłe niedożywienie, przewlekły alkoholizm, terapia, umiarkowana niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół Gilberta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Otinum 0,2 g/g
Lek Otinum, zawierający 0,2 g/g salicylanu choliny, jest wskazany do miejscowego stosowania u dorosłych w leczeniu krótkotrwałych objawów zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego oraz do zmiękczenia stwardniałej woskowiny przed jej usunięciem. W przypadku zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego zaleca się aplikację 3-4 kropli co 6-8 godzin, nie dłużej niż przez 3 dni. Do zmiękczenia woskowiny stosuje się 3-4 krople co 12 godzin przez 4 dni. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby i nerek nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, ze względu na miejscowe działanie leku i brak efektu ogólnoustrojowego.
aplikacja leku, dawkowanie leku, działania niepożądane, krople do uszu, leczenie miejscowe, małżowina uszna, Otinum, płatek ucha, produkt leczniczy, przewód słuchowy, salicylan choliny, stosowanie miejscowe, woskowina stwardniała, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sildenafil Bluefish 100 mg
Syldenafil Bluefish, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax około 440 ng/ml przy dawce 100 mg) w czasie 30-120 minut (średnio 60 minut). Biodostępność wynosi około 41%, a obecność pokarmu opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd 105 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), co skutkuje niskim stężeniem wolnej, aktywnej farmakologicznie formy (około 18 ng/ml). Syldenafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9 do aktywnego metabolitu N-demetylowego, którego aktywność stanowi około 50% siły działania substancji macierzystej, a okres półtrwania wynosi około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (80%) i mocz (13%), a okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin.
AUC, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka syldenafilu, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, marskość wątroby, N-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PDE5, stężenie maksymalne, syldenafil, szybkie wchłanianie, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zmniejszenie klirensu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Allefin (20 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Allefin w postaci żelu zawiera 20 mg/g difenhydraminy chlorowodorku oraz 10 mg/g lidokainy chlorowodorku. Przedawkowanie, zwłaszcza lidokainy, może prowadzić do poważnych objawów neurologicznych (zawroty głowy, drętwienie wokół ust, zaburzenia widzenia, szumy uszne) oraz krążeniowych (hipotonia tętnicza). Mechanizmy toksyczności obejmują zaburzenia funkcji ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, a także układu sercowo-naczyniowego. Ryzyko przedawkowania wzrasta przy aplikacji na dużą powierzchnię skóry, uszkodzoną skórę, stosowaniu pod opatrunkiem okluzyjnym oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek. Produkt zawiera także 60 mg/g glikolu propylenowego, co może wpływać na profil toksyczności.
blokada przewodnictwa nerwowego, ciśnienie tętnicze, difenhydramina, difenhydraminy chlorowodorek, glikol propylenowy, hipotensja, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, obwodowy układ nerwowy, opatrunek okluzyjny, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, szumy uszne, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia ostrości widzenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zypsila 40 mg
Preparat Zypsila, zawierający zyprazydon w postaci wodorosiarczanu, dostępny jest w kapsułkach o dawkach 20 mg, 40 mg, 60 mg oraz 80 mg. W leczeniu fazy zaostrzenia schizofrenii oraz epizodu manii w zaburzeniu dwubiegunowym zaleca się dawkę początkową 40 mg dwa razy na dobę, podawaną podczas posiłku, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 80 mg dwa razy na dobę, przy czym maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 160 mg. W leczeniu podtrzymującym schizofrenii stosuje się najmniejszą skuteczną dawkę, często 20 mg dwa razy na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku standardowo nie wymaga się modyfikacji dawki początkowej, chyba że wskazania kliniczne sugerują inaczej. Modyfikacja dawkowania nie jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki. Należy pamiętać o ryzyku wydłużenia odstępu QT, które jest zależne od dawki leku.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka dobowa, dawka maksymalna dobowa, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, epizod manii, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące schizofrenii, odpowiedź kliniczna, odstęp QT, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, profil bezpieczeństwa, skuteczność terapeutyczna, stan kliniczny pacjenta, wchłanianie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie dwubiegunowe, zaostrzenie schizofrenii, zyprazydon wodorosiarczan - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Reparil 20 mg
Produkt leczniczy Reparil, zawierający beta-escynę w dawce 20 mg w formie tabletek dojelitowych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną i sacharozę. Stosowanie leku jest bezwzględnie zabronione u osób z niewydolnością nerek lub innymi zaburzeniami czynności nerek, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią. U pacjentów pediatrycznych poniżej 7 roku życia lek jest przeciwwskazany, natomiast u dzieci powyżej 7 lat należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Ze względu na postać dojelitową tabletek, należy również uwzględnić ewentualne zaburzenia pasażu jelitowego lub choroby przewodu pokarmowego, które mogą wpływać na wchłanianie substancji czynnej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 80 mg/0,8 ml
Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg), co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. W profilaktyce zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych dawki wynoszą 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z czasem stosowania minimum 7–10 dni i możliwością przedłużenia do 4-5 tygodni w określonych przypadkach. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schematy dawkowania 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń, z czasem terapii około 10 dni i możliwością kontynuacji do 6 miesięcy u pacjentów onkologicznych. W hemodializie enoksaparyna podawana jest do linii tętniczej w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.), z modyfikacją dawki u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia.
bolus dożylny, choroba nowotworowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, schyłkowa choroba nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał NSTEMI, zawał STEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lotensin 5 mg
Lotensin (benazepril) jest dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, a dawkowanie jest dostosowane do wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów nieleczonych diuretykami początkowa dawka wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę, podawanej jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych. U pacjentów po leczeniu diuretykami zaleca się rozpoczęcie od 5 mg/dobę, z odstąpieniem diuretyków na 2-3 dni przed terapią. W przypadku klirensu kreatyniny < 30 ml/min dawka początkowa to 5 mg, z maksymalnym zwiększeniem do 10 mg/dobę, przy jednoczesnym stosowaniu innych leków hipotensyjnych lub moczopędnych nie-tiazydowych. W zastoinowej niewydolności serca (ZNS) dawka początkowa wynosi 2,5 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 20 mg/dobę, przy zachowaniu ostrożności ze względu na ryzyko hipotensji ortostatycznej, zwłaszcza u pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min, gdzie dawka maksymalna wynosi 10 mg/dobę. Dawkowanie u dzieci (7-16 lat, masa ciała ≥ 25 kg) rozpoczyna się od 0,2 mg/kg mc. (maksymalnie 10 mg) raz na dobę, z zakazem stosowania u dzieci poniżej 7 lat oraz przy GFR < 30 ml/min.
antagonista wapnia, benazepryl, ciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hipotonia ortostatyczna, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, masa ciała, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg
Lek Bosentan Sandoz GmbH, zawierający bozentan jednowodny (129,082 mg w tabletce 125 mg), jest stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (TNP) oraz twardziny układowej z owrzodzeniami palców u dorosłych. Standardowy schemat dawkowania dla dorosłych to dawka początkowa 62,5 mg dwa razy na dobę przez 4 tygodnie, następnie dawka podtrzymująca 125 mg dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży (≥1 roku) z TNP zaleca się dawkę 2 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę, przy czym tabletki 125 mg nie są odpowiednie dla dzieci o masie ciała poniżej 31 kg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A wg Childa-Pugha), nerek oraz osób powyżej 65 roku życia nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasy B i C). Tabletki należy przyjmować doustnie, dwa razy dziennie, z lub bez pokarmu.
6-minutowy test marszowy, bozentan, bozentan jednowodny, dane farmakokinetyczne, dawka podtrzymująca, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie standardowe, owrzodzenia palców, pacjent pediatryczny, przetrwałe nadciśnienie płucne, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, tętnicze nadciśnienie płucne, toksyczne działanie na wątrobę, twardzina układowa, wydolność wysiłkowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tiorfan 100 mg
Tiorfan 100 mg, zawierający 100 mg racekadotrylu w kapsułce, jest wskazany do leczenia biegunki u dorosłych. Terapia rozpoczyna się od jednorazowego podania jednej kapsułki, następnie kontynuuje się dawką podtrzymującą 100 mg trzy razy dziennie, najlepiej przed głównymi posiłkami. Leczenie powinno trwać do momentu uzyskania dwóch normalnych stolców, jednak nie dłużej niż 7 dni. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, gdyż farmakokinetyka leku pozostaje niezmieniona w tej grupie.
biegunka, kapsułki twarde, laktoza jednowodna, monitorowanie stanu klinicznego, nietolerancja laktozy, normalizacja wypróżnień, pacjent w podeszłym wieku, parametry farmakokinetyczne, parametry laboratoryjne, racekadotryl, substancja czynna, tiorfan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Argosulfan 20 mg/g
Argosulfan w postaci kremu zawiera 20 mg/g sulfatiazolu srebrowego i jest wskazany do miejscowego leczenia oparzeń, odleżyn oraz przewlekłych owrzodzeń podudzi. W przypadku oparzeń zaleca się aplikację kremu w warstwie 2-3 mm na oczyszczoną ranę, utrzymując ciągłe pokrycie aż do wygojenia lub przeszczepu skóry; stosowanie opatrunku jest opcjonalne. Przy odleżynach i owrzodzeniach krem nakłada się cienką warstwą 2-3 razy na dobę, a w przypadku wysięku ranę należy przemyć roztworem 3% kwasu borowego lub 0,1% chloroheksydyny przed ponowną aplikacją. Leczenie powinno trwać do całkowitego wygojenia zmian skórnych.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, kernicterus, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odleżyna, oparzenie, opatrunek zamknięty, przeszczep skóry, przewlekłe owrzodzenie podudzi, rana oparzeniowa, stosowanie miejscowe na skórę, sulfatiazol srebrowy, warunki aseptyczne, zaburzenia czynności nerek, zakażona rana, żółtaczka jąder podkorowych mózgu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Submena
Produkt leczniczy Submena zawiera fentanyl, silny opioid, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko przedawkowania, uzależnienia oraz depresji oddechowej. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest ustabilizowanie długotrwałej terapii opioidami, a pacjentów należy dokładnie poinstruować o prawidłowym stosowaniu leku oraz ryzyku związanym z nadużywaniem. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wywiadem zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych, chorobami psychicznymi, palaczy tytoniu oraz osoby starsze, u których obserwuje się zmniejszony klirens fentanylu i zwiększoną wrażliwość na lek. Monitorowanie obejmuje ocenę zachowań poszukujących lek oraz kontrolę jednoczesnego stosowania innych opioidów i leków psychoaktywnych, zwłaszcza benzodiazepin, ze względu na ryzyko sedacji i depresji oddechowej.
bradyarytmia, bradykardia, depresja oddechowa, fentanyl, guz mózgu, hiperalgezja wywołana opioidami, hiperkapnia, hiperrefleksja, hipertermia, hipowolemia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, miastenia gravis, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy bezdech senny, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja psychoaktywna, tachykardia, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie błony śluzowej, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ximve 40 mg
Lek Ximve zawierający symwastatynę jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, przeznaczonych do stosowania doustnego, raz na dobę wieczorem. Zakres dawkowania wynosi od 5 mg do 80 mg na dobę, z modyfikacją dawki co minimum 4 tygodnie. Najwyższa dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy nie osiągnęli celów terapeutycznych przy niższych dawkach. W hipercholesterolemii pierwotnej dawka początkowa to zwykle 10-20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20-40 mg/dobę przy konieczności redukcji LDL-C powyżej 45%. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako terapia uzupełniająca. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych dawka wynosi 20-40 mg/dobę. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to 10 mg/dobę, z zakresem do 40 mg/dobę, przy czym doświadczenia u dzieci przed okresem dojrzewania są ograniczone.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, choroba wieńcowa, dieta niskocholesterolowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lomitapid, powikłania sercowo-naczyniowe, poziom LDL-C, preparaty wiążące kwasy żółciowe, skala Tannera, symwastatyna, werapamil, zaburzenia czynności nerek, zdarzenia sercowo-naczyniowe