aminotransferaza
Aminotransferazy to enzymy wewnątrzkomórkowe katalizujące reakcje przenoszenia grup aminowych z aminokwasów na ketokwasy, odgrywające kluczową rolę w metabolizmie aminokwasów. Najważniejsze z punktu widzenia diagnostyki medycznej są aminotransferaza alaninowa (ALT) oraz aminotransferaza asparaginianowa (AST).
ALT występuje głównie w hepatocytach, a podwyższenie jej stężenia w surowicy krwi jest czułym wskaźnikiem uszkodzenia wątroby. AST jest obecna w wielu tkankach, w tym w wątrobie, mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych i nerkach, przez co jest mniej swoista dla patologii wątroby niż ALT.
Oznaczanie aktywności aminotransferaz ma fundamentalne znaczenie w diagnostyce chorób wątroby, w tym wirusowego zapalenia wątroby, toksycznego uszkodzenia wątroby, stłuszczenia wątroby, marskości oraz nowotworów. Wskaźnik De Ritisa (stosunek AST/ALT) dostarcza dodatkowych informacji diagnostycznych – wartość powyżej 1 może sugerować alkoholowe uszkodzenie wątroby lub zaawansowaną chorobę wątroby.
Interpretacja wyników powinna uwzględniać kontekst kliniczny, ponieważ aktywność aminotransferaz może być podwyższona również w innych stanach, takich jak zawał mięśnia sercowego, rabdomioliza, czy choroby mięśni. Normalizacja wcześniej podwyższonych wartości aminotransferaz jest zazwyczaj dobrym wskaźnikiem prognostycznym odpowiedzi na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Cardioxane 500 mg
Cardioxane (deksrazoksan) stosowany jest jako lek osłonowy w terapii antracyklinami, jednak jego profil działań niepożądanych jest złożony ze względu na nakładanie się toksyczności z chemioterapią. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu krwiotwórczego i przewodu pokarmowego, w tym bardzo często występująca niedokrwistość i leukopenia, często neutropenia, małopłytkowość oraz neutropenia z gorączką, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi. W zakresie objawów gastroenterologicznych dominują nudności, wymioty i zapalenie jamy ustnej (częstość bardzo częsta), a także biegunka, zaparcia i ból brzucha. Deksrazoksan może wywoływać mielosupresję, która sumuje się z działaniem antracyklin, zwiększając ryzyko infekcji i krwawień. Ponadto, po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano niezbyt często przypadki ostrej białaczki szpikowej (AML) oraz innych drugich nowotworów, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych, co wymaga dalszej obserwacji i badań.
aminotransferaza, antracyklina, aplazja szpiku kostnego, chłoniak nieziarniczy, deksrazoksan, frakcja wyrzutowa, granulocytopenia, kandydoza jamy ustnej, kostniakomięsak, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia gorączkowa, niedokrwistość, obrzęk limfatyczny, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, parestezja, posocznica, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żylna, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żył, zator, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, ziarnica złośliwa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Corr 40 40 mg
Corr 40, zawierający 40 mg symwastatyny, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu zaburzeń lipidowych, takich jak hipercholesterolemia pierwotna i mieszana dyslipidemia, jako uzupełnienie diety i modyfikacji stylu życia. Szczególnym wskazaniem jest rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, gdzie Corr 40 stosowany jest jako element terapii skojarzonej, wspomagający aferezę LDL lub jako alternatywa w przypadku braku innych opcji terapeutycznych. W profilaktyce sercowo-naczyniowej lek jest zalecany u pacjentów z objawową miażdżycową chorobą układu sercowo-naczyniowego oraz u chorych na cukrzycę typu 1 i 2, niezależnie od poziomu lipidów, ze względu na plejotropowe działanie symwastatyny. Terapia powinna być prowadzona w ramach kompleksowej strategii obejmującej modyfikację czynników ryzyka i stosowanie innych leków kardioprotekcyjnych.
afereza LDL, aminotransferaza, beta-bloker, cholesterol LDL, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, cukrzyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, dolegliwości mięśniowe, działanie plejotropowe, efekt hipolipemizujący, enzymy wątrobowe, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipolipemizujący, lek przeciwpłytkowy, miażdżycowa choroba układu sercowo-naczyniowego, mieszana dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, profil lipidowy, profilaktyka sercowo-naczyniowa, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, symwastatyna, udar mózgu, zaburzenia gospodarki lipidowej, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Suvezen Neo 10 mg + 10 mg
Profil bezpieczeństwa leku Suvezen Neo, zawierającego ezetymib i rozuwastatynę, opiera się na danych klinicznych obejmujących 2396 pacjentów stosujących monoterapię ezetymibem do 112 tygodni oraz ponad 11 000 pacjentów w terapii skojarzonej. Działania niepożądane są przeważnie łagodne i przemijające, a odsetek przerwań terapii z ich powodu wynosi poniżej 4%. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem częstości nieznanej. Najczęstsze objawy obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. zaparcia, nudności), bóle mięśni (często), oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (niezbyt często). Istotne są także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak rabdomioliza, niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona) oraz rozwój cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka.
aminotransferaza, białkomocz, cukrzyca, dyspepsja, ezetymib, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiponatremia, immunozależna miopatia nekrotyzująca, kamica żółciowa, kinaza fosfokreatynowa, krwiomocz, MedDRA, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, polineuropatia, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rozuwastatyna, rumień wielopostaciowy, trombocytopenia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Evastix 20 mg
Ebastyna w formie tabletek do rozpadu w jamie ustnej (Evastix 10 mg i 20 mg) wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na analizie 5708 pacjentów, w tym 460 dzieci, zbliżony w obu grupach wiekowych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są suchość w jamie ustnej oraz senność, występujące z częstością ≥ 1/100 do < 1/10. Inne objawy neurologiczne, takie jak ból głowy (często), zawroty głowy, hipoestezja i zaburzenia smaku (niezbyt często), również zostały odnotowane. W układzie pokarmowym oprócz suchości w jamie ustnej pojawiają się ból brzucha, nudności, wymioty i niestrawność z częstością ≥ 1/1 000 do < 1/100. Reakcje immunologiczne, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, mają nieznaną częstość i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Ponadto zgłaszano zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby, cholestaza oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (aminotransferazy, gamma-GT, fosfataza alkaliczna) i bilirubiny, co wymaga monitorowania funkcji wątroby.
aminotransferaza, anafilaksja, astenia, bezsenność, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, cholestaza, ebastyna, egzema, fosfataza alkaliczna, gamma-GT, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, nerwowość, nieprawidłowe wyniki badań wątroby, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość w jamie ustnej, tachykardia, wymioty, wysypka, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie łaknienia, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Roswera 20 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Roswera, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla inhibitorów reduktazy HMG-CoA, z częstością występowania zależną od dawki. Najczęściej obserwuje się bóle mięśni, zaparcia, nudności oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Dawka 40 mg wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rabdomiolizy oraz poważnych zdarzeń nerkowych i wątrobowych. Proteinuria, głównie o charakterze kanalikowym, występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępując samoistnie. Wzrost aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest zwykle łagodny i przemijający, jednak przekroczenie >5 x GGN wymaga przerwania terapii. Cukrzyca może wystąpić u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², hipertriglicerydemia, nadciśnienie).
aminotransferaza, aminotransferaza wątrobowa, badanie kliniczne, ból mięśni, cukrzyca, działanie niepożądane, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketokaps Med 100 mg
Ketokaps Med zawierający 100 mg ketoprofenu, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla tej grupy, ze szczególnym uwzględnieniem powikłań ze strony przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego oraz reakcji nadwrażliwości. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, niestrawność, ból brzucha (często ≥1/100 do <1/10), a także zapalenie błony śluzowej żołądka i wrzody trawienne (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100). Poważne powikłania, takie jak krwawienie z przewodu pokarmowego, perforacja czy owrzodzenie, mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto, ketoprofen może wywoływać reakcje ze strony układu oddechowego, w tym skurcz oskrzeli i zaostrzenie astmy, szczególnie u osób z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ.
agranulocytoza, aminotransferaza, astma, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, drgawka, duszność, enteropatia, fotodermatoza, hiperkaliemia, hiponatremia, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawy wymiot, kwas acetylosalicylowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reaktywność dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, smołowaty stolec, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin C 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące klindamycyny i jej soli wskazują na stosunkowo wysoką toksyczność ostrą, z wartościami LD50 wynoszącymi od 1800 do 2620 mg/kg masy ciała po podaniu doustnym oraz od 245 do 820 mg/kg masy ciała po podaniu dożylnym w różnych modelach zwierzęcych. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach maksymalna tolerowana dawka dobowa wynosiła od 300 do 600 mg/kg masy ciała. U psów poddanych dawce 300 mg/kg/dobę zaobserwowano wzrost aktywności aminotransferaz w osoczu, natomiast dawka 600 mg/kg/dobę wywołała zmiany patologiczne w błonie śluzowej żołądka i pęcherzyka żółciowego. Badania mutagenności nie wykazały potencjału mutagennego klindamycyny, co potwierdza jej bezpieczeństwo genetyczne, jednak brak jest danych dotyczących potencjału rakotwórczego leku w modelach przedklinicznych.
aminotransferaza, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek klindamycyny, dawka śmiertelna, funkcje reprodukcyjne, karcynogenność, klindamycyna, LD50, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, mutagenność, pęcherzyk żółciowy, podanie doustne, podanie dożylne, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Anidulafungina – Przedawkowanie
Anidulafungina, lek przeciwgrzybiczy z grupy echinokandyn, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego, co potwierdzają dane kliniczne dotyczące przedawkowania. W badaniach klinicznych podawano dawki nasycające do 400 mg (czterokrotność standardowej dawki 100 mg) oraz dawki podtrzymujące do 130 mg/dobę, bez obserwacji istotnych działań niepożądanych. U części pacjentów (3 z 10 zdrowych ochotników) odnotowano przemijające, bezobjawowe podwyższenie aktywności transaminaz do wartości nieprzekraczających 3 x górnej granicy normy (GGN). Również w populacji pediatrycznej nie stwierdzono klinicznych objawów toksyczności przy dawkach przekraczających 143% oczekiwanej wartości. Najczęstszym objawem przedawkowania jest asymptomatyczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych.
aminotransferaza, anidulafungina, badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka nasycająca, dializa, działanie niepożądane, echinokandyna, enzym wątrobowy, górna granica normy, hemodializa, inwazyjne zakażenie grzybicze, leczenie objawowe, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, niewydolność nerek, podwyższenie transaminaz, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, roztwór do infuzji, schemat dawkowania, substancja czynna, toksyczność dawki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gemsol 40 mg/ml
Gemsol, zawierający gemcytabinę w stężeniu 40 mg/ml, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z częstością występowania zależną od dawki, szybkości infuzji oraz odstępów między dawkami. Najczęstsze objawy to nudności i wymioty (≥60%), podwyższone aminotransferazy (AspAT, AlAT) i fosfataza zasadowa (≥60%), białkomocz i krwiomocz (około 50%), duszność (10-40%), oraz alergiczne wysypki skórne (25%). Hematologiczne działania niepożądane, takie jak leukopenia (neutropenia 3. stopnia u 19,3%, 4. stopnia u 6%), małopłytkowość i niedokrwistość, stanowią ograniczenie dawki. Dodatkowo obserwuje się gorączkę neutropeniczną, bóle głowy, zaburzenia rytmu serca, śródmiąższowe zapalenie płuc, ciężką hepatotoksyczność oraz reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, choć te występują rzadziej.
aminotransferaza, białkomocz, duszność, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, gemcytabina, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, jadłowstręt, leukocyt, leukopenia, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, neuropatia nerwów czuciowych, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość, niewydolność wątroby, objawy grypopodobne, obrzęk płuc, osutka krostkowa, posocznica, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekome zapalenie tkanki łącznej, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczność hematologiczna, udar naczyniowy mózgu, uszkodzenie popromienne, wysypka alergiczna, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie naczyń obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół przesiąkania włośniczek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Fresenius Kabi
Abirateron Fresenius Kabi, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na mechanizm hamowania enzymu CYP17, co prowadzi do zwiększenia stężenia mineralokortykosteroidów i ryzyka wystąpienia nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastoju płynów. Zaleca się jednoczesne podawanie kortykosteroidów w celu ograniczenia wydzielania ACTH i minimalizacji działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, niewydolnością serca (klasy III/IV wg NYHA lub frakcja wyrzutowa lewej komory <50%), ciężką dławicą piersiową, arytmiami oraz zaburzeniami czynności nerek. Monitorowanie parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, stężenie potasu, objawy zastoju płynów oraz enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT) powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz powyżej 5-krotnej górnej granicy normy (GGN) konieczne jest przerwanie terapii, a przy wzroście powyżej 20-krotnej GGN – bezwzględne odstawienie leku.
aminotransferaza, arytmia komorowa, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dławica piersiowa, działanie niepożądane, echokardiografia, enzym wątrobowy, frakcja wyrzutowa serca, gęstość kości, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, octan abirateronu, ostra niewydolność wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin MSN 20 mg
Działania niepożądane rozuwastatyny są zazwyczaj łagodne i przemijające, a mniej niż 4% pacjentów przerywa terapię z ich powodu. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie przy dawce 40 mg, gdzie wzrasta ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zdarzeń nerkowych i wątrobowych. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg, a u 3% przy dawce 40 mg, jednak jest zwykle przemijająca i nie wiąże się z ostrą lub postępującą chorobą nerek. Działania niepożądane mięśniowo-szkieletowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rzadko rabdomioliza, są istotne klinicznie, zwłaszcza przy dawkach >20 mg, z charakterystycznym wzrostem kinazy kreatynowej (CK). Przerwanie terapii jest wskazane przy wzroście CK >5-krotnie powyżej górnej granicy normy. Ponadto obserwuje się łagodne, przemijające podwyższenie aminotransferaz wątrobowych oraz sporadyczne zaburzenia seksualne i rzadkie przypadki śródmiąższowej choroby płuc.
aminotransferaza, ból mięśni, cukrzyca, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atorvastatin Krka
Atorvastatin Krka, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wymaga monitorowania czynności wątroby przed i w trakcie terapii, zwłaszcza u pacjentów z historią chorób wątroby lub spożywających alkohol. W przypadku podwyższenia aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) konieczne jest zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Dawka 80 mg, stosowana u pacjentów po udarze lub TIA, wiąże się z podwyższonym ryzykiem udaru krwotocznego. Istotne jest także monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) u pacjentów z czynnikami ryzyka rabdomiolizy, takimi jak zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach, choroby wątroby, wiek powyżej 70 lat oraz interakcje lekowe. Leczenie nie powinno być rozpoczynane przy CK >5x GGN, a w przypadku objawów mięśniowych i CK >5x GGN należy odstawić lek. Rabdomioliza definiowana jest jako CK >10x GGN z mioglobinurią i może prowadzić do niewydolności nerek.
alkoholizm, aminotransferaza, atorwastatyna, cyklosporyna, CYP3A4, dyslipidemia, erytromycyna, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, udar krwotoczny, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvasterol 10 mg
Atorvasterol, zawierający atorwastatynę w postaci soli wapniowej, jest lekiem z grupy statyn, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. W badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie, 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych (w porównaniu do 4,0% w grupie placebo). Najpoważniejsze działania niepożądane to rabdomioliza (rzadkie, potencjalnie zagrażające życiu uszkodzenie mięśni), niewydolność wątroby (bardzo rzadka), ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka), anafilaksja (bardzo rzadka) oraz immunozależna miopatia martwicza (rzadka, o nieznanej częstości). Podwyższenie aktywności aminotransferaz >3 razy GGN występuje u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej >3 razy GGN u 2,5%, z czego 0,4% ma znaczne podwyższenie >10 razy GGN. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży są podobne do dorosłych, jednak dane dotyczące długoterminowego bezpieczeństwa są ograniczone.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Sandoz
Abirateron, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, wiąże się z ryzykiem nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zatrzymania płynów, wynikających z podwyższenia stężenia mineralokortykosteroidów przez hamowanie enzymu CYP17. Wskazane jest jednoczesne podawanie kortykosteroidów (np. prednizonu/prednizolonu) w celu ograniczenia tych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, niewydolnością serca (klasy III/IV wg NYHA), niestabilną dławicą piersiową, arytmiami komorowymi oraz zaburzeniami czynności nerek. Monitorowanie ciśnienia tętniczego, stężenia potasu oraz objawów zastoju płynów powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku hipokaliemii obserwowano wydłużenie odstępu QT, co zwiększa ryzyko arytmii. Ponadto, konieczna jest regularna kontrola funkcji wątroby – aminotransferazy (AlAT, AspAT) przed leczeniem, co 2 tygodnie przez 3 miesiące, a następnie co miesiąc, z natychmiastowym badaniem przy objawach hepatotoksyczności. Przerwanie terapii jest wskazane przy wzroście enzymów powyżej 5-krotności górnej granicy normy (GGN), a całkowite odstawienie przy wzroście >20-krotności GGN.
abirateron, aminotransferaza, arytmia komorowa, chemioterapia cytotoksyczna, cukrzyca, dławica piersiowa, echokardiografia, enzym wątrobowy, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktor CYP3A4, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, odstęp QT, ostra niewydolność wątroby, pioglitazon, piorunujące zapalenie wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, repaglinid, skala Child-Pugh, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia czynności seksualnych, zaburzenie czynności nerek, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – IPP 40 40 mg
Pantoprazol, substancja czynna preparatu IPP 40 (tabletki dojelitowe 40 mg), może wywoływać działania niepożądane u około 5% pacjentów. Działania te klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do najważniejszych działań niepożądanych należą agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia, pancytopenia, hipomagnezemia, hiponatremia, zaburzenia psychiczne (depresja, dezorientacja, omamy), polipy dna żołądka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, podwyższenie enzymów wątrobowych (aminotransferazy, γ-GT), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella i zespół DRESS. Hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii i hipokaliemii, manifestując się zmęczeniem, skurczami mięśni, dezorientacją i zaburzeniami rytmu serca. Złamania kości (biodra, nadgarstka, kręgosłupa) występują rzadko, ale są istotnym powikłaniem, zwłaszcza u osób starszych i przy długotrwałej terapii.
agranulocytoza, aminotransferaza, bilirubina, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, ginekomastia, granulocyt obojętnochłonny, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kwas solny, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, neutrofil, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk obwodowy, pancytopenia, pantoprazol, polip żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśnia, śródmiąższowe zapalenie nerek, tabletki dojelitowe, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dicloberl 100 mg 100 mg
Dicloberl 100 mg, zawierający diklofenak sodowy w dawce 100 mg w czopku, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, zależnych od dawki i czasu terapii. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko zakrzepicy tętniczej, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu przy dawkach ≥150 mg/dobę oraz długotrwałym stosowaniu. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, niestrawność i ból brzucha, a także poważniejsze powikłania, takie jak krwawienia, wrzody, perforacje i smoliste stolce. Działania te są szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Dodatkowo, stosowanie czopków doodbytniczych może powodować miejscowe podrażnienia, wydalanie śluzu z krwią oraz bolesną defekację.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza, choroba Crohna, diklofenak sodowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica tętnic, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ambrisentan Accord 5 mg
Ambrisentan Accord, będący selektywnym antagonistą receptora endoteliny A (ETA) o wysokiej selektywności (~4000-krotnej) względem receptorów ETA w porównaniu do ETB, jest stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów ETA na komórkach mięśniówki gładkiej naczyń i miocytach mięśnia sercowego, co hamuje skurcz naczyń i proliferację komórek mięśni gładkich, przy jednoczesnym zachowaniu korzystnych efektów receptorów ETB, takich jak produkcja tlenku azotu i prostacykliny. Skuteczność ambrisentanu potwierdzono w badaniach fazy 3 (ARIES-1 i ARIES-2) na pacjentach z idiopatycznym PAH i PAH związanym z chorobami tkanki łącznej, gdzie dawki 5 mg i 10 mg doustnie przez 12 tygodni istotnie poprawiły wydolność wysiłkową, mierzoną 6-minutowym testem marszu (6MWD) o 30,6 m (p=0,008) i 59,4 m (p<0,001) dla dawki 5 mg oraz 51,4 m (p<0,001) dla dawki 10 mg. Ponadto, w badaniu ARIES-2 leczenie ambrisentanem zmniejszyło ryzyko klinicznego pogorszenia PAH o 80% (p<0,001), a w długoterminowym badaniu ARIES-E obserwowano utrzymanie efektów terapeutycznych i korzystny profil bezpieczeństwa, z 2-letnim ryzykiem wzrostu aktywności aminotransferaz >3×GGN na poziomie 3,9%.
AlAT w surowicy, aminotransferaza, antagonista receptora endoteliny A, choroba siatkówki, choroba tkanki łącznej, choroba wątroby, ciśnienie w tętnicy płucnej, etiologia idiopatyczna, funkcja wątroby, idiopatyczne PAH, inhibitor PDE-5, mięśniówka gładka naczyń krwionośnych, niedokrwistość, opór naczyniowy płucny, PAH związane z chorobami tkanki łącznej, parametry hemodynamiczne, pogorszenie przebiegu PAH, prostacyklina, receptor endoteliny, skala Borga, skurcz naczyniowy, test 6-minutowego marszu, tętnicze nadciśnienie płucne, tlenek azotu, uwarunkowanie genetyczne, wrodzona wada serca, wskaźnik sercowy, zakażenie HIV, zaostrzenie PAH - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetip 10 mg
Cetyryzyna dichlorowodorek w dawce 10 mg/dobę, stosowana jako lek przeciwhistaminowy, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 3200 pacjentów. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest senność (9,63% vs 5,00% placebo), zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, niezakłócająca istotnie codziennych funkcji. Inne często występujące działania obejmują ból głowy (7,42% vs 8,07% placebo), zawroty głowy (1,10% vs 0,98%), suchość w jamie ustnej (2,09% vs 0,82%) oraz nudności (1,07% vs 1,14%). Rzadziej notowano zaburzenia czynności wątroby (zwiększona aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotranspeptydazy oraz bilirubiny), które ustępowały po odstawieniu leku. U dzieci w wieku 6-12 lat najczęstsze działania niepożądane to biegunka (1,0% vs 0,6% placebo), senność (1,8% vs 1,4%), zapalenie błony śluzowej nosa (1,4% vs 1,1%) oraz zmęczenie (1,0% vs 0,3%).
aminotransferaza, amnezja, antagonista receptorów H1, cetyryzyna dichlorowodorek, częstoskurcz, drgawki, dyskineza, dystonia, działanie cholinolityczne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, lek przeciwhistaminowy, małopłytkowość, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pobudzenie OUN, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, rotacja gałek ocznych, stężenie bilirubiny, suchość jamy ustnej, świąd, tik, trudność w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie pamięci, zaburzenie ruchowe, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ezehron Duo
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę (5 mg, 10 mg, 20 mg) oraz ezetymib (10 mg), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii, miopatii immunozależnej (IMNM) oraz rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawkach rozuwastatyny powyżej 20 mg. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza przy objawach mięśniowych lub gdy wyjściowa aktywność CK przekracza 5-krotnie górną granicę normy (GGN). Leczenie należy przerwać, jeśli CK >5 x GGN lub objawy mięśniowe są nasilone. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrymi stanami predysponującymi do rabdomiolizy, takimi jak posocznica, niedociśnienie, ciężkie zabiegi chirurgiczne czy zaburzenia metaboliczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem oraz kwasem fusydowym podawanym ogólnoustrojowo ze względu na zwiększone ryzyko rabdomiolizy. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby stosowanie Ezehron Duo nie jest zalecane.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, białkomocz, ból mięśni, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, miastenia, miastenia oczna, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, pochodna kumaryny, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, warfaryna, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ezetimibe Genoptim 10 mg
Ezetimib w dawce 10 mg, stosowany w leczeniu hipercholesterolemii, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych trwających do 112 tygodni oraz w długoterminowych badaniach obserwacyjnych, takich jak IMPROVE-IT i SHARP. Działania niepożądane były zwykle łagodne i przemijające, a częstość ich występowania była porównywalna z placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmowały ból głowy, ból mięśni, zmęczenie, ból brzucha, biegunkę oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT) w surowicy, które występowało u około 2,5% pacjentów w skojarzeniu z symwastatyną. Miopatia i rabdomioliza były rzadkie, z częstością odpowiednio 0,2% i 0,1% w grupie ezetymibu z symwastatyną, co nie różniło się istotnie od grupy leczonej samą statyną. U dzieci i młodzieży obserwowano niskie ryzyko podwyższenia enzymów wątrobowych i brak przypadków miopatii.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholecystektomia, choroba wieńcowa, działanie niepożądane, ezetymib, fenofibrat, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperlipidemia mieszana, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miopatia, monoterapia, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pęcherzyk żółciowy, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, statyna, uszkodzenie nerek, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aporoza
Rozuwastatyna (produkt leczniczy Aporoza) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy dawce 40 mg. U pacjentów stosujących tę dawkę obserwowano przemijający białkomocz kanalikowy oraz zwiększoną częstość ciężkich działań niepożądanych nerek, co uzasadnia regularną kontrolę funkcji nerek. Działania niepożądane mięśniowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rabdomioliza, występują przy wszystkich dawkach, ale ryzyko wzrasta powyżej 20 mg, szczególnie przy 40 mg. Wskazane jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) z uwzględnieniem wykluczenia wpływu wysiłku fizycznego i innych przyczyn podwyższenia CK. Leczenie nie powinno być rozpoczynane, jeśli CK przekracza 5 x górną granicę normy (GGN). Należy zachować ostrożność u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii, takimi jak niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe w wywiadzie, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, wiek >70 lat oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków fibratowych. W przypadku nasilonych objawów mięśniowych lub CK > 5 x GGN leczenie należy przerwać. Istnieje także ryzyko rzadkiej, immunologicznej martwiczej miopatii (IMNM) utrzymującej się po odstawieniu leku.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, białkomocz, ból mięśni, choroba mięśni, cyklosporyna, fibrat, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hiperglikemia, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, leki przeciwgrzybicze, martwicza miopatia immunologiczna, miopatia, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fraxiparine 9500 j.m. a.Xa/ml
Nadroparyna wapniowa, heparyna drobnocząsteczkowa, wykazuje szybkie osiągnięcie maksymalnej aktywności anty-Xa w osoczu po podaniu podskórnym (około 3 godziny) oraz okres półtrwania wynoszący 8-10 godzin przy wielokrotnym podawaniu. Aktywność anty-Xa utrzymuje się na poziomie klinicznie istotnym (>0,05 j.m./ml) przez co najmniej 18 godzin. Biodostępność leku wynosi około 88%. Farmakokinetyka nadroparyny jest monitorowana głównie przez aktywność biologiczną, a nie bezpośrednie stężenia w osoczu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, co ma kluczowe znaczenie w kontekście stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
aktywność anty-Xa, aminotransferaza, AUC, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynnik Xa, drogi nerkowe, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie podskórne, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anagrelide Vipharm
Anagrelid, będący inhibitorem fosfodiesterazy III cAMP, wymaga ścisłego nadzoru klinicznego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu sercowo-naczyniowego, takich jak torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, kardiomiopatia czy zastoinowa niewydolność serca. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań wyjściowych: EKG, echokardiografii oraz ocena parametrów laboratoryjnych (pełna morfologia krwi, AlAT, AspAT, kreatynina, mocznik, elektrolity – potas, magnez, wapń). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (nie stosować przy aktywności aminotransferaz >5x ULN), nerek oraz u osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT (wrodzony lub nabyty zespół, hipokalemia, leki wydłużające QTc). Monitorowanie liczby płytek krwi jest kluczowe, zwłaszcza po nagłym przerwaniu leczenia, gdyż w ciągu 4 dni liczba płytek może gwałtownie wzrosnąć, przekraczając wartości wyjściowe w ciągu 10-14 dni, co zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowych, w tym udaru mózgu.
aminotransferaza, biopsja szpiku kostnego, cykliczny adenozynomonofosforan, częstoskurcz komorowy, czynność wątroby, echokardiografia, elektrokardiografia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor fosfodiesterazy, kardiomegalia, kardiomiopatia, kreatynina, kwas acetylosalicylowy, mielofibroza, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nietolerancja galaktozy, ostra białaczka szpikowa, powikłanie zakrzepowe, torsade de pointes, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Convival Chrono
Convival Chrono (sodu walproinian) wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko zwiększenia częstości napadów padaczkowych, wystąpienia nowych typów napadów oraz poważnych działań niepożądanych, takich jak ciężkie uszkodzenie wątroby, zapalenie trzustki i ryzyko samobójstw. Szczególnie narażone są niemowlęta i dzieci poniżej 3 lat z ciężką padaczką, stosujące wielolekową terapię przeciwpadaczkową, a także pacjenci z chorobami mitochondrialnymi, w tym mutacjami genu POLG. Monitorowanie czynności wątroby (w tym czasu protrombinowego) jest kluczowe w pierwszych 6 miesiącach leczenia, zwłaszcza między 2 a 12 tygodniem terapii. W przypadku nieprawidłowości należy przerwać leczenie i unikać jednoczesnego stosowania salicylanów oraz karbapenemów. Należy również zwracać uwagę na objawy wczesnego uszkodzenia wątroby, takie jak osłabienie, brak apetytu, senność, wymioty i ból brzucha, oraz na nasilenie napadów padaczkowych.
aminotransferaza, ataksja móżdżkowa, bilirubina, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba mitochondrialna, choroba wątroby, ciała ketonowe, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, encefalopatia, fibrynogen, hiperamonemia, interakcja farmakokinetyczna, karbapenem, lek przeciwpadaczkowy, migrena z aurą, miopatia, morfologia krwi, myśli samobójcze, napad padaczkowy, neuropatia aksonalna, niedobór palmitoilotransferazy karnitynowej, niewydolność nerek, oftalmoplegia, opóźniony rozwój psychomotoryczny, ostra niewydolność wątroby, padaczka lekooporna, rabdomioliza, sodu walproinian, stan padaczkowy, teratogenność, test krzepnięcia, toczeń rumieniowaty, uszkodzenie mózgu, uszkodzenie wątroby, wkładka wewnątrzmaciczna, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie neurorozwojowe, zapalenie trzustki, zespół Alpersa-Huttenlochera, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Pitawastatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pitawastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii, rabdomiolizy oraz immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM). Zaleca się oznaczanie stężenia kinazy kreatynowej (CK) przed i w trakcie terapii, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśni w wywiadzie, choroby wątroby czy wiek powyżej 70 lat. W przypadku podwyższenia CK powyżej 5 × GGN, konieczne jest potwierdzenie wyniku w ciągu 5-7 dni oraz rozważenie przerwania leczenia. Pitawastatyna jest przeciwwskazana do stosowania jednocześnie z ogólnoustrojowym kwasem fusydowym ze względu na ryzyko rabdomiolizy, a w razie konieczności terapii kwasem fusydowym należy przerwać leczenie statyną na czas terapii i co najmniej 7 dni po jej zakończeniu.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, choroba wątroby, cukrzyca, dziedziczna choroba mięśni, erytromycyna, fibrat, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, miopatia, niacyna, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, pitawastatyna, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Anagrelid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, wymaga szczegółowej oceny ryzyka i korzyści, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Nie zaleca się stosowania u osób z aktywnością aminotransferaz przekraczającą 5-krotnie górną granicę normy (GGN). Konieczne jest regularne monitorowanie parametrów funkcji wątroby (AlAT, AspAT), nerek (kreatynina, mocznik) oraz elektrolitów (potas, magnez, wapń), szczególnie w początkowym okresie leczenia. Nagłe przerwanie terapii może prowadzić do gwałtownego wzrostu liczby płytek krwi w ciągu 4 dni, z powrotem do wartości wyjściowej w 10-14 dni, co zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowych, w tym udaru mózgu. Zaleca się ścisłe monitorowanie morfologii krwi oraz edukację pacjentów w zakresie rozpoznawania objawów zakrzepowych.
aminotransferaza, anagrelid, badanie elektrokardiograficzne, biopsja szpiku kostnego, brak laktazy, cykliczny adenozynomonofosforan, częstoskurcz komorowy, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP1A2, inhibitor fosfodiesterazy III, kardiomegalia, kardiomiopatia, kołatanie serca, mielofibroza, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nadpłytkowość samoistna, nietolerancja galaktozy, ostra białaczka szpikowa, powikłanie zakrzepowe, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atostat 80 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atostat 80 mg, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średnio 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny vs. 4,0% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane obejmują podwyższenie aktywności aminotransferaz (ponad 3-krotnie powyżej GGN u 0,8% pacjentów), które jest dawkozależne i odwracalne, oraz wzrost kinazy kreatynowej (CK) powyżej 3-krotnej normy u 2,5% pacjentów, a powyżej 10-krotnej u 0,4%. Do często zgłaszanych objawów mięśniowo-szkieletowych należą bóle mięśni, stawów i kończyn, skurcze mięśni oraz obrzęk stawów, natomiast rzadziej obserwuje się miopatię, zapalenie mięśni, rabdomiolizę i powikłania ścięgien, w tym zerwania. W obrębie układu pokarmowego często występują zaparcia, wzdęcia, nudności i biegunka, a rzadziej zapalenie trzustki.
aminotransferaza, amnezja, anoreksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hemodializa, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, wysypka pęcherzowa, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarcefoksym 1 g
Tarcefoksym, zawierający cefotaksym – antybiotyk cefalosporynowy III generacji, charakteryzuje się stosunkowo niską częstością działań niepożądanych, które najczęściej mają charakter łagodny i przemijający. Do najczęstszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak przemijająca eozynofilia, neutropenia, a w rzadkich przypadkach agranulocytoza i trombocytopenia, co wymaga monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i reakcje anafilaktyczne, choć bardzo rzadkie, stanowią wskazanie do natychmiastowego przerwania leczenia. Cefotaksym może również powodować objawy neurologiczne (bóle głowy, zaburzenia świadomości, drgawki) szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga dostosowania dawki i monitoringu. Rzadko obserwuje się arytmię komorową przy zbyt szybkim wlewie dożylnym.
agranulocytoza, aminotransferaza, arytmia komorowa, Candida, cefalosporyna III generacji, cefotaksym, Clostridioides difficile, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, granulocytopenia, leukopenia, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Crestor
Rozuwastatyna (Crestor), inhibitor reduktazy HMG-CoA, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza przy dawce 40 mg, gdzie obserwowano przemijającą proteinurię kanalikową oraz zwiększoną częstość miopatii, rabdomiolizy i hepatotoksyczności. Monitorowanie czynności nerek jest zalecane podczas terapii dawką 40 mg. Aktywność kinazy kreatynowej (CK) powinna być oceniana z uwzględnieniem wykluczenia innych przyczyn podwyższenia, a leczenie nie powinno być rozpoczynane, jeśli CK przekracza 5 × górną granicę normy (GGN). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, genetyczne choroby mięśni, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, wiek powyżej 70 lat oraz jednoczesne stosowanie fibratów (zwłaszcza dawki 40 mg Crestor jest przeciwwskazana). W przypadku wystąpienia objawów miopatii lub znacznego wzrostu CK (>5 × GGN) należy przerwać leczenie.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, ból mięśni, ciężkie skórne działanie niepożądane, cyklosporyna, czynność wątroby, fibraty, gemfibrozyl, genetycznie uwarunkowana choroba mięśni, hipercholesterolemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadużywanie alkoholu, niedoczynność tarczycy, osłabienie siły mięśniowej, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, rozuwastatyna, skurcz mięśni, śródmiąższowe zapalenie płuc, statyna, zaburzenie czynności nerek, zapalenie mięśni, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin/Ezetimibe Teva 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva łączy rozuwastatynę i ezetymib, których profil bezpieczeństwa opiera się na danych klinicznych i doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu. Działania niepożądane rozuwastatyny są zwykle łagodne i przejściowe, z mniej niż 4% pacjentów przerywających leczenie z powodu niepożądanych efektów. Ezetymib, stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze statynami lub fenofibratem, wykazuje podobną częstość działań niepożądanych jak placebo. Najczęstsze działania niepożądane terapii skojarzonej to podwyższenie aktywności aminotransferaz, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz bóle mięśniowe, co może wynikać z farmakodynamicznej interakcji obu substancji. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia mięśniowe, w tym miopatię i rzadką rabdomiolizę, zwłaszcza przy dawkach rozuwastatyny powyżej 20 mg, z koniecznością przerwania leczenia przy aktywności kinazy kreatynowej (CK) >5 × górna granica normy (GGN).
aminotransferaza, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowy, choroba refluksowa przełyku, cukrzyca, duszność, ginekomastia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, martwicza miopatia, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Pirfenidon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pirfenidon, stosowany w terapii idiopatycznego włóknienia płuc, wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie terapii należy regularnie kontrolować aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) i stężenie bilirubiny – początkowo co miesiąc przez 6 miesięcy, a następnie co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aminotransferaz > 3 do < 5 × górnej granicy normy (GGN) bez objawów uszkodzenia wątroby zaleca się wykluczenie innych przyczyn, ścisłe monitorowanie, rozważenie odstawienia innych leków hepatotoksycznych oraz ewentualne zmniejszenie dawki lub przerwanie pirfenidonu. Przy wzroście enzymów > 3 do < 5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz przy wzroście ≥ 5 × GGN konieczne jest trwałe odstawienie leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B Child-Pugh) ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, natomiast lek jest przeciwwskazany u chorych z ciężkimi zaburzeniami (klasa C).
AlAT, aminotransferaza, AspAT, czynność wątroby, hiperbilirubinemia, hiponatremia, idiopatyczne włóknienie płuc, inhibitor CYP1A2, jadłowstręt, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, stężenie bilirubiny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lopinawir, stosowany najczęściej w połączeniu z rytonawirem, jest inhibitorem proteazy wykorzystywanym w terapii zakażenia HIV. Lek ten wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji hepatotoksycznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych oraz regularne monitorowanie funkcji wątroby, a w przypadku nasilenia objawów choroby wątroby należy rozważyć przerwanie leczenia. Klirens nerkowy lopinawiru i rytonawiru jest nieistotny, co pozwala na stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek bez konieczności modyfikacji dawki. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano zwiększone ryzyko krwawień, a także przypadki zapalenia trzustki, szczególnie u osób z hipertriglicerydemią i wcześniejszą historią tego schorzenia. Ponadto, u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności podczas rozpoczynania terapii może wystąpić zespół rekonstrukcji immunologicznej, manifestujący się nasileniem objawów infekcji oportunistycznych lub zaburzeń autoimmunologicznych.
aminotransferaza, amylaza, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, budezonid, chinidyna, chlorofeniramina, choroba Gravesa-Basedowa, cytochrom P450, cytomegalowirus, czynnik VIII, delamanid, erytromycyna, farmakokinetyka, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glukoza we krwi, gospodarka tłuszczowa, hemofilia, hipertriglicerydemia, HIV, inhibitor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, klirens nerkowy, kolchicyna, kwas fusydowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lipaza, lipidy, lopinawir, martwica kości, nadciśnienie płucne, niedobór odporności, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, riocyguat, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, salmeterol, syldenafil, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, triamcynolon, triglicerydy, wardenafil, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wzwodu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amlator 10 mg + 5 mg
Przedawkowanie leku Amlator, zawierającego atorwastatynę i amlodypinę, wiąże się przede wszystkim z toksycznym działaniem amlodypiny jako bloker kanałów wapniowych, prowadzącym do nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych i znaczącego spadku ciśnienia tętniczego. W odpowiedzi rozwija się odruchowa tachykardia, a w ciężkich przypadkach niedociśnienie może przejść w wstrząs z ryzykiem zgonu. Charakterystycznym, opóźnionym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, pojawiający się do 24-48 godzin po przedawkowaniu, wymagający natychmiastowej interwencji i wsparcia oddechowego. Leczenie obejmuje monitorowanie funkcji serca i układu oddechowego, kontrolę bilansu płynów i diurezy, uniesienie kończyn oraz stosowanie leków obkurczających naczynia, w tym dożylnego glukonianu wapnia. Hemodializa jest nieskuteczna ze względu na silne wiązanie amlodypiny z białkami osocza. Wczesne płukanie żołądka i podanie węgla aktywowanego (do 2 godzin od przyjęcia) mogą ograniczyć wchłanianie leku.
aktywność CPK, aminotransferaza, atorwastatyna i amlodypina, białko osocza, bloker kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze krwi, czynność wątroby, enzym wątrobowy, fosfokinaza kreatynowa, glukonian wapnia, hemodializa, hepatocyt, hipotensja, klinicznie istotne niedociśnienie, klirens atorwastatyny, lek obkurczający naczynia, niedociśnienie, niedociśnienie ogólnoustrojowe, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność narządowa, niewydolność serca, odruchowa tachykardia, opór naczyniowy, pęcherzyk płucny, płukanie żołądka, pojemność minutowa serca, przedawkowanie leku, rozszerzenie naczyń obwodowych, uszkodzenie mięśni, uzupełnianie płynów, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wstrząs, zaburzenie perfuzji tkanek - Leksykon leków
Interakcje leku – Davercin 250 mg
Cykliczny węglan erytromycyny, substancja czynna Davercinu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie izoenzymu CYP3A4, co prowadzi do zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym. Szczególnie istotne są interakcje z lekami kardiologicznymi, takimi jak terfenadyna, astemizol, cisapryd, hydroksychlorochina i chlorochina, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT i groźne zaburzenia rytmu serca. Erytromycyna zwiększa także stężenie digoksyny, co wymaga monitorowania jej poziomu w surowicy. Ponadto, nasila działanie przeciwzakrzepowe doustnych antykoagulantów (np. warfaryny, acenokumarolu, rywaroksabanu), co wiąże się z ryzykiem wydłużenia czasu protrombinowego i krwawień, zwłaszcza u osób starszych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie erytromycyny z lowastatyną i symwastatyną ze względu na ryzyko rabdomiolizy, a także z lomitapidem z powodu ryzyka znacznego wzrostu aktywności aminotransferaz.
alkaloid sporyszu, aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, cisapryd, cykliczny węglan erytromycyny, cyklosporyna, cytochrom P-450, czas protrombinowy, digoksyna, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komorowe zaburzenie rytmu, kortykosteroid, lek przeciwzakrzepowy, lomitapid, lowastatyna, nefrotoksyczność, niewydolność wątroby, rabdomioliza, skurcz naczyń obwodowych, teofilina, terfenadyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zentel 400 mg
Lek Zentel (albendazol) w dawce 400 mg, stosowany w terapii zakażeń pasożytniczych, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania, klasyfikowane od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęściej zgłaszane objawy dotyczą układu immunologicznego (wysypka, świąd, pokrzywka – rzadko), układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy – niezbyt często, tj. 1-10/1000 pacjentów) oraz przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka – niezbyt często). Rzadko obserwuje się podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza), co wymaga monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami wątrobowymi. Bardzo rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy i zespół Stevensa-Johnsona, stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz interwencji medycznej.
albendazol, aminotransferaza, bąbel pokrzywkowy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, górny odcinek przewodu pokarmowego, nudności, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenie wątrobowe, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simratio 20
Symwastatyna wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy dawkach 40 mg i 80 mg, gdzie częstość miopatii wynosi odpowiednio 0,08% i 0,61%. U pacjentów po zawale serca stosujących 80 mg dziennie ryzyko miopatii sięga około 1%, z połową przypadków w pierwszym roku terapii. Czynniki ryzyka obejmują wiek ≥65 lat, płeć żeńską, zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze problemy mięśniowe, uzależnienie od alkoholu oraz pochodzenie azjatyckie. Genotyp SLCO1B1 c.521T>C znacząco wpływa na ryzyko miopatii: homozygoty CC mają 15% ryzyko przy dawce 80 mg, heterozygoty CT 1,5%, a genotyp TT 0,3%. Zaleca się oznaczanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) przed i w trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, oraz przerwanie terapii przy wzroście CK >5x GGN lub nasilonych objawach mięśniowych. Należy również uwzględnić możliwość immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) utrzymującej się po odstawieniu leku.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, amiodaron, amlodypina, antybiotyk makrolidowy, białko transportujące aniony organiczne, cyklosporyna, danazol, daptomycyna, diltiazem, dziedziczna nietolerancja galaktozy, dziedziczne zaburzenie mięśniowe, fibrat, gemfibrozyl, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aspimag 150 mg + 21 mg
Lek Aspimag, zawierający 150 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 21 mg magnezu tlenku, wykazuje profil działań niepożądanych o różnej częstości występowania, z dominacją rzadkich zdarzeń. W zakresie układu pokarmowego obserwuje się rzadkie przypadki objawów dyspeptycznych, krwawień z przewodu pokarmowego manifestujących się czarnymi, smolistymi stolcami oraz poważnych powikłań, takich jak wrzody trawienne z krwawieniem i perforacją, które wymagają pilnej interwencji chirurgicznej. W układzie moczowym rzadko dochodzi do nasilenia objawów dny moczanowej oraz zaburzeń czynności nerek, co jest szczególnie istotne u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek lub odwodnionych. Rzadko obserwuje się również napady duszności, które mogą wskazywać na nadwrażliwość na lek lub skurcz oskrzeli.
aminotransferaza, czarny stolec, dna moczanowa, dyspepsja, działanie niepożądane leku, encefalopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad duszności, niedokrwistość z niedoboru żelaza, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, szum uszny, wrzód trawienny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona