teratogenność
Teratogenność to zdolność czynnika (substancji chemicznej, leku, czynnika fizycznego lub biologicznego) do wywoływania wad rozwojowych u płodu podczas ciąży. Substancje teratogenne mogą zakłócać prawidłowy rozwój embrionalny, prowadząc do anomalii strukturalnych, funkcjonalnych lub metabolicznych.
Wrażliwość płodu na działanie czynników teratogennych jest najwyższa w pierwszym trymestrze ciąży, szczególnie między 3. a 8. tygodniem, gdy zachodzą kluczowe procesy organogenezy. Efekt teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz indywidualnej podatności genetycznej.
Do znanych czynników teratogennych należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, promieniowanie jonizujące oraz infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Ocena potencjału teratogennego jest kluczowym elementem badań przedklinicznych nowych leków i podstawą klasyfikacji bezpieczeństwa farmakoterapii w ciąży.
W praktyce klinicznej znajomość potencjału teratogennego substancji ma fundamentalne znaczenie przy planowaniu farmakoterapii u kobiet w wieku rozrodczym oraz podczas ciąży. Wymaga to starannego wyważenia korzyści terapeutycznych dla matki względem potencjalnego ryzyka dla rozwijającego się płodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zassida 25 mg/ml
Przed rozpoczęciem terapii azacytydyną (Zassida, 25 mg/ml) konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zaawansowanych nowotworów złośliwych wątroby oraz stanu karmienia piersią, które stanowią bezwzględne przeciwwskazania. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę funkcji wątroby i nerek, wykluczenie zaawansowanych zmian nowotworowych w wątrobie oraz wywiad alergiczny. U kobiet w wieku rozrodczym wskazane jest wykonanie testu ciążowego i zapewnienie skutecznej antykoncepcji ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności i cytotoksycznego działania leku.
azacytydyna, badanie histopatologiczne, diagnostyka obrazowa, działanie hepatotoksyczne, karmienie piersią, mechanizm cytotoksyczny, nadwrażliwość na azacytydynę, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność narządowa, niewydolność wielonarządowa, nowotwór złośliwy wątroby, pacjent w podeszłym wieku, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, redukcja dawki, supresja szpiku kostnego, teratogenność, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cyclonamine 500 mg
Etamsylat, zawarty w produkcie leczniczym Cyclonamine, nie posiada wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u kobiet ciężarnych oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na reprodukcję, jednak ze względu na brak danych klinicznych zaleca się unikanie stosowania leku w okresie ciąży. W przypadku laktacji brak jest informacji o przenikaniu etamsylatu do mleka kobiecego, dlatego stosowanie Cyclonamine podczas karmienia piersią nie jest wskazane. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o konieczności wyboru między przerwaniem karmienia piersią a przerwaniem terapii, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały, że dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów stosowanie dawek 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważną toksyczność, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodny spadek leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC).
atrezja odbytu, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie toksyczności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, grasica, komórki zarodkowe, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gripex Duo 500 mg + 6,1 mg
Produkt leczniczy Gripex Duo zawiera 500 mg paracetamolu oraz 6,1 mg chlorowodorku fenylefryny. Dane przedkliniczne wskazują, że dawki toksyczne dla obu substancji znacznie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Paracetamol wykazuje hepatotoksyczność, nefrotoksyczność, zmiany w układzie immunologicznym oraz hematologiczne jedynie przy przewlekłym stosowaniu dawek wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne. Badania genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję u zwierząt nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, choć odnotowano degenerację jąder oraz potencjalną rakotwórczość przy bardzo wysokich dawkach. Fenylefryna w dużych dawkach indukowała zapalenie i rozrost gruczołu krokowego, bez zwiększenia ryzyka nowotworów.
chlorowodorek fenylefryny, degeneracja nerek, degeneracja wątroby, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fenylefryna, genotoksyczność, Gripex Duo, hepatotoksyczność, mutagenność, nefrotoksyczność, paracetamol, rakotwórczość paracetamolu, rozrost gruczołu krokowego, rozwój zarodkowy, teratogenność, toksyczność ostra, zaburzenia spermatogenezy, zanik jąder, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Visine Classic 0,5 mg/ml
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tetryzoliny chlorowodorku, substancji czynnej w produkcie Visine Classic (0,5 mg/ml, krople do oczu), są niewystarczające i niekompletne. Brakuje kompleksowych badań genotoksyczności, w tym testów aberracji chromosomowych, mutacji genowych oraz uszkodzeń DNA, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę potencjału genotoksycznego tej substancji. Ponadto, nie przeprowadzono długoterminowych badań na modelach zwierzęcych oceniających rakotwórczość, a także standardowych testów wpływu na reprodukcję, takich jak ocena płodności, rozwój prenatalny i postnatalny oraz teratogenność. W związku z tym brak jest danych pozwalających na pełną ocenę bezpieczeństwa stosowania produktu w okresie ciąży i laktacji na podstawie badań przedklinicznych.
aberracja chromosomowa, boran sodu, chlorek benzalkoniowy, działanie genotoksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, krople do oczu, kwas borowy, mutacja genowa, płodność, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, teratogenność, test rakotwórczości, tetryzolina chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, uszkodzenie DNA, Visine Classic - Leksykon substancji czynnych
Olejek eukaliptusowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olejek eukaliptusowy (Eucalypti aetheroleum) wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi, w tym 26-tygodniowymi badaniami przewlekłymi na szczurach i psach, które nie wykazały istotnej toksyczności histopatologicznej. Główny składnik olejku, 1,8-cyneol, podawany w dawkach 3750-30000 mg (381-3342 mg/kg m.c./dzień) przez 28 dni, indukował wakuolizację hepatocytów oraz uszkodzenia wątroby, nerek i ślinianek przyusznych przy dawce ≥600 mg/kg m.c./dzień. Wysokie dawki olejku powodowały także obniżenie aktywności ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu ruchu, co jest prawdopodobnie wynikiem niespecyficznych oddziaływań membranowych. Ponadto, olejek zwiększał przepływ krwi przez nerki, podnosząc szybkość przesączania kłębuszkowego i wywołując efekt moczopędny, a także zmniejszał perystaltykę przewodu pokarmowego i produkcję soku żołądkowego, choć mechanizm tego ostatniego pozostaje niejasny.
8-cyneol, działanie teratogenne, efekt moczopędny, genotoksyczność, kancerogenność, mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, olejek eukaliptusowy, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, przepływ nerkowy, przesączanie kłębuszkowe, rakotwórczość, sok żołądkowy, teratogenność, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, układ oddechowy, układ ruchu, układ sercowo-naczyniowy, upośledzenie płodności, uszkodzenie wątroby, wakuolizacja hepatocytów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxycodone Vitabalans 10 mg
Przedkliniczne badania oksykodonu przeprowadzone na szczurach i królikach wykazały, że substancja nie wpływa negatywnie na płodność oraz wczesny rozwój zarodkowy przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała u szczurów. W badaniach teratogennych u królików zaobserwowano zwiększoną częstość wad rozwojowych, takich jak obecność 27 kręgów przedkrzyżowych oraz dodatkowych par żeber, przy dawce 125 mg/kg m.c., która jednocześnie wywoływała ciężką farmakotoksyczność u ciężarnych zwierząt. W rozwoju przed- i poporodowym u szczurów dawka 6 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie masy ciała potomstwa F1, co korelowało z obniżoną masą ciała matek i zmniejszonym spożyciem pokarmu. Dawka NOAEL została określona na poziomie 2 mg/kg m.c., przy której nie obserwowano działań niepożądanych ani zaburzeń rozwoju fizycznego, ruchowego, sensorycznego czy reprodukcyjnego potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka toksyczna, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, farmakotoksyczność, kręg przedkrzyżowy, mutagenność, NOAEL, oksykodonu chlorowodorek, płodność, rozwój przed- i poporodowy, rozwój zarodkowy, stężenie terapeutyczne, teratogenność, wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Neomycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Neomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk, wykazuje w badaniach przedklinicznych potencjał nefrotoksyczny i ototoksyczny, charakterystyczny dla tej grupy leków, szczególnie przy wielokrotnym podaniu domięśniowym i dożylnym w dawkach znacznie przekraczających te stosowane miejscowo. W stężeniu 80 μg/ml neomycyna zwiększała częstość aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach in vitro, jednak brak jednoznacznych dowodów na genotoksyczność przy miejscowym stosowaniu. Badania kancerogenności są ograniczone, ale doustne podanie neomycyny szczurzym przez 2 lata nie wykazało działania rakotwórczego. Nie stwierdzono działania teratogennego w badaniach na ciężarnych szczurach, choć podanie siarczanu neomycyny w dawce 100 mg/kg między 10. a 19. dniem ciąży wywołało ototoksyczność u potomstwa, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży.
aberracja chromosomalna, alergia kontaktowa, antybiotyk aminoglikozydowy, bacytracyna, Dexapolcort N, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, nefrotoksyczność, neomycyna, ototoksyczność, Pimafucort, potencjał rakotwórczy, Proktosedon, rozwój prenatalny i postnatalny, siarczan neomycyny, teratogenność, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność pourodzeniowa, tolerancja miejscowa, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Metotreksat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności metotreksatu wykazały jego wyraźne działanie toksyczne na układ pokarmowy, szpik kostny oraz wątrobę (hepatotoksyczność) u myszy, szczurów i psów. Metotreksat, działając głównie na tkanki proliferujące, indukuje mutacje genetyczne i aberracje chromosomalne zarówno in vitro, jak i in vivo, w tym w ludzkich komórkach szpiku kostnego. Mimo potwierdzonego działania mutagennego, długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach, myszach i chomikach nie wykazały jednoznacznego działania rakotwórczego, a uszkodzenia chromosomalne mogą mieć charakter przemijający i odwracalny. Niemniej jednak, kliniczne znaczenie mutagenności pozostaje nieustalone, co wymaga dalszej obserwacji pacjentów pod kątem potencjalnych późnych następstw terapii.
aberracja chromosomowa, dawka nietoksyczna, działanie mutagenne, embriotoksyczność, fetotoksyczność, hepatotoksyczność, komórki somatyczne, komórki szpiku kostnego, metotreksat, mutacja genetyczna, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, szpik kostny, teratogenność, tkanki proliferujące, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie chromosomalne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dipromal 200 mg
Walproinian magnezu, substancja czynna Dipromalu, jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym bez spełnienia warunków programu zapobiegania ciąży oraz w ciąży, ze względu na wysokie ryzyko teratogenne. Monoterapia walproinianem w ciąży wiąże się z występowaniem wad rozwojowych u 10,73% płodów (95% CI: 8,16-13,29), co jest znacząco wyższe niż w populacji ogólnej (2-3%). Ryzyko to jest dawkozależne, choć nie określono dawki progowej bezpiecznej dla płodu. Do najczęstszych wad należą wady cewy nerwowej, dysmorfizm twarzy, rozszczep wargi i podniebienia, kraniostenoza, wady serca, nerek, układu moczowo-płciowego oraz kończyn. Ekspozycja na walproinian w życiu płodowym zwiększa także ryzyko opóźnień rozwojowych (30-40% dzieci), obniżenia IQ o 7-10 punktów oraz zaburzeń ze spektrum autyzmu (3-5-krotnie wyższe ryzyko) i ADHD.
ADHD, afibrynogenemia, aplazja kości promieniowej, autyzm dziecięcy, choroba afektywna dwubiegunowa, czynnik krzepnięcia, Dipromal, dysmorfizm twarzy, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, kraniostenoza, kwas foliowy, lek o przedłużonym uwalnianiu, małopłytkowość, monoterapia walproinianem, napad toniczno-kloniczny, niedobór czynników krzepnięcia, niedoczynność tarczycy, padaczka, politerapia, rozszczep wargi i podniebienia, stan padaczkowy, teratogenność, wada cewy nerwowej, wada nerki, wada serca, wady wrodzone, walproinian magnezu, witamina K, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół krwotoczny, zespół odstawienny, zespół policystycznych jajników - Leksykon substancji czynnych
Artykaina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Artykaina, anestetyk lokalny typu amidowego stosowany głównie w stomatologii, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych. Badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność przewlekłą, wpływ na reprodukcję oraz genotoksyczność, nie wskazują na istotne ryzyko dla pacjentów. W dawkach supraterapeutycznych artykaina może wywoływać efekty kardiodepresyjne oraz rozszerzać naczynia krwionośne, natomiast adrenalina, stosowana jako środek obkurczający naczynia, wykazuje typowe działanie sympatykomimetyczne. Działania niepożądane u zwierząt pojawiały się przy dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę u szczurów i ≥80 mg/kg mc./dobę u psów po 4 tygodniach podawania podskórnego, co jednak ma ograniczone znaczenie kliniczne przy doraźnym stosowaniu u ludzi.
adrenalina, artykaina, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, dawka supraterapeutyczna, dawka terapeutyczna, działanie kardiodepresyjne, działanie rakotwórcze, działanie sympatykomimetyczne, ekspozycja na substancję, embriotoksyczność, genotoksyczność, obkurczenie naczyń krwionośnych, przepływ maciczno-łożyskowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorabex 4 mg/ml
Produkt leczniczy Lorabex zawiera lorazepam w stężeniu 4 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań. W dokumentacji rejestracyjnej, w sekcji 5.3 dotyczącym przedklinicznych danych o bezpieczeństwie, brak jest szczegółowych informacji dotyczących badań toksyczności ostrej, przewlekłej, mutagenności, rakotwórczości, wpływu na rozrodczość oraz teratogenności dla tego preparatu. Lorazepam jako substancja czynna jest jednak dobrze poznany i posiada ustalony profil bezpieczeństwa w praktyce klinicznej, co pozwala na stosowanie go z zachowaniem standardowych środków ostrożności charakterystycznych dla benzodiazepin.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Erlis 20 mg
Produkt leczniczy Erlis zawierający tadalafil w dawce 20 mg nie jest wskazany do stosowania u kobiet, zwłaszcza w okresie ciąży i laktacji. Dane z badań na zwierzętach nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na rozwój płodu, jednak ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz przenikanie tadalafilu do mleka, zaleca się unikanie stosowania leku w ciąży i podczas karmienia piersią. Lekarz powinien poinformować pacjentki o konieczności wstrzymania terapii w tych okresach lub rozważeniu alternatywnych metod karmienia. Ponadto, tabletki Erlis 20 mg zawierają 308 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
badanie farmakodynamiczne, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, Erlis, karmienie piersią, laktacja, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, przebieg porodu, przenikanie do mleka, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, tabletka powlekana, tadalafil, teratogenność, zaburzenie płodności, zmniejszenie stężenia plemników - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Terlipressini acetas EVER Pharma 0,2 mg/ml
Octan terlipresyny, zawarty w preparacie Terlipressini acetas EVER Pharma (0,2 mg/ml), jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na jego farmakodynamiczne działanie wywołujące skurcze mięśniówki gładkiej macicy, podwyższenie ciśnienia wewnątrzmacicznego oraz zmniejszenie przepływu krwi w macicy, co może prowadzić do przedwczesnego porodu, niedotlenienia i niedożywienia płodu. Badania przedkliniczne na królikach wykazały zwiększoną częstość samoistnych poronień oraz teratogenne zniekształcenia płodów, co potwierdza wielokierunkowe ryzyko stosowania terlipresyny w okresie ciąży. W związku z tym stosowanie leku u kobiet ciężarnych jest bezwzględnie przeciwwskazane.
ciśnienie wewnątrzmaciczne, efekt teratogenny, krążenie maciczno-łożyskowe, kwalifikacja pacjenta, laktacja, niedotlenienie płodu, niedożywienie płodu, octan terlipresyny, przenikanie do mleka kobiecego, przepływ maciczny, samoistne poronienie, skurcz macicy, teratogenność, test ciążowy, wiek rozrodczy, zniekształcenie płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sigletic 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny (lek Sigletic) wykazały toksyczność narządową głównie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom narażenia u ludzi, obejmującą uszkodzenia wątroby i nerek u gryzoni oraz nieprawidłowości w obrębie siekaczy u szczurów przy narażeniu >67×. W badaniach na psach przy około 23-krotnym przekroczeniu ekspozycji klinicznej zaobserwowano objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu nie stwierdzono efektów toksycznych. Brak genotoksyczności potwierdza bezpieczeństwo substancji, a potencjał rakotwórczy ogranicza się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58×, co jest prawdopodobnie wtórne do przewlekłej hepatotoksyczności i nie ma istotnego znaczenia klinicznego ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność narażenia klinicznego bez efektów).
Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu na płodność u szczurów oraz brak działań niepożądanych w rozwoju przed- i pourodzeniowym przy ekspozycji do 29-krotności narażenia ludzkiego. Niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów oraz toksyczny wpływ na organizm matki u królików wystąpiły przy dawkach >29×, jednak ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa nie są one uznawane za klinicznie istotne. Farmakokinetycznie sytagliptyna wykazuje znaczną penetrację do mleka karmiących samic szczurów (stosunek stężenia mleko/osocze 4:1), co może mieć implikacje dla stosowania u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, dane przedkliniczne wskazują na wysoki margines bezpieczeństwa sytagliptyny przy stosowaniu klinicznym, bez istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych czy reprodukcyjnych.
ataksja, badanie przedkliniczne, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, genotoksyczność sytagliptyny, gruczolak i rak wątroby, karcynogenność, margines bezpieczeństwa, miotoksyczność, neurotoksyczność, oddychanie z otwartym pyskiem, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, sytagliptyna, teratogenność, toksyczne działanie sytagliptyny, toksyczne uszkodzenie układu nerwowego, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność wątrobowa i nerkowa, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gefitynib wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność narządową obejmującą zanik nabłonka rogówki, martwicę brodawek nerkowych oraz zmiany wątrobowe, które pojawiały się przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej. W badaniach in vitro zaobserwowano potencjalne hamowanie repolaryzacji mięśnia sercowego (np. wydłużenie odcinka QT), jednakże dane kliniczne nie potwierdzają związku przyczynowego. W modelach zwierzęcych dawka 20 mg/kg mc./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic szczurów oraz zmniejszenie przeżycia noworodków przy stosowaniu w okresie ciąży i porodu. Nie stwierdzono wad rozwojowych u szczurów i królików, choć u królików dawki ≥20 mg/kg mc./dobę wiązały się ze zmniejszoną masą ciała płodów. Gefitynib przenika do mleka w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi, co stanowi przeciwwskazanie do karmienia piersią. Brak działania genotoksycznego potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa w tym zakresie.
badanie in vitro, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, EGFR, fototoksyczność, gefitynib, gruczolak wątroby, leczenie onkologiczne, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, odcinek QT, organogeneza, płodność, potencjał czynnościowy serca, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rozwój postnatalny, ścieńczenie rogówki, teratogenność, wada rozwojowa, wydłużenie odstępu QT, zanik nabłonka rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neotigason 25 mg
Produkt leczniczy Neotigason zawiera acytretynę w dawkach 10 mg oraz 25 mg w postaci kapsułek, jednak dokumentacja przedkliniczna dotycząca bezpieczeństwa stosowania jest ograniczona i w oficjalnej Charakterystyce Produktu Leczniczego brak jest szczegółowych danych przedklinicznych („Brak danych”). Acytretyna, będąca retinoidem i pochodną kwasu witaminy A, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalną teratogenność, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Kapsułki 10 mg zawierają 16,4 mg glukozy, natomiast kapsułki 25 mg – 41 mg glukozy, co jest istotne dla pacjentów z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cinacalcet Aurovitas 60 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cynakalcetu wykazały brak działania teratogennego u królików przy ekspozycji 0,4-krotnej maksymalnej dawki stosowanej u ludzi (180 mg/dobę, oceniane na podstawie AUC) oraz u szczurów przy dawce 4,4-krotnie wyższej niż kliniczna. Nie stwierdzono również negatywnego wpływu na płodność przy ekspozycji do 4-krotności dawki ludzkiej. U ciężarnych szczurów odnotowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała matek i płodów, zwłaszcza przy ciężkiej hipokalcemii. Cynakalcet przenika przez łożysko u królików, co wskazuje na potencjalną ekspozycję płodu. Kompleksowe badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani kancerogennego, choć margines bezpieczeństwa był ograniczony przez hipokalcemię w modelach zwierzęcych. Zaćma i zmętnienie soczewki obserwowano u gryzoni, prawdopodobnie wtórnie do hipokalcemii, bez potwierdzenia u psów, małp i w badaniach klinicznych.
badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, cynakalcet, densytometria kości, działanie hipokalcemiczne, genotoksyczność, gospodarka wapniowa, hipokalcemia, kanał K-ATP, nadczynność przytarczyc, płytka wzrostu kości długich, przenośnik serotoniny, receptor wapniowy, teratogenność, wtórna nadczynność przytarczyc, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ambrysentan, antagonista receptorów endoteliny (ERA), stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas laktacji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest uzyskanie ujemnego wyniku testu ciążowego oraz stosowanie skutecznej antykoncepcji przez cały okres leczenia, z regularnym monitorowaniem ciąż co miesiąc. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na potwierdzone działanie teratogenne w badaniach na zwierzętach, a w przypadku zajścia w ciążę podczas terapii należy natychmiast przerwać podawanie ambrysentanu i wdrożyć alternatywne leczenie. Karmienie piersią jest również przeciwwskazane, z uwagi na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego i potencjalne ryzyko dla dziecka.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały szerokie spektrum ocen toksykologicznych, mutagennych oraz wpływu na rozrodczość i rozwój. Toksyczność podostna i przewlekła oceniana u szczurów, psów i małp przy podawaniu podskórnym i dożylnym w dawkach do 15 mg/kg mc./dobę (13 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę (26 tygodni) nie wykazała działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka u myszy in vitro oraz testy aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich i komórek szpiku kostnego szczura, potwierdziły brak potencjału mutagennego i klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, dawkowanie, działanie mutagenne i klastogenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, lek przeciwzakrzepowy, płodność, rozwój płodu, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Zentiva 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, małpy), wykazały wieloukładową toksyczność obejmującą kości, zęby, narządy rozrodcze, tkanki hematologiczne, nerki i trzustkę, związane z mechanizmem hamowania VEGFR. Działania niepożądane pojawiały się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną wrażliwość, z efektami takimi jak zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowa zębów już przy dawkach odpowiadających 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji (AUC). Embriotoksyczność i teratogenność stwierdzono u szczurów i królików przy ekspozycji ponad 300-krotnie mniejszej niż u ludzi, obejmując wady rozwojowe układu krążenia, resorpcje i zmniejszoną płodność. U samców szczurów odnotowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz zaburzenia parametrów nasienia przy 0,3-krotnej ekspozycji klinicznej (AUC).
aberracja chromosomalna, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, ciałko żółte, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, inhibitor kinazy tyrozynowej, łamliwość kości, narząd rozrodczy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, ognisko eozynofilii, pazopanib, płodność samca, potencjał genotoksyczny, przebudowa zębów, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata przedimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wczesna resorpcja, wpływ na rozrodczość, wytwarzanie plemników, zanik jajnika, zmniejszenie masy jąder, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), nie jest zalecany do stosowania w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne, a jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze z powodu udokumentowanego toksycznego wpływu na rozwój płodu. Powikłania obejmują pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki u płodu oraz niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię u noworodka. W przypadku ekspozycji od drugiego trymestru zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego oceniającego czaszkę i funkcję nerek płodu oraz ścisłą obserwację noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego. Walsartan powinien być natychmiast odstawiony po potwierdzeniu ciąży, a leczenie zastąpione lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa w ciąży.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, karmienie piersią, kostnienie czaszki, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, teratogenność, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 12,5 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka (100 mg losartanu potasowego + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, takich jak zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz powikłania u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). Stosowanie w I trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niewielkiego ryzyka teratogennego. W przypadku planowania ciąży lub jej potwierdzenia, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wprowadzenie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Po ekspozycji płodu na lek w II i III trymestrze wskazane jest monitorowanie ultrasonograficzne nerek i czaszki płodu oraz obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, hiperkaliemia, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze pierwotne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, stan przedrzucawkowy, teratogenność, ultrasonografia nerek, zaburzenie elektrolitowe, żółtaczka płodu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Calipra 10 mg
Lek Calipra (atorwastatyna) w dawce 10 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, w tym zawierającą 45,82 mg laktozy w jednej tabletce, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby lub utrzymujące się, niewyjaśnione zwiększenie aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotności górnej granicy normy (GGN). Konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby przed i w trakcie terapii ze względu na metabolizm atorwastatyny w wątrobie. Ponadto, stosowanie Calipry jest przeciwwskazane podczas terapii lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i powikłań miopatycznych, w tym rabdomiolizy.
atorwastatyna, Calipra, czynna choroba wątroby, enzymy wątrobowe, glekaprewir z pibrentaswirem, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, parametry lipidowe, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, substancja pomocnicza, tabletki powlekane, terapia hipolipemizująca, teratogenność, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurontin 100 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny wykazały, że w dwuletnich badaniach rakotwórczości na myszach i szczurach stosowano dawki do 2000 mg/kg/dobę, co odpowiada do 50-krotności dawki ludzkiej (3600 mg/dobę) w przeliczeniu na mg/dobę i do 5-krotności w mg/m². U samców szczurów poddanych najwyższej dawce zaobserwowano statystycznie znamienny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki, jednak nowotwory te charakteryzowały się niskim stopniem złośliwości, nie wpływały na przeżywalność, nie dawały przerzutów i miały obraz podobny do zmian u zwierząt kontrolnych. Gabapentyna nie wykazała działania mutagennego ani genotoksycznego w standardowych testach in vitro i in vivo. W badaniach na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 2000 mg/kg (około 5-krotnie wyższych niż dawka ludzka w mg/m²).
aberracja chromosomowa, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gabapentyna, komórki ssaków in vitro, margines bezpieczeństwa, mikrojąderko w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał rakotwórczy, szpik kostny, teratogenność, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze, wzrost statystycznie znamienny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol Hasco Max 60 mg
Chlorowodorek ambroksolu wykazuje niski wskaźnik ostrej toksyczności, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku Ambroksol Hasco Max. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono wartości NOAEL: 150 mg/kg m.c./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg m.c./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg m.c./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg m.c./dobę u psów (52 tygodnie). Nie zaobserwowano toksycznego wpływu na narządy docelowe. Podanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg m.c./dobę u szczurów i do 120 mg/kg m.c./dobę u psów nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, a wszelkie działania niepożądane miały charakter odwracalny.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, NOAEL, ostra toksyczność, podanie doustne, potencjał karcynogenny, rozwój okołoporodowy, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ambroksolu, toksyczność dożylna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glimepiride Aurovitas 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa glimepirydu, substancji czynnej preparatu Glimepiride Aurovitas (dawki 2 mg, 3 mg, 4 mg), obejmowały kompleksową ocenę farmakologiczną, toksykologiczną, genotoksyczną, kancerogenną oraz wpływ na reprodukcję. Wyniki wskazują, że działania niepożądane obserwowane w badaniach, zwłaszcza przy dawkach przekraczających maksymalne terapeutyczne, są głównie konsekwencją farmakodynamicznego efektu hipoglikemizującego glimepirydu. Szczególną uwagę zwrócono na embriotoksyczność, teratogenność oraz negatywny wpływ na rozwój płodu, które wynikają z metabolicznych zaburzeń glikemii u samic i rozwijającego się potomstwa, a nie z bezpośredniej toksyczności leku na tkanki płodu.
badanie kancerogenne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie farmakodynamiczne, działanie hipoglikemizujące, embriotoksyczność, glimepiryd, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, potencjał genotoksyczny, poziom glukozy, rozwój zarodkowo-płodowy, stężenie glukozy we krwi, teratogenność - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Falcimar 250 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Falcimar, zawierający 250 mg atowakwonu oraz 100 mg proguanilu chlorowodorku, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Bezpieczeństwo stosowania u kobiet ciężarnych nie zostało jednoznacznie potwierdzone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczność u ciężarnych królików, choć nie stwierdzono teratogenności. Decyzja o terapii w ciąży powinna być oparta na indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając stan kliniczny pacjentki oraz zagrożenia związane z nieleczoną chorobą. Proguanil hamuje reduktazę dihydrofolianową pasożyta, jednak suplementacja folianami nie obniża skuteczności leczenia, dlatego kobiety powinny kontynuować ich przyjmowanie w trakcie terapii.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Apap 500 mg
Stosowanie paracetamolu (APAP 500 mg) u kobiet w ciąży jest uznawane za względnie bezpieczne, gdyż badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności, a dane kliniczne nie potwierdzają działania toksycznego na płód czy noworodka. Niemniej jednak, brak jest kontrolowanych badań klinicznych jednoznacznie potwierdzających bezpieczeństwo, a dane epidemiologiczne dotyczące wpływu paracetamolu na rozwój układu nerwowego dzieci po ekspozycji in utero pozostają niejednoznaczne. W praktyce klinicznej zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ekspozycję płodu, przy jednoczesnym zapewnieniu kontroli dolegliwości bólowych lub gorączki u matki.
APAP, badanie epidemiologiczne, dane farmakokinetyczne, dawkowanie, dolegliwość bólowa, ekspozycja wewnątrzmaciczna, farmakoterapia, in utero, karmienie piersią, model zwierzęcy, najmniejsza skuteczna dawka, paracetamol, rozwój układu nerwowego, stan gorączkowy, substancja czynna, teratogenność, wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Tetryzolina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tetryzolina chlorowodorek, stosowana miejscowo w kroplach do oczu, wykazuje działanie obkurczające naczynia krwionośne i charakteryzuje się dobrą tolerancją miejscową, co potwierdzają badania na królikach z użyciem roztworów 0,25% i 0,5% (pH 5,5) podawanych 2 razy dziennie przez 5 dni bez wywołania podrażnień. W badaniach toksyczności ostrej doustnej, LD50 wynosiła 420 mg/kg u myszy oraz 785 mg/kg u szczurów, wskazując na różnice gatunkowe wrażliwości. W badaniach przewlekłych, szczury nie wykazywały działań niepożądanych przy dawkach 10-30 mg/kg doustnie, natomiast u małp rezus obserwowano sedację i senność po podaniu dożylnym i doustnym w dawkach 5-10 mg/kg przez okres do 120 dni i 32 tygodni odpowiednio. Ze względu na znacznie niższe dawki stosowane klinicznie miejscowo, ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej jest minimalne.
dawka śmiertelna, działanie niepożądane, działanie ośrodkowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uspokajające, genotoksyczność, krople do oczu, LD50, małpa rezus, mutagenność, obkurczanie naczyń krwionośnych, podanie dożylne, podrażnienie oka, teratogenność, tetryzolina chlorowodorek, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Niepokalanek pospolity – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Niepokalanek pospolity (Vitex agnus-castus) jest aktywnym składnikiem preparatów takich jak Mastodynon, Mastodynon N oraz Pascofemin, stosowanych w terapii zaburzeń hormonalnych u kobiet. Analiza dostępnych danych przedklinicznych wskazuje na brak szczegółowych informacji dotyczących ostrej i przewlekłej toksyczności tych preparatów, zwłaszcza Pascofemin. Badania genotoksyczności przeprowadzone dla Mastodynon i Mastodynon N, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego tych leków. Dla Pascofemin brak jest natomiast odpowiednich danych w tym zakresie, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa tego preparatu.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, genotoksyczność, model zwierzęcy, parametry reprodukcyjne, płodność, potencjał mutagenny, procesy reprodukcyjne, profil bezpieczeństwa, teratogenność, toksyczność lekowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg roślinny, zaburzenia hormonalne - Leksykon substancji czynnych
Linagliptyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Linagliptyna w dawce 5 mg (preparaty Liglinra, Linatra) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w okresie ciąży i karmienia piersią. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania linagliptyny w ciąży, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały teratogenności ani embriotoksyczności. Mimo to, ze względu na brak kontrolowanych badań u ludzi, zaleca się unikanie stosowania linagliptyny w ciąży oraz przerwanie terapii w momencie planowania ciąży lub jej potwierdzenia. Konieczna jest konsultacja w celu ustalenia alternatywnego schematu kontroli glikemii. W odniesieniu do płodności, dane przedkliniczne nie wskazują na negatywny wpływ linagliptyny, jednak brak dedykowanych badań klinicznych wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
badanie przedkliniczne, dane farmakokinetyczne, embriotoksyczność, glikemia, hiperglikemia, hormony płciowe, karmienie piersią, komórki rozrodcze, kontrola glikemii, linagliptyna, parametry nasienia, parametry płodności, powikłania cukrzycy, przenikanie leku do mleka, rozwój embrionalny, schemat kontroli glikemii, teratogenność, układ rozrodczy, wiek rozrodczy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MENSIL MAX 50 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne syldenafilu, substancji czynnej leku MENSIL MAX (50 mg tabletki do rozgryzania i żucia), wykazały brak istotnych działań niepożądanych w dawkach terapeutycznych. Ocena farmakologiczna bezpieczeństwa nie wykazała negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych w parametrach biochemicznych, hematologicznych i histopatologicznych. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym test Amesa i test aberracji chromosomowych, nie potwierdziły potencjału mutagennego syldenafilu.
aberracje chromosomowe, badanie histopatologiczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, syldenafil, tabletki do rozgryzania i żucia, teratogenność, test Amesa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AKVIR FORTE o smaku truskawkowym 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna syropu AKVIR FORTE (500 mg/5 ml), wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony badaniami na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co świadczy o wysokim marginesie bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcinogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności in vivo i in vitro (na myszach, szczurach oraz ludzkich limfocytach) potwierdziły brak potencjału mutagennego substancji.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badania toksyczności, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, LD50, limfocyt krwi obwodowej, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcinogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg
Ocena bezpieczeństwa leku Losartan Hydrochlorotiazyd Krka w dawkach 50 mg + 12,5 mg oraz 100 mg + 25 mg opiera się na badaniach przedklinicznych, które nie wykazały działania genotoksycznego ani teratogennego. Badania toksyczności przewlekłej, prowadzone do 6 miesięcy na szczurach i psach, wykazały zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, a także wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne zwiększenie kreatyniny w surowicy. Zaobserwowano również zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia. Te zmiany podkreślają konieczność monitorowania parametrów hematologicznych i funkcji nerek u pacjentów podczas terapii.
azot mocznikowy, badanie farmakologiczne, błona śluzowa, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kreatynina, krwinki czerwone, losartan, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadliczbowe żebra, nadżerka, owrzodzenie, parametry hematologiczne, teratogenność, toksyczność nerkowa, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elmex 12,5 mg fluoru/g
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa żelu Elmex zawierającego 12,5 mg fluoru na gram (fluorki: Olaflur, Dectaflur, fluorek sodu) nie wykazała istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. Badania obejmowały farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność dawek wielokrotnych, genotoksyczność in vivo, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość i rozwój. Wyniki wskazują na brak działania genotoksycznego, rakotwórczego i teratogennego w warunkach klinicznych, pomimo zróżnicowanych wyników genotoksyczności fluorku sodu w różnych modelach. Brak manifestacji zdarzeń niepożądanych u potomstwa oraz rozwoju nowotworów u zwierząt poddanych przewlekłej ekspozycji potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ivabradine Viatris 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Ivabradine Viatris (tabletki powlekane 5 mg i 7,5 mg), jest przeciwwskazana w ciąży oraz okresie karmienia piersią ze względu na udokumentowane działanie embriotoksyczne i teratogenne w badaniach na zwierzętach oraz przenikanie do mleka matki. Brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania iwabradyny u kobiet ciężarnych, co wymusza całkowite unikanie leku w tych okresach. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii lub konieczności leczenia u kobiet karmiących, zaleca się natychmiastowe odstawienie iwabradyny i wdrożenie alternatywnych metod leczenia oraz przerwanie karmienia piersią na rzecz sztucznych mieszanek mlekozastępczych.