teratogenność
Teratogenność to zdolność czynnika (substancji chemicznej, leku, czynnika fizycznego lub biologicznego) do wywoływania wad rozwojowych u płodu podczas ciąży. Substancje teratogenne mogą zakłócać prawidłowy rozwój embrionalny, prowadząc do anomalii strukturalnych, funkcjonalnych lub metabolicznych.
Wrażliwość płodu na działanie czynników teratogennych jest najwyższa w pierwszym trymestrze ciąży, szczególnie między 3. a 8. tygodniem, gdy zachodzą kluczowe procesy organogenezy. Efekt teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz indywidualnej podatności genetycznej.
Do znanych czynników teratogennych należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, promieniowanie jonizujące oraz infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Ocena potencjału teratogennego jest kluczowym elementem badań przedklinicznych nowych leków i podstawą klasyfikacji bezpieczeństwa farmakoterapii w ciąży.
W praktyce klinicznej znajomość potencjału teratogennego substancji ma fundamentalne znaczenie przy planowaniu farmakoterapii u kobiet w wieku rozrodczym oraz podczas ciąży. Wymaga to starannego wyważenia korzyści terapeutycznych dla matki względem potencjalnego ryzyka dla rozwijającego się płodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Izotek 20 mg
Izotretynoina, zawarta w produkcie leczniczym Izotek (10 mg i 20 mg), jest silnie teratogenna i przeciwwskazana u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują rygorystycznych środków zapobiegania ciąży. Kobiety te muszą spełniać kryteria Programu Zapobiegania Ciąży, w tym stosować co najmniej jedną wysoce skuteczną metodę antykoncepcji lub dwie uzupełniające się metody przez minimum miesiąc przed, w trakcie oraz miesiąc po zakończeniu terapii. Konieczne jest regularne wykonywanie testów ciążowych o czułości minimum 25 mlU/ml przed leczeniem, w trakcie (optymalnie co miesiąc) oraz po zakończeniu terapii. W przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia, terapia musi być natychmiast przerwana, a pacjentka skierowana do specjalisty w zakresie teratogenności. Izotretynoina może powodować ciężkie i zagrażające życiu wady wrodzone, a ryzyko to utrzymuje się do miesiąca po zakończeniu leczenia.
alergiczne zapalenie naczyń, antykoncepcja, ciężka postać trądziku, ciężka reakcja skórna, depresja, działanie teratogenne, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, myśli samobójcze, objawy psychotyczne, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ostre zapalenie trzustki, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, teratogenność, test ciążowy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trądzik guzkowy, trądzik skupiony, zaostrzenie trądziku, zapalenie jelita krętego, zapalenie rogówki, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalna choroba jelit, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flucon 1 mg/ml
Badania przedkliniczne dotyczące fluorometolonu w postaci kropli do oczu (zawiesina 1 mg/ml) wykazały istotne ryzyko teratogenne związane z jego stosowaniem. Na modelach zwierzęcych, zwłaszcza u ciężarnych samic królika, zaobserwowano zwiększoną częstość wad wrodzonych u płodów oraz opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego, co wskazuje na potencjalne zagrożenia dla prawidłowego rozwoju płodu przy ekspozycji na kortykosteroidy podawane okulistycznie. Te wyniki podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu fluorometolonu u kobiet w ciąży, ze względu na ryzyko malformacji i zaburzeń rozwojowych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Minovivax 2% 20 mg/ml
Przedkliniczne badania minoksydylu w postaci roztworu na skórę, stosowanego w produkcie Minovivax 2%, wykazały brak działania mutagennego i genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania zgodnie z zaleceniami. Analiza toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniła istotnego ryzyka dla ludzi, mimo że u szczurów i myszy zaobserwowano zwiększoną częstość nowotworów hormonozależnych, związanych z hiperprolaktynemią indukowaną wysokimi dawkami minoksydylu, mechanizmem porównywalnym do działania rezerpiny. Efekt ten nie występował przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi, co podkreśla różnicę między modelami zwierzęcymi a klinicznym zastosowaniem.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, minoksydyl, nowotwór hormonozależny, potencjał mutagenny, prolaktyna, rezerpina, teratogenność, toksyczność ciążowa, toksyczność płodowa, zaburzenie implantacji zarodka, zaburzenie zapłodnienia - Leksykon substancji czynnych
Pirazynamid – Przeciwwskazania stosowania
Pirazynamid, kluczowy lek w terapii przeciwgruźliczej, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także niewydolność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, pirazynamid jest przeciwwskazany u pacjentów z dną moczanową, gdyż hamuje wydalanie kwasu moczowego, co może prowadzić do hiperurykemii i zaostrzenia objawów choroby. Również porfiria stanowi przeciwwskazanie ze względu na ryzyko wywołania ataku porfirii. U kobiet w ciąży i karmiących piersią stosowanie pirazynamidu jest niewskazane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego oraz przenikania leku do mleka matki. Standardowa dawka preparatu Pyrazinamid Farmapol wynosi 500 mg w formie tabletek, a kwalifikacja do leczenia powinna obejmować szczegółową ocenę przeciwwskazań i funkcji wątroby.
atak porfirii, biosynteza hemu, dna moczanowa, działanie hepatotoksyczne, funkcja wątroby, hiperurykemia, kwas moczowy, leczenie przeciwgruźlicze, lek przeciwgruźliczy, niewydolność wątroby, parametry biochemiczne, pirazynamid, porfiria, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, teratogenność, uszkodzenie hepatocytów, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adimuplan 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Adimuplan, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotną ekspozycję kliniczną u ludzi, natomiast brak efektów toksycznych przy 19-krotnym narażeniu. U szczurów zaobserwowano nieprawidłowości siekaczy przy ekspozycji >67×, a u psów objawy neurotoksyczne i miotoksyczne przy około 23-krotnym narażeniu. Badania genotoksyczności i karcynogenności wykazały brak działania rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby przy ekspozycji >58×, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym. Margines bezpieczeństwa oceniono jako szeroki, gdyż poziom bez efektów toksycznych stanowi 19-krotność ekspozycji klinicznej.
ataksja, badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, nowotwory wątroby, potencjał karcinogenny, przenikanie do mleka, sytagliptyna, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady rozwojowe, wpływ na płodność, zaburzenia oddychania, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoRami 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu, substancji czynnej preparatu ApoRami, wykazały brak ostrej toksyczności po jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany morfologii krwi. Znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego wystąpiło u psów i małp przy dawkach dobowych 250 mg/kg. Maksymalne dawki dobrze tolerowane (NOAEL) wyniosły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę oraz małpy 8,0 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak dawki ≥50 mg/kg u samic w ciąży i laktacji powodowały trwałe uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etoricoxib Teva 120 mg
Przedkliniczne badania etorykoksybu wykazały brak działania genotoksycznego oraz niskie ryzyko rakotwórczości u myszy. U szczurów zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy przy dawkach przekraczających dwukrotność dobowej dawki ludzkiej (90 mg), co jest związane z indukcją enzymów CYP specyficzną dla tego gatunku, nieobserwowaną u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego u szczurów ujawniała się owrzodzeniami przy stężeniach terapeutycznych i wyższych, a u psów przy wysokich stężeniach odnotowano zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego, co wskazuje na konieczność monitorowania tych funkcji podczas terapii. W badaniach reprodukcyjnych etorykoksyb nie wykazywał działania teratogennego u szczurów przy dawce 15 mg/kg/dobę (około 1,5-krotność dawki ludzkiej), jednak u królików zaobserwowano zwiększone zaburzenia układu sercowo-naczyniowego płodów przy narażeniu mniejszym niż kliniczne, a także deformacje niezwiązane z leczeniem. Zarówno u szczurów, jak i królików stwierdzono wzrost liczby wczesnych poronień przy narażeniu ≥1,5-krotności narażenia u ludzi, co stanowi istotne przeciwwskazanie do stosowania leku w ciąży.
ekspozycja układowa, Etoricoxib Teva, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, indukcja CYP3A, narażenie układowe, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, teratogenność, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon substancji czynnych
Molsydomina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Molsydomina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi obejmującymi toksyczność ostrą, przewlekłą, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość. Wartości LD50 dla różnych dróg podania u myszy i szczurów mieszczą się w zakresie 700-1400 mg/kg mc., a u królików wynoszą około 400 mg/kg mc., co w porównaniu z dawką terapeutyczną około 0,1 mg/kg mc. (2 mg 3x/dobę) wskazuje na bardzo wysoki margines bezpieczeństwa. Długotrwałe podawanie molsydominy w dawkach do 40 mg/kg mc. u szczurów, 10 mg/kg mc. u psów oraz 16 mg/kg mc. u małp nie wykazało uszkodzeń narządów wewnętrznych, jedynie zwiększoną rezerwę krwi w śledzionie, zgodną z mechanizmem działania naczyniorozszerzającego leku.
dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie naczyniorozszerzające, działanie teratogenne, LD50, lek rozszerzający naczynia krwionośne, małżowina kości sitowej, margines bezpieczeństwa, molsydomina, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożołądkowe, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał rakotwórczy, rezerwa krwi w śledzionie, ryzyko onkogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ żylny, wady rozwojowe szkieletu, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine duo 1000 mg + 6,25 mg Zn2+
Dane przedkliniczne leku Neosine duo, zawierającego 1000 mg inozyny pranobeksu oraz 6,25 mg jonów cynku, potwierdzają jego korzystny profil bezpieczeństwa. Toksyczność ostra, podostra i przewlekła inozyny pranobeksu była badana na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach sięgających 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Ustalona dawka LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, wskazując na bardzo niski poziom toksyczności ostrej. Długoterminowe badania toksykologiczne nie wykazały właściwości karcynogennych ani mutagennych inozyny pranobeksu, potwierdzając bezpieczeństwo genotoksyczne w badaniach in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach krwi obwodowej.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, cynk glukonian, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie toksyczne, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, jony cynku, limfocyt krwi obwodowej, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, stężenie terapeutyczne, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, wada wrodzona, właściwości karcynogenne, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trazodone Neuraxpharm 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trazodonu chlorowodorku (Trazodone Neuraxpharm w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg) nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Testy farmakologiczne, toksykologiczne po podaniu wielokrotnym oraz ocena potencjału rakotwórczego potwierdziły brak istotnej toksyczności. W badaniach na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 300 mg/kg mc./dobę. Niekorzystne efekty rozwojowe, takie jak zwiększona liczba obumarłych zarodków oraz opóźnienie kostnienia, obserwowano jedynie przy wysokich dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę, które były toksyczne dla matki. Ponadto, zmniejszenie masy ciała potomstwa odnotowano przy dawce 300 mg/kg mc./dobę, znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne u ludzi.
działanie rakotwórcze, ekspozycja płodu, opóźnienie rozwoju płodowego, potencjał rakotwórczy, proces kostnienia, profil bezpieczeństwa leku, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, toksyczność dla matki, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, trazodon chlorowodorek, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej leku Esotkaleno, obejmuje badania toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, genotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję. W modelach zwierzęcych wartość LD50 dla prednizolonu wynosi 240 mg/kg m.c. (szczury, podanie jednorazowe), co wskazuje na stosunkowo wysoką tolerancję dawki ostrej. Toksyczność podostra ujawniła zmiany histopatologiczne zależne od gatunku i dawki: u szczurów dawka 33 mg/kg m.c./dobę przez 7-14 dni powodowała uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa, u królików dawka 2-3 mg/kg m.c./dobę przez 2-4 tygodnie wywoływała hepatotoksyczność, a u świnek morskich i psów dawki 0,5-5 mg/kg m.c. i 4 mg/kg m.c. odpowiednio przez kilka tygodni indukowały martwicę mięśni. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka mutagenności, a badania karcynogenności nie potwierdziły działania rakotwórczego prednizonu.
działanie diabetogenne, działanie embriotoksyczne, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, LD50, martwica mięśni, mutagenność, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, płodność, prednizolon, prednizon, przedawkowanie, rozszczep podniebienia, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, właściwości genotoksyczne, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Walgancyklowir, prolek gancyklowiru, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil toksyczności zbliżony do substancji macierzystej. Najważniejsze działania toksyczne obejmują nieodwracalną utratę komórek jąder, nefrotoksyczność prowadzącą do mocznicy i zwyrodnienia komórek nerkowych, a także przemijające efekty hematologiczne, takie jak niedokrwistość, neutropenia i limfocytopenia. Dodatkowo obserwuje się przemijające uszkodzenia błony śluzowej układu pokarmowego. Gancyklowir wykazuje działanie mutagenne i klastogenne, co koreluje z rakotwórczością u myszy, klasyfikując go jako potencjalny czynnik kancerogenny. W badaniach przedklinicznych stwierdzono także istotne działanie teratogenne, embriotoksyczne oraz gonadotoksyczne, w tym hamowanie spermatogenezy i zmniejszenie płodności u samców i samic.
aspermatogeneza, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, gonadotoksyczność, karcynogen, klastogenność, limfocytopenia, martwica błony śluzowej, mielotoksyczność, mutagenność, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, parametry hematologiczne, parametry nerkowe, prolek gancyklowiru, przenikanie do mleka, teratogenność, toksyczność gonadalna, toksyczność przewodu pokarmowego, walgancyklowir, zaburzenie płodności, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xirect Forte 50 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne leku Xirect Forte, zawierającego 50 mg syldenafilu (cytrynianu), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej. Ocena farmakologiczna nie ujawniła istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach terapeutycznych. Długotrwałe podawanie dawek wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne nie wywołało toksyczności przewlekłej ani patologicznych zmian narządowych, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania syldenafilu.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, cytrynian syldenafilu, działanie karcynogenne, embriotoksyczność, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał mutagenny, rakotwórczość, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, syldenafil, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, Xirect Forte - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Finlepsin 200 retard 200 mg
Finlepsin 200 retard, zawierający 200 mg karbamazepiny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na karbamazepinę lub leki o podobnej strukturze chemicznej, w tym trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, oraz na substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także obecność zaburzeń czynności szpiku kostnego lub historia supresji szpiku, blok przedsionkowo-komorowy, ostra porfiria przerywana oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) lub worykonazolu. W przypadku inhibitorów MAO konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu przed rozpoczęciem terapii karbamazepiną, aby uniknąć poważnych interakcji, takich jak przełom nadciśnieniowy. Karbamazepina może nasilać zaburzenia przewodnictwa sercowego oraz wywoływać zaostrzenia porfirii, co wymaga szczególnej ostrożności i konsultacji specjalistycznych.
agranulocytoza, anemia aplastyczna, atak porfiryczny, blok przedsionkowo-komorowy, ciężka reakcja skórna, funkcja nerek, funkcja wątroby, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczny, morfologia krwi, nadwrażliwość na karbamazepinę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra porfiria przerywana, przełom hipertensyjny, reakcja alergiczna, środek znieczulający, supresja szpiku kostnego, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, teratogenność, worykonazol, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie przewodnictwa serca, zaburzenie rytmu serca, zaostrzenie objawów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cavinton 5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne winpocetyny wykazały, że substancja jest dobrze tolerowana w szerokim zakresie dawek i schematów podawania. Toksyczność ostra doustna u psów ujawniła nietolerancję powyżej 400 mg/kg mc., objawiającą się wymiotami. Toksyczność podostra i przewlekła u szczurów i psów, przy dawkach dożylnych do 8 mg/kg mc. (szczury, 14 dni) oraz 5 mg/kg mc. (psy, 28 dni), a także doustnych do 100 mg/kg mc. (szczury, 6 miesięcy), nie wykazała istotnych objawów toksycznych ani zmian w badaniach laboratoryjnych. Wyższe dawki u psów (>45 mg/kg mc. doustnie, >5 mg/kg mc. dożylnie) powodowały objawy takie jak obniżony apetyt, wymioty, drgawki, tachykardię i tachypnoe, jednak bez potwierdzonych zmian histopatologicznych. Winpocetyna nie wykazała negatywnego wpływu na płodność samców i samic zwierząt, jednak doustne podanie w okresie ciąży u szczurów (20 mg/kg/dobę) indukowało deformacje płodów, a u królików (300 mg/kg/dobę) obserwowano śmiertelność zarodkowo-płodową. Toksyczność okołoporodowa i poporodowa nie wykazała szkodliwego wpływu na potomstwo.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Debretin Forte 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trimebutyny maleinianu, substancji czynnej preparatu Debretin Forte (200 mg, tabletki powlekane), wykazały brak działania teratogennego na modelach zwierzęcych. Oznacza to, że w warunkach eksperymentalnych nie zaobserwowano wad rozwojowych u płodów, co stanowi istotny element profilu bezpieczeństwa leku, szczególnie w kontekście jego stosowania u kobiet w ciąży. Wyniki te zostały uwzględnione w charakterystyce produktu leczniczego, w punkcie 4.6, dotyczącej zaleceń klinicznych dla tej grupy pacjentek.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gliclada 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gliklazydu, substancji czynnej leku Gliclada, wykazały brak istotnej toksyczności po wielokrotnym podaniu dawek terapeutycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa dla pacjentów z cukrzycą typu 2. Ocena genotoksyczności nie wykazała potencjału uszkadzania materiału genetycznego, a badania teratogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły działania teratogennego, choć przy dawkach 25-krotnie przekraczających maksymalne zalecane dawki dla ludzi zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów. Ponadto, gliklazyd nie wpływa negatywnie na płodność ani zdolności reprodukcyjne zwierząt doświadczalnych, co jest istotne dla pacjentów w wieku rozrodczym.
badanie przedkliniczne, cukrzyca typu 2, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, gliklazyd, margines bezpieczeństwa, materiał genetyczny, model zwierzęcy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, stosowanie leku, substancja czynna, teratogen, teratogenność, toksyczność po podaniu, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reverantza 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W 3-miesięcznym badaniu toksyczności dawek wielokrotnych na szczurach zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe przypisywane olmesartanowi, a także zmiany jelitowe, przerost nadnerczy i przewodów mlecznych związane z amlodypiną. Nie stwierdzono synergii toksyczności ani nowych efektów toksycznych. Przewlekłe badania na szczurach i psach wykazały typowe dla antagonistów receptorów AT₁ i inhibitorów ACE efekty, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można ograniczyć podawaniem chlorku sodu. Genotoksyczność olmesartanu medoksomilu była obecna in vitro, jednak badania in vivo z dawkami do 2000 mg/kg nie wykazały istotnego działania genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko kliniczne.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie genotoksyczności, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, mocznik, nabłonek nerki, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, renina, rozszerzenie kanalików nerkowych, spermatyda, teratogenność, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Phenytoin Hikma 50 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Phenytoin Hikma wykazały, że toksyczność fenytoiny ujawnia się jedynie przy ekspozycji przekraczającej 3-4-krotnie maksymalną ekspozycję stosowaną u ludzi, co wskazuje na stosunkowo niskie ryzyko toksyczności w warunkach klinicznych. Niemniej jednak, dane przedkliniczne sugerują potencjał mutagenny fenytoiny, w tym indukcję mutacji chromosomalnych, choć interpretacja tych wyników jest ograniczona przez niską jakość metodologiczną badań. Długoterminowe badania na myszach wykazały rozwój zarówno łagodnych, jak i złośliwych zmian rozrostowych w układzie chłonnym, jednak ich kliniczne znaczenie dla ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszej analizy.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Torecan 6,5 mg
Dimaleinian tietyloperazyny, substancja czynna leku Torecan (6,5 mg, czopki), wykazuje ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka teratogennego. Badania na modelach zwierzęcych oraz dwa badania obserwacyjne sugerują potencjalne działanie teratogenne, dlatego lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży. Pacjentki w wieku rozrodczym powinny być poinformowane o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii oraz o obowiązku natychmiastowego zgłoszenia lekarzowi podejrzenia lub potwierdzenia ciąży. W odniesieniu do płodności, badania na szczurach wykazały brak wpływu na płodność samców, natomiast u samic zaobserwowano obniżenie współczynnika ciąż jedynie przy dawkach przekraczających zalecane klinicznie, co sugeruje niskie ryzyko zaburzeń płodności przy stosowaniu terapeutycznym.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naxalgan 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące pregabaliny, substancji czynnej leku Naxalgan, potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach odpowiadających stosowanym klinicznie u ludzi (maksymalna dawka dobową 600 mg). Badania farmakologiczne wykazały dobrą tolerancję leku, natomiast toksyczność po wielokrotnym podaniu u szczurów i małp objawiała się głównie zaburzeniami OUN, takimi jak zmniejszenie lub nadmierna aktywność oraz ataksja, szczególnie przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny. U szczurów albinotycznych zanotowano zanik siatkówki przy dawkach ≥5-krotnie wyższych niż ekspozycja u ludzi, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Brak teratogenności potwierdzono u myszy, szczurów i królików, a toksyczność rozwojowa i wpływ na płodność występowały jedynie przy ekspozycjach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa. Pregabalina nie wykazuje działania genotoksycznego, co potwierdzają testy in vitro i in vivo.
ataksja, badania farmakologiczne, badania toksykologiczne, bruksizm, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płytki krwi, potencjał karcynogenny, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, teratogenność, testy in vitro, testy in vivo, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność prenatalna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia rozwojowe, zanik siatkówki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valsartan Medical Valley 320 mg
Valsartan Medical Valley, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany do stosowania w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działania toksyczne na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także na noworodka, w tym niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W pierwszym trymestrze stosowanie leku nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. W przypadku rozpoznania ciąży u pacjentki przyjmującej valsartan, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia hipotensyjnego o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży. Zaleca się regularne badania ultrasonograficzne oceniające czynność nerek i rozwój czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodków z ekspozycją na AIIRA, ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek płodu, drugi i trzeci trymestr ciąży, hiperkaliemia, kostnienie czaszki, laktacja, leczenie hipotensyjne, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, profil bezpieczeństwa w ciąży, rozwój czaszki płodu, terapia hipotensyjna, teratogenność, wada wrodzona, walsartan, zespół neonatologiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solifenacin Stada 10 mg
Solifenacyny bursztynian przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo farmakologiczne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję oraz potencjał genotoksyczny i rakotwórczy. Wyniki nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, a profil bezpieczeństwa był zgodny z oczekiwaniami dla leków z tej grupy. Badania reprodukcyjne nie wskazały na teratogenność ani negatywny wpływ na płodność, jednak w modelu mysim zaobserwowano dawkozależne obniżenie przeżywalności osesków, zmniejszenie masy ciała oraz opóźnienie rozwoju fizycznego przy ekspozycji w okresie laktacji. W badaniach na młodych myszach podawanie solifenacyny od 10. dnia życia wiązało się ze zwiększoną śmiertelnością oraz wyższą ekspozycją w osoczu, co nie zostało dotychczas wyjaśnione pod kątem klinicznym.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, ekspozycja na lek, ekspozycja na solifenacynę, ekspozycja systemowa, laktacja, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność osesków, rozwój fizyczny, rozwój prenatalny i postnatalny, rozwój zarodka i płodu, solifenacyna bursztynian, teratogenność, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telam 80 mg + 5 mg
Lek Telam, zawierający 80 mg telmisartanu i 5 mg amlodypiny w formie tabletki dwuwarstwowej, jest przeciwwskazany do stosowania w ciąży, zwłaszcza w II i III trymestrze, ze względu na toksyczny wpływ telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II (ARB) na płód. Ekspozycja na telmisartan w tych okresach może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki u płodu, a także do niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii u noworodka. Stosowanie amlodypiny w ciąży nie jest dobrze udokumentowane, jednak badania na zwierzętach wskazują na potencjalne ryzyko reprodukcyjne przy dużych dawkach. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentek stosujących Telam, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży, a także monitorowanie płodu za pomocą USG czynności nerek i budowy czaszki oraz ścisła obserwacja noworodka po porodzie.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aspirin Pro 500 mg
Profil bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego został szeroko zbadany w badaniach przedklinicznych, które wykazały selektywną toksyczność narządową salicylanów podawanych w wysokich dawkach, ze szczególnym uszkodzeniem nerek. Nie stwierdzono patologii w innych narządach, co wskazuje na specyficzne powinowactwo do tkanki nerkowej. Ponadto, kompleksowe testy genotoksyczności i kancerogenności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały mutagennego ani rakotwórczego potencjału kwasu acetylosalicylowego, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa pod tym względem.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide MSN 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały, że po wielokrotnym podaniu u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 12 miesięcy) głównymi narządami docelowymi toksyczności były szpik kostny, narządy limfatyczne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Zaobserwowano istotne efekty hematologiczne, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia i limfopenia, związane z utleniającym działaniem teriflunomidu na erytrocyty oraz wpływem na układ immunologiczny. Działania toksyczne wynikały z hamowania podziału komórek, a zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na lek niż ludzie, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników. Badania genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności in vivo, a długoterminowe testy rakotwórczości u szczurów i myszy nie wykazały potencjału kancerogennego teriflunomidu.
4-trifluorometyloanilina, badanie toksyczności, czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, embriotoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny, kancerogenność, klastogenność, leukopenia, liczba plemników, limfocyt B, limfopenia, mutagenność, narządy limfatyczne, niedokrwistość, płytka krwi, przewód pokarmowy, stwardnienie rozsiane, szpik kostny, teratogenność, teriflunomid - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septogard 1,5 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne chlorowodorku benzydaminy w postaci aerozolu do jamy ustnej (Septogard, 1,5 mg/ml) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ nerwowy, sercowo-naczyniowy ani oddechowy w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej nie stwierdzono toksyczności narządowej, co potwierdziły analizy biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności substancji. Długoterminowe badania kancerogenności na zwierzętach nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, aerozol do jamy ustnej, badanie farmakologiczne, badanie hematologiczne, benzydamina, chlorowodorek benzydaminy, genotoksyczność, mutacja genowa, ocena histopatologiczna, parametry biochemiczne, płodność, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, reprodukcja i rozwój, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diclofenac APTEO MED 10 mg/g
Przedkliniczne badania diklofenaku sodowego w preparacie Diclofenac APTEO MED 10 mg/g żel wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w zastosowaniach terapeutycznych. Badania toksyczności ostrej i wielokrotnej nie ujawniły specyficznego zagrożenia w dawkach terapeutycznych, a testy genotoksyczności, mutagenności oraz potencjału rakotwórczego potwierdziły brak istotnego ryzyka dla pacjentów. Ponadto, badania teratogenności na myszy, szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, a wpływ na płodność szczurów oraz rozwój przed-, około- i poporodowy potomstwa był nieistotny, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania preparatu w populacjach reprodukcyjnych.
badanie genotoksyczne, badanie przedkliniczne, badanie teratogenne, badanie toksykologiczne, diklofenak sodowy, działanie fotouczulające, działanie teratogenne, model badawczy, podanie wielokrotne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja uczuleniowa skórna, rozwój potomstwa, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa, uczulenie skórne, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amoxicillin Aurovitas 500 mg
Amoksycylina, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg (Amoxicillin Aurovitas), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły kumulacji leku ani toksyczności narządowej, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania amoksycyliny w dawkach terapeutycznych. Ponadto, badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego ani zdolności do indukcji aberracji chromosomowych, eliminując ryzyko uszkodzeń DNA przy stosowaniu tego antybiotyku beta-laktamowego.
aberracja chromosomowa, amoksycylina, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, badanie genotoksyczności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, indukcja mutacji, ośrodkowy układ nerwowy, rozwój pourodzeniowy, stosunek korzyści do ryzyka, teratogenność, toksyczność, uszkodzenie DNA - Leksykon substancji czynnych
Gestoden – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gestoden, syntetyczny progestagen stosowany w hormonalnych środkach antykoncepcyjnych, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. Standardowe testy farmakologiczne i toksykologiczne, w tym badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności in vitro i in vivo oraz długoterminowe badania rakotwórczości, nie wykazały istotnego ryzyka mutagennego, kancerogennego ani toksycznego dla organizmu ludzkiego. Badania reprodukcyjne potwierdziły brak teratogenności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, choć zaleca się przerwanie stosowania w przypadku nieumyślnego przyjęcia na początku ciąży. Ponadto, toksykologiczne badania przedawkowania nie wskazały na ryzyko ciężkich działań niepożądanych.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, etynyloestradiol, genotoksyczność, gestoden, hormonalny środek antykoncepcyjny, nowotwór hormonozależny, preparat antykoncepcyjny, progestagen syntetyczny, przedawkowanie, steroid płciowy, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kornam 2 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne terazosyny, substancji czynnej w Kornam 2 mg i 5 mg, wykazały brak działania teratogennego przy podawaniu doustnym dawek wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (odpowiednio 1330- i 165-krotnie większe). Niemniej jednak, brak jest odpowiednich danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania terazosyny u kobiet w ciąży, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie ryzyka dla tej grupy pacjentek.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linefor 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pregabaliny, substancji czynnej leku Linefor, wykazały dobrą tolerancję w dawkach odpowiadających stosowanym klinicznie (do 600 mg/dobę). W badaniach toksyczności wielokrotnej dawki na szczurach i małpach zaobserwowano dawkozależne efekty na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak zmniejszenie lub nadmierna aktywność oraz ataksja. U starszych szczurów albinotycznych zanotowano zanik siatkówki przy dawkach ≥5-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną, co nie występowało przy dawkach terapeutycznych. Badania reprodukcyjne potwierdziły brak działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność dla płodów pojawiała się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję u ludzi. Zaburzenia rozwojowe u młodych szczurów obserwowano przy ekspozycji >2-krotnie wyższej niż maksymalna u ludzi. Niekorzystny wpływ na płodność samców i samic szczurów występował wyłącznie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne i był przemijający.
badanie in vitro, badanie in vivo, bruksizm, działanie teratogenne, męski narząd rozrodczy, naczyniakomięsak krwionośny, nadreaktywność, ośrodkowy układ nerwowy, płytka krwi, potencjał genotoksyczny, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, rozwój pourodzeniowy, teratogenność, toksyczność płodu, toksyczność prenatalna, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cytosar 500 mg
Cytarabina wykazuje wyraźną mielosupresję zależną od dawki, manifestującą się megaloblastozą, retikulocytopenią, leukopenią oraz trombocytopenią, co stanowi główne ograniczenie dawkowania i wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi. Poza hematotoksycznością, lek wykazuje toksyczność narządową, szczególnie wobec wątroby, nerek oraz ośrodkowego układu nerwowego, co może skutkować hepatotoksycznością, nefrotoksycznością oraz neurotoksycznością z zaburzeniami funkcji poznawczych i ruchowych. Wysokie dawki cytarabiny wymagają ścisłej kontroli funkcji tych narządów w trakcie terapii.
aberracja chromosomowa, cytarabina, embriotoksyczność, gonadotoksyczność, hepatotoksyczność, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, megaloblastoza, mielosupresja, morfologia krwi, nefron, neurotoksyczność, nieprawidłowość główki plemnika, pęknięcie chromatydy, potencjał kancerogenny, retikulocytopenia, spermatogeneza, szpik kostny, teratogenność, toksyczność postnatalna, toksyczność prenatalna, transformacja złośliwa komórek, trombocytopenia, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Preparat trójskładnikowy zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki. Walsartan, jako AIIRA, nie jest zalecany również w pierwszym trymestrze, a w przypadku stwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową, powodując u płodu żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość. Amlodypina, choć jej bezpieczeństwo w ciąży nie jest jednoznacznie ustalone, powinna być stosowana wyłącznie, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się wykonanie badania USG nerek i czaszki płodu po ekspozycji na lek w drugim trymestrze oraz ścisłą obserwację noworodków z powodu ryzyka niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nudność, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, teratogenność, toksyczne działanie na płód, toksyczny wpływ na reprodukcję, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z kwiatów dziewanny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące wyciągu z kwiatów dziewanny (Verbasci floris extractum fluidum), będącego głównym składnikiem preparatu Noverban (0,96 g wyciągu w 5 ml syropu), są ograniczone i nie obejmują standardowych badań toksykologicznych, takich jak toksyczność ostra, podprzewlekła i przewlekła. Brak jest również danych dotyczących potencjału mutagennego, kancerogennego oraz toksyczności reprodukcyjnej, w tym wpływu na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży i rozwój pourodzeniowy. Wyciąg pozyskiwany jest z gatunków Verbascum thapsus L., V. densiflorum Bertol. i V. phlomoides L. przy użyciu 40% etanolu (V/V), a końcowy produkt zawiera 4-7% etanolu oraz około 3,8 g sacharozy w 5 ml syropu. Ocena bezpieczeństwa opiera się głównie na długoletnim doświadczeniu klinicznym i tradycyjnym stosowaniu w medycynie, a nie na szczegółowych badaniach farmakologicznych i toksykologicznych.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne i farmakologiczne, etanol 40%, farmakologia bezpieczeństwa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny i kancerogenny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, rozwój prenatalny i postnatalny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, Verbascum densiflorum, Verbascum phlomoides, Verbascum thapsus, wyciąg płynny z kwiatów dziewanny, wyciąg z kwiatów dziewanny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży, szczególnie w II i III trymestrze, gdzie jest przeciwwskazany ze względu na udokumentowane działania toksyczne na płód i noworodka. Amlodypina powinna być stosowana wyłącznie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, natomiast walsartan jest niezależnie przeciwwskazany w II i III trymestrze, a w I trymestrze niezalecany. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować powikłania takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość u płodu i noworodka. W przypadku ekspozycji na antagonistów receptora angiotensyny II od II trymestru zaleca się badanie USG nerek i czaszki płodu oraz ścisłe monitorowanie noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, badanie na zwierzętach, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwszy trymestr ciąży, teratogenność, toksyczność płodowa, trzeci trymestr ciąży, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin KIDS 15 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Deflegmin KIDS, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach NOAEL wynoszących odpowiednio: 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności po podaniu dożylnym (3-godzinne infuzje) w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wykazały ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Ponadto, ambroksol nie wykazuje toksyczności narządowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający, co potwierdza jego bezpieczeństwo terapeutyczne.
ambroksolu chlorowodorek, badanie genotoksyczne, badanie genotoksyczności, badanie potencjału rakotwórczego, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo terapeutyczne, Deflegmin KIDS, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, mutagenność bakteryjna, No Observed Adverse Effect Level, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, substancja lecznicza, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie w narządach docelowych, toksyczność dla samic, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu dożylnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała przy podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja leku różniła się między gatunkami: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych, szczury tolerowały dawki do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) u małp odnotowano zgony (2/10) oraz żółte zabarwienie kału, a u psów i małp zmętnienie i obrzęk rogówki. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (ALP, ALT, AST, γ-GT, LDH), które zazwyczaj normalizowały się po odstawieniu leku. Dodatkowo obserwowano sporadyczne zmiany patologiczne w żołądku, grasicy, układzie limfatycznym i nerkach oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok i odwodnienie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, naczelne, obrzęk rogówki, płodność, poronienie, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wątroba, wrodzona wada układu krążenia, zaczerwienienie spojówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotny potencjał teratogenny leku, potwierdzony badaniami na małpach i królikach. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę podawane w trakcie ciąży powodowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz nieprawidłowości narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano zmiany rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, z nasileniem efektów przy wyższych dawkach. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona