Szczepionka przeciw ospie wietrznej
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szczepionka przeciw ospie wietrznej (varicella) wykazuje wysoką skuteczność profilaktyczną, sięgającą 94,4% po jednej dawce i 98,3% po dwóch dawkach, z utrzymaniem ochrony powyżej 98% przeciwko wszelkim postaciom choroby oraz 100% przeciwko ciężkiej ospie wietrznej nawet 10 lat po szczepieniu. Wprowadzenie dwudawkowego schematu szczepień u dzieci w wieku 12 miesięcy do 12 lat znacząco zmniejszyło ryzyko zachorowań przełomowych (breakthrough disease) 3,3-krotnie w porównaniu z pojedynczą dawką. Program szczepień w USA od 1995 roku doprowadził do redukcji zachorowań o 97%, hospitalizacji o 238 000 oraz zgonów o około 2000, co przełożyło się na oszczędności rzędu 23,4 miliarda dolarów. Skumulowana zapadalność spadła z 1254 do 193 przypadków na 100 000 osobolat w ciągu 10 lat od wprowadzenia szczepień, a ciężkie powikłania i zgony stały się rzadkością. Szczepionka jest bezpieczna, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi w postaci miejscowego zaczerwienienia, wysypki i łagodnej gorączki; zgony po szczepieniu odnotowano jedynie u osób z immunosupresją, u których szczepienie jest przeciwwskazane.
- Wprowadzenie do szczepionki przeciw ospie wietrznej
- Skuteczność szczepionki przeciw ospie wietrznej
- Wpływ programu szczepień przeciw ospie wietrznej
- Redukcja zachorowań po wprowadzeniu szczepionki
- Wpływ na hospitalizacje i zgony
- Uniknięte przypadki i oszczędności
- Wpływ na występowanie półpaśca
- Skuteczność szczepień jednodawkowych i dwudawkowych
- Skuteczność szczepionki u osób zaszczepionych
- Bezpieczeństwo szczepionki przeciw ospie wietrznej
- Zalecenia dotyczące szczepień przeciw ospie wietrznej
- Podsumowanie wpływu szczepień przeciw ospie wietrznej
Wprowadzenie do szczepionki przeciw ospie wietrznej
Szczepionka przeciw ospie wietrznej (varicella) stanowi skuteczne narzędzie profilaktyki zakażeń wywołanych przez wirus varicella-zoster. Szczepionka została wprowadzona do programu szczepień w Stanach Zjednoczonych w 1995 roku, choć początkowo nie była traktowana jako priorytet zdrowia publicznego. Ospa wietrzna była powszechnie uznawana za naturalny element dzieciństwa, z szacowaną liczbą około 4 milionów przypadków rocznie. Choć większość przypadków przebiegała łagodnie, niektóre były poważne – każdego roku ospa wietrzna powodowała 10 000-14 000 hospitalizacji i około 150 zgonów.1
Opracowanie szczepionki przeciw ospie wietrznej przypisuje się japońskiemu badaczowi, dr. Michiaki Takahashiemu, który ogłosił jej stworzenie w 1974 roku. Jego decyzja o wykorzystaniu żywego, osłabionego wirusa spotkała się z oporem ze strony społeczności naukowej i medycznej. Ponadto istniały obawy dotyczące długości ochrony po szczepieniu, szczególnie biorąc pod uwagę, że dorośli są bardziej narażeni na ciężki przebieg choroby i powikłania.1
Skuteczność szczepionki przeciw ospie wietrznej
Skuteczność szczepionek przeciw ospie wietrznej u dzieci szacuje się na 94,4% po podaniu pojedynczej dawki i 98,3% po drugiej dawce. Szacowana efektywność szczepionki 10 lat po otrzymaniu 2 dawek jednowartościowej szczepionki przeciw ospie wietrznej wynosi ponad 98% przeciwko jakiejkolwiek postaci ospy wietrznej i 100% przeciwko ciężkiej ospie wietrznej.1
Dwudawkowy schemat szczepienia dla dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat wykazał zmniejszenie skumulowanego ryzyka zachorowania przełomowego (breakthrough disease) 3,3-krotnie w porównaniu z dziećmi, które otrzymały tylko 1 dawkę. Wskaźnik przełomowego zachorowania na ospę wietrzną u osób zaszczepionych po podaniu 1 dawki jednowartościowej szczepionki przeciw ospie wietrznej oszacowano na 7,2% w okresie 10-letniej obserwacji.1
Wpływ programu szczepień przeciw ospie wietrznej
Redukcja zachorowań po wprowadzeniu szczepionki
Amerykański program szczepień przeciw ospie wietrznej (varicella) wywarł znaczący wpływ na zdrowie publiczne i ekonomię od momentu jego rozpoczęcia w 1995 roku. Szczepionki przeciw ospie wietrznej zmniejszyły liczbę przypadków o 97%, co dowodzi, że są one skuteczną odpowiedzią na potrzeby zdrowia publicznego. Program przyczynił się do zmniejszenia rozprzestrzeniania się ospy wietrznej, hospitalizacji i zgonów.1
Do 2020 roku (25 lat po wprowadzeniu szczepionki) wskaźniki zachorowań na ospę wietrzną zmniejszyły się o około 97% w całej populacji i o 99% wśród osób poniżej 20. roku życia – osób, które zawsze żyły w czasach, gdy szczepionka przeciw ospie wietrznej była dostępna.1
Skumulowana zapadalność na ospę wietrzną spadła z 1254 przypadków na 100 000 osobolat przed wprowadzeniem szczepienia przeciwko ospie wietrznej do 193 przypadków na 100 000 osobolat 10 lat po wprowadzeniu szczepionki.1
Wpływ na hospitalizacje i zgony
Hospitalizacje i zgony z powodu ospy wietrznej stały się rzadkie po wprowadzeniu szczepionki. W Stanach Zjednoczonych, kilka lat po wdrożeniu programu szczepień przeciwko ospie wietrznej, wykazano znaczne zmniejszenie liczby zgonów związanych z ospą wietrzną w porównaniu z 5 latami poprzedzającymi program szczepień.12
Wiele badań wykazało również, że szczepienia są związane ze znacznym spadkiem wskaźników hospitalizacji związanych z ospą wietrzną. Obciążenie ciężkimi i zagrażającymi życiu powikłaniami zasadniczo zniknęło w krajach, w których szczepionka jest rutynowo stosowana.12
Uniknięte przypadki i oszczędności
Program szczepień przeciwko ospie wietrznej w USA jest skuteczną i oszczędną interwencją w zakresie zdrowia publicznego. W ciągu pierwszych 25 lat program zapobiegł szacunkowej liczbie 91 milionów przypadków ospy wietrznej i zaoszczędził 23,4 miliarda dolarów kosztów opieki zdrowotnej.1
Program szczepień przeciwko ospie wietrznej szacunkowo zapobiegł ponad 91 milionom przypadków ospy wietrznej, 238 000 hospitalizacji, 1,1 miliona dni hospitalizacji i prawie 2000 zgonów, co skutkowało szacunkowymi oszczędnościami społecznymi w wysokości 23,4 miliarda dolarów.1
Wpływ na występowanie półpaśca
Jednym z długoterminowych aspektów prognostycznych związanych ze szczepieniami przeciwko ospie wietrznej jest ich potencjalny wpływ na występowanie półpaśca. Półpasiec (herpes zoster) jest chorobą wywołaną przez ten sam wirus co ospa wietrzna (varicella-zoster virus) i rozwija się wskutek reaktywacji latentnego wirusa.
Modelowanie skutków szczepień przeciwko ospie wietrznej wykazało zwiększenie skumulowanej zapadalności na półpaśca we wszystkich grupach wiekowych 10 i 25 lat po szczepieniu przeciwko ospie wietrznej oraz mieszane zmiany zapadalności skumulowanej 50 i 75 lat po szczepieniu.1
Model pokazuje, że w dłuższym okresie nastąpi zmniejszenie zapadalności na półpaśca, spowodowane głównie wyczerpaniem źródła reaktywacji półpaśca. Jednak w krótkim i średnim okresie niektóre kohorty wiekowe mogą doświadczyć wzrostu zapadalności na półpaśca. Badanie sugeruje, że w dłuższej perspektywie powszechne szczepienie przeciwko ospie wietrznej byłoby dobrą polityką w celu zmniejszenia liczby przypadków zarówno ospy wietrznej, jak i półpaśca.1
W ostatnim przeglądzie dotyczącym szczepionki przeciwko ospie wietrznej przeprowadzonym przez komitet doradzający rządowi w sprawie szczepionek (Joint Committee on Vaccination and Immunisation, JCVI), przyszłe modelowanie wpływu szczepień wskazało, że z czasem mogłoby nastąpić zwiększenie częstości występowania półpaśca u dorosłych, co sprawiłoby, że program szczepień nie byłby ekonomicznie opłacalny.1
Skuteczność szczepień jednodawkowych i dwudawkowych
Równowaga dowodów pokazuje, że jedna dawka szczepionki przeciwko ospie wietrznej zapewnia wysoką ochronę przed umiarkowaną do ciężkiej ospą wietrzną, ale dwie dawki są wymagane dla optymalnej ochrony przed wszystkimi postaciami ospy wietrznej, aby ograniczyć transmisję i zmniejszyć ryzyko przypadków przełomowych i ognisk choroby.1
Po wprowadzeniu jednodawkowych programów szczepień odnotowano redukcję zachorowań o 74% w porównaniu z erą przed szczepieniami, a po schematach dwudawkowych zaobserwowano redukcję przekraczającą 90%.1
Skuteczność szczepionki u osób zaszczepionych
Większość zaszczepionych osób nie zachoruje na ospę wietrzną. Jeśli jednak dojdzie do zakażenia u osoby zaszczepionej, przebieg choroby będzie łagodniejszy, a powrót do zdrowia szybszy.1
Skuteczność szczepionki przeciwko ospie wietrznej oceniano w badaniach epidemiologicznych ognisk choroby, badaniach kliniczno-kontrolnych, badaniach longitudinalnych, bazodanowych, obserwacyjnych i modelowych, spośród których badania ognisk choroby są najliczniejsze.1
Bezpieczeństwo szczepionki przeciw ospie wietrznej
Szczepienie przeciwko ospie wietrznej jest bardzo bezpieczne, ale czasami mogą wystąpić działania niepożądane. Częste działania niepożądane obejmują zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia, wysypkę lub łagodną gorączkę.1
Zgony po otrzymaniu szczepionki przeciwko ospie wietrznej wystąpiły wyłącznie u osób z obniżoną odpornością z powodu choroby lub leczenia, u których szczepionka przeciwko ospie wietrznej byłaby przeciwwskazana.1
Powikłania związane z ospą wietrzną są rzadkie, ale mogą być poważne. Mogą obejmować bakteryjne zakażenie pęcherzyków skórnych, bliznowacenie, zapalenie płuc oraz zapalenie opon mózgowych lub mózgu.1
Zalecenia dotyczące szczepień przeciw ospie wietrznej
Szczepionka przeciwko ospie wietrznej jest zwykle podawana dzieciom w tym samym czasie co szczepionka MMR (około 12 miesięcy życia, z dawką przypominającą w wieku od trzech i pół do pięciu lat w niektórych krajach) i skutecznie zapobiega ciężkiej ospie wietrznej.1
Szczepienie przeciwko ospie wietrznej jest zdecydowanie zalecane osobom pracującym w przedszkolach, domach opieki dla osób starszych lub w służbie zdrowia. Zaleca się, aby dzieci w wieku od 12 miesięcy do 14 lat otrzymały drugą dawkę szczepionki przeciwko ospie wietrznej.1
Szczepionka przeciwko ospie wietrznej nie jest zalecana podczas ciąży lub jeśli pacjent ma osłabiony układ odpornościowy.1
Podsumowanie wpływu szczepień przeciw ospie wietrznej
Szczepionki przeciwko ospie wietrznej są immunogenne, o akceptowalnym profilu bezpieczeństwa. Schematy jedno- i dwudawkowe są wysoce skuteczne przeciwko ospie wietrznej, a znaczne zmniejszenie zapadalności na chorobę, szczególnie w przypadku choroby o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, było szeroko raportowane. Wpływ szczepień wyraża się jako proporcjonalne zmniejszenie obciążenia chorobą, porównując zapadalność i wskaźniki śmiertelności w tej samej populacji między erą przed wprowadzeniem szczepionki a po jej wprowadzeniu.1
Najlepszym sposobem zapobiegania ospie wietrznej jest szczepienie. Należy porozmawiać z lekarzem o szczepieniu, jeśli pacjent nigdy nie chorował na ospę wietrzną ani nie był szczepiony przeciwko ospie wietrznej.1
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.