leukopenia
Leukopenia to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszeniem całkowitej liczby leukocytów we krwi obwodowej poniżej 4000/μl (4,0 × 10^9/l). Jest to objaw wielu stanów chorobowych, nie zaś samodzielna jednostka chorobowa.
Najczęstsze przyczyny leukopenii obejmują zakażenia wirusowe, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia szpiku kostnego, przyjmowanie niektórych leków oraz radioterapię. Szczególnie niebezpieczna jest neutropenia (obniżona liczba neutrofilów), która przy wartościach poniżej 500/μl znacząco zwiększa ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych.
Diagnostyka leukopenii powinna obejmować pełną morfologię z rozmazem, badania biochemiczne, ocenę szpiku kostnego w wybranych przypadkach oraz poszukiwanie przyczyny podstawowej. Leczenie zależy od etiologii i stopnia nasilenia, od postępowania przyczynowego po zastosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) w ciężkich przypadkach neutropenii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tobramycin B. Braun 3 mg/ml
Tobramycyna, aminoglikozydowy antybiotyk, charakteryzuje się istotnym ryzykiem ototoksyczności i nefrotoksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek (stężenie kreatyniny, mocznika, analiza moczu), słuchu oraz równowagi u pacjentów. Toksyczność jest szczególnie nasilona u osób z istniejącą niewydolnością nerek, podczas długotrwałej terapii, przy przekraczaniu zalecanych dawek, a także u pacjentów stosujących jednocześnie inne leki ototoksyczne lub nefrotoksyczne. Ototoksyczność objawia się zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi, szumami usznymi oraz nieodwracalną utratą słuchu, początkowo w zakresie wysokich częstotliwości. Nefrotoksyczność manifestuje się wzrostem stężenia kreatyniny i azotu w surowicy, oligurią, wałeczkomoczem, białkomoczem, a w ciężkich przypadkach ostrą niewydolnością nerek. Ponadto, tobramycyna może wywoływać neurotoksyczność, w tym parestezje, drżenia mięśni, drgawki oraz blokadę nerwowo-mięśniową prowadzącą do porażenia mięśni oddechowych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk aminoglikozydowy, białkomocz, bilirubina, blokada nerwowo-mięśniowa, cierpnięcie skóry, dehydrogenaza mleczanowa, drgawka, drżenie mięśni, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, granulocytopenia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kreatynina, leukocytoza, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nefrotoksyczność, niedokrwistość, oliguria, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, porażenie mięśni oddechowych, rumień wielopostaciowy, senność, szum uszny, tobramycyna, trombocytopenia, utrata słuchu, wałeczkomocz, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie równowagi, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxium 500 500 mg
Doxium 500 zawiera wapnia dobasylan w dawce 500 mg i jest stosowany w formie kapsułek twardych. Lek może powodować działania niepożądane o różnej częstości występowania, klasyfikowane według MedDRA. Szczególnie istotne są bardzo rzadkie, ale poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza (<1/10 000), która wymaga natychmiastowego odstawienia leku ze względu na ryzyko ciężkich infekcji. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym wysypkę, świąd, pokrzywkę i obrzęk twarzy, a bardzo rzadko (<1/10 000) reakcję anafilaktyczną stanowiącą zagrożenie życia. Często (≥1/100 do <1/10) występują bóle głowy, zawroty głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, biegunka, wymioty) oraz bóle mięśniowo-stawowe, które zwykle ustępują po przerwaniu terapii.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie skóry, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bóle mięśniowo-stawowe, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dreszcze, dysfagia, gorączka, granulocyty obojętnochłonne, kapsułki twarde, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, nudności, obrzęk twarzy, odwodnienie, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, świąd, układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, wapnia dobasylan, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Taclar 250 mg
Klarytromycyna, substancja czynna leku Taclar 250 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla antybiotyków makrolidowych, z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, niestrawność, bóle brzucha) oraz zaburzeniami smaku. Działania te występują często (≥1/100 do <1/10) i mają zazwyczaj łagodny przebieg. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridioides difficile (częstość nieznana), które wymaga natychmiastowego przerwania terapii. Ponadto, klarytromycyna może powodować wydłużenie odstępu QT w EKG, co zwiększa ryzyko arytmii zagrażających życiu, w tym torsade de pointes i tachykardii komorowej, szczególnie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka (hipokaliemia, hipomagnezemia, bradykardia). W trakcie terapii zaleca się monitorowanie parametrów kardiologicznych oraz hematologicznych, ze względu na możliwość wystąpienia leukopenii, neutropenii, trombocytopenii i agranulocytozy (częstość nieznana).
Spektrum działań niepożądanych obejmuje również zaburzenia neurologiczne i psychiczne, takie jak ból głowy, bezsenność (często), a także rzadsze, ale poważne objawy: utrata świadomości, dezorientacja, stany splątania, omamy, mania, drgawki i parestezje (częstość nieznana). Reakcje nadwrażliwości, od łagodnych wysypek po anafilaksję i obrzęk naczynioruchowy, wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych konieczne jest ocenienie ich nasilenia, wdrożenie odpowiedniego leczenia objawowego oraz zgłoszenie zdarzenia do urzędu rejestracji leków. Pomimo ryzyka działań niepożądanych, korzyści terapeutyczne klarytromycyny przeważają, pod warunkiem właściwej kwalifikacji pacjenta i monitorowania przebiegu terapii.
agranulocytoza, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, choroba refluksowa, Clostridioides difficile, dysfagia, dyskineza, działanie niepożądane, eozynofilia, hipokaliemia, hipomagnezemia, klarytromycyna, leukopenia, migotanie przedsionków, morfologia krwi, neutropenia, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zator płucny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxorubicin-Ebewe 2 mg/ml
Doksorubicyna, substancja czynna preparatu Doxorubicin-Ebewe (2 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsze klinicznie to mielosupresja (zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość) oraz kardiotoksyczność (kardiomiopatia, tachykardia zatokowa, tachyarytmie, bradykardia, zastoinowa niewydolność serca). Działania te ograniczają maksymalną dawkę leku. Częstość występowania działań niepożądanych jest klasyfikowana według MedDRA, gdzie bardzo często oznacza ≥1/10 pacjentów, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1000, a bardzo rzadko <1/10 000. Doksorubicyna może nasilać toksyczność radioterapii i innych leków przeciwnowotworowych, co wymaga ostrożności w terapii skojarzonej. Ponadto, bardzo często obserwuje się nudności, wymioty, zapalenie błon śluzowych, biegunki, miejscowe reakcje skórne (osutka, rumień, łysienie), a także zakażenia związane z immunosupresją, w tym posocznicę i gorączkę neutropeniczną.
białaczka limfatyczna, białaczka szpikowa, doksorubicyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie jelita, miastenia, mielosupresja, nadżerkowe zapalenie żołądka, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca zastoinowa, oligospermia, posocznica, reakcja anafilaktyczna, tachykardia zatokowa, upośledzenie szpiku kostnego, wstrząs septyczny, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc popromienne, zapalenie rogówki, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Colchican 0,5 mg
Przedawkowanie kolchicyny stanowi poważne zagrożenie ze względu na wąski indeks terapeutyczny, gdzie dawka toksyczna przekraczająca 0,5 mg/kg masy ciała może prowadzić do ostrej toksyczności i zgonu. Zatrucie przebiega fazowo: w fazie wczesnej (2-12 godzin) dominują objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak krwotoczne zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, silne bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty, zaburzenia elektrolitowe oraz leukocytoza. W fazie późnej (24-72 godziny) rozwijają się poważne powikłania wielonarządowe, w tym niewydolność płuc, nerek, wątroby, rabdomioliza, kardiomiopatia, a także powikłania hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia), DIC, zapaść naczyniowa i wstrząs. Objawy neurologiczne obejmują drgawki, majaczenia, osłabienie mięśniowe, neuropatię i wstępujący paraliż. Główne przyczyny zgonu to depresja oddechowa, zapaść naczyniowa i niewydolność szpiku kostnego.
agranulocytoza, anemia aplastyczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, indeks terapeutyczny, kardiomiopatia, krwiomocz, krwotoczne zapalenie błony śluzowej, kwasica mleczanowa, leukocytoza, leukopenia, neuropatia, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wielonarządowa, płukanie żołądka, przedawkowanie kolchicyny, rabdomioliza, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skąpomocz, toksyczna nefropatia, toksyczne zapalenie wątroby, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zapaść naczyniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teikoplanina, dostępna w dawkach 200 mg i 400 mg do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje istotne ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie przy wysokich dawkach nasycających (12 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 12 mg/kg raz na dobę). W badaniu obserwacyjnym u 300 pacjentów z ciężkimi zakażeniami odnotowano wzrost nefrotoksyczności do 11,0% w ciągu pierwszych 10 dni terapii oraz skumulowany wskaźnik 20,6% do 60 dni po leczeniu. U pacjentów otrzymujących ponad 5 wysokich dawek nasycających nefrotoksyczność wzrasta do 27%. Ponadto, teikoplanina może wywoływać ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, zespół DRESS oraz poważne reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i konsultacji specjalistycznej.
agranulocytoza, aminotransferaza, antybiotyk glikopeptydowy, eozynofilia, fosfataza zasadowa, hepatotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, nefrotoksyczność, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja histaminowa, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie przedsionkowe, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vetira 750 mg
Lek Vetira, zawierający lewetyracetam, stosowany jest w terapii padaczki i charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym na analizie danych od 3416 pacjentów z różnych grup wiekowych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (≥1/10), senność (≥1/10), ból głowy (≥1/10), zmęczenie (≥1/100 do <1/10) oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia (≥1/100 do <1/10). Wśród rzadziej występujących działań odnotowano m.in. małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, zespół DRESS, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (depresja, agresja, lęk, bezsenność), a także poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko jadłowstrętu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu, oraz na encefalopatię, która jest odwracalna po odstawieniu leku.
agranulocytoza, anafilaksja, choreoatetoza, diplopia, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, topiramat, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Mitoksantron – Działania niepożądane
Mitoksantron, stosowany w leczeniu onkologicznym oraz stwardnienia rozsianego, wykazuje istotne działania niepożądane, z których najpoważniejsze to kardiotoksyczność i mielosupresja. Kardiotoksyczność może prowadzić do zastoinowej niewydolności serca (CHF), potencjalnie nieodwracalnej i śmiertelnej, ujawniającej się zarówno w trakcie terapii, jak i miesiące czy lata po jej zakończeniu. Ryzyko CHF wzrasta wraz z dawką skumulowaną, przy czym dawka 140 mg/m² powierzchni ciała wiąże się z 2,6% ryzykiem u pacjentów onkologicznych. U chorych na stwardnienie rozsiane obserwowano nieprawidłowości w zapisie EKG oraz CHF z lewokomorową frakcją wyrzutową poniżej 50%. Mielosupresja, ograniczająca dawkę leku, jest szczególnie nasilona u pacjentów po wcześniejszej chemioterapii lub radioterapii; u pacjentów z ostrą białaczką mediana najniższej liczby leukocytów wynosiła 400/μl, a płytek krwi 9500/μl (stopień 4 wg WHO). U pacjentów ze stwardnieniem rozsianym neutropenia i trombocytopenia mają charakter przemijający, z najniższą liczbą leukocytów około 10 dni po infuzji i powrotem do normy około 20. dnia.
chemioterapia, frakcja wyrzutowa, granulocytopenia, kardiotoksyczność, komórki białaczkowe, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mielosupresja, mitoksantron, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, nudności, ostra białaczka, ostra białaczka szpikowa, posocznica, radioterapia, stwardnienie rozsiane, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, wymioty, zakażenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Syntarpen 1 g
Kloksacylina, substancja czynna leku Syntarpen, jest penicyliną o stosunkowo dobrej tolerancji, jednak może wywoływać działania niepożądane, które należy monitorować. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, natomiast bardzo rzadko występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, agranulocytoza, zahamowanie czynności szpiku oraz niedokrwistość hemolityczna. Reakcje alergiczne, zarówno natychmiastowe (obrzęk naczynioruchowy, skurcz krtani, oskrzeli, spadek ciśnienia, zapaść naczyniowa), jak i opóźnione (wysypki, gorączka, bóle mięśni i stawów, choroba posurowicza, alergiczne zapalenie naczyń), występują bardzo rzadko, ale mogą być zagrażające życiu, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi i przy podawaniu dużych dawek, zwłaszcza parenteralnie.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza, astma, bezmocz, białkomocz, biegunka, choroba posurowicza, czarny język włochaty, eozynofilia, katar sienny, kloksacylina, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, penicylina, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności kanalików nerkowych, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen TZF 200 mg
Ibuprofen, podobnie jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą przewodu pokarmowego. Objawy takie jak niestrawność, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, wzdęcia, zaparcia, smoliste stolce oraz krwawe wymioty występują często, a poważniejsze powikłania, takie jak wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, krwawienia, owrzodzenia żołądka i dwunastnicy oraz perforacje przewodu pokarmowego, mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Dawkowanie powyżej 2400 mg na dobę zwiększa ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, a także obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Ponadto, ibuprofen może powodować wydłużenie czasu krwawienia poprzez odwracalne hamowanie agregacji płytek, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami hemostazy lub stosujących leki przeciwkrzepliwe.
agregacja płytek krwi, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor ACE, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwkrzepliwy, leukopenia, martwicze zapalenie powięzi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna neuropatia nerwu wzrokowego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenie hemostazy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Podtlenek azotu – Działania niepożądane
Podtlenek azotu, stosowany jako analgetyk i anestetyk, może wywoływać istotne działania niepożądane, zwłaszcza przy długotrwałej lub powtarzanej ekspozycji. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość megaloblastyczna, leukopenia, granulocytopenia oraz pancytopenia, związane z inhibicją syntetazy metioniny przez inaktywację witaminy B12. Neurologiczne powikłania obejmują zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), polineuropatię, mielopatię oraz podostre zwyrodnienie rdzenia kręgowego, szczególnie u pacjentów z niedoborem witaminy B12. Podtlenek azotu może także indukować zaburzenia psychiczne, takie jak euforia, halucynacje, stany splątania oraz ryzyko uzależnienia, zwłaszcza u personelu medycznego. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności i wymioty, występują często, a wzdęcia – niezbyt często, wynikające z szybkiego przenikania gazu do przestrzeni gazowych organizmu i zwiększenia ich objętości lub ciśnienia.
arytmia, bezpłodność, ciśnienie śródczaszkowe, depresja oddechowa, euforia, gaz rozweselający, granulocytopenia, halucynacje, hiperhomocysteinemia, leukopenia, mielopatia, nadciśnienie śródgałkowe, napady padaczkowe, niedobór witaminy B12, niedociśnienie, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność serca, nudności, odma opłucnowa, pancytopenia, podtlenek azotu, polineuropatia, stan splątania, syntetaza metioniny, trąbka Eustachiusza, ucho środkowe, uzależnienie, wstrząs, wymioty, wzdęcia, zaburzenia psychotyczne, zawroty głowy, zwyrodnienie rdzenia kręgowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketokaps Max 50 mg
Ketokaps Max, zawierający 50 mg ketoprofenu w kapsułkach miękkich, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić przy ocenie korzyści i ryzyka terapii. Najczęstsze i potencjalnie najpoważniejsze powikłania dotyczą układu pokarmowego, w tym niestrawność, nudności, ból brzucha, wymioty oraz poważniejsze zdarzenia, takie jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Ketoprofen może również wywoływać reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby, takie jak zapalenie wątroby i ostra niewydolność nerek. Ponadto stosowanie ketoprofenu, zwłaszcza w dużych dawkach i przez dłuższy czas, zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, a także może prowadzić do niewydolności serca i migotania przedsionków.
agranulocytoza, aminotransferaza, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, dysfagia, jałowe zapalenie opon mózgowych, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinoratio 10 10 mg
Produkt leczniczy Lisinoratio (lizynopryl), będący inhibitorem ACE, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą zawroty i bóle głowy (≥1/10), kaszel oraz objawy ortostatyczne, w tym niedociśnienie. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu (≥1/10000 do <1/1000), a bardzo rzadko poważne powikłania, w tym zahamowanie czynności szpiku, niedokrwistości hemolityczne, małopłytkowość, leukopenię, neutropenię i agranulocytozę (<1/10000). W zakresie układu sercowo-naczyniowego zgłaszano incydenty zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu (≥1/1000 do <1/100), prawdopodobnie wtórne do nadmiernego obniżenia ciśnienia u pacjentów wysokiego ryzyka. Częstość występowania innych działań, takich jak hipoglikemia, dna, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, czy ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), jest nieznana lub bardzo rzadka. W badaniach laboratoryjnych obserwowano m.in. hiperkaliemię, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz zaburzenia elektrolitowe.
agranulocytoza, bezmocz, dezorientacja, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kołatanie serca, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, układ krwiotwórczy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół autoimmunologiczny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kidofen Duo (100 mg + 125 mg)/5 ml
Produkt leczniczy Kidofen Duo w postaci zawiesiny doustnej zawiera ibuprofen (100 mg/5 ml) oraz paracetamol (125 mg/5 ml). Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno reakcje związane z ibuprofenem, jak i paracetamolem, sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania. Ibuprofen najczęściej wywołuje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (dyspepsja, bóle brzucha, nudności, biegunka, zaparcia, krwawienia, wrzody), a także rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka). Paracetamol, mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, może powodować bardzo rzadkie zaburzenia czynności wątroby, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub przedawkowaniu. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, małopłytkowość), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia nerek (w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy) oraz objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty, bezsenność).
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ból brzucha, choroba Crohna, dyspepsja, ibuprofen i paracetamol, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clindamycin-MIP 150 mg/ml 150 mg/ml
Klindamycyna w roztworze do wstrzykiwań i infuzji (150 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z przewagą objawów ze strony przewodu pokarmowego, takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunka, które występują często (≥1/100 do <1/10) i mają zwykle łagodny przebieg, ustępując podczas lub po zakończeniu terapii. Bardzo rzadko (≤1/10 000) może dojść do rzekomobłoniastego zapalenia jelit, wymagającego natychmiastowej interwencji. Reakcje alergiczne, w tym odropodobna wysypka, świąd i pokrzywka, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), natomiast ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak wstrząs anafilaktyczny, obrzęk Quinckego, rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona) i zespół Lyella, są bardzo rzadkie i mogą pojawić się już po pierwszym podaniu leku, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta w początkowej fazie terapii.
aminotransferaza, blokada nerwowo-mięśniowa, ból brzucha, eozynofilia, gorączka polekowa, granulocytopenia, klindamycyna, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, obraz krwi, obrzęk Quinckego, odropodobna wysypka, ostre uszkodzenie nerek, pokrzywka, przewód pokarmowy, ropień jałowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie przełyku, zapalenie wielostawowe, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Imipenem – Działania niepożądane
Imipenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, stosowany dożylnie z cylastatyną w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. W badaniach klinicznych na 1723 pacjentach najczęściej obserwowano nudności (2,0%), biegunkę (1,8%), wymioty (1,5%), wysypkę (0,9%) oraz zapalenie żył (3,1%). Częstość występowania innych działań niepożądanych obejmuje eozynofilię (często), pancytopenię, neutropenię, leukopenię, trombocytopenię (niezbyt często), a także rzadkie przypadki agranulocytozy i niedokrwistości hemolitycznej. Neurotoksyczność manifestuje się drgawkami (0,4%), encefalopatią, parestezjami i miokloniami, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami neurologicznymi. Wśród poważnych powikłań wymienia się reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (TEN, zespół Stevensa-Johnsona), piorunujące zapalenie wątroby oraz ostra niewydolność nerek, co podkreśla konieczność intensywnej obserwacji klinicznej i laboratoryjnej podczas terapii.
agranulocytoza, aminotransferazy, azotemia przednerkowa, bezmocz, biegunka, Clostridioides difficile, czas protrombinowy, drgawki, duszność, dyskineza, działania niepożądane, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, granulocytopenia, hiperwentylacja, imipenem z cylastatyną, kandydoza, karbapenemy, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, megacolon toxicum, miastenia, mioklonie, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skąpomocz, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 25 mg
Lenalidomid wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Profil bezpieczeństwa opiera się na licznych badaniach klinicznych, które wykazały, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (występująca u 60,8-79,0% pacjentów, często 3-4 stopnia), trombocytopenia (23,5-72,3%) oraz niedokrwistość (21,0-70,7%), które mogą wymagać redukcji dawki, przerwania terapii lub transfuzji. Ponadto, lenalidomid zwiększa ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, co wymaga stosowania profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Często obserwuje się także zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc (5,7-10,6%), które mogą stanowić poważne zagrożenie, zwłaszcza w kontekście neutropenii i gorączki neutropenicznej.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bezsenność, biegunka, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leczenie podtrzymujące lenalidomidem, lenalidomid, lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem, leukopenia, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmniejszenie apetytu, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paduden Express 200 mg
Profil działań niepożądanych ibuprofenu w preparacie Paduden Express (kapsułki miękkie, 200 mg) opiera się na danych klinicznych obejmujących zarówno krótkotrwałe stosowanie niskich dawek, jak i długotrwałą terapię wysokimi dawkami (do 2400 mg/dobę) u pacjentów z reumatyzmem. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują dolegliwości takie jak ból brzucha, nudności, niestrawność, biegunka, wzdęcia, zaparcia, zgaga, wymioty oraz niewielkie krwawienia, które w rzadkich przypadkach mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym owrzodzeń, perforacji i krwawień z przewodu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek wiąże się z nieznacznym wzrostem ryzyka incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Ponadto, zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, a także zaostrzenie stanów zapalnych związanych z zakażeniami, w tym rozwój martwiczego zapalenia powięzi.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, ibuprofen, incydent zakrzepowo-zatorowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, pokrzywka, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Concerta 36 mg
Concerta, zawierająca chlorowodorek metylofenidatu w dawkach 18 mg i 36 mg o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych obejmujący różne układy i narządy. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak bezsenność, nerwowość i ból głowy (występujące u ≥1/10 pacjentów), a także zaburzenia metaboliczne, w tym jadłowstręt i zmniejszenie apetytu (≥1/100 do <1/10). U dzieci długotrwale leczonych może dochodzić do umiarkowanego zmniejszenia przyrostu masy ciała i wzrostu, co wymaga regularnego monitorowania antropometrycznego. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują nagłą śmierć sercową (<1/10 000), stany maniakalne, dezorientację, zaburzenia libido i splątanie (≥1/10 000 do <1/1000), a także próby samobójcze i przemijający nastrój depresyjny (<1/10 000). Zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia i plamica małopłytkowa (≥1/100 do <1/10), oraz reakcje nadwrażliwości (≥1/1000 do <1/100) również wymagają uwagi klinicznej.
apatia, bezsenność, ból głowy, chlorowodorek metylofenidatu, Concerta, częstomocz, dezorientacja, długotrwała erekcja, ginekomastia, jadłowstręt, krwiomocz, lek o natychmiastowym uwalnianiu, leukopenia, łuszczenie się skóry, morfologia krwi, nagła śmierć sercowa, nerwowość, niedokrwistość, nieprawidłowe myślenie, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, próba samobójcza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, stan maniakalny, stan splątania, świąd, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, urojenie, uzależnienie, wyprysk skórny, wysypka, zaburzenie libido, zaburzenie myślenia, zaburzenie wzwodu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zmniejszenie apetytu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Normeg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Normeg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdyż lek jest głównie wydalany przez nerki i może ulegać kumulacji. Zaleca się dostosowanie dawki oraz regularne monitorowanie parametrów nerkowych, szczególnie w początkowym okresie terapii i przy jednoczesnym stosowaniu innych leków nefrotoksycznych. Rzadko obserwowano ostre uszkodzenie nerek, a także zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza czy pancytopenia, które wymagają kontroli morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krwiotwórczego. Ponadto, lewetyracetam może wywoływać objawy psychotyczne, zaburzenia behawioralne oraz zwiększać ryzyko myśli i zachowań samobójczych, co wymaga systematycznego monitorowania stanu psychicznego pacjentów i edukacji ich oraz opiekunów.
agranulocytoza, funkcja endokrynologiczna, gen kodujący, kanał sodowy, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, morfologia krwi, myśli samobójcze, napad padaczkowy, neutropenia, niewydolność nerek, Normeg, objaw psychotyczny, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie behawioralne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klacid 500 mg
Lek Klacid, zawierający 739,5 mg laktobionianu klarytromycyny odpowiadającego 500 mg klarytromycyny, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla makrolidów, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. U pacjentów z obniżoną odpornością, w tym z AIDS, stosujących dawki do 1000 mg/dobę, obserwuje się dodatkowo wysypkę, wzdęcia, bóle głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz AspAT i AlAT w surowicy (około 2-3% przypadków). Rzadziej występują duszność, bezsenność i suchość w jamie ustnej. W badaniach laboratoryjnych u tej grupy pacjentów odnotowano także leukopenię, trombocytopenię oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, azot mocznikowy we krwi, bezsenność, biegunka, ból brzucha, duszność, dysfunkcja wątroby, dysguesja, infekcja oportunistyczna, kserostomia, laktobionian klarytromycyny, leukopenia, małopłytkowość, monitorowanie działań niepożądanych, nudność, rabdomioliza, reakcja skórna, upośledzenie słuchu, wymioty, wysypka skórna, zakażenie Mycobacterium, zaparcie, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Leflunomide Aurovitas 20 mg
Lek Leflunomide Aurovitas, dostępny w dawkach 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na leflunomid, jego aktywny metabolit teriflunomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (80,2 mg w tabletce 10 mg, 75,5 mg w 15 mg i 70,7 mg w 20 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy), zaburzenia czynności wątroby, ciężkie niedobory odporności (w tym AIDS), istotne zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), ciężkie zakażenia, umiarkowaną do ciężkiej niewydolność nerek oraz ciężką hipoproteinemię. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji oraz kobiet karmiących piersią ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania substancji czynnej do mleka.
AIDS, anemia, artropatia łuszczycowa, ciężkie zakażenie, działanie teratogenne, erytrocyt, hemoglobina, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, immunosupresja, laktoza jednowodna, leflunomid, leukocyt, leukopenia, neutrofil, neutropenia, niedobór laktazy, niedobór odporności, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, płytka krwi, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, teriflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wypłukiwanie leku, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arechin 250 mg
Chlorochina fosforan, substancja czynna Arechin 250 mg, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane według systemu MedDRA. Szczególnie istotne są powikłania dotyczące układu sercowo-naczyniowego (kardiomiopatia, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie QT), narządu wzroku (retinopatia, zmiany siatkówki, obrzęk rogówki) oraz układu krwiotwórczego (niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, trombocytopenia). Działania te mogą prowadzić do poważnych, nieodwracalnych uszkodzeń, w tym zagrażających życiu arytmii, ślepoty oraz ciężkich zaburzeń hematologicznych. Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, od bardzo częstych (≥1/10, np. bezsenność) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a wiele z nich ma częstość nieznaną ze względu na ograniczone dane.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, chlorochina fosforan, głuchota nerwowa, hamowanie szpiku kostnego, hemoliza, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, łuszczyca, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, neuromiopatia, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retinopatia, rumień wielopostaciowy, system MedDRA, trombocytopenia, urojenie, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zaburzenie przewodnictwa serca, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mitomycin Accord 40 mg
Przedawkowanie mitomycyny prowadzi do opóźnionych, ciężkich toksycznych efektów na szpik kostny, manifestujących się głównie jako mielosupresja i cytopenia z wyparcia komórek szpiku. Pełny obraz toksyczności rozwija się około 2 tygodnie po podaniu nadmiernej dawki, a spadek liczby leukocytów może osiągnąć najniższy poziom nawet do 4 tygodni po przedawkowaniu. W związku z tym konieczne jest długotrwałe i kompleksowe monitorowanie parametrów hematologicznych, ze szczególnym uwzględnieniem liczby leukocytów, aby zapobiec powikłaniom infekcyjnym i innym skutkom mielosupresji.
antybiotyk, biała krwinka, cytopenia z wyparcia, czynnik wzrostu, działanie toksyczne, krwinka czerwona, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, leukocyt, leukopenia, mielosupresja, mitomycyna, parametr hematologiczny, płytka krwi, powikłanie infekcyjne, przetaczanie składników krwi, szpik kostny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pantoprazol Aurovitas 40 mg
Stosowanie pantoprazolu wiąże się z występowaniem działań niepożądanych u około 5% pacjentów, które należy monitorować w celu zapewnienia bezpieczeństwa terapii. Działania te klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do istotnych klinicznie zaburzeń hematologicznych należą agranulocytoza (rzadko), trombocytopenia, leukopenia i pancytopenia (częstość nieznana), które mogą manifestować się infekcjami, gorączką, krwawieniami lub siniaczeniami. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji. Zaburzenia metaboliczne obejmują hiperlipidemię i zmiany masy ciała (niezbyt często) oraz hiponatremię, hipomagnezemię, hipokalemię i hipokalcyemię (częstość nieznana), złożone w patomechanizmie i wymagające monitorowania elektrolitów, zwłaszcza przy długotrwałej terapii.
agranulocytoza, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, gamma-glutamylotranspeptydaza, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, podwyższony poziom enzymów wątrobowych, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eupirin 300 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 300 mg, stosowany w leku Eupirin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne, immunologiczne, neurologiczne, sercowo-naczyniowe, gastroenterologiczne, hepatologiczne oraz nefrologiczne. Najczęściej obserwuje się małopłytkowość, niedokrwistość z niedoboru żelaza (w wyniku przewlekłych mikrokrwawień z przewodu pokarmowego), wydłużenie czasu krwawienia i czasu protrombinowego, a także reakcje nadwrażliwości skórne i ogólnoustrojowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko owrzodzenia żołądka, które występuje u około 15% pacjentów przy długotrwałym stosowaniu ASA, oraz na możliwość wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują szumy uszne, zaburzenia słuchu i zawroty głowy, natomiast układ sercowo-naczyniowy może reagować niewydolnością serca i nadciśnieniem tętniczym.
agranulocytoza, aminotransferaza, białkomocz, bilirubina, ból brzucha, brak łaknienia, choroba wrzodowa, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, eozynopenia, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, hemostaza, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia słuchu, zawroty głowy, zgaga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie w dawkach przekraczających 25 mg, wiąże się z istotną toksycznością hematologiczną, obejmującą leukopenię, trombocytopenię, neutropenię oraz niedokrwistość. Dawki powyżej 150 mg mogą prowadzić do pancytopenii, co znacząco zwiększa ryzyko krwawień oraz podatność na infekcje. W badaniach klinicznych pacjenci otrzymywali dawki do 150 mg w terapii wielokrotnej oraz do 400 mg w pojedynczej dawce, co pozwala na określenie zakresu potencjalnych zagrożeń. Lenalidomid dostępny jest w kapsułkach o zawartości od 2,5 mg do 25 mg substancji czynnej, co jest istotne przy ocenie stopnia przedawkowania i ryzyka toksyczności.
działanie toksyczne, infekcja, interwencja medyczna, kapsułka twarda, komórki krwi, krwawienie, lenalidomid, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, substancja czynna, substancja pomocnicza, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Działania niepożądane – RABADA 5 mg + 5 mg
Lek RABADA, będący kombinacją ramiprylu i bisoprololu fumaranu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bisoprolol najczęściej powoduje bóle głowy, zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie, zimne kończyny oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia), a także osłabienie i zmęczenie. Ramipryl natomiast charakteryzuje się przede wszystkim uporczywym, suchym kaszlem oraz reakcjami niedociśnieniowymi, a także rzadkimi, lecz poważnymi działaniami niepożądanymi, takimi jak obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia (częstość często), zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia i agranulocytoza. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka w trakcie terapii.
agranulocytoza, bisoprolol, ból głowy, depresja, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, fumaran bisoprololu, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, koszmary senne, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedobór G-6PDH, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, ramipryl, reakcje skórne, splątanie, suchy kaszel, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia snu, zapalenie trzustki, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klabax 125 mg/5 ml 125 mg/5 ml
Klarytromycyna w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla makrolidów, z najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które mają zazwyczaj łagodne nasilenie. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych różnic w częstości tych objawów u pacjentów z wcześniejszym zakażeniem mykobakteryjnym w porównaniu do osób bez takiego zakażenia. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do częstości nieznanej, obejmując m.in. leukopenię, neutropenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia neurologiczne (np. drgawki, parestezje), zaburzenia serca (np. wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes) oraz rzadkie przypadki rabdomiolizy w skojarzeniu z innymi lekami. U dzieci w wieku 6 miesięcy do 12 lat zaleca się stosowanie zawiesiny, gdyż brak jest danych dotyczących dawkowania dożylnego u osób poniżej 18 roku życia.
agranulocytoza, antybiotyki makrolidowe, azot mocznikowy, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza, eozynofilia, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, migotanie komór, neutropenia, nieżyt żołądka i jelit, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, stan splątania, szum uszny, torsade de pointes, trombocytemia, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychotyczne, zakażenie mykobakteryjne, zapalenie tkanki łącznej, zawiesina doustna, zawrót głowy błędnikowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ehrlichioza i anaplazmoza – Epidemiologia
Ehrlichioza i anaplazmoza to istotne choroby odkleszczowe w USA, z rosnącą zapadalnością i znaczącym obciążeniem klinicznym. Wskaźniki zapadalności na E. chaffeensis wzrosły z 0,80 do 3,2 przypadków na milion osobolat (lata 2000-2012), z wskaźnikiem hospitalizacji do 57% i śmiertelnością do 4% u dzieci poniżej 5 lat. Anaplazmoza (HGA) wykazuje wzrost zgłoszonych przypadków z 537 w 2004 do 4151 w 2016 roku, z 36% hospitalizowanych i 3% powikłań zagrażających życiu. Choroby te są sezonowe, z największą aktywnością kleszczy od kwietnia do września (ehrlichioza) i szczytem zachorowań w czerwcu-lipcu (anaplazmoza). Diagnostyka opiera się na PCR krwi, który jest bardziej czuły niż testy serologiczne, a leczenie powinno być wdrożone empirycznie przed potwierdzeniem laboratoryjnym. Szczególnie narażone są osoby z obniżoną odpornością, u których przebieg może być ciężki lub śmiertelny.
Amblyomma americanum, aminotransferazy wątrobowe, Anaplasma phagocytophilum, białe krwinki, borelioza z Lyme, choroba odkleszczowa, diagnostyka różnicowa, Ehrlichia chaffeensis, Ehrlichia ewingii, ehrlichioza i anaplazmoza, Ixodes pacificus, Ixodes ricinus, Ixodes scapularis, kleszcz czarnogłowy, kleszcz samotnej gwiazdy, lek immunosupresyjny, leukopenia, limfopenia, splenektomia, test PCR, test serologiczny, transfuzja krwi, trombocytopenia, wektor stawonogowy, wskaźnik śmiertelności przypadków, zakażenie HIV - Leksykon leków
Działania niepożądane – Taclar 500 mg
Klarytromycyna, stosowana w dawce 500 mg (Taclar 500 mg), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla antybiotyków makrolidowych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, występującymi bardzo często (≥1/10). Inne działania niepożądane o częstości od niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) do częstości nieznanej obejmują leukopenię, neutropenię, trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy), wydłużenie odstępu QT, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), wysypkę skórną oraz zaburzenia nerek (wzrost kreatyniny i mocznika). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest analogiczny do dorosłych, a u pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000 mg/dobę, obserwuje się zwiększone ryzyko nieprawidłowości laboratoryjnych, w tym podwyższenia AspAT i AlAT (2-3%), leukopenii, trombocytopenii oraz wzrostu azotu mocznikowego.
AIDS, AlAT, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, AspAT, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, duszność, działanie niepożądane, klarytromycyna, kołatanie serca, leukopenia, nadmierne pocenie, nadwrażliwość, neutropenia, niestrawność, nudności, reakcja anafilaktyczna, stężenie azotu mocznikowego, świąd, sztywność mięśniowa, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, wzdęcie, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zakażenie oportunistyczne, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawrót głowy, zespół nabytego niedoboru odporności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Augmentin 500 mg + 125 mg
Augmentin, zawierający 500 mg amoksycyliny (w postaci amoksycyliny trójwodnej) oraz 125 mg kwasu klawulanowego (klawulanian potasu), wykazuje profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane są biegunka (bardzo często, ≥1/10), nudności i wymioty (często, ≥1/100 do <1/10). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, a wśród nich istotne są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie jelita związanego z antybiotykiem (częstość nieznana), które może prowadzić do poważnych powikłań, w tym infekcji Clostridioides difficile. Ponadto, niezbyt często obserwuje się wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AspAT i/lub AlAT), a poważniejsze zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby czy żółtaczka zastoinowa, występują z nieznaną częstością. Reakcje skórne, w tym wysypka, świąd i pokrzywka, pojawiają się niezbyt często, natomiast ciężkie reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna nekroliza naskórka, są rzadkie, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, AlAT, amoksycylina trójwodna, anafilaksja, AspAT, biegunka, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, czarny język włochaty, drgawki, enzymy wątrobowe, eozynofilia, IgA dermatoza, kandydoza, klawulanian potasu, krystaluria, kwas klawulanowy, leukopenia, morfologia krwi, nadmierna ruchliwość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewrażliwe bakterie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wymioty, wysypka skórna, zapalenie jelit polekowe, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefazolin Noridem 2 g
Cefazolina sodowa (Cefazolin Noridem) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Do najistotniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, a także ciężkie powikłania jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna czy pancytopenia. Obserwuje się również zmiany w metabolizmie glukozy (hiperglikemia lub hipoglikemia) oraz zaburzenia krzepnięcia krwi, szczególnie u pacjentów z niedoborem witaminy K, chorobami wątroby, nerek lub predyspozycjami do krwawień. Reakcje nadwrażliwości obejmują od łagodnych zmian skórnych (rumień, pokrzywka) po ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej nekrolizy naskórka, a także anafilaksję z objawami wstrząsu, obrzęku krtani i tachykardii.
agranulocytoza, aktywność padaczkogenna, azot mocznikowy, białkomocz, cefazolina sodowa, eozynofilia, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, leukocytoza, leukopenia, monocytoza, napad drgawkowy, nefropatia, nefrotoksyczność, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk krtani, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysięk opłucnowy, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia neurologiczne, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Lotensin 10 mg
Benazepryl, inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest ryzyko addycyjnego działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych, moczopędnych, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych, znieczulających oraz azotanów, co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Podwójna blokada układu RAA (benazepryl z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Przeciwwskazane jest łączenie benazeprylu z sakubitrylem i walsartanem ze względu na bardzo wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Hiperkaliemia jest szczególnie niebezpieczna przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu, trimetoprimu, ko-trimoksazolu, cyklosporyny i heparyny, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
aliskiren, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, benazepryl, chlorowodorek benazeprylu, cyklosporyna, cytostatyk, działanie hipotensyjne, ewerolimus, glikokortykosteroid, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor enkefalinazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, leukocytoza, leukopenia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, prokainamid, racekadotryl, reakcja nitritoidalna, sakubitryl z walsartanem, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flutamid Egis 250 mg
Flutamid EGIS, zawierający 250 mg flutamidu, jest stosowany w terapii nowotworów androgenozależnych i charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych. W monoterapii najczęściej występują ginekomastia i bolesność sutków (≥1/10), często zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), bezsenność, zmęczenie oraz przejściowe zaburzenia czynności wątroby i zapalenie wątroby (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zmniejszenie libido, bóle głowy, zaburzenia skórne, neurologiczne i immunologiczne, a także zaburzenia spermatogenezy. Bardzo rzadko (<1/10 000) występują reakcje nadwrażliwości na światło oraz doniesienia o złośliwym raku gruczołu sutkowego u mężczyzn. Flutamid może powodować wydłużenie odcinka QT, a także przypadki ostrej niewydolności nerek i niedokrwienia mięśnia sercowego. W terapii skojarzonej z agonistami LHRH najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca, osłabienie libido, impotencja oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przy czym częstość ginekomastii jest znacznie niższa niż w monoterapii.
agonista LHRH, biegunka, bolesność sutków, choroba zakrzepowo-zatorowa, encefalopatia wątrobowa, flutamid, ginekomastia, hepatotoksyczność, impotencja, leukopenia, marskość wątroby, martwica komórek wątrobowych, methemoglobinemia, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość makrocytowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk węzłów chłonnych, osłabienie libido, ostra niewydolność nerek, półpasiec, rak gruczołu sutkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wymioty, zaburzenia spermatogenezy, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zespół toczniopodobny, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 75 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir w skojarzeniu z rytonawirem, jest stosowany w terapii zakażenia HIV. W badaniach klinicznych obejmujących 2613 pacjentów wcześniej leczonych antyretrowirusowo, działania niepożądane wystąpiły u 51,3% pacjentów podczas średniego czasu terapii wynoszącego 95,3 tygodnia. Najczęstsze objawy to biegunka (≥1/10), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Ciężkie działania niepożądane, takie jak ostra niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość czy martwica kości, występowały rzadziej, ale wymagają szczególnej uwagi. Profil bezpieczeństwa dawki 800 mg darunawiru z 100 mg rytonawiru raz na dobę u pacjentów nieleczonych wcześniej był zbliżony do dawki 600 mg z 100 mg dwa razy na dobę, z wyjątkiem częstszych, łagodnych nudności u pacjentów nieleczonych. Długoterminowa obserwacja do 192 tygodni nie wykazała nowych problemów bezpieczeństwa.
aftowe zapalenie jamy ustnej, alergiczne zapalenie skóry, darunawir z rytonawirem, dławica piersiowa, dna moczanowa, hemofilia, hepatomegalia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kamica nerkowa, leukopenia, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, parestezja, polidypsja, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, stłuszczenie wątroby, tyreotropina, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rifamazid 300 mg + 150 mg
Rifamazid, zawierający ryfampicynę i izoniazyd, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie podczas długotrwałej lub przerywanej terapii przeciwgruźliczej. Ryfampicyna może powodować małopłytkowość z plamicą, zwłaszcza w schemacie przerywanym, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku ze względu na ryzyko krwawień do mózgu. Często obserwuje się objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, bóle głowy i mięśni) między 3. a 6. miesiącem leczenia, szczególnie przy dawkach ≥25 mg/kg masy ciała w schemacie jednotygodniowym. Inne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, leukopenia), immunologiczne (obrzęk twarzy, wstrząs anafilaktyczny), neurologiczne (bóle głowy, ataksja), żołądkowo-jelitowe (zgaga, nudności, biegunka), wątrobowe (zwiększenie enzymów wątrobowych, toksyczne zapalenie wątroby) oraz charakterystyczne pomarańczowe zabarwienie płynów ustrojowych. Izoniazyd może wywoływać małopłytkowość, agranulocytozę, zapalenie wielonerwowe, drgawki oraz zapalenie naczyń krwionośnych, a także rzadkie, ale potencjalnie ciężkie zapalenie wątroby, które może prowadzić do śmierci.
agranulocytoza, ataksja, bilirubinemia, drgawki, eozynofilia, hemoglobinuria, izoniazyd, krwiomocz, leczenie przeciwgruźlicze, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, napad padaczkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja uczuleniowa, rifamazid, ryfampicyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie endokrynologiczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wielonerwowe, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Temozolomide Fair-Med 180 mg
Przedawkowanie temozolomidu, zwłaszcza dawkami przekraczającymi standardowe schematy terapeutyczne (np. 10 000 mg podane w ciągu 5 dni), prowadzi do ciężkiej toksyczności hematologicznej, w tym pancytopenii, gorączki neutropenicznej oraz niewydolności wielonarządowej, co może skutkować zgonem. Toksyczność hematologiczna jest głównym ograniczeniem dawki i nasila się proporcjonalnie do wielkości przyjętej dawki. Długotrwałe stosowanie temozolomidu powyżej standardowego 5-dniowego cyklu (nawet do 64 dni) wiąże się z ryzykiem ciężkiej, długotrwałej mielosupresji, często powikłanej zakażeniami oportunistycznymi, które również mogą prowadzić do śmiertelnych powikłań.
anemia, antidotum, antybiotykoterapia, cytostatyk, czynnik wzrostu G-CSF, gorączka neutropeniczna, homeostaza organizmu, leukopenia, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niewydolność wielonarządowa, pancytopenia, preparat krwiopochodny, supresja szpiku kostnego, temozolomid, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen AFL 200 mg
Ibuprofen AFL zawiera 200 mg ibuprofenu w tabletce drażowanej i jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować ze względu na bezpieczeństwo terapii. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak niestrawność, ból brzucha, nudności (częstość niezbyt często, tj. 1-10/1000 pacjentów), a także poważniejsze powikłania, w tym chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, perforację oraz krwawienia, które mogą być śmiertelne, zwłaszcza u osób starszych. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują bóle głowy (1-10/1000), zawroty głowy, bezsenność i drażliwość (rzadko, 1-10/10 000), a także bardzo rzadkie poważne powikłania neurologiczne, takie jak jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Ponadto, ibuprofen może powodować zaburzenia psychiczne (depresja), zaburzenia słuchu i wzroku oraz poważne zaburzenia nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i martwicę brodawek nerkowych (bardzo rzadko). Wpływ na wątrobę i morfologię krwi, w tym niedokrwistość, leukopenię i agranulocytozę, również został odnotowany.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, azotemia, choroba Crohna, choroba wrzodowa, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wielomocz, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry