leukopenia
Leukopenia to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszeniem całkowitej liczby leukocytów we krwi obwodowej poniżej 4000/μl (4,0 × 10^9/l). Jest to objaw wielu stanów chorobowych, nie zaś samodzielna jednostka chorobowa.
Najczęstsze przyczyny leukopenii obejmują zakażenia wirusowe, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia szpiku kostnego, przyjmowanie niektórych leków oraz radioterapię. Szczególnie niebezpieczna jest neutropenia (obniżona liczba neutrofilów), która przy wartościach poniżej 500/μl znacząco zwiększa ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych.
Diagnostyka leukopenii powinna obejmować pełną morfologię z rozmazem, badania biochemiczne, ocenę szpiku kostnego w wybranych przypadkach oraz poszukiwanie przyczyny podstawowej. Leczenie zależy od etiologii i stopnia nasilenia, od postępowania przyczynowego po zastosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) w ciężkich przypadkach neutropenii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Flucytozyna – Przedawkowanie
Flucytozyna, obecna w preparacie Ancotil, jest lekiem przeciwgrzybiczym, którego przedawkowanie może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Wyróżnia się dwa typy przedawkowania: względne, najczęściej u chorych z niewydolnością nerek, oraz przewlekłe, gdy stężenie flucytozyny w osoczu utrzymuje się powyżej 100 μg/ml. Toksyczność manifestuje się głównie hematotoksycznością (leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia), a także objawami żołądkowo-jelitowymi (biegunka, nudności, wymioty) oraz zaburzeniami czynności wątroby (podwyższone enzymy wątrobowe). Monitorowanie morfologii krwi, parametrów wątrobowych i nerkowych oraz stężenia leku w osoczu jest kluczowe w diagnostyce i ocenie toksyczności.
ALT, Ancotil, AST, bilirubina, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, flucytozyna, GFR, GGTP, hemodializa, kreatynina, leukopenia, mocznik, morfologia krwi, morfologia krwi obwodowej, nawodnienie, nudność, obraz krwi obwodowej, pancytopenia, parametr funkcji wątroby, płukanie żołądka, przedawkowanie przewlekłe, przedawkowanie względne, stężenie flucytozyny, substancja przeciwgrzybicza, technika nerkozastępcza, trombocytopenia, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlessa 4 mg + 10 mg
Lek Amlessa, zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę w formie bezylanu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują obrzęk, senność, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia widzenia, szum uszny, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, niedociśnienie tętnicze, duszność, kaszel oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka, zaparcia). Działania te sklasyfikowano według klasyfikacji MedDRA i częstości występowania, gdzie bardzo często (≥1/10) występują m.in. senność i obrzęk, często (≥1/100 do <1/10) – zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia widzenia, a niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) – m.in. leukopenia, hipoglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, zaburzenia rytmu serca oraz reakcje skórne. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane, takie jak niedociśnienie tętnicze prowadzące do incydentów naczyniowo-mózgowych, zawał mięśnia sercowego, agranulocytoza, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quincke'go), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), a także zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia) i metaboliczne (hipoglikemia, hiperglikemia).
agranulocytoza, amlodypina, astenia, bezsenność, ból głowy, diplopia, dławica piersiowa, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezje, peryndopryl, reakcje skórne, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, udar mózgu, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Amfoterycyna B – Działania niepożądane
Amfoterycyna B, stosowana w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych, wykazuje szerokie spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, których częstość i nasilenie zależą od formy preparatu (konwencjonalna, liposomalna, kompleksy lipidowe). Najczęstsze reakcje związane z infuzją to dreszcze (występujące u około 16% pacjentów w kompleksach lipidowych, bardzo często w postaci liposomalnej) oraz gorączka (10% w kompleksach lipidowych, bardzo często w postaci liposomalnej), pojawiające się zwykle w ciągu 15-20 minut od rozpoczęcia podawania. Nefrotoksyczność jest najpoważniejszym działaniem niepożądanym, szczególnie w postaci konwencjonalnej, z częstością występowania zwiększonego stężenia kreatyniny w surowicy u około 13% pacjentów w kompleksach lipidowych. Zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemia (około 9% w kompleksach lipidowych, bardzo często w postaci liposomalnej i konwencjonalnej), mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak rabdomioliza. Inne często obserwowane działania niepożądane to nudności (7%), wymioty (6%), duszność (bardzo często w postaci konwencjonalnej), tachykardia oraz bóle głowy.
agranulocytoza, amfoterycyna B, arytmia, azotemia, duszność, dysfunkcja nerek, encefalopatia, eozynofilia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipostenuria, infuzja, koagulopatia, kwasica kanalikowo-nerkowa, lek przeciwgrzybiczny, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, moczówka prosta, nefrotoksyczność, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, zakażenie grzybicze, zespół Stevensa-Jonsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy 500 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy (500 mg + 500 mg) wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 1723 pacjentów oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności (2,0%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%) oraz zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył (3,1%). Występują również rzadkie, ale istotne powikłania, takie jak drgawki (0,4%), reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, piorunujące zapalenie wątroby oraz ostra niewydolność nerek. W trakcie terapii zaleca się monitorowanie parametrów hematologicznych, funkcji wątroby oraz nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi schorzeniami. Działania niepożądane u dzieci powyżej 3 miesięcy są zgodne z profilem dorosłych, bez specyficznych odchyleń.
agranulocytoza, aminotransferaza, azotemia przednerkowa, czas protrombinowy, drgawki, dyskineza, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, granulocytopenia, hipotensja, kandydoza, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, mioklonia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skąpomocz, tachykardia, test Coombsa, trombocytopenia, trombocytoza, zaburzenia OUN, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Aristo 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w dawce 0,5 mg w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych FREEDOMS i FREEDOMS II oraz danych po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Zakażenia występują z częstością 65,1%, z przewagą infekcji dolnych dróg oddechowych i zakażeń herpeswirusami, w tym przypadków śmiertelnych. Obrzęk plamki żółtej dotyczy 0,5% pacjentów, szczególnie w pierwszych 3-4 miesiącach terapii, z podwyższonym ryzykiem u osób z zapaleniem błony naczyniowej oka (17%) i cukrzycą. Początkowe podanie leku wiąże się z przemijającą bradykardią (redukcja HR o 12-13 uderzeń/min) oraz zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego (blok I stopnia u 4,7%, blok II stopnia <0,2%).
aminotransferaza alaninowa, asystolia, atypowa mykobakteria, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z limfocytów T, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fingolimod, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, natężona objętość wydechowa, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie drobnoustrojem oportunistycznym, zakażenie herpeswirusem, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 250 mg
Temozolomid, stosowany w terapii glejaków, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to nudności (43%), wymioty (36%), zaparcia, jadłowstręt, bóle głowy, zmęczenie oraz drgawki. Szczególnie istotne są hematologiczne toksyczności 3. i 4. stopnia, takie jak neutropenia, trombocytopenia, limfopenia, leukopenia oraz gorączka neutropeniczna, które wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi. Neurologiczne działania niepożądane obejmują drgawki, niedowład połowiczy, afazję, ataksję i zaburzenia poznawcze, a w rzadkich przypadkach stan padaczkowy i zaburzenia pozapiramidowe. Działania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, zapalenie jamy ustnej i dyspepsja, oraz reakcje skórne, w tym wysypka, łysienie i poważne zespoły jak Stevens-Johnson czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka, również są często obserwowane.
afazja, białaczka szpikowa, biegunka, ból głowy, cholestaza, drgawki, glejak, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, krwotok mózgowy, leukopenia, limfopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, moczówka prosta, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład połowiczy, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pneumocystoza, śródmiąższowe zapalenie płuc, temozolomid, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wybroczyny, wymioty, wysypka, zaburzenie endokrynologiczne, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wątroby, zaparcie, zator tętnicy płucnej, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 4 g + 0,5 g
Produkt leczniczy Piperacillin + Tazobactam Kalceks, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, występująca u około 10% pacjentów, zwykle o charakterze przejściowym. Poważne powikłania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego oraz toksyczną rozpływną martwicę naskórka, z częstością 1-10 na 10 000 pacjentów. Inne istotne działania niepożądane to małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, których częstość nie została precyzyjnie określona. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, lek może indukować objawy neurologiczne, takie jak bóle głowy i napady drgawkowe, co jest charakterystyczne dla antybiotyków beta-laktamowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Preparat Co-Amlessa, zawierający peryndopryl, amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz indapamid, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały szczegółowo udokumentowane w badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu leku do obrotu. Peryndopryl, jako inhibitor układu renina-angiotensyna-aldosteron, zmniejsza utratę potasu indukowaną przez indapamid, jednak mimo tego mechanizmu kompensacyjnego obserwuje się hipokaliemię o częstości zależnej od dawki: 2% przy 2 mg peryndoprylu + 0,625 mg indapamidu, 4% przy 4 mg + 1,25 mg oraz 6% przy 8 mg + 2,5 mg (stężenie potasu <3,4 mmol/l). Indapamid w dawce 1,5 mg powodował hipokaliemię (<3,4 mmol/l) u 10% pacjentów, a w dawce 2,5 mg u 25% pacjentów po 4-6 tygodniach leczenia. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku i widzenia (peryndopryl), hipokaliemię i reakcje nadwrażliwości skórne (indapamid), a także senność, kołatanie serca, obrzęki i zaczerwienienie skóry (amlodypina). W tabeli MedDRA sklasyfikowano liczne działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo częstych po bardzo rzadkie, dotyczące układów krwiotwórczego, nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, wątroby, skóry i mięśniowo-szkieletowego.
agranulocytoza, amlodypina, astenia, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkalcemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, impotencja, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, peryndopryl, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, splątanie, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysięk naczyniówkowy, zaburzenia erekcji, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flukonazol Actavis 200 mg
Flukonazol Actavis, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg, jest lekiem przeciwgrzybiczym, którego stosowanie wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) oraz wysypkę. Rzadziej mogą wystąpić poważne reakcje hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia, które wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, w tym zespół DRESS, zespół Stevens-Johnsona, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka oraz inne poważne zmiany skórne, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ciężka reakcja skórna, drżenie, enzymy wątrobowe, flukonazol, fosfataza alkaliczna, gorączka, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osutka krostowa, pokrzywka, reakcja polekowa z eozynofilią, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół Stevens-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarfazolin 1 g
Lek Tarfazolin (cefazolina), cefalosporyna I generacji, może wywoływać liczne działania niepożądane, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów i monitorowania terapii. Do najpoważniejszych należą reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, eozynofilia i gorączka polekowa, o nieokreślonej częstości występowania. Zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, leukopenia, małopłytkowość oraz trombocytoza, również mogą wystąpić, zwiększając ryzyko infekcji i krwawień. Reakcje skórne obejmują wysypki, świąd oraz zespół Stevensa-Johnsona, potencjalnie zagrażający życiu. W obrębie przewodu pokarmowego obserwuje się rzadkie objawy, takie jak biegunka, nudności, wymioty, anoreksja i skurcze żołądka, a także bardzo rzadkie rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z Clostridioides difficile. Cefazolina może także powodować bardzo rzadkie zapalenie wątroby oraz przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, ALP), a także bardzo rzadkie, przejściowe wzrosty stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, antybiotyk beta-laktamowy, azot mocznikowy, biegunka, Candida, cefalosporyna pierwszej generacji, cefazolina, Clostridioides difficile, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gorączka polekowa, grzybica jamy ustnej, grzybica narządów płciowych, hipotonia, kreatynina w surowicy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, Tarfazolin, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symtiver 20 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Symtiver, zawierający 20 mg cynaryzyny oraz 40 mg dimenhydraminy w formie tabletek, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim występowaniem senności u około 8% pacjentów oraz suchości w jamie ustnej u około 5%. Objawy te mają zazwyczaj łagodny i przejściowy charakter, ustępując w ciągu kilku dni mimo kontynuacji terapii. W trakcie badań klinicznych i po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano również inne działania niepożądane o różnej częstości, m.in. leukopenię, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczną, reakcje nadwrażliwości, bóle głowy, parestezje, drżenia, zaburzenia widzenia, bóle brzucha, nudności, wysypki, trudności w oddawaniu moczu oraz drgawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne poważne działania hematologiczne i neurologiczne, które mogą wymagać modyfikacji leczenia.
agranulocytoza, amnezja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cynaryzyna, dimenhydramina, drgawka, drżenie, dyspepsja, działanie niepożądane, jaskra zamykającego się kąta, leukopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, nadmierne pocenie, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość aplastyczna, nudność, paradoksalna pobudliwość, parestezja, przyrost masy ciała, reakcja nadwrażliwości, reakcja rumieniowatopodobna, senność, suchość w jamie ustnej, Symtiver, szum w uszach, trudność w oddawaniu moczu, ucisk w klatce piersiowej, wysypka, zaburzenie krwi, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie skóry, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądka i jelit, zaparcie, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Winkrystyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Winkrystyna jest cytostatykiem o wysokim potencjale toksyczności, wymagającym podawania wyłącznie dożylnie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza. Przypadkowe podanie dooponowe stanowi zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji neurochirurgicznej, obejmującej m.in. usunięcie płynu mózgowo-rdzeniowego, irygację roztworem Ringera z mleczanem (150 ml/h lub 75 ml/h z dodatkiem 25 ml świeżego osocza na litr) oraz stosowanie cewników wewnątrzkomorowych. Dodatkowo, w niektórych przypadkach stosowano dożylne podawanie kwasu folinowego (100 mg bolus, następnie 25 mg/h przez 24 h i dawki co 6 h przez tydzień), kwasu glutaminowego (10 g/24 h dożylnie, potem 500 mg p.o. 3x/d przez miesiąc) oraz pirydoksyny (50 mg co 8 h w 30-minutowym wlewie dożylnym). Kontakt winkrystyny z oczami lub skórą wymaga natychmiastowego płukania i konsultacji lekarskiej, a podczas podawania należy unikać wynaczynienia, które leczy się miejscowym podaniem hialuronidazy (250 j.m./ml, 1 ml podskórnie) i umiarkowanym ogrzewaniem. Monitorowanie hematologiczne jest obowiązkowe ze względu na ryzyko leukopenii, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności szpiku.
cewnik nadtwardówkowy, choroba niedokrwienna serca, drenaż wewnątrzkomorowy, funkcja neurologiczna, hialuronidaza, indukcja remisji, kwas folinowy, laktuloza, lek cytostatyczny, leukopenia, napromienianie rdzenia kręgowego, neuropatia, neurotoksyczność, okres półtrwania w osoczu, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dooponowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, siarczan winkrystyny, środek przeczyszczający, stężenie kwasu moczowego, szpik kostny, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, wynaczynienie, zaburzenie czynności wątroby, zamrożone świeże osocze, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, opiera się na badaniach klinicznych obejmujących 7826 pacjentów oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (bardzo często, ≥1/10), ból głowy i zawroty głowy (bardzo często, ≥1/10). Inne często występujące objawy to hipokaliemia i hiperurykemia (często, ≥1/100 do <1/10), niedociśnienie tętnicze oraz zaczerwienienie twarzy. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje, takie jak agranulocytoza, zapalenie wątroby, śródmiąższowe zapalenie płuc czy rabdomioliza (rzadko do bardzo rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nowotworów skóry związane z hydrochlorotiazydem oraz na konieczność monitorowania elektrolitów, funkcji nerek i wątroby, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby starsze, odwodnione czy z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.
agranulocytoza, amlodypina, ból głowy, dna moczanowa, dyspepsja, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, parestezja, rabdomioliza, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, trombocytopenia, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie naczyń, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Trimesan 100 mg
Przedawkowanie trimetoprimu, substancji czynnej leku Trimesan, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie po dawce ≥ 1 g (≥ 10 tabletek 100 mg). Objawy ostrego zatrucia obejmują nudności, wymioty, zawroty głowy, ból głowy, depresję oraz zaburzenia świadomości, a także potencjalnie zagrażającą życiu depresję szpiku kostnego. Przewlekłe przedawkowanie prowadzi do poważnych zaburzeń hematologicznych, takich jak trombocytopenia (< 150 tys./mm³), leukopenia (< 4 tys./mm³) oraz anemia megaloblastyczna, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Monitorowanie pacjenta powinno obejmować ocenę parametrów morfologii krwi oraz objawów neurologicznych i hematologicznych.
anemia megaloblastyczna, depresja szpiku kostnego, dializa otrzewnowa, hemodializa, kwas folinowy, kwas foliowy, lek Trimesan, leukocyty, leukopenia, leukoworyna, megaloblasty, niedokrwistość, nudności, ostre przedawkowanie, płytki krwi, przewlekłe przedawkowanie, trimetoprim, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości, zakwaszenie moczu, zawroty głowy, zmiany megaloblastyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Aurobindo 50 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Fluconazole Aurobindo, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥ 1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty, podwyższone aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) oraz wysypka. Szczególnie istotne są potencjalnie ciężkie powikłania, takie jak uszkodzenia wątroby (niewydolność, martwica, zapalenie), ciężkie reakcje skórne (martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, ostra uogólniona osutka krostkowa) oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Rzadkie, ale poważne są także reakcje anafilaktyczne oraz zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem leczenia kandydozy narządów płciowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, drgawki, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, senność, świąd, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – ValproLEK 300 300 mg
Walproinian sodu w preparacie ValproLEK 300 (300 mg walproinianu sodu, w tym 200 mg walproinianu sodu i 87 mg kwasu walproinowego) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze objawy obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, ból w nadbrzuszu, biegunka), które zwykle ustępują po kilku dniach i można je ograniczyć przez przyjmowanie leku podczas posiłku. W zakresie hematologicznym obserwuje się niedokrwistość i małopłytkowość zależną od dawki, częściej u kobiet i osób starszych, a także rzadkie, ale poważne zaburzenia, takie jak niewydolność szpiku czy agranulocytoza. Neurologicznie bardzo często występuje drżenie, a często zawroty głowy, zaburzenia pozapiramidowe, drgawki i senność, z ryzykiem nieodwracalnych zmian przy terapii skojarzonej lub nagłym zwiększeniu dawki. Uszkodzenie wątroby jest częste, szczególnie u dzieci poniżej 3 roku życia, a hiponatremia występuje często, podczas gdy hiperamonemia i otyłość są rzadkie.
agranulocytoza, aplazja czystoczerwonokrwinkowa, ataksja, ból miesiączkowy, ból nadbrzusza, brak miesiączki, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba dziąseł, czynnik von Willebranda, drgawki, drżenie, encefalopatia, ginekomastia, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiponatremia, kwas walproinowy, letarg, leukopenia, limfocytoza, łysienie, makrocytoza, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedokrwistość makrocytowa, niepłodność męska, niewydolność szpiku, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omam, osłupienie, osteopenia, osteoporoza, otępienie przemijające, pancytopenia, parestezja, parkinsonizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śpiączka, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, torbielowatość jajników, trombocytopatia, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, zaburzenia pamięci, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia poznawcze, zaburzenia uczenia się, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszona gęstość mineralna kości - Leksykon substancji czynnych
Talidomid – Działania niepożądane
Talidomid, stosowany w terapii skojarzonej ze schematami zawierającymi melfalan i prednizon lub deksametazon, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują u większości pacjentów. Najczęstsze objawy to neutropenia, leukopenia, anemia, limfopenia, trombocytopenia, zaparcia, senność, parestezje, neuropatia obwodowa, zawroty głowy, drżenie oraz obrzęki obwodowe. W schemacie z deksametazonem dodatkowo często obserwuje się zmęczenie, przemijające napady niedokrwienne, omdlenia, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia nastroju i widzenia, nudności oraz dyspepsję. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania, takie jak zakrzepica żył głębokich i zator tętnicy płucnej, neuropatia obwodowa (często nieodwracalna), ostre reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona, martwica rozpływna naskórka, DRESS), omdlenia, bradykardię oraz ciężkie zakażenia, w tym posocznicę i reaktywację zakażeń wirusowych (np. półpasiec, zapalenie wątroby typu B).
anemia, bradykardia, ciężkie zakażenie, dyspepsja, incydent naczyniowo-mózgowy, leukopenia, limfopenia, martwica rozpływna naskórka, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, ostra białaczka szpikowa, parestezja, perforacja uchyłka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przemijający napad niedokrwienny, szpiczak mnogi, terapia talidomidem, Thalidomide Accord, trombocytopenia, wstrząs septyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czucia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wątroby typu B, zator tętnicy płucnej, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Zentiva 400 mg
Pazopanib Zentiva, stosowany w dawkach 200 mg i 400 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych potwierdzonych w badaniach klinicznych u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC, n=1149) oraz mięsakami tkanek miękkich (STS, n=382). Do najpoważniejszych działań niepożądanych, choć występujących rzadko (<1%), należą incydenty naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny, zawał mózgu), incydenty sercowo-naczyniowe (niedokrwienie i zawał mięśnia sercowego, zaburzenia czynności serca, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego oraz krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego i do mózgu). U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory serca oraz odmę opłucnową. Zgłaszano również przypadki zgonów związanych z krwotokami, zaburzeniami czynności wątroby i udarami niedokrwiennymi, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania tych parametrów podczas terapii.
chlorowodorek pazopanibu, dysfunkcja serca, hepatotoksyczność, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok do mózgu, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Aurobindo 200 mg
Flukonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej (>10%) obserwuje się ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) i wysypkę skórną. Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia), a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, ból głowy, cholestaza, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drgawki, dysfagia, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczny triazolowy, leukopenia, martwica komórek wątrobowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostowa, parestezja, profil bezpieczeństwa leku, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wysypka skórna, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP dla dzieci FORTE smak malinowy 40 mg/ml
Produkt leczniczy APAP dla dzieci FORTE smak malinowy to zawiesina doustna zawierająca paracetamol w stężeniu 40 mg/ml, stosowana w terapii pediatrycznej. W trakcie stosowania mogą wystąpić działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które należy monitorować. Do najczęstszych należą nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), a także lekka senność (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często obserwuje się zawroty głowy, nerwowość, biegunkę, ból brzucha, zaparcia oraz uczucie palenia w gardle (≥1/1000 do ≤1/100). Bardzo rzadkie działania obejmują trombocytopenię, leukopenię, pancytopenię (≤1/10 000), skurcz oskrzeli u pacjentów predysponowanych oraz ciężkie reakcje skórne. Nefrotoksyczność występuje niezbyt często, głównie przy długotrwałym stosowaniu, a hepatotoksyczność manifestuje się podwyższeniem aktywności aminotransferaz, szczególnie po dużych dawkach.
alergiczne zapalenie skóry, aminotransferaza, biała krwinka, ciężka reakcja skórna, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, działanie niepożądane, element morfotyczny krwi, farmakoterapia, hepatotoksyczność, konwencja MedDRA, leukopenia, nefrotoksyczność, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, paracetamol, płytka krwi, pokrzywka, rumień, skurcz oskrzeli, substancja czynna, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie wątrobowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg
Przedawkowanie trabektedyny stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się toksycznością obejmującą układ pokarmowy, hematologiczny oraz wątrobę. Objawy obejmują nasilone nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha oraz zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, co wynika z cytotoksycznego działania na szybko dzielące się komórki nabłonka. W zakresie hematologicznym obserwuje się ciężką neutropenię, małopłytkowość, niedokrwistość i leukopenię, będące efektem supresji szpiku kostnego, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Hepatotoksyczność manifestuje się podwyższonymi enzymami wątrobowymi (ALT, AST), hiperbilirubinemią, encefalopatią wątrobową oraz ryzykiem ostrej niewydolności wątroby. Brak specyficznego antidotum wymaga natychmiastowej interwencji i leczenia podtrzymującego.
antybiotykoterapia, cytostatyk, czynnik wzrostu G-CSF, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, koncentrat krwinek czerwonych, leczenie podtrzymujące, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwwymiotny, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, N-acetylocysteina, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, objaw kliniczny, objawy toksyczności, oddział intensywnej terapii, parametry wątrobowe, powikłanie infekcyjne, preparat krwiopochodny, przedawkowanie trabektedyny, supresja szpiku kostnego, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, układ krwiotwórczy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Lotensin 20 mg
Benazepryl, inhibitor ACE stosowany w dawce 20 mg (Lotensin), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współpodawanie z lekami hipotensyjnymi, moczopędnymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, nitrogliceryną, azotanami oraz środkami rozszerzającymi naczynia może prowadzić do addycyjnego obniżenia ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania i ewentualnego odstawienia leków moczopędnych 2-3 dni przed terapią benazeprylem. Podwójna blokada układu RAA przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, a kojarzenie z sakubitrylem i walsartanem jest przeciwwskazane z powodu ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, benazepryl może indukować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu, trimetoprimem, cyklosporyną i heparyną, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny, benazepryl, cyklosporyna, cytostatyk, dysfunkcja nerek, działanie hipoglikemizujące, ewerolimus, glikokortykosteroid, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, leukocytoza, leukopenia, morfologia krwi, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, obraz krwi, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, preparat złota, prokainamid, racekadotryl, sakubitryl, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levetiracetam NeuroPharma 250 mg
Levetiracetam NeuroPharma, dostępny w dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg, charakteryzuje się ustalonym profilem bezpieczeństwa na podstawie badań klinicznych obejmujących 3416 pacjentów oraz obserwacji po wprowadzeniu do obrotu. Profil działań niepożądanych jest spójny we wszystkich grupach wiekowych, w tym u niemowląt poniżej 12 miesięcy, i obejmuje najczęściej zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne reakcje, takie jak pancytopenia, agranulocytoza, zespół DRESS, ciężkie reakcje skórne (martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona), niewydolność wątroby, zaburzenia psychiatryczne (w tym próby samobójcze) oraz rabdomiolizę z podwyższoną aktywnością fosfokinazy kreatynowej.
agranulocytoza, anafilaksja, choreoatetoza, ciężka reakcja skórna, dyskineza, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, rabdomioliza, reakcja immunologiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, tabletka powlekana, terapia przeciwpadaczkowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cymevene 500 mg
Cymevene (gancyklowir) jest wskazany do leczenia i profilaktyki zakażeń wirusem cytomegalii (CMV), z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, wskazania klinicznego oraz funkcji nerek. U dorosłych i młodzieży ≥12 lat z prawidłową czynnością nerek dawka początkowa wynosi 5 mg/kg mc. podawane dożylnie co 12 godzin przez 14-21 dni (lub 7-14 dni w zależności od wskazania), a leczenie podtrzymujące to 5 mg/kg mc. raz na dobę przez 7 dni w tygodniu lub 6 mg/kg mc. raz na dobę przez 5 dni w tygodniu. Dla dzieci <12 lat brak jest jednoznacznych zaleceń dawkowania, natomiast u dzieci i młodzieży do 16 lat dawka jest obliczana na podstawie powierzchni ciała (BSA) i klirensu kreatyniny (CrCl) wg wzorów Mostellera i Schwartza, z uwzględnieniem korekty CrCl do maksymalnie 150 ml/min/1,73 m². U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka gancyklowiru jest modyfikowana zgodnie z wartościami CrCl, np. dla CrCl 25-49 ml/min dawka początkowa wynosi 2,5 mg/kg mc. na dobę, a dawka podtrzymująca 1,25 mg/kg mc. na dobę.
działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gancyklowir, gancyklowir sodowy, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, leczenie wyprzedzające, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, powierzchnia ciała, profilaktyka uniwersalna, progresja choroby, rekonstytucja, toksyczność leku, wirus cytomegalii, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Orion 20 mg
Leflunomide Orion, zawierający 20 mg leflunomidu w tabletkach powlekanych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenię (liczba leukocytów > 2 x 10⁹/L) oraz rzadziej pancytopenię i agranulocytozę, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków mielotoksycznych. Często występują również podwyższenia parametrów wątrobowych (aminotransferazy, gamma-GT, fosfataza zasadowa, bilirubina), które mogą prowadzić do zapalenia wątroby, żółtaczki, a w bardzo rzadkich przypadkach do ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym niewydolności i ostrej martwicy. Działania niepożądane dermatologiczne obejmują częste łagodne objawy, takie jak wysypka, świąd i suchość skóry, ale także bardzo rzadkie, zagrażające życiu reakcje, np. zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Ponadto, leflunomid może indukować zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (zapalenie okrężnicy, biegunka, nudności) oraz neurologiczne (parestezje, neuropatia obwodowa).
agranulocytoza, aminotransferazy, bilirubina, DRESS, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, kinaza kreatynowa, kolagenowe zapalenie okrężnicy, leflunomid, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, łuszczyca krostkowa, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, pancytopenia, parestezja, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie pochewek ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 10 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną powyżej 2000 mg/kg u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne toksyczne efekty, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności, co ogranicza ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, narząd wewnętrzny, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek mieloidalno-erytroidalny, substancja czynna, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnych, test na komórkach chłoniaka myszy, test na limfocytach ludzkich, toksyczność ostra, toksyczność ostra lenalidomidu, trombocytopenia, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Gliklazyd – Działania niepożądane
Gliklazyd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w terapii cukrzycy typu 2, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najczęstszą i najpoważniejszą jest hipoglikemia. Objawy hipoglikemii obejmują szeroki zakres symptomów neurologicznych (ból głowy, zaburzenia świadomości, drżenia), psychicznych (pobudzenie, agresja, majaczenie) oraz fizjologicznych (silny głód, nudności, bradykardia), a w stanach krytycznych może prowadzić do śpiączki i zgonu. Hipoglikemia wymaga natychmiastowego podania węglowodanów, gdyż sztuczne słodziki nie przynoszą efektu terapeutycznego. Ponadto, gliklazyd może wywoływać zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, biegunka), reakcje skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS), zmiany hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość) oraz zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa) i żółtaczkę cholestatyczną, która wymaga przerwania terapii.
afazja, agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, biegunka, ból brzucha, bradykardia, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, dyspepsja, erytrocytopenia, gliklazyd, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedowład, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pochodna sulfonylomocznika, rumień, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenie czucia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biotaksym
Przed rozpoczęciem terapii cefotaksymem (Biotaksym) konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny oraz inne antybiotyki β-laktamowe, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej u 5-10% pacjentów. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u osób z natychmiastową reakcją alergiczną na cefalosporyny. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z astmą, skazą alergiczną oraz nadwrażliwością na penicyliny. W trakcie leczenia mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym zagrażające życiu reakcje skórne typu SCAR (AGEP, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół DRESS), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i trwałego zaprzestania terapii w przypadku ich wystąpienia. U dzieci wysypka i gorączka podczas leczenia powinny skłonić do rozważenia reakcji na cefotaksym.
agranulocytoza, aminoglikozyd, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefotaksym, Clostridium difficile, encefalopatia, Enterococcus, eozynofilia, klirens kreatyniny, lek nefrotoksyczny, leukopenia, metronidazol, nadwrażliwość krzyżowa, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niepożądana reakcja skórna, ostra uogólniona osutka krostkowa, penicylina, probenecyd, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skaza alergiczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wankomycyna, zaburzenie rytmu serca, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asentra 100 mg
Sertralina (Asentra) jest stosowana w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, lęku napadowego, PTSD oraz zespołu lęku społecznego, jednak jej profil działań niepożądanych wymaga szczegółowej analizy klinicznej. Najczęściej obserwuje się nudności (≥1/10), zawroty głowy, bóle głowy i senność (≥1/10), a także zaburzenia ze strony układu nerwowego, pokarmowego i psychicznego, takie jak bezsenność (≥1/10), lęk, zmniejszenie libido, a także myśli i zachowania samobójcze (≥1/1 000 do <1/100). Charakterystycznym działaniem niepożądanym u mężczyzn z zespołem lęku społecznego jest niemożność ejakulacji (14% vs. 0% placebo). Działania niepożądane często mają charakter zależny od dawki i przemijający, jednak wymagają monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego, złośliwego zespołu neuroleptycznego, ciężkich reakcji skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz zaburzeń kardiologicznych, takich jak torsade de pointes i wydłużenie QTc.
bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, depersonalizacja, depresja, drgawki, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, kołatanie serca, lęk napadowy, leukopenia, małopłytkowość, mania, myśli samobójcze, nekroliza naskórka, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, reakcja anafilaktoidalna, sertralina, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków jelita, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Zydowudyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Zydowudyna, stosowana w terapii zakażeń HIV-1, wykazuje brak mutagenności w testach bakteryjnych (test Amesa), jednak w badaniach in vitro na komórkach ssaków oraz in vivo u myszy i szczurów stwierdzono uszkodzenia chromosomów i działanie genotoksyczne, w tym w testach mikrojądrowych i jąderkowych. Substancja ta jest inkorporowana do DNA leukocytów dorosłych pacjentów oraz noworodków, co potwierdzono także w badaniach przezłożyskowych u małp, gdzie skojarzenie zydowudyny z lamiwudyną powodowało większą liczbę skróceń telomerów w DNA płodów. W badaniach rakotwórczości u gryzoni wykazano powstawanie nowotworów nabłonkowych pochwy po długotrwałej ekspozycji na wysokie stężenia niezmetabolizowanej zydowudyny, natomiast inne nowotwory nie były związane z jej działaniem. Przezłożyskowe badania u myszy wskazały na zwiększoną częstość nowotworów płuc, wątroby i żeńskiego układu rozrodczego przy dawce 420 mg/kg mc., jednak kliniczne znaczenie tych wyników pozostaje nieznane.
analog nukleozydu, badanie cytogenetyczne, badanie rakotwórczości, DNA leukocytów, genotoksyczność, genotoksyczność przezłożyskowa, lamiwudyna, leukopenia, limfocyt krwi obwodowej, limfocyt ludzki, mutagenność, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór nabłonkowy pochwy, organogeneza, rakotwórczość, rakotwórczość przezłożyskowa, skrócenie telomerów, test Amesa, test chłoniaka mysiego, test jąderkowy, test mikrojądrowy, wada wrodzona, zakażenie HIV-1, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Orion 200 mg
Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Silni inhibitory CYP3A4, tacy jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny (dawka 25 mg), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Spożywanie soku grejpfrutowego, naturalnego inhibitora CYP3A4, również jest niewskazane. Leki indukujące enzymy wątrobowe, np. karbamazepina i fenytoina, mogą znacząco zwiększać klirens kwetiapiny (zmniejszenie ekspozycji do 13% przy karbamazepinie, wzrost klirensu o około 450% przy fenytoinie), co może wymagać dostosowania dawki. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami antycholinergicznymi – nasilają działania niepożądane związane z blokadą receptorów muskarynowych.
arytmia, ciśnienie tętnicze krwi, cymetydyna, działanie antycholinergiczne, działanie depresyjne na OUN, działanie serotoninergiczne, enzym mikrosomalny, enzym wątrobowy, farmakokinetyka litu, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół maniakalny, parametr farmakokinetyczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ pokarmowy, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji psychomotorycznych, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Pantoprazol – Działania niepożądane
Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, jest stosowany w terapii schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego. Działania niepożądane występują u około 5% pacjentów, z najczęstszymi objawami takimi jak biegunka i ból głowy (około 1%). W przypadku formy dożylnej najczęściej obserwuje się zakrzepowe zapalenie żył w miejscu podania. Rzadkie, ale poważne powikłania hematologiczne obejmują agranulocytozę, małopłytkowość, leukopenię i pancytopenię. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, wymagają natychmiastowej interwencji. Istotne są również zaburzenia elektrolitowe: hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia i hiponatremia, które mogą prowadzić do poważnych komplikacji klinicznych, w tym zaburzeń rytmu serca i skurczów mięśni. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa, co jest szczególnie istotne u pacjentów z czynnikami ryzyka osteoporozy.
agranulocytoza, ginekomastia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, podwyższone enzymy wątrobowe, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zakrzepowe zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epirubicin Accord
Epirubicyna chlorowodorek jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod nadzorem doświadczonego specjalisty, z koniecznością rozpoczęcia terapii po ustąpieniu objawów ostrej toksyczności poprzedniego leczenia. Dawkowanie ≥ 90 mg/m² co 3-4 tygodnie wiąże się z nasileniem neutropenii i zapalenia błon śluzowych, wymagając ścisłej obserwacji z powodu ryzyka ciężkiego zahamowania czynności szpiku. Kardiotoksyczność może występować w formie wczesnej (arytmie, zmiany EKG) lub późnej (opóźniona kardiomiopatia z obniżeniem LVEF i objawami zastoinowej niewydolności serca). Ryzyko CHF wzrasta po przekroczeniu skumulowanej dawki 900 mg/m². Monitorowanie czynności serca (EKG, MUGA, ECHO) jest obligatoryjne przed i w trakcie terapii, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia śródpiersia, wcześniejsze leczenie antracyklinami, stosowanie trastuzumabu czy wiek podeszły.
antracykliny, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, chlorowodorek epirubicyny, duszność, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, hiperurykemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, leukopenia, neutropenia, obrzęk płuc, rytm cwałowy, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, terapia cytotoksyczna, trastuzumab, wentrykulografia radioizotopowa, wodobrzusze, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arilin Rapid 1000 mg
Arilin Rapid 1000 mg to globulki dopochwowe zawierające metronidazol w dawce 1000 mg, z biodostępnością systemową około 20% po podaniu dopochwowym, co skutkuje rzadszym występowaniem działań niepożądanych w porównaniu do terapii ogólnoustrojowej. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęściej obserwowane działania obejmują zaburzenia żołądka i jelit (uczucie metalicznego smaku, nudności, wymioty, biegunka), utratę apetytu oraz ciemne zabarwienie moczu, które jest klinicznie nieistotne. Niezbyt często występują leukopenia, granulocytopenia, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne i neurologiczne, a także zaburzenia czynności wątroby i skóry. Bardzo rzadko notowano agranulocytozę, trombocytopenię, ciężkie reakcje alergiczne, rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz bóle stawów.
agranulocytoza, ataksja, drgawki, dyzuria, encefalopatia, fosfatydylocholina, globulka dopochwowa, gorączka polekowa, hepatotoksyczność, kandydoza, leukopenia, metronidazol, neuropatia obwodowa, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, oczopląs, ostra niewydolność wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół Cockayne’a, zespół Lyella, zespół móżdżkowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka