półpasiec
Półpasiec (Herpes zoster) to ostra choroba wirusowa wywołana przez reaktywację wirusa ospy wietrznej i półpaśca (Varicella-zoster virus, VZV), który po przebytej ospie wietrznej pozostaje w zwojach nerwowych w stanie latentnym. Reaktywacja wirusa najczęściej następuje w wyniku obniżenia odporności, co może być związane z wiekiem, stresem, chorobami współistniejącymi lub leczeniem immunosupresyjnym.
Charakterystycznym objawem półpaśca jest jednostronne, segmentarne wystąpienie wysypki pęcherzykowej na rumieniowym podłożu, która typowo nie przekracza linii środkowej ciała. Wysypce często towarzyszy silny ból o charakterze neuralgicznym, który może poprzedzać pojawienie się zmian skórnych. Lokalizacja zmian odpowiada obszarowi unerwienia przez zajęty zwój nerwowy, najczęściej w obrębie dermatomów piersiowych, lędźwiowych lub twarzy.
Powikłaniem półpaśca może być neuralgia popółpaścowa, objawiająca się przewlekłym bólem utrzymującym się miesiącami po ustąpieniu zmian skórnych. Szczególnie niebezpieczny jest półpasiec oczny, który może prowadzić do uszkodzenia rogówki i zaburzeń widzenia. Leczenie półpaśca obejmuje stosowanie leków przeciwwirusowych (acyklowir, walacyklowir, famcyklowir), które są najskuteczniejsze, gdy zostaną podane w ciągu 72 godzin od pojawienia się wysypki.
Profilaktyka półpaśca możliwa jest poprzez szczepienia. Dostępne są szczepionki rekombinowane o wysokiej skuteczności, zalecane szczególnie dla osób po 50. roku życia oraz pacjentów z grup zwiększonego ryzyka. Szczepienie może znacząco zmniejszyć ryzyko zachorowania na półpaśca oraz złagodzić przebieg choroby w przypadku jej wystąpienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poprzeczna – Etiologia i przyczyny
Neuralgia poprzeczna (post-herpetic neuralgia, PHN) jest najczęstszym przewlekłym powikłaniem reaktywacji wirusa varicella-zoster (VZV), definiowanym jako ból utrzymujący się co najmniej 90 dni po wystąpieniu ostrego półpaśca. Dotyka około 20% pacjentów z półpaścem, a ryzyko wzrasta znacząco z wiekiem: u osób 60-65 lat PHN występuje u około 20%, u 70 lat u 75%, a u pacjentów powyżej 80 roku życia częstość przekracza 30%. Patofizjologia PHN obejmuje uszkodzenie neuronów czuciowych, reakcję zapalną, zmiany strukturalne w nerwach oraz nadpobudliwość neuronalną, prowadzącą do ektopowych ognisk pobudzenia i długotrwałego wzmocnienia synaptycznego. Prozapalne cytokiny, takie jak IL-1 i TNF-α, odgrywają kluczową rolę w uwrażliwieniu nocyceptorów i modulacji bólu. Czynniki ryzyka rozwoju PHN to m.in. zaawansowany wiek, ciężkość ostrego półpaśca (wysypka >50 zmian, silny ból, alodynia), zajęcie nerwu ocznego lub twarzy, immunosupresja, cukrzyca oraz opóźnienie leczenia przeciwwirusowego powyżej 72 godzin od pojawienia się wysypki.
alodynia, ból neuropatyczny, dermatom, długotrwałe wzmocnienie synaptyczne, działanie niepożądane, hiperalgezja, immunosupresja, lek immunosupresyjny, nadpobudliwość neuronalna, nerw trójdzielny, neuralgia poprzeczna, nocyceptor, objaw prodromalny, osłabienie układu odpornościowego, ospa wietrzna, parestezja, półpasiec, półpasiec oczny, prozapalna cytokina, reakcja zapalna, reaktywacja wirusa, szczepionka przeciwko półpaścowi, wirus varicella zoster, zwój czuciowy, zwój nerwu czaszkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poopółpaścowa – Etiologia i przyczyny
Neuralgia popółpaścowa (PHN) jest przewlekłym zespołem bólowym neuropatycznym, rozwijającym się u około 20% pacjentów po przebytym półpaścu, definiowanym jako ból utrzymujący się co najmniej 90 dni po ustąpieniu wysypki. Patogeneza PHN obejmuje bezpośrednie uszkodzenie neuronów czuciowych przez replikację wirusa varicella-zoster (VZV), intensywny proces zapalny w zwojach nerwowych i skórze, tworzenie blizn uciskających nerwy oraz centralną sensytyzację w rdzeniu kręgowym. W uszkodzonych dermatomach obserwuje się atrofię rogów grzbietowych, zmniejszoną gęstość włókien nerwowych oraz obecność DNA VZV w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej nawet miesiące po infekcji. Główne mechanizmy molekularne obejmują uwalnianie cytokin prozapalnych (IL-1, TNF-α) oraz powstawanie ektopowych generatorów impulsów, które podtrzymują przewlekły ból neuropatyczny. Ból w PHN może mieć charakter palący, kłujący lub wywołany bodźcem (hiperalgezja, allodynia), utrzymując się miesiącami lub latami.
allodynia, ból neuropatyczny, centralna sensytyzacja, cytokina prozapalna, deaferentacja, hiperalgezja, lek przeciwwirusowy, mediator zapalny, nerw trójdzielny, neuralgia popółpaścowa, ospa wietrzna, ośrodkowy układ nerwowy, półpasiec, splot ramienny, szczepionka przeciwko półpaścowi, toczeń rumieniowaty układowy, wirus DNA, wirus varicella zoster, włókno nerwowe, wysypka półpaścowa, zwój korzenia grzbietowego, zwój nerwowy czuciowy, zwój nerwu czaszkowego - Leksykon substancji czynnych
Acyklowir – Dawkowanie i sposób podawania
Acyklowir jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym głównie w terapii zakażeń wywołanych przez wirusy z rodziny Herpesviridae, w tym HSV i VZV. Dawkowanie jest zróżnicowane i zależy od drogi podania, rodzaju zakażenia, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Doustnie stosuje się m.in. 200 mg pięć razy na dobę przez 5 dni w leczeniu opryszczki pospolitej, 800 mg pięć razy na dobę przez 7 dni w zakażeniach VZV, a u dzieci dawki są dostosowane do wieku i masy ciała (np. 20 mg/kg mc. cztery razy na dobę). W ciężkich zakażeniach i u pacjentów z obniżoną odpornością stosuje się podawanie dożylne, np. 5-10 mg/kg mc. co 8 godzin, z czasem leczenia do 21 dni w przypadku zakażeń rozsianych lub OUN. Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, z zaleceniami opartymi na klirensie kreatyniny (np. 2,5-5 mg/kg mc. co 24 godziny przy klirensie <10 ml/min). U osób starszych konieczne jest uwzględnienie ryzyka niewydolności nerek i odpowiednie dostosowanie dawki.
acyklowir, czynność nerek, hemodializa, Herpesviridae, immunosupresja, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, maść oczna, opryszczka noworodków, opryszczkowe zapalenie mózgu, ospa wietrzna, ośrodkowy układ nerwowy, półpasiec, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, worek spojówkowy, zaburzenia odporności, zaburzenie czynności nerek, zakażenie rozsiane, zakażenie wirusem opryszczki pospolitej, zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca, zmniejszona odporność - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa
Podczas terapii prednizonem (Medoxa) konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko immunosupresji, która zwiększa podatność na zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze i oportunistyczne, a także możliwość maskowania objawów infekcji. Istotne jest monitorowanie pacjentów z utajonymi infekcjami, takimi jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B, oraz stosowanie leczenia przeciwinfekcyjnego w określonych stanach klinicznych, np. przy ostrych zakażeniach wirusowych, przewlekłym zapaleniu wątroby z HBsAg+, czy ogólnoustrojowych zakażeniach grzybiczych i pasożytniczych. Prednizon wymaga ścisłej kontroli u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak choroba wrzodowa, osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zaburzenia psychiczne, jaskra, a także u osób z podejrzeniem guza chromochłonnego ze względu na ryzyko przełomu. Zaleca się regularne badania okulistyczne co 3 miesiące oraz kontrolę ciśnienia tętniczego i funkcji nerek, zwłaszcza przy dawkach ≥15 mg/dobę u pacjentów z twardziną układową, aby zapobiec przełomowi nerkowemu i innym powikłaniom.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność serca, cukrzyca, fluorochinolony, glikokortykosteroidy, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewyraźne widzenie, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, profilaktyka osteoporozy, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia psychiczne, zaćma, zakażenia grzybicze, zakażenia oportunistyczne, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fumaran Dimetylu Adamed
Fumaran dimetylu, stosowany jako lek modyfikujący przebieg stwardnienia rozsianego, wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym funkcji nerek (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach oraz następnie co 6-12 miesięcy. Należy także kontrolować enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT) i bilirubinę całkowitą, zwłaszcza przy wzroście powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) dla enzymów i 2-krotnej dla bilirubiny. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest monitorowanie morfologii krwi z oznaczeniem liczby limfocytów co 3 miesiące, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka limfopenii (<0,5 × 10⁹/L), która zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). W przypadku ciężkiej i długotrwałej limfopenii (>6 miesięcy) zaleca się przerwanie terapii. Przed terapią konieczne jest wykonanie badania MRI, a w trakcie leczenia należy rozważyć kolejne badania u pacjentów z podwyższonym ryzykiem PML.
aminotransferazy, bilirubina całkowita, ciężka limfopenia, enzymy wątrobowe, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kwas acetylosalicylowy, leczenie immunosupresyjne, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, wirus JC, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zakażenie oportunistyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Fanconiego - Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poopółpaścowa – Leczenie
Neuralgia popółpaścowa (PHN) jest najczęstszym powikłaniem półpaśca, dotykającym około 20% pacjentów, głównie osób powyżej 50. roku życia. Definiuje się ją jako ból neuropatyczny utrzymujący się co najmniej 90 dni po wystąpieniu wysypki półpaścowej, charakteryzujący się pieczeniem, kłuciem, bólem typu elektrycznego oraz często allodynią i hiperalgezją. Leczenie PHN jest wyzwaniem terapeutycznym, wymagającym często terapii multimodalnej. Leki pierwszego rzutu to gabapentyna (1800-3600 mg/dobę) i pregabalina (do 600 mg/dobę), które działają na podjednostkę alfa-2-delta kanałów wapniowych, oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (amitryptylina, nortryptylina, dezypramina) hamujące wychwyt zwrotny noradrenaliny i serotoniny. Plastry z 5% lidokainą stanowią skuteczną i dobrze tolerowaną terapię miejscową. Leki drugiego rzutu obejmują opioidy (tramadol, oksykodon, morfina) oraz kapsaicynę (krem 0,05% lub plaster 8%), natomiast inne opcje to inhibitory SNRI, iniekcje steroidowe, toksyna botulinowa typu A, blokady nerwowe, neuromodulacja (SCS, PNS) i przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS).
acyklowir, akupunktura, allodynia, amitryptylina, blokada nerwowa, ból neuropatyczny, dezypramina, duloksetyna, famcyklowir, gabapentyna, hiperalgezja, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, iniekcja steroidowa, kanał sodowy, kanał wapniowy, kapsaicyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lidokaina, morfina, neuralgia popółpaścowa, neuromodulacja, nortryptylina, oksykodon, opioid, półpasiec, pregabalina, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, stymulacja nerwów obwodowych, stymulacja rdzenia kręgowego, szczepionka przeciwko półpaścowi, terapia multimodalna, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walacyklowir, wenlafaksyna - Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Wskazania do stosowania
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, wykazuje właściwości immunomodulujące i przeciwwirusowe. Wskazania do jej stosowania obejmują wspomaganie terapii u pacjentów z obniżoną odpornością, szczególnie w przypadku nawracających infekcji górnych dróg oddechowych, oraz leczenie opryszczki warg i skóry twarzy wywołanej przez wirus Herpes simplex. Preparaty dostępne są w formie tabletek (500 mg i 1000 mg) oraz syropów (50 mg/ml i 100 mg/ml), co umożliwia dostosowanie dawki do wieku i potrzeb pacjenta. Syrop Groprinosin Baby posiada rozszerzone wskazania, obejmujące zakażenia Herpes simplex typu I i II, Herpes varicella-zoster (ospa wietrzna, półpasiec) oraz podostre stwardniające zapalenie mózgu (SSPE).
celiakia, herpes simplex, Herpes simplex typu I, Herpes simplex typu II, Herpes varicella-zoster, infekcja dróg oddechowych, infekcja herpeswirusowa, inozyna pranobeks, mannitol, nawracające infekcje górnych dróg oddechowych, obniżona odporność, opryszczka pospolita, opryszczka warg, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, parahydroksybenzoesan, podostre stwardniające zapalenie mózgu, półpasiec, sacharoza, skrobia pszeniczna, SSPE, terapia pediatryczna, właściwości immunomodulujące, właściwości przeciwwirusowe, zakażenie skóry i błon śluzowych - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw ospie wietrznej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionka przeciw ospie wietrznej to żywa atenuowana szczepionka stosowana w schemacie dwudawkowym: pierwsza dawka między 12. a 15. miesiącem życia, druga między 4. a 6. rokiem życia, z możliwością wcześniejszego podania drugiej dawki już w 18. miesiącu w zależności od lokalnych wytycznych. U osób powyżej 13. roku życia, które nie chorowały i nie były szczepione, zaleca się dwie dawki w odstępie 4-8 tygodni. Szczepienie znacząco redukuje zachorowania, hospitalizacje i powikłania, zapewniając 90-98% skuteczności. Szczepionka jest podawana podskórnie (preferowana) lub domięśniowo, w okolice mięśnia naramiennego lub przednio-bocznej części uda. Szczepienie jest szczególnie wskazane dla grup wysokiego ryzyka, w tym pracowników ochrony zdrowia, osób z kontaktami z immunosupresyjnymi, nauczycieli, personelu domów opieki, studentów, podróżnych oraz kobiet w wieku rozrodczym niebędących w ciąży. Przed szczepieniem konieczna jest szczegółowa ocena stanu zdrowia, wywiad dotyczący ekspozycji, wcześniejszych szczepień, stanu immunologicznego oraz przeciwwskazań, takich jak ciężkie reakcje alergiczne, immunosupresja, ciąża czy aktywna choroba gorączkowa.
anafilaksja, badanie serologiczne, dializa, drgawki, gruźlica, mukowiscydoza, neomycyna, obniżona odporność, obrzęk naczynioruchowy, opony mózgowo-rdzeniowe, ospa wietrzna, pokrzywka, półpasiec, powikłania ospy wietrznej, produkty krwiopochodne, profilaktyka poekspozycyjna, przełomowe zakażenie, reakcja alergiczna, salicylany, steroidy systemowe, szczepionka MMRV, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka żywa atenuowana, wirus varicella zoster, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół Reye’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gabapentin Teva 100 mg
Gabapentin Teva w postaci kapsułek twardych 100 mg jest wskazany w leczeniu padaczki oraz obwodowego bólu neuropatycznego. W terapii padaczki stosowany jest jako lek wspomagający u dorosłych i dzieci powyżej 6 lat z napadami częściowymi, a także jako monoterapia u dorosłych i młodzieży od 12 roku życia. W leczeniu bólu neuropatycznego, w tym bolesnej neuropatii cukrzycowej oraz neuralgii postherpetycznej, lek jest przeznaczony wyłącznie dla pacjentów dorosłych. Wskazania terapeutyczne wymagają precyzyjnej diagnostyki typu napadów padaczkowych oraz potwierdzenia neuropatycznego charakteru bólu obwodowego.
ból neuropatyczny, gabapentyna, herpes zoster, hiperglikemia, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia napadów częściowych, napady częściowe, napady padaczkowe, napady wtórnie uogólnione, neuralgia postherpetyczna, neuropatia cukrzycowa, obwodowy ból neuropatyczny, padaczka, półpasiec, terapia wspomagająca, uszkodzenie nerwów obwodowych - Leksykon substancji czynnych
17-maślan hydrokortyzonu – Przeciwwskazania stosowania
17-maślan hydrokortyzonu, dostępny w preparatach takich jak Locoid i Locoid Lipocream (1 mg/g) oraz w plastrach do prób prowokacyjnych TRUE Test 36 (20 μg/cm², 16 μg/płatek), jest miejscowym kortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym stosowanym w leczeniu dermatoz. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania są infekcje skórne bakteryjne (w tym kiła i gruźlica), wirusowe (ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec), grzybicze oraz pasożytnicze. Preparaty nie powinny być aplikowane na uszkodzoną skórę, w tym owrzodzenia i rany, ze względu na ryzyko zaburzenia gojenia i zwiększonej absorpcji substancji czynnej. Ponadto, kortykosteroid jest przeciwwskazany w schorzeniach takich jak zapalenie skóry wokół ust, trądzik pospolity i różowaty, gdzie może nasilać objawy i powodować działania niepożądane.
17-maślan hydrokortyzonu, acne vulgaris, bezpieczeństwo pacjenta, dermatitis perioralis, dermatoza, diagnostyka dermatologiczna, działanie przeciwzapalne, fałszywy wynik, gruźlica skóry, grzybica skóry, infekcja skórna, kiła, kortykosteroid miejscowy, Locoid, Locoid Lipocream, nadwrażliwość na substancję czynną, objawy kliniczne, opryszczka, ospa wietrzna, owrzodzenie skóry, plaster diagnostyczny, półpasiec, próba prowokacyjna, reakcja alergiczna, rosacea, schorzenie dermatologiczne, stan zapalny, test płatkowy, trądzik pospolity, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, uogólnione zapalenie skóry, uszkodzenie skóry, zainfekowana skóra, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zapalenie skóry wokół ust, zarażenie pasożytnicze - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Maxicortan 10 mg/g
Maxicortan krem zawiera 10 mg/g hydrokortyzonu octanu, będącego glikokortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i obkurczającym naczynia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na hydrokortyzon lub składniki pomocnicze (np. alkohol cetylowy, stearylowy, glikol propylenowy, parabeny). Nie należy stosować Maxicortanu w przypadku infekcji skórnych bakteryjnych, wirusowych (w tym opryszczki, półpaśca) i grzybiczych, zwłaszcza grzybicy układowej, ze względu na ryzyko zaostrzenia i rozsiewu zakażenia. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany w dermatozach takich jak trądzik zwykły i różowaty, dermatitis perioralis oraz zmiany gruźlicze skóry, gdzie może pogarszać stan kliniczny. Nie stosuje się go także na skórę z atrofią, nowotworami, otwartymi ranami oraz na skórę twarzy, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych miejscowych, takich jak teleangiektazje czy atrofia.
acne vulgaris, atrofia skóry, brodawka wirusowa, dermatitis perioralis, dermatoza, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwzapalne, efekt z odbicia, glikokortykosteroid, gruźlica skóry, grzybica układowa, hydrokortyzon octan, jaskra, maceracja, nadwrażliwość, nowotwór skóry, obkurczanie naczyń krwionośnych, opatrunek okluzyjny, półpasiec, rosacea, stan przednowotworowy skóry, tachyfilaksja, teleangiektazja, trądzik posteroidowy, trądzik różowaty, trądzik zwykły, wirus opryszczki, zaćma, zakażenie skórne, zapalenie skóry wokół ust - Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poopółpaścowa – Epidemiologia
Neuralgia popółpaścowa (PHN) to przewlekły ból neuropatyczny utrzymujący się miesiące lub lata po ustąpieniu wysypki półpaśca (herpes zoster, HZ), najczęstsze powikłanie tej choroby, szczególnie u pacjentów powyżej 60. roku życia. Występuje u 5-20% chorych na półpasiec, a jej częstość w populacji ogólnej wynosi około 2,1-2,5 przypadków na 1000 osobolat, z wyraźnym wzrostem ryzyka wraz z wiekiem (np. u osób 60-letnich ryzyko PHN wynosi około 60%, a u 70-latków 75%). Do głównych czynników ryzyka należą: wiek (OR=1,59), ciężki ostry ból (OR=1,49), objawy prodromalne (OR=2,00), ciężka wysypka (≥50 zmian, OR=2,40), zajęcie gałki ocznej, immunosupresja oraz cukrzyca. PHN znacząco obniża jakość życia i zwiększa koszty opieki zdrowotnej, np. w USA generując roczne wydatki rzędu 1-2 mld USD z powodu hospitalizacji.
białaczka, ból neuropatyczny, cukrzyca, działanie niepożądane, immunosupresja, kompetencja immunologiczna, kortykosteroidy, leczenie neuralgii popółpaścowej, neuralgia popółpaścowa, niedobór odporności, objawy prodromalne, odporność komórkowa, odpowiedź na leczenie, ostry ból, półpasiec, powikłanie neurologiczne, reaktywacja wirusa varicella-zoster, szczepienie przeciwko półpaścowi, szczepionka Shingrix, terapia immunosupresyjna, toczeń rumieniowaty układowy, wirus varicella zoster, wysypka półpaścowa - Leksykon chorób i schorzeń
Selektywna niedobór iga – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Selektywny niedobór IgA to najczęstszy pierwotny niedobór odporności, definiowany jako poziom IgA <7 mg/dl przy prawidłowych stężeniach pozostałych immunoglobulin (IgG, IgM). IgA pełni kluczową rolę w ochronie błon śluzowych układu oddechowego, pokarmowego i jamy ustnej. U 85-90% pacjentów przebiega bezobjawowo, natomiast u pozostałych obserwuje się nawracające infekcje (np. zapalenie płuc, zatok, ucha), choroby autoimmunologiczne i alergie. Diagnostyka opiera się na badaniu poziomu IgA i wykluczeniu innych niedoborów immunoglobulin. Pacjenci z niedoborem IgA mają 10-20-krotnie zwiększone ryzyko rozwoju choroby trzewnej, co wymaga stosowania testów przeciwciał IgG-tTG zamiast IgA-tTG. Leczenie jest objawowe, obejmuje antybiotykoterapię (w tym profilaktyczną) oraz szczepienia zgodne z zaleceniami CDC (m.in. przeciw pneumokokom, Hib, grypie i półpaścowi).
alergia pokarmowa, alergolog immunolog, choroba tarczycy, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, cukrzyca typu 1, erytrocyty, immunoglobulina A, immunoglobuliny, immunoglobuliny dożylne, immunoglobuliny podskórne, infekcja przewodu pokarmowego, kortykosteroid, lamblioza, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedobór IgA, półpasiec, pospolity zmienny niedobór odporności, profilaktyka antybiotykowa, przeciwciała anty-IgA, przeciwciała monoklonalne, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciw pneumokokom, terapia immunoglobulinami, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherze – Epidemiologia
Pęcherze stanowią powszechny problem kliniczny, szczególnie w populacjach aktywnych fizycznie, takich jak sportowcy czy żołnierze, z częstością występowania sięgającą 33% wśród amerykańskich żołnierzy podczas wojny w Iraku oraz 29% wśród francuskich biegaczy ultramaratonów. Kluczowymi czynnikami ryzyka są wcześniejsze epizody pęcherzy (OR=15,950; 95% CI: 9,135-29,640; p<0,0001), rodzaj obuwia, dystans pokonywany podczas aktywności, płeć (większe ryzyko u kobiet, p<0,05), wilgotność skóry oraz intensywność wysiłku fizycznego. W kontekście chorób autoimmunologicznych, pemfigoid pęcherzowy dotyka głównie osoby starsze (średni wiek zachorowania 65 lat) z częstością 6,6/milion rocznie we Francji i Niemczech oraz 8/100 000 w Anglii, wykazując istotny wpływ na przeżywalność (trzykrotnie wyższe ryzyko zgonu w ciągu 2 lat od diagnozy). Epidermolysis bullosa, rzadka choroba genetyczna, występuje u około 20/milion żywych urodzeń, z dominującą postacią EBS (92%). Epidemiologia pęcherzy obejmuje także choroby zakaźne, takie jak mpox, gdzie zmiany pęcherzowe są istotnym objawem, a nadzór epidemiologiczny umożliwia monitorowanie i kontrolę rozprzestrzeniania się infekcji.
autoimmunologiczna choroba pęcherzowa, choroba autoimmunologiczna, choroba pęcherzowa, czerniak, epidermolysis bullosa, kantarydyna, mpox, odleżyna, oparzenie słoneczne, opryszczka, ospa małpia, pemfigoid pęcherzowy, pemfigus vulgaris, półpasiec, pryszczyca, seroprewalencja HSV-2, zakażenie HSV, zakażenie okołoporodowe, złamanie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fumaran Dimetylu Adamed 240 mg
Fumaran dimetylu, stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS), charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane obejmują nagłe zaczerwienienia skóry (34% pacjentów) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), ból w nadbrzuszu (10%) i ból brzucha (9%), które pojawiają się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie reakcje skórne i poważne zaburzenia żołądkowo-jelitowe występują rzadziej (poniżej 1%), jednak 3-4% pacjentów przerwało terapię z powodu tych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych (n=2513, ekspozycja do 12 lat) obserwowano także podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych (ALT ≥3× GGN u 6%, AST ≥3× GGN u 2%), głównie w pierwszych 6 miesiącach leczenia, z koniecznością przerwania terapii w mniej niż 1% przypadków. Ponadto, fumaran dimetylu powoduje zmniejszenie liczby limfocytów o około 30%, z limfopenią występującą u 41% pacjentów, w tym ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L) u 2%, co wiąże się z ryzykiem poważnych infekcji, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML).
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bezwzględna liczba limfocytów, bilirubina całkowita, ból nadbrzusza, ciała ketonowe w moczu, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, limfocyty, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, parathormon, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, RRMS, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, transaminazy wątrobowe, uderzenia gorąca, układ pokarmowy, wirus Johna Cunninghama, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fumaran Dimetylu Adamed 120 mg
Fumaran dimetylu jest stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnego stwardnienia rozsianego (RRMS) i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienia skóry (34% vs 4% placebo) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), bóle w nadbrzuszu (10%) i ból brzucha (9%), pojawiające się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie reakcje skórne występują rzadko (<1%), a przerwanie leczenia z powodu zaczerwienienia skóry i zaburzeń żołądkowo-jelitowych dotyczy odpowiednio 3% i 4% pacjentów. Ponadto obserwuje się podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych (ALT ≥3× GGN u 6%, AST ≥3× GGN u 2%) głównie w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii, z rzadkimi przypadkami polekowego uszkodzenia wątroby. W badaniach klinicznych odnotowano także częste występowanie limfopenii (41% pacjentów z liczbą limfocytów <0,91 × 10⁹/L), w tym ciężką limfopenię (<0,5 × 10⁹/L) u 6% pacjentów, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML).
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, ciała ketonowe, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, hipoksja, ketonuria, leukopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, niedociśnienie tętnicze, nieżyt nosa, obrzęk naczyniowo-ruchowy, parathormon, podwyższone transaminazy wątrobowe, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rumień uogólniony, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wirus JC, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zakażenia oportunistyczne, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Acix 500 500 mg
Dawkowanie dożylne acyklowiru wymaga indywidualnego dostosowania do wieku, masy ciała lub powierzchni ciała oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat dawka jest obliczana na kilogram masy ciała i podawana trzy razy na dobę co 8 godzin, natomiast u dzieci od 3 miesięcy do 12 lat dawka jest przeliczana na powierzchnię ciała (mg/m²). Dawkowanie różni się w zależności od wskazania klinicznego i statusu immunologicznego, np. w pierwotnej opryszczce narządów płciowych i półpaścu stosuje się dawkę pojedynczą 5 mg/kg mc. (lub 250 mg/m² pc.) i dawkę dobową 15 mg/kg mc. (lub 750 mg/m² pc.) przez około 5 dni, natomiast w opryszczkowym zapaleniu mózgu dawka pojedyncza wynosi 10 mg/kg mc. (lub 500 mg/m² pc.) z dawką dobową 30 mg/kg mc. (lub 1500 mg/m² pc.) przez 10 dni. W pojedynczych przypadkach czas leczenia może być wydłużony.
acyklowir, anuria, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa, funkcja nerek, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, opryszczka narządów płciowych, opryszczka noworodków, opryszczkowe zapalenie mózgu, ospa wietrzna, pacjent w podeszłym wieku, półpasiec, pompa infuzyjna, zaburzenie czynności nerek, zmniejszona odporność - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Isoprinosine 50 mg/ml
Isoprinosine w postaci syropu (50 mg/ml) zawiera inozynę pranobeks, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Każda łyżka miarowa (5 ml) dostarcza 250 mg substancji czynnej, co umożliwia precyzyjne dawkowanie, szczególnie u pacjentów pediatrycznych. Lek jest wskazany w leczeniu zakażeń wirusowych skóry i błon śluzowych wywołanych przez wirusy z rodziny Herpes, w tym Herpes simplex typu I i II (opryszczka zwykła), Herpes varicella-zoster (ospa wietrzna, półpasiec) oraz innych zakażeń wirusowych, takich jak podostre stwardniające zapalenie mózgu (SSPE). Preparat jest również stosowany wspomagająco u pacjentów z obniżoną odpornością, wspierając funkcje układu immunologicznego.
herpes simplex, Herpes varicella-zoster, immunomodulacja, inozyna pranobeks, łagodzenie objawów, mechanizmy obronne organizmu, obniżona odporność, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, podostre stwardniające zapalenie mózgu, półpasiec, profilaktyka nawrotów, schorzenie neurologiczne, standardowa terapia, terapia wspomagająca, układ immunologiczny, wirus herpes, zakażenie wirusowe - Leksykon substancji czynnych
Mentol – Wskazania do stosowania
Mentol, będący alkoholem monoterpenowym występującym głównie w olejkach mięty pieprzowej, wykazuje szerokie spektrum działania terapeutycznego, wykorzystywanego w różnych postaciach farmaceutycznych. Jego miejscowe zastosowanie przynosi efekt chłodzenia i działanie przeciwbólowe, co jest szczególnie cenne w leczeniu bólów mięśniowych, stawowych, reumatycznych oraz w stanach zapalnych i urazach. Preparaty takie jak Bengay Maść Przeciwbólowa, Dip Hot Rozgrzewający czy Dip Rilif są wskazane m.in. w bólach odcinka lędźwiowo-krzyżowego, lumbago, a także w dolegliwościach ścięgien i więzadeł. Mentol jest także skuteczny w łagodzeniu objawów infekcji górnych dróg oddechowych (np. Amol, Argol Essenza Balsamica), stanów zapalnych jamy ustnej i gardła (Argol Essenza Balsamica, Salviasept), a także w redukcji świądu i podrażnień skóry po ukąszeniach owadów czy w dermatozach. Warto podkreślić, że preparaty doustne z mentolem (Amol, Rowachol) stosuje się w dolegliwościach trawiennych, kamicy żółciowej oraz stanach napięcia nerwowego (Validol), przy czym efekt terapeutyczny wymaga regularnego stosowania przez 2-4 tygodnie.
afta, alkohol monoterpenowy, ból gardła, ból głowy, ból mięśniowo-stawowy, ból reumatyczny, dermatoza, dolegliwość trawienne, dyskineza dróg żółciowych, dyspepsja, infekcja górnych dróg oddechowych, kamica żółciowa, lumbago, mięta pieprzowa, migrena, nadmierne pocenie, neuralgia, niestrawność, nieżyt górnych dróg oddechowych, olejek eteryczny, ospa wietrzna, owrzodzenie błony śluzowej, pokrzywka, półpasiec, przeziębienie, stan napięcia nerwowego, stan skurczowy dróg żółciowych, stan zapalny, stan zapalny jamy ustnej, świąd skóry, tkanka włóknista, ukąszenie owada, wzdęcie, zapalenie dziąseł, zmiana zapalna - Leksykon substancji czynnych
Fluocinolon acetonid – Przeciwwskazania stosowania
Fluocinolon acetonid, syntetyczny kortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i obkurczającym naczynia, jest składnikiem preparatu Flucinar w postaci żelu o stężeniu 0,25 mg/g. Jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak glikol propylenowy, etanol oraz parabeny (E216, E218). Ponadto, lek nie powinien być stosowany w przypadku infekcji skórnych bakteryjnych, wirusowych (np. opryszczka, półpasiec) i grzybiczych, gdyż może nasilać zakażenia poprzez immunosupresję. Przeciwwskazania obejmują także specyficzne dermatozy, takie jak trądzik zwykły, trądzik różowaty i zapalenie skóry dookoła ust, gdzie kortykosteroidy mogą pogarszać przebieg choroby lub wywoływać efekt odbicia. U dzieci poniżej 2 roku życia stosowanie fluocinolonu acetonidu jest zabronione ze względu na zwiększoną absorpcję, niedojrzałość bariery skórnej i metabolizmu, co zwiększa ryzyko działań ogólnoustrojowych, w tym zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
acne vulgaris, atrofia skóry, brodawka wirusowa, choroba naczyń obwodowych, cukrzyca, czyrak, dermatitis perioralis, działanie immunosupresyjne, fluocinolon acetonid, glikokortykosteroid, glikol propylenowy, grzybica skóry, grzybica stóp, infekcja oportunistyczna, infekcja skórna, jaskra, kandydoza skórna, kortykosteroid, liszajec zakaźny, nadwrażliwość, opatrunek okluzyjny, opryszczka narządów płciowych, opryszczka zwykła, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ospa wietrzna, parabeny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, półpasiec, rosacea, rumień, teleangiektazja, trądzik posteroidowy, trądzik różowaty, trądzik zwykły, zakażenie ropne skóry, zapalenie skóry dookoła ust - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Flutam 250 mg
Lek Apo-Flutam (flutamid 250 mg), stosowany w terapii raka gruczołu krokowego, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się ginekomastię i nadwrażliwość sutków, które ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku, a ryzyko ich wystąpienia jest mniejsze przy jednoczesnym stosowaniu agonistów LHRH. W terapii skojarzonej flutamidem z agonistą LHRH najczęstsze działania niepożądane (>5%) to uderzenia krwi do głowy (61% vs. 57% placebo), utrata popędu płciowego (36% vs. 31%), niemoc płciowa (33% vs. 29%), biegunka (12% vs. 4%), nudności i wymioty (11% vs. 10%), oraz ginekomastia (9% vs. 11%). Flutamid może również powodować nadciśnienie tętnicze (często), zator tętnicy płucnej i zawał mięśnia sercowego (rzadko), a także wydłużenie odstępu QT (częstość nieznana). Zaburzenia neurologiczne i psychiczne, takie jak senność, dezorientacja, depresja i niepokój, występują często, natomiast bezsenność, ból głowy i zawroty głowy są rzadkie.
agonista LHRH, bezsenność, biegunka, ból głowy, depresja, dezorientacja, encefalopatia wątrobowa, flutamid, ginekomastia, hepatotoksyczność, krwiomocz, małopłytkowość, martwica naskórka, martwica wątroby, methemoglobinemia, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość sutków, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość makrocytowa, nudności, obrzęk, obrzęk limfatyczny, owrzodzenie, półpasiec, rak gruczołu krokowego, rumień, terapia skojarzona, uderzenie krwi do głowy, utrata popędu płciowego, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka pęcherzowa, zamazane widzenie, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hascovir 400 mg/5 ml
Acyklowir, klasyfikowany pod kodem ATC J05AB01, jest syntetycznym analogiem nukleozydu purynowego o wysokiej selektywności działania przeciwwirusowego, skierowanym głównie przeciwko herpeswirusom patogennym dla człowieka, takim jak HSV-1, HSV-2 oraz VZV. Mechanizm działania opiera się na wirusowo zależnej fosforylacji acyklowiru do trójfosforanu, który następnie hamuje wirusową polimerazę DNA, prowadząc do zakończenia syntezy DNA wirusa i zahamowania jego replikacji. Selektywność leku wynika z faktu, że kinaza tymidynowa gospodarza nie fosforyluje efektywnie acyklowiru w komórkach niezainfekowanych, co minimalizuje toksyczność dla komórek ssaków. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju oporności, najczęściej związanej z mutacjami lub niedoborem wirusowej kinazy tymidynowej oraz modyfikacjami polimerazy DNA.
acyklowir, analog nukleozydu purynowego, fosforylacja, glicerol, glikol propylenowy, herpeswirus, kinaza tymidynowa, lek przeciwwirusowy, metylu parahydroksybenzoesan, nukleozyd i nukleotyd, obniżona odporność, ospa wietrzna, polimeraza DNA, półpasiec, propylu parahydroksybenzoesan, replikacja wirusa, sorbitol, trójfosforan acyklowiru, wirus herpes simplex, wirus varicella zoster, wirusowa kinaza tymidynowa, zakażenie narządów płciowych, zawiesina doustna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 7,5 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka z komórek płaszcza, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu leczenia. W terapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (60,8-79,0%), trombocytopenia (23,5-72,3%), biegunka (38,9-54,5%), wysypka (31,7%) oraz zakażenia dróg oddechowych (9,4-10,6%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu obserwuje się m.in. zmęczenie (73,7%), neuropatię obwodową (71,8%) i hipokalemię (50,0%). W leczeniu zespołów mielodysplastycznych i chłoniaka z komórek płaszcza istotne są ciężkie działania niepożądane, takie jak żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, neutropenia 3-4 stopnia oraz gorączka neutropeniczna, a także zwiększone ryzyko wczesnych zgonów u pacjentów z dużym rozmiarem guza (20% vs. 7% w grupie kontrolnej).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bakteriemia, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, parestezja, półpasiec, posocznica, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Jaxteran
Fumaran dimetylu, substancja czynna leku JAXTERAN, wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji nerek, wątroby oraz morfologii krwi. Zaleca się badania kontrolne kreatyniny, azotu mocznikowego i ogólne badanie moczu przed rozpoczęciem leczenia, po 3 i 6 miesiącach, a następnie co 6-12 miesięcy. Należy zwracać uwagę na objawy zespołu Fanconiego, takie jak białkomocz, cukromocz przy prawidłowej glikemii, hiperaminoacyduria i fosfaturia, które mogą prowadzić do osteomalacji hipofosfatemicznej. Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny całkowitej jest konieczne ze względu na ryzyko polekowego uszkodzenia wątroby (enzymy wątrobowe ≥3-krotnie, bilirubina ≥2-krotnie powyżej GGN). Przed terapią i co 3 miesiące należy wykonywać morfologię krwi z oceną liczby limfocytów, gdyż lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L). Długotrwała limfopenia zwiększa ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), zwłaszcza przy liczbie limfocytów <0,8 × 10⁹/L, co wymaga regularnej oceny stosunku korzyści do ryzyka i ewentualnego zaprzestania leczenia.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, DNA wirusa JCV, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kreatynina, liczba limfocytów, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, PCR, płyn mózgowo-rdzeniowy, PML, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, wielomocz, wirus Johna Cunninghama, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zapalenie opon mózgowych i rdzenia, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esotkaleno
Produkt leczniczy Esotkaleno (prednizon) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko immunosupresji, która zwiększa podatność na zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze i oportunistyczne, a także możliwość maskowania objawów infekcji. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów z utajonymi infekcjami, takimi jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B, gdzie stosowanie leku wymaga jednoczesnego leczenia przeciwinfekcyjnego. Prednizon może nasilać choroby wrzodowe, osteoporozę, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, zaburzenia psychiczne oraz jaskrę, dlatego konieczna jest ścisła kontrola kliniczna, w tym regularne badania okulistyczne co 3 miesiące. Dawkowanie powyżej 15 mg/dobę u pacjentów z twardziną układową wiąże się z ryzykiem twardzinowego przełomu nerkowego, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek (stężenie kreatyniny). W trakcie terapii należy także kontrolować stężenie potasu i unikać nadmiernego spożycia sodu, gdyż produkt zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, kortykosteroid, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, poliomyelitis, półpasiec, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia widzenia, zaburzenie psychiczne, zakażenia oportunistyczne, zakażenie grzybicze, zapalenie otrzewnej, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Melabiorytm B6 3 mg + 10 mg
Produkt leczniczy MELATONINA + B6 zawiera 3 mg melatoniny oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku i może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo częstych po bardzo rzadkie. Najistotniejsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i psychicznego, w tym zaburzeń snu (bezsenność, nietypowe sny, koszmary), zmian nastroju (wahania, agresja, depresja), niepokoju oraz zwiększenia liczby napadów padaczkowych u pacjentów z uszkodzeniami OUN. Ponadto obserwuje się zaburzenia elektrolitowe (hipokalcemia, hiponatremia), hipertriglicerydemię, a także zmiany w funkcji wątroby i parametrach lipidowych. Wśród innych działań wymieniane są m.in. leukopenia, małopłytkowość, reakcje alergiczne, bóle głowy, zawroty, zaburzenia widzenia, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz zmiany skórne. Produkt zawiera 280 mg sorbitolu na tabletkę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją fruktozy.
astenia, białkomocz, choroba refluksowa przełyku, cukromocz, depresja, dusznica bolesna, dyspepsja, ginekomastia, hematuria, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, hipokalcemia, hiponatremia, kołatanie serca, koszmary senne, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, mlekotok, nadciśnienie, napady padaczkowe, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, półpasiec, priapizm, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, uderzenia gorąca, wielomocz, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, zapalenie prostaty, zapalenie skóry, zapalenie stawów, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sental 3 mg
Bezpieczeństwo stosowania melatoniny w dawkach 3 mg i 5 mg, zawartej w leku Sental, zostało ocenione w badaniach klinicznych, które wykazały niewielką liczbę działań niepożądanych podczas krótkotrwałej terapii. Niemniej jednak, dostępne dane są niewystarczające do pełnej charakterystyki bezpieczeństwa preparatu. Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należą ból głowy, nudności, utrata apetytu, zawroty głowy, senność w ciągu dnia oraz dezorientacja, które mogą wystąpić zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród zgłaszanych objawów znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (drażliwość, nerwowość, lęk, depresja), neurologiczne (migrena, zawroty głowy, parestezje), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, bóle brzucha, suchość jamy ustnej), a także reakcje skórne (wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy).
astenia, białkomocz, ból głowy, choroba refluksowa przełyku, cukromocz, dezorientacja, dławica piersiowa, dyspepsja, hematuria, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, hipokalcemia, hiponatremia, łuszczyca, małopłytkowość, melatonina, migrena, mlekotok, nadciśnienie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, palpitacja, parestezja, półpasiec, priapizm, reakcja nadwrażliwości, senność dzienna, wielomocz, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie koncentracji, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie skóry, zapalenie stawów, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg - Leksykon substancji czynnych
Walacyklowir – Dawkowanie i sposób podawania
Walacyklowir, stosowany w leczeniu zakażeń wirusowych takich jak HSV, VZV oraz CMV, wymaga dostosowania dawki do rodzaju zakażenia, stanu immunologicznego pacjenta oraz funkcji nerek. W leczeniu opryszczki zwykłej u pacjentów z prawidłową odpornością zaleca się dawkę 500 mg dwa razy na dobę (1000 mg/dobę) przez 3-5 dni w nawrotach lub do 10 dni przy pierwszym epizodzie. U pacjentów z osłabioną odpornością dawka wzrasta do 1000 mg dwa razy na dobę, a leczenie trwa co najmniej 5-10 dni. W terapii opryszczki wargowej stosuje się schemat jednodniowy 2000 mg dwa razy na dobę, natomiast w leczeniu półpaśca dawka wynosi 1000 mg trzy razy na dobę (3000 mg/dobę) przez 7 dni, z koniecznością szybkiego rozpoczęcia terapii. Profilaktyka nawrotów HSV u pacjentów z prawidłową odpornością to 500 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 250 mg dwa razy na dobę przy ≥10 nawrotach rocznie, natomiast u osób z osłabioną odpornością stosuje się 500 mg dwa razy na dobę. W profilaktyce CMV u biorców przeszczepów dawka wynosi 2000 mg cztery razy na dobę przez około 90 dni, z możliwością wydłużenia u pacjentów wysokiego ryzyka.
choroba cytomegalowirusowa, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nawrót opryszczki, okres prodromalny, opryszczka wargowa, osłabiona odporność, półpasiec, półpasiec oczny, profilaktyka nawrotów, profilaktyka zakażeń, przeciek wrotno-systemowy, przeszczepienie narządu, stentowanie tętnic nerkowych, walacyklowir, wirus cytomegalii, wirus opryszczki zwykłej, wirus ospy wietrznej, wysypka półpaścowa, zaburzenie czynności nerek, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Zentiva
Terapia deksametazonem wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko długotrwałej supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, która może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu leczenia. W sytuacjach stresu fizycznego, takich jak urazy czy zabiegi chirurgiczne, konieczne może być zwiększenie dawki glikokortykosteroidu. Ze względu na immunosupresję, leczenie zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i grzybiczych, a objawy infekcji mogą być maskowane. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z gruźlicą, wirusowym zapaleniem wątroby typu B oraz w przypadku kontaktu z chorymi na ospę wietrzną lub odrę. Zaleca się stosowanie szczepień inaktywowanych, choć ich skuteczność może być osłabiona przy wyższych dawkach kortykosteroidów. Deksametazon powinien być stosowany wyłącznie przy bezwzględnych wskazaniach, z uwzględnieniem dodatkowego leczenia przeciwinfekcyjnego w przypadku aktywnych infekcji lub ryzyka reaktywacji chorób zakaźnych.
antygen HBsAg, centralna retinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, glikokortykosteroid, guz chromochłonny, immunosupresja, infekcja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nicienie karłowate, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ospa wietrzna, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, perforacja przewodu pokarmowego, podrażnienie otrzewnej, półpasiec, przewlekła choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, strongyloidoza, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód żołądka i jelit, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie pasożytnicze, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zespół odstawienia kortyzonu, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hascovir 200 mg/5 ml
Lek Hascovir w postaci zawiesiny doustnej zawiera acyklowir w stężeniu 200 mg/5 ml (40 mg/ml) i jest stosowany w leczeniu zakażeń wirusem opryszczki pospolitej, ospy wietrznej oraz półpaśca. Dawkowanie jest uzależnione od wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz stanu układu odpornościowego. W leczeniu opryszczki pospolitej u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat zaleca się 200 mg (5 ml) pięć razy na dobę (co 4 godziny z przerwą nocną), co daje dawkę dobową 1000 mg (25 ml) przez 5 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich przypadkach. Profilaktycznie u pacjentów immunokompetentnych stosuje się 200 mg (5 ml) cztery razy na dobę (800 mg/dobę) lub 400 mg (10 ml) dwa razy na dobę (800 mg/dobę). U pacjentów immunosupresyjnych dawki mogą być podwojone do 400 mg (10 ml) cztery razy na dobę (1600 mg/dobę). W leczeniu ospy wietrznej i półpaśca dawka wynosi 800 mg (20 ml) pięć razy na dobę (4000 mg/dobę) przez 7 dni, z koniecznością szybkiego rozpoczęcia terapii, najlepiej w ciągu pierwszych 24 godzin od pojawienia się zmian skórnych. Dzieci poniżej 2 lat otrzymują połowę dawki dorosłych, a dawkowanie można także dostosować do masy ciała (20 mg/kg cztery razy na dobę, max. 800 mg). U pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, szczególnie przy klirensie kreatyniny <10 ml/min, gdzie zaleca się 200 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin) w leczeniu opryszczki oraz odpowiednie modyfikacje dawkowania w przypadku ospy wietrznej i półpaśca (800 mg 3 razy na dobę przy umiarkowanych zaburzeniach i 800 mg 2 razy na dobę przy ciężkich zaburzeniach).
acyklowir, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka profilaktyczna, forma dożylna leku, Herpes Simplex Virus, klirens kreatyniny, leczenie profilaktyczne, nawodnienie organizmu, okres prodromalny, ospa wietrzna, pacjent immunokompetentny, pacjent immunosupresyjny, pacjent w podeszłym wieku, półpasiec, przeszczepienie szpiku, strzykawka doustna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, VZV, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zaburzenia wchłaniania, zaburzenie czynności nerek, zakażenie pierwotne, zawiesina doustna, zmiana skórna, zmniejszona odporność - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Corhydron 100
Hydrokortyzon w formie leku Corhydron wymaga szczególnej uwagi ze względu na immunosupresyjne działanie, które osłabia odpowiedź immunologiczną pacjentów, uniemożliwiając skuteczne szczepienia oraz maskując objawy infekcji (grzybiczych, wirusowych, bakteryjnych). Szczególnie niebezpieczna jest ospa wietrzna, która u pacjentów leczonych hydrokortyzonem może prowadzić do poważnych powikłań, wymagających natychmiastowego biernego uodpornienia immunoglobuliną VZIG w ciągu 10 dni od kontaktu z chorym. W terapii długotrwałej istnieje ryzyko niedoczynności kory nadnerczy, dlatego nie należy nagle przerywać leczenia, a w sytuacjach stresowych (choroba, uraz, zabieg chirurgiczny) wskazane jest zwiększenie dawki hydrokortyzonu. Dożylne podanie powinno trwać 1-10 minut, aby uniknąć działań niepożądanych, a u pacjentów z nadwrażliwością na leki konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności.
centralna chorioretinopatia surowicza, cukrzyca, glikokortykosteroid, glikozydy nasercowe, gruźlica prosówkowa, gruźlica utajona, hipokaliemia, hydrokortyzon, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kryzys nadnerczowy, marskość wątroby, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na tuberkulinę, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność tarczycy, nieostre widzenie, niewydolność nerek, opryszczka oka, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, padaczka, perforacja rogówki, półpasiec, psychoza maniakalno-depresyjna, psychoza steroidowa, reakcja uczuleniowa, uchyłkowatość jelit, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia widzenia, zaćma, zakażenia, zakrzepowe zapalenie żył, zastoinowa niewydolność krążenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aciclovir Accord 25 mg/ml
Aciclovir Accord w postaci koncentratu do infuzji (25 mg/ml) należy podawać wyłącznie w formie powolnej infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, bez podawania bolusowego. Czas terapii zależy od rodzaju zakażenia: opryszczkowe zapalenie mózgu – 10 dni, zakażenia noworodków wirusem opryszczki – 14-21 dni, inne zakażenia opryszczką pospolitą i półpaścem – standardowo 5 dni z możliwością modyfikacji. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat jest uzależnione od rodzaju zakażenia i stanu immunologicznego: 5 mg/kg mc. co 8 godzin przy prawidłowej odporności i czynności nerek, 10 mg/kg mc. co 8 godzin u pacjentów z obniżoną odpornością lub przy opryszczkowym zapaleniu mózgu. U noworodków dawka wynosi 20 mg/kg mc. co 8 godzin, z czasem leczenia 14-21 dni w zależności od lokalizacji zakażenia.
hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, niewydolność nerek, obniżona odporność, opryszczka noworodków, opryszczkowe zapalenie mózgu, ospa wietrzna, półpasiec, prawidłowa odporność, profilaktyka przeciwwirusowa, wirus opryszczki pospolitej, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie OUN, zakażenie rozsiane, zakażenie wirusem opryszczki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluorouracil Accord 50 mg/ml
Fluorouracil Accord (50 mg/ml roztwór do wstrzykiwań lub infuzji) jest cytotoksycznym lekiem przeciwnowotworowym, którego stosowanie wymaga szczegółowej oceny wskazań oraz przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na fluorouracyl lub substancje pomocnicze (w tym sód 8,25 mg/ml), ciężkie zakażenia wirusowe (półpasiec, ospa wietrzna), ciężki stan ogólny pacjenta, zahamowanie czynności szpiku kostnego po radioterapii lub chemioterapii, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, całkowity lub homozygotyczny niedobór dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD), a także stosowanie brywudyny, sorywudyny lub ich analogów w ciągu ostatnich 4 tygodni. U kobiet karmiących piersią lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych u dziecka. Fluorouracil Accord nie jest wskazany do leczenia chorób niezłośliwych ze względu na niekorzystny profil ryzyka i korzyści.
brywudyna, choroba nowotworowa, choroba wieńcowa, ciężkie zakażenie, dehydrogenaza dihydropirymidynowa, dysfagia, działanie cytotoksyczne, działanie niepożądane, fluoropirymidyna, fluorouracyl, hepatotoksyczność, immunosupresja, kacheksja, kacheksja nowotworowa, kardiotoksyczność, leczenie onkologiczne, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, mielosupresja, nadwrażliwość na fluorouracyl, neutropenia, niedokrwistość, niestabilna dławica piersiowa, ospa wietrzna, pancytopenia, półpasiec, radioterapia, sorywudyna, upośledzona czynność nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aciclovir Accord 25 mg/ml
Aciclovir Accord w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji (25 mg/ml) jest lekiem przeciwwirusowym zawierającym acyklowir w formie soli sodowej, dostępny w fiolkach o zawartości 250 mg (10 ml), 500 mg (20 ml) oraz 1 g (40 ml). Preparat jest wskazany do leczenia i profilaktyki zakażeń wirusem Herpes simplex u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego oraz w trakcie intensywnej chemioterapii w ostrych białaczkach. Ponadto stosuje się go w terapii pierwotnych i nawracających zakażeń wirusem Varicella zoster u pacjentów z obniżoną odpornością, ciężkiego półpaśca u osób z prawidłową odpornością, ciężkich pierwotnych zakażeń narządów płciowych wywołanych HSV, opryszczkowego zapalenia mózgu oraz zakażeń wirusem opryszczki u noworodków, gdzie szybka interwencja jest kluczowa ze względu na ryzyko zajęcia OUN i narządów wewnętrznych.
acyklowir, białaczka, chemioterapia, koncentrat, koncentrat do sporządzania roztworu, lek przeciwwirusowy, neuroinfekcja, obniżona odporność, opryszczka narządów płciowych, opryszczkowe zapalenie mózgu, ostra białaczka, pacjent immunokompromitowany, podanie dożylne, półpasiec, przeszczep szpiku kostnego, terapia indukcyjno-remisyjna, transplantacja szpiku kostnego, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus varicella zoster, zajęcie OUN, zakażenie herpeswirusem, zakażenie wirusem opryszczki - Leksykon chorób i schorzeń
Ból w klatce piersiowej – Etiologia i przyczyny
Ból w klatce piersiowej jest częstym objawem o szerokim spektrum etiologicznym, od łagodnych do zagrażających życiu stanów. W podstawowej opiece zdrowotnej najczęstszymi przyczynami są zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (20-50%), choroba refluksowa przełyku (10-20%) oraz zapalenie chrząstek żebrowych (13%), podczas gdy na oddziałach ratunkowych dominują przyczyny sercowo-naczyniowe, stanowiące ponad 50% przypadków. Kluczowe jest wykluczenie ostrych zespołów wieńcowych (OZW), w tym zawału mięśnia sercowego (5-10% pacjentów na SOR) i niestabilnej dławicy piersiowej (10%), rozwarstwienia aorty, zapalenia osierdzia i mięśnia sercowego, a także innych poważnych schorzeń, takich jak zatorowość płucna czy odma opłucnowa. Charakterystyka bólu, czas trwania, czynniki wywołujące i łagodzące oraz objawy towarzyszące są kluczowe w różnicowaniu przyczyn, np. ból w OZW utrzymuje się powyżej 20-30 minut i nie ustępuje po nitroglicerynie, natomiast w stabilnej dławicy trwa 2-10 minut i ustępuje po odpoczynku lub nitroglicerynie.
astma, atak paniki, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, choroba wieńcowa, cukrzyca, dławica piersiowa, fibromialgia, gruźlica, hipercholesterolemia, kamica żółciowa, kardiomiopatia przerostowa, mukowiscydoza, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość przełyku, niestabilna dławica piersiowa, odma opłucnowa, ostry zespół wieńcowy, otyłość, perforacja przełyku, półpasiec, przepuklina rozworu przełykowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rak płuc, refluksowe zapalenie przełyku, rozwarstwienie aorty, spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, tętniak aorty, wada zastawkowa serca, wrzód trawienny, zaburzenie lękowe, zaburzenie motoryki przełyku, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica żył głębokich, zapalenie chrząstek żebrowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hiperwentylacji, zespół Marfana, zespół Tietzego - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw ospie wietrznej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szczepionka przeciw ospie wietrznej (varicella) wykazuje wysoką skuteczność profilaktyczną, sięgającą 94,4% po jednej dawce i 98,3% po dwóch dawkach, z utrzymaniem ochrony powyżej 98% przeciwko wszelkim postaciom choroby oraz 100% przeciwko ciężkiej ospie wietrznej nawet 10 lat po szczepieniu. Wprowadzenie dwudawkowego schematu szczepień u dzieci w wieku 12 miesięcy do 12 lat znacząco zmniejszyło ryzyko zachorowań przełomowych (breakthrough disease) 3,3-krotnie w porównaniu z pojedynczą dawką. Program szczepień w USA od 1995 roku doprowadził do redukcji zachorowań o 97%, hospitalizacji o 238 000 oraz zgonów o około 2000, co przełożyło się na oszczędności rzędu 23,4 miliarda dolarów. Skumulowana zapadalność spadła z 1254 do 193 przypadków na 100 000 osobolat w ciągu 10 lat od wprowadzenia szczepień, a ciężkie powikłania i zgony stały się rzadkością. Szczepionka jest bezpieczna, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi w postaci miejscowego zaczerwienienia, wysypki i łagodnej gorączki; zgony po szczepieniu odnotowano jedynie u osób z immunosupresją, u których szczepienie jest przeciwwskazane.
bliznowacenie, dawka przypominająca, działanie niepożądane, herpes zoster, hospitalizacja, obniżona odporność, ospa wietrzna, pęcherzyk skórny, półpasiec, reaktywacja półpaśca, schemat dwudawkowy, szczepionka MMR, szczepionka przeciw ospie wietrznej, wirus varicella zoster, wskaźnik śmiertelności, zakażenie bakteryjne, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc