Właściwości farmakokinetyczne
Sildenafil Bluefish 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne syldenafilu

Syldenafil Bluefish, dostępny w tabletkach powlekanych 50 mg i 100 mg, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów, jakim podlega syldenafil w organizmie człowieka, od momentu podania aż do eliminacji.

Wchłanianie

Syldenafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Podany na czczo osiąga maksymalne stężenie w surowicy w czasie 30-120 minut (średnio 60 minut). Całkowita biodostępność po zastosowaniu doustnym wynosi przeciętnie 41%, z zakresem wahań od 25% do 63%. W zakresie dawek terapeutycznych (25-100 mg) parametry farmakokinetyczne, takie jak pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) oraz maksymalne stężenie (Cmax), zwiększają się proporcjonalnie do zastosowanej dawki.¹

Istotnym czynnikiem wpływającym na wchłanianie syldenafilu jest obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Przyjmowanie leku podczas posiłku skutkuje zmniejszeniem szybkości absorpcji, co objawia się opóźnieniem osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) o około 60 minut oraz średnim zmniejszeniem maksymalnego stężenia (Cmax) o 29%.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu syldenafil ulega szerokiej dystrybucji w organizmie. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vd) wynosi 105 l, co wskazuje na jego znaczące przenikanie do tkanek. Po podaniu pojedynczej dawki 100 mg, średnie maksymalne stężenie syldenafilu w osoczu osiąga wartość około 440 ng/ml, przy współczynniku zmienności (CV) wynoszącym 40%.³

Ważną właściwością syldenafilu jest jego wysokie powinowactwo do białek osocza. Zarówno substancja macierzysta, jak i jej główny krążący metabolit N-demetylowy wiążą się z białkami osocza w około 96%. W konsekwencji tego wysokiego stopnia wiązania, średnie maksymalne stężenie wolnej, farmakologicznie aktywnej postaci syldenafilu wynosi zaledwie 18 ng/ml (38 nM). Warto zaznaczyć, że stopień wiązania z białkami nie wykazuje zależności od całkowitych stężeń leku w organizmie.⁴

Interesującym aspektem dystrybucji syldenafilu jest jego obecność w ejakulacie. Badania przeprowadzone na zdrowych ochotnikach, którym podano jednorazową dawkę 100 mg, wykazały, że po 90 minutach w ejakulacie znajdowało się mniej niż 0,0002% podanej dawki, co odpowiada średnio 188 ng.⁵

Metabolizm

Syldenafil podlega intensywnym procesom metabolicznym, głównie przy udziale układu enzymów mikrosomalnych wątroby cytochromu P450. Główną rolę w tym procesie odgrywa izoenzym CYP3A4, a w mniejszym stopniu CYP2C9. W wyniku N-demetylacji powstaje główny metabolit syldenafilu, który zachowuje podobną selektywność w stosunku do fosfodiesteraz jak związek macierzysty.⁶

Aktywność farmakologiczna głównego metabolitu N-demetylu syldenafilu stanowi około 50% siły działania substancji macierzystej, co zostało potwierdzone w badaniach in vitro dotyczących hamowania fosfodiesterazy typu 5 (PDE5). Jego stężenie w osoczu odpowiada około 40% stężenia syldenafilu. N-demetylo metabolit podlega dalszym przemianom w organizmie, a jego okres półtrwania wynosi około 4 godziny.⁷

Wydalanie

Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., co przekłada się na okres półtrwania w zakresie 3-5 godzin. Syldenafil, niezależnie od drogi podania (doustnej czy dożylnej), jest wydalany głównie w postaci metabolitów. Główną drogą eliminacji jest wydalanie z kałem, odpowiadające za około 80% podanej doustnie dawki. Mniejsza część, około 13% dawki doustnej, wydalana jest z moczem.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku ≥ 65 lat zaobserwowano istotne zmiany w farmakokinetyce syldenafilu. Zmniejszenie klirensu prowadzi do zwiększenia stężenia zarówno substancji macierzystej, jak i jej aktywnego metabolitu N-demetylu w osoczu o około 90% w porównaniu z osobami młodszymi (18-45 lat). Dodatkowo, ze względu na zmieniający się z wiekiem stopień wiązania z białkami osocza, stężenie wolnego syldenafilu w osoczu u osób starszych jest zwiększone o około 40%.⁹

Niewydolność nerek

Stopień niewydolności nerek istotnie wpływa na farmakokinetykę syldenafilu i jego metabolitów:

• U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) farmakokinetyka syldenafilu po jednorazowej dawce doustnej 50 mg nie ulega istotnym zmianom. Jednakże, średnie wartości AUC i Cmax dla metabolitu N-demetylu zwiększają się odpowiednio o 126% i 73% w porównaniu do osób bez zaburzeń czynności nerek w tym samym wieku. Te różnice, pomimo ich znacznej wielkości, nie wykazały istotności statystycznej ze względu na dużą zmienność osobniczą.¹⁰
• U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) obserwuje się znaczące zmiany farmakokinetyczne. Klirens syldenafilu ulega zmniejszeniu, co prowadzi do zwiększenia AUC i Cmax syldenafilu odpowiednio o 100% i 88% w porównaniu do osób w tym samym wieku bez niewydolności nerek. Dodatkowo, wartości AUC i Cmax dla metabolitu N-demetylu zwiększają się znacząco, odpowiednio o 200% i 79%.¹¹

Niewydolność wątroby

Zaburzenia czynności wątroby wywierają istotny wpływ na procesy farmakokinetyczne syldenafilu:

• U pacjentów z łagodną i umiarkowaną marskością wątroby (klasy A i B według klasyfikacji Child-Pugh) obserwuje się zmniejszenie klirensu syldenafilu. Prowadzi to do zwiększenia AUC o 84% oraz Cmax o 47% w porównaniu do osób bez zaburzeń czynności wątroby w tym samym wieku.¹²
• Brakuje danych dotyczących farmakokinetyki syldenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdyż takie badania nie były przeprowadzane.¹³