hemoglobina
Hemoglobina to białko zawierające żelazo, znajdujące się w czerwonych krwinkach (erytrocytach), które odpowiada za transport tlenu z płuc do tkanek organizmu oraz dwutlenku węgla z tkanek do płuc. Składa się z czterech podjednostek – każda zawiera grupę hemową z atomem żelaza, który wiąże cząsteczkę tlenu.
Prawidłowe stężenie hemoglobiny różni się w zależności od płci, wieku i innych czynników. U dorosłych mężczyzn wynosi zwykle 14-18 g/dl, a u kobiet 12-16 g/dl. Obniżone wartości hemoglobiny są głównym wskaźnikiem anemii, podczas gdy podwyższone mogą wskazywać na czerwienicę prawdziwą, odwodnienie lub przebywanie na dużych wysokościach.
Hemoglobina występuje w kilku wariantach, w tym hemoglobina A (dorosła), hemoglobina F (płodowa) oraz hemoglobina S (odpowiedzialna za anemię sierpowatokrwinkową). Zaburzenia struktury lub syntezy hemoglobiny prowadzą do hemoglobinopatii, takich jak talasemia czy anemia sierpowatokrwinkowa, które są jednymi z najczęstszych chorób genetycznych na świecie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Valsartan Reddy 160 mg
Profil bezpieczeństwa walsartanu u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wykazuje częstość działań niepożądanych porównywalną z placebo, bez zależności od dawki, czasu terapii, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Najczęściej zgłaszane działania obejmują hiperkaliemię (częstość nieznana u dorosłych z nadciśnieniem, często 12,9% u dzieci z PChN), zawroty głowy (niezbyt często u dorosłych i dzieci), bóle głowy (często u dzieci 5,4%), kaszel, bóle brzucha, zmiany w parametrach hematologicznych (np. neutropenia, małopłytkowość), zaburzenia czynności nerek (częstość nieznana do częstości niezbyt często) oraz reakcje skórne (obrzęk naczynioruchowy, wysypka). U pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca obserwuje się dodatkowo niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne (często), omdlenia (niezbyt często) oraz niewydolność serca (niezbyt często).
aminotransferazy, azot mocznikowy, bilirubina, ból brzucha, choroba posurowicza, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotensja, kreatynina, leki przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience
Lenalidomid wykazuje działanie teratogenne podobne do talidomidu, co potwierdzają badania na małpach, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także wykonywać testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻChZZ), szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem z deksametazonem, zaleca się ścisłe monitorowanie objawów zakrzepicy oraz rozważenie profilaktyki przeciwzakrzepowej. Występuje także podwyższone ryzyko zakrzepicy tętniczej, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze epizody zakrzepicy, palenie tytoniu, nadciśnienie czy hiperlipidemia.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, cytolityczne zapalenie wątroby, delecja 5q, drugi nowotwór pierwotny, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, erytropoeza, hemoglobina, histerektomia, mutacja TP53, neutropenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność jajników, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, osutka polekowa z eozynofilią, płytki krwi, podwiązanie jajowodów, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, Program Zapobiegania Ciąży, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja anafilaktyczna, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wada wrodzona, wazektomia, wirus JC, wirus półpaśca, zapalenie wątroby typu B, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej Candepres, wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej w dawkach terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano jednak toksyczne efekty przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny, obejmujące zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, tworzenie wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny. Zmiany te są prawdopodobnie konsekwencją działania hipotensyjnego leku i obejmują także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, co jednak nie ma klinicznego znaczenia przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania wykazały toksyczność płodową w późnym okresie ciąży, co uzasadnia przeciwwskazania do stosowania Candepres w ciąży.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, działanie rakotwórcze, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, mocznik i kreatynina, morfologia krwi, nieprawidłowy rozwój nerek, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, rozwój prenatalny i postnatalny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność płodowa, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pinexet 100 mg 100 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwetiapiny, substancji czynnej produktu Pinexet, nie wykazały działania genotoksycznego ani mutagennego w modelach in vitro i in vivo, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany w różnych układach, w tym istotne morfologiczne i funkcjonalne zmiany w gruczole tarczowym (np. pigmentacja tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych i obniżenie stężenia T3 u małp Cynomolgus). Dodatkowo, u małp odnotowano zmniejszenie stężenia hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie rogówki i zaćmę. W badaniach teratogennych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu kończyn przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieznane.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, ciąża urojona, efekt teratogenny, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, krwinki białe, krwinki czerwone, kwetiapina, narząd wzroku, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, płodność, potencjał mutagenny, prolaktyna, przykurcz, tarczyca, toksyczność, układ krwiotwórczy, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbis 32 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Karbis, wykazały, że w dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi nie obserwuje się istotnych toksycznych efektów ogólnoustrojowych ani narządowych. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy wysokich dawkach, odnotowano zmniejszenie podstawowych parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Mechanizm tych zmian wiąże się z farmakologicznym działaniem leku, prowadzącym do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie z bezpośrednią toksycznością. Ponadto, u zwierząt obserwowano rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co nie występowało u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
aparat przykłębuszkowy, ciśnienie tętnicze krwi, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, komórka aparatu przykłębuszkowego, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, rozstrzeń kanalika nerkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność rozwojowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Express Forte Tabs 400 mg
Stosowanie ibuprofenu w dawkach OTC do 1200 mg/dobę w krótkotrwałej terapii wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości. Do najczęstszych należą objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności i niestrawność (często), a także reakcje nadwrażliwości skórnej (niezbyt często). Bardzo rzadko obserwuje się poważne powikłania hematologiczne (np. agranulocytoza), ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy), aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR) oraz ostrą niewydolność nerek. W przypadku stosowania wyższych dawek (np. 2400 mg/dobę) lub długotrwałej terapii, ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, oraz niewydolności nerek wzrasta. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych ze względu na ryzyko wrzodów trawiennych, perforacji i krwawień, które mogą mieć charakter zagrażający życiu.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, hemoglobina, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, zaburzenia wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodipinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu u szczurów i psów przy ekspozycji porównywalnej z klinicznymi dawkami terapeutycznymi nie powoduje dodatkowych efektów toksycznych ponad te obserwowane przy podawaniu substancji osobno. Telmisartan wykazuje charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek, podwyższenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, wzrost aktywności reniny w osoczu oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. Dodatkowo, u psów zaobserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, a także uszkodzenia błony śluzowej żołądka, które można było zapobiegać odpowiednim leczeniem wspomagającym. W badaniach reprodukcyjnych telmisartan nie wykazał jednoznacznego działania teratogennego, jednak toksyczne dawki wpływały na rozwój potomstwa, objawiając się m.in. mniejszą masą ciała noworodków i opóźnionym otwarciem oczu. Badania genotoksyczności i rakotwórczości telmisartanu nie potwierdziły działania mutagennego ani kancerogennego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie toksykologiczne, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, klastogen, komórka Sertoliego, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Działania niepożądane – Grofibrat 200 200 mg
Fenofibrat mikronizowany (Grofibrat 200) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, najczęściej obejmujących zaburzenia żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia). W badaniu FIELD, obejmującym 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2, zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%; p=0,031) oraz zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%; p=0,022) w grupie leczonej fenofibratem w porównaniu z placebo. Fenofibrat może powodować wzrost aktywności aminotransferaz, kamicę żółciową oraz zaburzenia mięśniowe, w tym mialgie, zapalenie mięśni i rabdomiolizę, która stanowi poważne zagrożenie życia z ryzykiem ostrej niewydolności nerek. Ponadto, obserwuje się zwiększenie stężenia homocysteiny we krwi średnio o 6,5 μmol/l, co może korelować ze wzrostem ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych.
aminotransferaza, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat mikronizowany, hemoglobina, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, krwinki białe, mialgia, nadwrażliwość na światło, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie trawienne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Ketoza kwasica cukrzycowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kwasica ketonowa cukrzycowa (DKA) stanowi poważne zagrożenie życia, rozwijając się gwałtownie i wymagając natychmiastowej interwencji. Wskaźnik przeżywalności DKA przy odpowiednim leczeniu przekracza 95%, a czas powrotu do zdrowia wynosi zwykle doby. W przypadku euglicemicznej ketokwasicy cukrzycowej (EDKA) rokowanie jest korzystne przy szybkim rozpoznaniu, jednak opóźnienia w terapii, zwłaszcza niewłaściwe nawadnianie bez insuliny i dekstrozy, mogą prowadzić do powikłań i wydłużonej hospitalizacji. Czynniki pogarszające rokowanie to m.in. wiek >65 lat, śpiączka, hipotermia, skąpomocz, obrzęk mózgu oraz współistniejące ostre schorzenia (np. zawał serca, sepsa). U kobiet ciężarnych z EDKA obserwuje się zwiększone ryzyko śmiertelności matki i płodu (do 9%). Wśród dzieci ryzyko DKA jest najwyższe poniżej 5. roku życia, szczególnie w mniejszościach etnicznych, a wcześniejsza infekcja stanowi istotny czynnik ryzyka. Posiadanie krewnego z cukrzycą zmniejsza ryzyko DKA przy rozpoznaniu, prawdopodobnie dzięki lepszej świadomości choroby.
choroby sercowo-naczyniowe, drgawki, hemoglobina, hipoglikemia, hipokaliemia, hipotermia, ketokwasica cukrzycowa, krzywa ROC, luka anionowa, niewydolność oddechowa, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, ostre uszkodzenie nerek, regresja logistyczna, sepsa, skala Glasgow, skąpomocz, śmiertelność płodu, śpiączka cukrzycowa, uczenie maszynowe, wstrząs hipowolemiczny, zakrzepica, zapalenie płuc, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zawał serca - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z kasztanowca – Działania niepożądane
Wyciąg z kasztanowca (Intractum Hippocastani) stosowany jest w preparatach o działaniu przeciwzapalnym, przeciwobrzękowym i poprawiającym krążenie żylne, np. w żelu Savarix zawierającym 5 g wyciągu na 100 g żelu, heparynę sodową (50 000 IU) oraz benzokainę (1 g). Główne działania niepożądane to reakcje alergiczne o częstości występowania rzadkiej (pomiędzy >1/10 000 a <1/1 000), manifestujące się świądem, pokrzywką, rumieniem, pieczeniem oraz stanami zapalnymi skóry w miejscu aplikacji. W przypadku preparatu Savarix należy również uwzględnić ryzyko methemoglobinemii, rzadkiego, ale poważnego powikłania hematologicznego, które może wystąpić nawet po aplikacji zewnętrznej i objawia się sinicą, dusznością, zmęczeniem oraz zawrotami głowy. Methemoglobinemia wynika z utlenienia żelaza hemoglobiny z Fe²⁺ do Fe³⁺, co obniża zdolność transportu tlenu, szczególnie niebezpieczne u pacjentów z chorobami układu krążenia i oddechowego.
benzokaina, choroba układu krążenia, choroba układu oddechowego, dermatolog, duszność, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, hemoglobina, heparyna sodowa, krążenie żylne, methemoglobinemia, objaw skórny, pieczenie skóry, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, sinica, stan zapalny skóry, świąd, transport tlenu, układ chłonny, układ krwiotwórczy, wyciąg z kasztanowca, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie krwi, zawrót głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dabigatran etexilate Orion
Dabigatran etexilate Orion w dawce 110 mg w kapsułkach twardych wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, które mogą wystąpić w dowolnej lokalizacji anatomicznej. Szczególnie narażeni są pacjenci w wieku ≥ 75 lat, zwłaszcza przy dawce 150 mg 2x/dobę, oraz osoby z upośledzoną funkcją nerek (ClCr 30-50 ml/min) i niską masą ciała (< 50 kg). Ryzyko krwawienia wzrasta także przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących agregację płytek (np. ASA, klopidogrel) lub NLPZ, a także u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (zapalenie przełyku, żołądka, refluks). Monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz ciśnienia tętniczego jest kluczowe dla wczesnego wykrycia krwawienia, a niewyjaśniony spadek hemoglobiny i hematokrytu powinien skłonić do poszukiwania źródła krwawienia.
agregacja płytek krwi, bakteryjne zapalenie wsierdzia, dabigatran eteksylat, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, idarucyzumab, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klopidogrel, koncentrat czynników krzepnięcia, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osocze świeżo mrożone, płytki krwi, refluks żołądkowo-przełykowy, rekombinowany czynnik VIIa, trombocytopenia, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego, co jest korzystne dla długotrwałego stosowania leku. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany wymagające uwagi: u szczurów odkładanie pigmentu w tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T₃), zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach reprodukcyjnych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka/stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych terapeutycznych, a u szczurów obserwowano nieznaczne obniżenie płodności samców, zmniejszenie liczby ciąż rzekomych oraz wydłużenie diestrus, co wiązało się z podwyższonym stężeniem prolaktyny, jednak bez bezpośredniego przełożenia na ludzi ze względu na różnice gatunkowe.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, diestrus, embriotoksyczność, fumaran kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia pęcherzyków tarczowych, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, trójjodotyronina, wady wrodzone kończyn, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Topotecanum Accord 1 mg/ml
Topotecanum Accord (1 mg/ml) jest wskazany do stosowania wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach onkologicznych pod nadzorem doświadczonego lekarza. Przed rozpoczęciem terapii należy potwierdzić odpowiednie parametry hematologiczne: liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 x 10⁹/l, liczba płytek krwi ≥100 x 10⁹/l oraz stężenie hemoglobiny ≥9 g/dl (ewentualnie po transfuzji). W monoterapii dawka początkowa wynosi 1,5 mg/m²/dobę podawana dożylnie przez 30 minut codziennie przez 5 dni, z 3-tygodniowymi przerwami między kursami. W terapii skojarzonej z cisplatyną dawka topotekanu to 0,75 mg/m²/dobę podawana w dniach 1-3, a cisplatyna 50 mg/m² w dniu 1. Schemat powtarza się co 21 dni do 6 kursów lub progresji choroby. Kolejna dawka topotekanu może być podana dopiero po poprawie parametrów hematologicznych (granulocyty ≥1 x 10⁹/l dla raka jajnika i drobnokomórkowego raka płuca lub ≥1,5 x 10⁹/l dla raka szyjki macicy, płytki ≥100 x 10⁹/l, hemoglobina ≥9 g/dl).
bilirubina w surowicy, chemioterapia cytotoksyczna, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, drobnokomórkowy rak płuca, dysfagia, granulocyt obojętnochłonny, hemoglobina, klirens kreatyniny, klirens leku, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kreatynina, marskość wątroby, neutropenia, neutropenia ciężka, neutropenia gorączkowa, płytki krwi, progresja choroby, rak jajnika, rak szyjki macicy, terapia skojarzona, transfuzja krwi, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan EGIS 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały charakterystyczne dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron zmniejszenie parametrów hematologicznych, takich jak liczba erytrocytów, poziom hemoglobiny oraz hematokryt u szczurów i psów. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz hiperkaliemię, a także zmiany strukturalne, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych oraz przerost i rozrost aparatu przykłębuszkowego. Pomimo tych obserwacji, zmiany te oceniono jako prawdopodobnie nieistotne klinicznie. W układzie pokarmowym stwierdzono nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne błony śluzowej żołądka, które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie chlorku sodu, co sugeruje mechanizm związany z gospodarką elektrolitową.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyty, gospodarka elektrolitowa, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanik kanalików nerkowych, zmiany zapalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver HCT 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa skojarzenia olmesartanu medoksomilu z hydrochlorotiazydem (produkt Osaver HCT) wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. W badaniach na szczurach i psach, przy podawaniu doustnym przez okres do 6 miesięcy, zaobserwowano charakterystyczne zmiany funkcjonalne nerek, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy. Wysokie dawki indukowały zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w tkance nerkowej, prawdopodobnie związane z hemodynamicznym zmniejszeniem perfuzji nerkowej, niedotlenieniem cewek nerkowych oraz degeneracją komórek cewek. Ponadto, odnotowano obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmniejszenie masy serca u szczurów, co jest zgodne z działaniem innych antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE, jednak te efekty nie mają znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznych dawek u ludzi.
antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, degeneracja komórek cewek nerkowych, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina, krwinka czerwona, nerka, niedotlenienie cewek nerkowych, olmesartan medoksomil, perfuzja nerkowa, potencjał genotoksyczny, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – VasoKINOX 450 ppm mol/mol
VasoKINOX 450 ppm mol/mol to medyczny gaz sprężony zawierający tlenek azotu (NO) w stężeniu 450 ppm mol/mol, klasyfikowany jako lek stosowany w chorobach układu oddechowego (kod ATC: R07AX01). Tlenek azotu działa selektywnie na krążenie płucne poprzez rozluźnienie mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do obniżenia płucnego oporu naczyniowego i poprawy natlenienia krwi tętniczej. Mechanizm działania opiera się na aktywacji cyklazy guanylowej i wzroście stężenia cGMP, co dodatkowo hamuje agregację płytek krwi. Ze względu na krótki czas półtrwania NO, jego działanie ogranicza się do wentylowanych obszarów płuc, co umożliwia redystrybucję przepływu krwi i zmniejszenie przecieku płucnego. Skuteczność terapii jest zależna od stopnia napowietrznienia obszarów niedodmowych w płucach.
agregacja płytek krwi, ciśnienie parcjalne tlenu, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, ECMO, frakcja wyrzutowa prawej komory, hemoglobina, hipoksemiczna niewydolność oddechowa, krążenie płucne, krążenie pozaustrojowe, nadciśnienie płucne, niewydolność prawej komory serca, płucny opór naczyniowy, przeciek płucny, przetrwałe nadciśnienie płucne, śródbłonek naczyniowy, stabilizacja hemodynamiczna, tlenek azotu, układ naczyniowy, utlenowanie krwi, wazokonstrykcja, wskaźnik natlenienia, współczynnik wentylacja/perfuzja, wziewny tlenek azotu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących skojarzenia kandesartanu, amlodypiny oraz hydrochlorotiazydu (HCT) nie przeprowadzono dedykowanych testów toksyczności, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i kombinacji kandesartanu z HCT nie wykazały nowych efektów toksycznych. Kandesartan w dużych dawkach wpływał na parametry erytrocytów (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików, wzrost mocznika i kreatyniny) oraz powodował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym. Wykazano fetotoksyczność kandesartanu w późnej ciąży, brak mutagenności i rakotwórczości. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała na płodność, choć obserwowano obniżenie hormonów gonadotropowych i testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia u szczurów. Nie wykazano działania rakotwórczego ani genotoksycznego amlodypiny.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębuszkowy, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanalik nerkowy, karcynogenność, komórka Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, obniżenie ciśnienia krwi, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, przeżywalność noworodków, rozrost komórek, spermatyda, testosteron, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, zapalenie śródmiąższowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beduo 100 mg + 100 mg
Lek Beduo zawiera tiaminę (witaminę B1) oraz pirydoksynę (witaminę B6), które wykazują różne profile farmakokinetyczne. Tiamina jest wchłaniana doustnie dwoma mechanizmami: aktywnym (dla dawek do 2 µmol) oraz bierną dyfuzją (dla dawek wyższych), z największą absorpcją w dwunastnicy. Po podaniu dawki 50 mg biodostępność tiaminy wynosi około 5,3% u osób zdrowych, jednak jest ona obniżona u pacjentów z marskością wątroby, zespołami złego wchłaniania oraz u osób nadużywających alkoholu. Pirydoksyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w górnej części przewodu pokarmowego, z czasem do maksymalnego wydalania wynoszącym 2-5 godzin, a jej absorpcja również może być upośledzona w stanach patologicznych przewodu pokarmowego.
biodostępność, chlorowodorek pirydoksyny, dwunastnica, dyfuzja bierna, dystrybucja tiaminy, erytrocyt, flora bakteryjna okrężnicy, fosforan pirydoksalu, fosforylaza glikogenu, hemoglobina, jelito cienkie, kwas 4-pirydoksylowy, kwas metylotiazolooctowy, kwas tiaminowy, leukocyt, marskość wątroby, nadużywanie alkoholu, piramina, pirydoksal, pirydoksyna, profil farmakokinetyczny, resekcja żołądka, tiamina, wchłanianie aktywne, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atacand 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach istotnych klinicznie, choć podawanie dużych dawek powodowało zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. W nerkach zwierząt zaobserwowano śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików oraz obecność wałeczków zasadochłonnych, a także podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co uznano za efekt wtórny do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzenia przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksyczność. Ponadto, kandesartan indukował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym bez klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych u ludzi. U młodych szczurów obserwowano zmniejszenie masy ciała i serca, przy czym ekspozycja na dawkę 10 mg/kg była od 7 do 78 razy wyższa niż u dzieci stosujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg u dzieci 1–<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6–<17 lat).
aparat przykłębuszkowy, badania in vitro i in vivo, dysfagia, działanie mutagenne i klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, obniżenie ciśnienia tętniczego, parametry czerwonokrwinkowe, przepływ nerkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozstrzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biofuroksym 1,5 g
Biofuroksym (cefuroksym sodowy) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwuje się neutropenię, eozynofilię, przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST) oraz wzrost stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby. Wśród działań hematologicznych odnotowano także leukopenię, małopłytkowość, a w bardzo rzadkich przypadkach niedokrwistość hemolityczną z dodatnim odczynem Coombs’a. Zakażenia oportunistyczne, takie jak nadmierny wzrost Candida i Clostridioides difficile, mogą prowadzić do kandydozy oraz rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Reakcje alergiczne obejmują anafilaksję, śródmiąższowe zapalenie nerek, gorączkę polekową, zespół Kounisa oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i DRESS. W miejscu wstrzyknięcia mogą wystąpić ból, zapalenie i zakrzepowe zapalenie żył, zwłaszcza po podaniu wyższych dawek domięśniowo.
anafilaksja, azot mocznikowy, bilirubina we krwi, cefalosporyna, cefuroksym, choroba wątroby, Clostridioides difficile, duszność, enzym wątrobowy, eozynofil, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, kandydoza, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, ostry zespół wieńcowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – PoltechRBC 13,4 mg
Produkt leczniczy PoltechRBC (13,40 mg) to liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierający sodu pirofosforan dziesięciowodny oraz cyny (II) chlorek dwuwodny (4,3 mg), stosowany do znakowania krwi radionuklidem technetem-99m (99mTc) w diagnostyce obrazowej. Po dożylnym podaniu jonów cyny (10-20 µg/kg masy ciała) dochodzi do trwałego związania cyny z erytrocytami, co umożliwia redukcję i wiązanie nadtechnecjanu (99mTc) z łańcuchami β hemoglobiny (około 20%) oraz z cytoplazmą i błoną komórkową erytrocytów (70-80%). Optymalny czas podania nadtechnecjanu sodu wynosi 20-30 minut po podaniu kompleksu cyny, co zapewnia efektywne wyznakowanie krwi. Po 10 minutach od podania aktywność 99mTc we krwi wynosi 77% ± 15%, a po 100 minutach 71% ± 14%, z niewielkim spadkiem około 6% w ciągu 2 godzin. Wyznakowane erytrocyty utrzymują się we krwi do 8 dni, co ma znaczenie przy planowaniu kolejnych badań radioizotopowych.
- Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Diagnostyka i diagnoza
Rotawirus stanowi główną etiologię ostrego zapalenia żołądka i jelit u dzieci poniżej 5 roku życia, powodując rocznie około 25 milionów wizyt klinicznych, 2 miliony hospitalizacji oraz 180 000-450 000 zgonów globalnie. Diagnostyka rotawirusowej infekcji opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym i wywiadzie, jednak potwierdzenie wymaga analizy próbek kału. Dostępne metody laboratoryjne obejmują testy immunoenzymatyczne (ELISA) o czułości i swoistości 90-95%, szybkie testy immunochromatograficzne (ICT) dające wynik w 10-15 minut, testy aglutynacji lateksowej oraz RT-PCR, uważany za złoty standard diagnostyczny ze względu na bardzo wysoką czułość i swoistość. Próbki kału powinny być pobierane jak najszybciej po wystąpieniu objawów i przechowywane w odpowiednich warunkach (schłodzone do 72 godzin lub zamrożone do 30 dni). Wynik pozytywny potwierdza obecność rotawirusa, ale nie wyklucza koinfekcji innymi patogenami, natomiast wynik negatywny nie eliminuje infekcji z powodu możliwości fałszywie ujemnych rezultatów.
adenowirus jelitowy, antygen rotawirusa, astrowirus, badanie fizykalne, bakteryjne zapalenie żołądka i jelit, czułość i specyficzność, Escherichia coli, hematokryt, hemoglobina, infekcja rotawirusowa, izolacja wirusa, limfopenia, mikroskopia elektronowa, norowirus, odwodnienie, ostre zapalenie żołądka i jelit, patogen jelitowy, qRT-PCR, RT-PCR, Salmonella, szczepienie przeciwko rotawirusowi, test aglutynacji lateksowej, test ELISA, test immunochromatograficzny, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Etiagen XR 300 mg
Lek Etiagen XR zawiera kwetiapinę w formie fumaranu kwetiapiny, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg i 400 mg. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują objawy neurologiczne takie jak senność, zawroty głowy, bóle głowy oraz suchość w ustach. W zakresie parametrów metabolicznych obserwuje się bardzo częste zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego (głównie LDL), spadek HDL oraz wzrost masy ciała. Wśród zaburzeń hematologicznych bardzo często występuje obniżenie hemoglobiny, a często leukopenia i neutropenia, co wymaga monitorowania ze względu na ryzyko infekcji. Rzadko może wystąpić agranulocytoza, stan wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Dodatkowo, często obserwuje się hiperprolaktynemię i zmiany w poziomach hormonów tarczycy, a także objawy pozapiramidowe i zaburzenia psychiczne, w tym myśli samobójcze, co wymaga stałej oceny stanu psychicznego pacjenta.
agranulocytoza, aminotransferaza, ból głowy, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, duszność, eozynofil, fumaran kwetiapiny, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hormon antydiuretyczny, kołatanie serca, kwetiapina, leukopenia, martwica naskórka, myśl samobójcza, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, objaw odstawienny, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, spadek ciśnienia ortostatyczny, suchość w ustach, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, trójglicerydy, trombocytopenia, wymioty, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketrel 200 mg
Lek Ketrel zawierający kwetiapinę (dostępny w dawkach 25 mg, 100 mg i 200 mg) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami występującymi u ≥10% pacjentów, takimi jak senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie stężenia triglicerydów i cholesterolu LDL, zmniejszenie HDL, wzrost masy ciała oraz objawy pozapiramidowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz zespół DRESS, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i pilnej interwencji. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) profil działań niepożądanych różni się, z większą częstością zaburzeń endokrynologicznych, metabolicznych i neurologicznych, co wymaga szczególnej czujności klinicznej. Ponadto, u noworodków matek stosujących kwetiapinę w ciąży może wystąpić zespół odstawienia o nieznanej częstości.
ból głowy, cholesterol HDL, cholesterol LDL, DRESS, enzymy wątrobowe, fumaran, hemoglobina, kwetiapina, niedrożność jelit, rabdomioliza, SCAR, senność, suchość jamy ustnej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, triglicerydy, układ pozapiramidowy, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół odstawienia u noworodków, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valarox 160 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Valarox, zawierający walsartan i rozuwastatynę, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze. Walsartan w dawkach toksycznych dla matki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) powodował u potomstwa obniżoną przeżywalność, mniejszy przyrost masy ciała oraz opóźnienie rozwoju. Wysokie dawki walsartanu (200-600 mg/kg mc./dobę) u szczurów wywoływały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany hemodynamiczne nerek, w tym wzrost stężenia mocznika i rozrost kanalików nerkowych. U małp szerokonosych obserwowano podobne, lecz cięższe nefropatie z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny. Szczególnie istotne jest trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów poddanych dawce 1 mg/kg mc./dobę walsartanu (10-35% maksymalnej dawki dla dzieci), co może mieć znaczenie kliniczne dla dzieci poniżej 1 roku życia, ze względu na proces dojrzewania nerek trwający u ludzi do pierwszego roku życia.
antagonista receptora angiotensyny II, bazofilia, dawka terapeutyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał potasowy hERG, kanaliki nerkowe, kreatynina, mocznik we krwi, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, pęcherzyk żółciowy, rozuwastatyna, toksyczność jąder, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Presartan H 100 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku Presartan H, zawierającego 100 mg losartanu potasowego oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, wskazują na brak istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania toksyczności przewlekłej, prowadzone na szczurach i psach przez okres do 6 miesięcy, wykazały zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego w surowicy. Zaobserwowano również zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych. W obrębie przewodu pokarmowego stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej, owrzodzenia, nadżerki i krwotoki, głównie związane z komponentem losartanowym.
azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, krwotok, losartan potasowy, nadliczbowe żebra, nadżerka, nefrotoksyczność, obumarcie płodu, owrzodzenie, parametry czerwonokrwinkowe, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aqua pro iniectione Kabi –
Aqua pro iniectione Kabi to woda do wstrzykiwań o stężeniu 1 g/ml, stosowana jako rozpuszczalnik do leków parenteralnych. Podanie samej wody dożylnie bez rozcieńczenia może prowadzić do hemolizy, czyli rozpadu erytrocytów wskutek zaburzenia równowagi osmotycznej, co skutkuje uwolnieniem hemoglobiny do osocza. Powikłania hemolizy obejmują anemię hemolityczną, żółtaczkę, niewydolność nerek oraz reakcje immunologiczne. Częstotliwość występowania hemolizy po podaniu czystej wody do wstrzykiwań nie jest określona, jednak ryzyko to wymaga szczególnej uwagi personelu medycznego. Preparat ma zakres pH 4,5-7,0, co należy uwzględnić podczas sporządzania leków parenteralnych.
anemia hemolityczna, bilirubina we krwi, działania niepożądane produktów leczniczych, farmakowigilancja, hemoglobina, hemoliza, leki parenteralne, niewydolność nerek, niszczenie czerwonych krwinek, profil bezpieczeństwa leku, reakcja immunologiczna, równowaga osmotyczna, rozpuszczalnik do leków parenteralnych, stosunek korzyści do ryzyka, układ chłonny, zakres pH, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symquel XR 300 mg
Badania przedkliniczne fumaranu kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego zarówno in vivo, jak i in vitro, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku, zwłaszcza w kontekście ryzyka karcynogennego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany w różnych układach: u szczurów zmiana pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia hormonu T3, a także zmniejszenie hemoglobiny i liczby leukocytów i erytrocytów. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy. Niektóre z tych efektów nie potwierdziły się w badaniach klinicznych, co sugeruje różnice międzygatunkowe w odpowiedzi na kwetiapinę.
badanie przedkliniczne, ciąża rzekoma, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, kwetiapina, parametry hematologiczne, płodność, profil bezpieczeństwa leku, prolaktyna, przykurcz stawowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tarczyca, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losartic 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa losartanu potasowego wykazały brak genotoksyczności i rakotwórczości, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście mutagenności i kancerogenezy. Analizy farmakologiczne oraz toksykologiczne po wielokrotnym podaniu ujawniły charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany hematologiczne (redukcja erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadycznie kreatyniny w surowicy), sercowo-naczyniowe (zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych) oraz uszkodzenia przewodu pokarmowego (uszkodzenia błony śluzowej, owrzodzenia, nadżerki, krwawienia). Te efekty są zgodne z farmakodynamicznym mechanizmem działania losartanu i typowe dla leków modulujących układ renina-angiotensyna.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, błona śluzowa, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, krwinki czerwone, losartan potasowy, malformacja płodowa, nadżerka, obumarcie płodu, parametry biochemiczne, rozwój nerek, sartan, toksyczność reprodukcyjna, układ krążenia, układ renina-angiotensyna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Caramlo, zawierającego 16 mg kandesartanu cyleksetylu oraz 5 mg amlodypiny, wykazały istotne dane dotyczące toksyczności i wpływu na układ rozrodczy. Amlodypina podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) indukowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach na szczurach, dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki klinicznej 10 mg w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednakże w innych modelach zaobserwowano obniżenie stężenia gonadotropin i testosteronu, a także zmniejszenie parametrów nasienia. Dwuletnie badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina bezylan, aparat przykłębuszkowy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetylu, komórka Sertoliego, kreatynina, krwinka czerwona, mocznik, mutagenność, płodność, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonogren 100 mg
Bezpieczeństwo fumaranu kwetiapiny zostało ocenione w modelach przedklinicznych in vitro i in vivo, nie wykazując potencjału genotoksycznego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany o potencjalnym znaczeniu klinicznym, które nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi. U szczurów stwierdzono odkładanie pigmentu w tarczycy, u makaków jawajskich hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów. U psów zaobserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę, co może mieć istotne implikacje przy długotrwałym stosowaniu leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, choroby tarczycy, ciąża urojona, działanie toksyczne, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, kontrola hormonalna, krwinki białe, krwinki czerwone, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, rozwój zarodkowo-płodowy, zaburzenie rozwojowe, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Procto-Hemolan (50 mg + 20 mg)/g
Produkt leczniczy Procto-Hemolan w postaci kremu doodbytniczego zawiera trybenozyd (50 mg/g) oraz chlorowodorek lidokainy jednowodnej (20 mg/g). Przedawkowanie trybenozydu nie zostało dotychczas opisane, natomiast toksyczność lidokainy przy miejscowej aplikacji jest mało prawdopodobna ze względu na ograniczone wchłanianie. W przypadku przedawkowania lidokainy mogą wystąpić objawy takie jak zaburzenia rytmu serca, spadek ciśnienia tętniczego, depresja układu sercowo-naczyniowego, drgawki oraz methemoglobinemia, która jest rzadszym, ale poważnym powikłaniem. Wskazane jest monitorowanie pacjentów szczególnie z zaburzeniami czynności wątroby lub stosujących inne preparaty zawierające lidokainę.
błękit metylenowy, chlorowodorek lidokainy, depresja układu sercowo-naczyniowego, działanie toksyczne, hemoglobina, krem doodbytniczy, kwas askorbinowy, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, methemoglobina, methemoglobinemia, napad drgawkowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzodiazepiny, spadek ciśnienia tętniczego, toksyczność lidokainy, transport tlenu, trybenozyd, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Viatris 20 mg
Przedawkowanie dazatynibu (Dasatinib Viatris) stanowi poważne zagrożenie hematologiczne, głównie manifestujące się mielosupresją, w tym trombocytopenią, neutropenią oraz niedokrwistością. W udokumentowanych przypadkach, gdzie dawka wynosiła 280 mg/dobę przez tydzień (przekraczając standardowe dawkowanie 20-140 mg/dobę), zaobserwowano istotne zmniejszenie liczby płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawień spontanicznych, zwłaszcza z błon śluzowych, przewodu pokarmowego i OUN. Dodatkowo mogą wystąpić nasilone objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha. Brak jest specyficznego antidotum, dlatego leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący.
czynnik wzrostu G-CSF, dazatynib, duszność wysiłkowa, gorączka neutropeniczna, hematokryt, hemoglobina, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, koncentrat krwinek czerwonych, mielosupresja, morfologia krwi, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, przedawkowanie dazatynibu, transfuzja płytek krwi, trombocytopenia, zaburzenie przewodu pokarmowego - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa – Objawy
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa (SCD) jest dziedzicznym schorzeniem charakteryzującym się obecnością nieprawidłowych erytrocytów o kształcie sierpowatym, które ulegają przedwczesnemu rozpadowi (10-20 dni vs. 120 dni w normie), prowadząc do przewlekłej niedokrwistości i hipoksji tkanek. Główne objawy kliniczne obejmują nawracające kryzysy bólowe (VOC) spowodowane mikrozwężeniem naczyń, przewlekły ból, zapalenie palców (dactylitis), żółtaczkę, a także powikłania narządowe takie jak ostry zespół klatki piersiowej (ACS), udary mózgu, sekwestrację śledziony oraz priapizm. U dzieci obserwuje się dodatkowo opóźnienie wzrostu i dojrzewania oraz zwiększoną podatność na infekcje bakteryjne, zwłaszcza pneumokokowe. Diagnostyka i monitorowanie powinny uwzględniać ocenę funkcji narządów oraz profilaktykę powikłań zakaźnych poprzez szczepienia i profilaktykę antybiotykową.
Leczenie SCD opiera się na terapii modyfikującej przebieg choroby, w tym stosowaniu hydroksymocznika, który redukuje częstość kryzysów bólowych i potrzebę transfuzji, oraz profilaktyce infekcji u dzieci (penicylina od 2 miesiąca życia do 5 lat lub dłużej). Przeszczepienie komórek macierzystych stanowi potencjalne leczenie kuratywne, a nowoczesne terapie genowe oferują obiecujące wyniki w eliminacji objawów. Średnia długość życia pacjentów wynosi obecnie 42-47 lat, z różnicami płciowymi (mężczyźni 49,3 lat, kobiety 55 lat). Kluczowe jest stałe monitorowanie i kompleksowa opieka interdyscyplinarna, aby zapobiegać powikłaniom zagrażającym życiu, takim jak ostry zespół klatki piersiowej, udar mózgu czy sekwestracja śledziony, oraz zapewnić optymalną jakość życia pacjentów.
bilirubina, choroba sierpowatokrwinkowa, hemoglobina, hydroksymocznik, kryzys bólowy, martwica jałowa kości, naczynie krwionośne, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół klatki piersiowej, owrzodzenie nóg, priapizm, przełom naczyniowo-okluzyjny, przeszczep komórek macierzystych, terapia genowa, udar mózgu, uszkodzenie nerek, uszkodzenie płuc, uszkodzenie siatkówki, uszkodzenie śledziony, uszkodzenie wątroby, zaburzenie erekcji, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie palców, zapalenie płuc, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vita-Gem C
Lek VITA-GEM C zawiera 1000 mg kwasu askorbinowego i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z predyspozycjami do kamicy nerkowej, cystynurii, dny moczanowej, niedoboru dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej oraz talasemii. Wysokie dawki witaminy C mogą nasilać wytrącanie się złogów mineralnych i kryształów cystyny, zaostrzać objawy dny moczanowej oraz wywoływać hemolizę u osób z defektem enzymatycznym. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów nerkowych, gospodarki wodno-elektrolitowej, poziomu kwasu moczowego oraz morfologii krwi w celu oceny tolerancji leku i wczesnego wykrycia powikłań.
badanie moczu, choroby układu sercowo-naczyniowego, cystynuria, dna moczanowa, fenyloalanina, fenyloketonuria, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemoglobina, hemoliza, kamica nerkowa, kwas askorbowy, kwas moczowy, morfologia krwi, nadciśnienie, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk, talasemia, witamina C, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, złogi mineralne w układzie moczowym - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asbima 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu badaniach klinicznych na ponad 5000 pacjentach, z czego 2613 otrzymywało kombinację obu substancji. Profil bezpieczeństwa wykazuje, że najczęstsze działania niepożądane to zapalenie części nosowej gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne oraz obrzęki obwodowe (częstość 5,1%), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy i uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występują rzadziej niż przy monoterapii. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości.
amlodypina i walsartan, ból głowy, choroba posurowicza, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkaliemia, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, rumień wielopostaciowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie nosogardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Co-Valsacor to preparat zawierający 160 mg walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w terapii skojarzonej. Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno reakcje charakterystyczne dla obu substancji, jak i te obserwowane w monoterapii. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to hipokaliemia (bardzo często), hiponatremia i hipomagnezemia (często), a także odwodnienie, parestezje, niewyraźne widzenie, szum uszny, niedociśnienie, kaszel, ból mięśni i zmęczenie (niezbyt często). Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, reakcje alergiczne, zaburzenia czynności nerek, a także poważne reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Monitorowanie elektrolitów, funkcji nerek oraz parametrów metabolicznych jest kluczowe podczas terapii.
agranulocytoza, azot mocznikowy, bilirubina, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, cukromocz, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, hematokryt, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, impotencja, jaskra zamkniętego kąta, kurcz mięśni, kwas moczowy, leukopenia, lipidy, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, monoterapia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezja, produkt leczniczy złożony, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, tabletka powlekana, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy błędnikowe, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Stada 50 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie w dawce 280 mg/dobę przez 7 dni, wiąże się z istotnym ryzykiem mielosupresji, w tym ciężkiej trombocytopenii, neutropenii oraz niedokrwistości, co może prowadzić do poważnych powikłań hematologicznych i zwiększonego ryzyka krwawień oraz infekcji zagrażających życiu. W badaniach klinicznych odnotowano znaczące obniżenie liczby płytek krwi jako główny objaw toksyczności hematologicznej. Działanie mielosupresyjne jest mechanizmem toksyczności dazatynibu, a ryzyko to nasila się wraz ze wzrostem dawki powyżej zalecanych wartości terapeutycznych. Ponadto, przedawkowanie może powodować nasilenie objawów ze strony układu pokarmowego, takich jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia.
biegunka, dazatynib, dieta niskosodowa, elementy morfotyczne krwi, erytrocyty, G-CSF, hemoglobina, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, koncentrat płytek krwi, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, nudności, parametry hematologiczne, płytki krwi, szpik kostny, tachykardia, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wybroczyny, wymioty, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Avasart 80 mg
Walsartan, substancja czynna leku AVASART 80 mg, przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące farmakologię, toksyczność wielokrotną, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. W badaniach na szczurach podawanie walsartanu w dawce 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotnie wyższej niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę dla 60 kg masy ciała) w okresie późnej ciąży i laktacji powodowało zaburzenia rozwojowe potomstwa, takie jak zmniejszona przeżywalność, opóźniony rozwój i mniejszy przyrost masy ciała. W dawkach od 200 do 600 mg/kg mc./dobę obserwowano u szczurów zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmiany nerkowe, w tym wzrost stężenia mocznika, rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców. Dawki te były 6-18 razy wyższe niż maksymalne zalecane u ludzi.
bazofilia, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, oddzielenie małżowiny usznej, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały brak synergistycznej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym zakresom stosowania u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i diuretyków zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz hemodynamiczne (zwiększona aktywność reniny w osoczu, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do zapobiegania przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. W badaniach na psach stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologicznym działaniem telmisartanu na hemodynamikę nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, krwinki czerwone, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lercaprel 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lercaprel w dawce 10 mg enalaprylu maleinianu (7,64 mg enalaprylu) oraz 10 mg lerkanidypiny chlorowodorku (9,44 mg lerkanidypiny) wykazuje skuteczność i bezpieczeństwo potwierdzone w pięciu kontrolowanych badaniach z podwójnie ślepą próbą oraz dwóch długoterminowych badaniach otwartych. Profil bezpieczeństwa oparto na danych od 1141 pacjentów stosujących dawki 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg lub 20 mg + 20 mg. Najczęstsze działania niepożądane to kaszel (4,03%), zawroty głowy (1,67%) oraz ból głowy (1,67%). Działania niepożądane są zgodne z profilem poszczególnych składników, obejmując m.in. małopłytkowość, hiperkaliemię, tachykardię, niedociśnienie, obrzęki obwodowe oraz reakcje nadwrażliwości. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne działania, takie jak obrzęk naczynioruchowy, który wymaga natychmiastowego przerwania terapii i interwencji medycznej.
antagonista wapnia, biegunka, ból brzucha, choroba autoimmunologiczna, dławica piersiowa, dysfagia, działania niepożądane leku, enalapryl maleinian, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotensja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, lek moczopędny, lerkanidypina chlorowodorek, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie, niestrawność, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk obwodowy, pochodna dihydropirydyny, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja nadwrażliwości, rumień, suchość błony śluzowej, szum uszny, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zapalenie dziąseł, zapalenie wątroby, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ortostatyczne, zespół SIADH - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex XR 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej leku Kwetaplex XR, nie wykazały działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co wskazuje na brak uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak pigmentacja tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie rogówki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, diestrus, działanie genotoksyczne, ekspozycja matki, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, krwinki białe i czerwone, kwetiapina, objawy toksyczności, okres międzyrujowy, parametry rozrodcze, pigmentacja tarczycy, płodność samców, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, substancja czynna, test mutagenności, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie rogówki, zmiana narządowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rifamazid 150 mg + 100 mg
Podczas terapii produktem Rifamazid, zawierającym ryfampicynę i izoniazyd, obserwuje się szereg działań niepożądanych o różnej częstości występowania, zgodnie z klasyfikacją CIOMS. Ryfampicyna może powodować poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość (niezbyt często), niedokrwistość hemolityczna (rzadko), leukopenia (rzadko) oraz eozynofilia (niezbyt często). Reakcje immunologiczne obejmują objawy grypopodobne (często, do 50% przy dawce ≥25 mg/kg), obrzęk twarzy i kończyn (niezbyt często), zaburzenia oddechowe i wstrząs anafilaktyczny (rzadko). Ryfampicyna wywołuje także zaburzenia neurologiczne (ból i zawroty głowy, senność – często; ataksja, splątanie – niezbyt często), dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (zgaga, bóle w nadbrzuszu, nudności, wymioty – często; biegunka – niezbyt często) oraz zmiany w czynności wątroby, w tym zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności fosfatazy zasadowej (często), a także rzadko toksyczne zapalenie wątroby. Charakterystycznym efektem jest pomarańczowe lub czerwonobrązowe zabarwienie płynów ustrojowych (bardzo często w ślinie i moczu).
agranulocytoza, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, bilirubina, bilirubinemia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, hemoglobina, hemoglobinuria, izoniazyd, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, napad padaczkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, ryfampicyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie miesiączkowania, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wielonerwowe, zespół DRESS, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka