pole pod krzywą stężenia leku
Pole pod krzywą stężenia leku (AUC, Area Under the Curve) to parametr farmakokinetyczny określający całkowitą ekspozycję organizmu na substancję leczniczą w czasie. Wartość ta jest graficzną reprezentacją stężenia leku w osoczu w funkcji czasu i stanowi kluczowy wskaźnik biodostępności leku.
AUC jest cennym narzędziem w ocenie biorównoważności leków generycznych względem oryginałów oraz w dostosowywaniu dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Wartość ta pozwala również przewidzieć skuteczność terapeutyczną oraz potencjalne działania niepożądane związane z kumulacją leku w organizmie.
W praktyce klinicznej, AUC często wykorzystuje się do obliczania dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak leki immunosupresyjne, przeciwnowotworowe czy przeciwpadaczkowe. Pomiar AUC może być wykonany od czasu podania leku do nieskończoności (AUC∞) lub w określonym przedziale czasowym (AUC0-t), zależnie od potrzeb badania farmakokinetycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodipine Orion
Produkt leczniczy Amlodipine Orion nie jest zalecany jako lek pierwszego wyboru w stanach przełomu nadciśnieniowego ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej jednostce chorobowej. U pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w klasie III i IV wg NYHA, stosowanie amlodypiny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem obrzęku płuc oraz potencjalnym wzrostem częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów, co wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii. Antagoniści wapnia, w tym amlodypina, powinni być stosowani ostrożnie u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca.
amlodypina, antagonista wapnia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, farmakodynamika, farmakokinetyka, farmakoterapia, interakcja lekowa, klasyfikacja NYHA, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia leku, przełom nadciśnieniowy, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Masultab 50 mg
Analiza danych z badań przedklinicznych amisulprydu, substancji czynnej leku Masultab, wykazała brak istotnej toksyczności ogólnej oraz specyficznej dla narządów, a także brak potencjału teratogennego, mutagennego i rakotwórczego. Maksymalne tolerowane dawki (MTD) u zwierząt (szczury 200 mg/kg/dobę, psy 120 mg/kg/dobę) były 2-7-krotnie wyższe pod względem AUC niż maksymalne zalecane dawki u ludzi, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach karcynogenności na myszach (do 120 mg/kg/dobę) i szczurach (do 240 mg/kg/dobę, odpowiadające 1,5-4,5-krotnemu AUC u ludzi) nie stwierdzono działania rakotwórczego. Obserwowane zmiany u zwierząt były związane z farmakologicznym działaniem amisulprydu lub nie miały znaczenia toksykologicznego.
amisulpryd, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, maksymalna tolerowana dawka, Masultab, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność narządowa, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tialera 12,5 mg
Tianeptyna w formie soli sodowej (dawka 12,5 mg) charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, niezależnym od obecności pokarmu. Po absorpcji lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~94%, głównie albuminy) oraz szybkie rozprzestrzenianie w organizmie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez β-oksydację, bez udziału enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Główny metabolit aktywny, kwas pentanowy (MC5), wykazuje słabszą aktywność farmakologiczną. Eliminacja tianeptyny odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 3 godzin.
albumina, biodostępność, cytochrom P450, interakcja lekowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas pentanowy, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, sól sodowa tianeptyny, tabletka powlekana, wchłanianie tianeptyny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, β-oksydacja - Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ambrisentan, stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego, wykazuje w badaniach przedklinicznych typowe dla antagonistów receptora endoteliny (ERA) działanie obniżające ciśnienie tętnicze, prowadząc do niedociśnienia i rozszerzenia naczyń. Nie stwierdzono hepatotoksyczności ani inhibicji transportu kwasów żółciowych. W badaniach na zwierzętach obserwowano zmiany zapalne i przerost małżowin kości sitowej u szczurów przy ekspozycji trzykrotnie przekraczającej AUC kliniczną. Ambrisentan wykazywał działanie klastogenne in vitro, jednak bez mutagenności in vivo. W dwuletnich badaniach na szczurach i myszach nie wykazano właściwości rakotwórczych, choć przy 6-krotnie wyższej ekspozycji od dawki klinicznej zaobserwowano wzrost częstości gruczolakowłókniaków sutka u samców szczurów.
ambrisentan, antagonista receptora endoteliny, bezdech, działanie klastogenne, działanie teratogenne, gruczolakowłókniak sutka, hepatotoksyczność, kostnienie trzonu kości klinowej, niedociśnienie, niedotlenienie, pole pod krzywą stężenia leku, przerost małżowin kości sitowej, ruchliwość plemników, szmer oddechowy, tętnicze nadciśnienie płucne, wada pnia naczyniowego, wada przegrody międzykomorowej, właściwość rakotwórcza, zanik kanalików nasiennych, zapalenie nabłonka jamy nosowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodipine Medreg
Podczas stosowania amlodypiny w dawkach 5 mg lub 10 mg należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z przełomem nadciśnieniowym, gdyż bezpieczeństwo i skuteczność w tym stanie nie zostały ustalone. U chorych z ciężką niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA) amlodypina może zwiększać ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych, co wymaga dokładnej oceny korzyści i ryzyka oraz regularnego monitorowania. W przypadku zaburzeń czynności wątroby farmakokinetyka leku ulega zmianom – okres półtrwania jest wydłużony, a AUC zwiększone, dlatego leczenie należy rozpoczynać od najmniejszej dawki i stopniowo ją zwiększać, z kontrolą kliniczną i laboratoryjną funkcji wątroby. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, gdyż stopień niewydolności nie wpływa istotnie na stężenie amlodypiny, a lek nie jest dializowany.
antagonista wapnia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, dieta niskosodowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka i farmakodynamika, hemodializa, klasyfikacja NYHA, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania, podeszły wiek, pole pod krzywą stężenia leku, przełom nadciśnieniowy, stężenie amlodypiny w osoczu, wartość AUC, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Clatra 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie na poziomie transporterów jelitowych, a nie metabolizmu wątrobowego, co odróżnia ją od innych leków przeciwhistaminowych. Pokarm oraz sok grejpfrutowy zmniejszają biodostępność bilastyny o około 30%, co wynika z hamowania transportera OATP1A2. Jednoczesne stosowanie bilastyny z ketokonazolem (400 mg/dobę) lub erytromycyną (500 mg trzy razy/dobę) powoduje dwukrotne zwiększenie AUC i 2-3-krotne zwiększenie Cmax bilastyny, co jest efektem interakcji z glikoproteiną P. Diltiazem (60 mg/dobę) zwiększa Cmax bilastyny o 50%. Mimo tych zmian farmakokinetycznych, nie obserwuje się istotnych klinicznie negatywnych skutków ani konieczności modyfikacji dawkowania, jednak zaleca się zachowanie ostrożności. Bilastyna nie jest metabolizowana przez układ cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami indukującymi lub hamującymi te enzymy.
AUC, bilastyna, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, depresyjny wpływ lorazepamu, diltiazem, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakodynamiczna, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia leku, polipeptyd OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, sprawność psychomotoryczna, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aribit 5 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, zarówno u dorosłych (do 1260 mg), jak i u dzieci (do 195 mg), manifestuje się szeregiem objawów klinicznych, takich jak letarg, senność, tachykardia (>100/min), nudności, wymioty, biegunka oraz u dzieci dodatkowo przejściowa utrata świadomości i objawy pozapiramidowe (dystonie, akatyzja, parkinsonizm, dyskinezy). Mimo wysokich dawek, nie odnotowano przypadków śmiertelnych. Kluczowe jest rozpoznanie tych symptomów w celu szybkiego wdrożenia odpowiedniego leczenia, które obejmuje utrzymanie drożności dróg oddechowych, dotlenienie, ewentualną wentylację mechaniczną oraz leczenie objawowe. Monitorowanie funkcji układu krążenia, w tym ciągły zapis EKG, jest niezbędne ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca.
akatyzja, drożność dróg oddechowych, dyskineza, dystonia, hemodializa, interakcja lekowa, interwencja medyczna, intubacja pacjenta, letarg, nadciśnienie tętnicze, objawy podmiotowe i przedmiotowe, objawy pozapiramidowe, objawy przedawkowania, parkinsonizm, pole pod krzywą stężenia leku, populacja pediatryczna, przedawkowanie arypiprazolu, stężenie leku w osoczu, tachykardia, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tulip 40 mg 40 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Tulip, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność bezwzględna wynosi około 12%, a dostępność ogólnoustrojowa aktywnego inhibitora HMG-CoA około 30%, co jest wynikiem klirensu w przewodzie pokarmowym i efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowanych, które odpowiadają za około 70% aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania atorwastatyny wynosi około 14 godzin, natomiast aktywność farmakodynamiczna utrzymuje się 20-30 godzin dzięki metabolitom. Atorwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1, OATP1B3, P-gp oraz BCRP, co wpływa na jej wchłanianie i eliminację żółciową.
białko oporności raka piersi, biodostępność bezwzględna, cholesterol całkowity, efekt pierwszego przejścia, inhibitor HMG-CoA, izoenzym CYP3A4, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, masa ciała, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia leku, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa efluksowa, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, rodzinna hipercholesterolemia heterozygotyczna, skala Childa-Pugha, skala Tannera, stężenie LDL-C, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, transporter wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clatra 20 mg
Bilastyna, substancja czynna produktu Clatra w dawce 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny. Średnia biodostępność wynosi 61%, a lek nie ulega kumulacji przy regularnym stosowaniu. Bilastyna jest substratem dla P-glikoproteiny (P-gp) oraz OATP, co warunkuje potencjalne interakcje lekowe, np. z ketokonazolem czy sokiem grejpfrutowym. Wiązanie z białkami osocza wynosi 84-90%, a metabolizm jest minimalny – 95% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej (28,3% z moczem, 66,5% z kałem). Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, biorównoważność leku, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikoproteina p, kumulacja leku, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia leku, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, transportery nerkowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zilibra 200 mg
Podczas konsultacji z pacjentkami w ciąży lub karmiącymi piersią dotyczącymi stosowania leku Zilibra (lakozamid), należy szczegółowo omówić ryzyko związane z padaczką i terapią przeciwpadaczkową w tych stanach. Wady rozwojowe u dzieci kobiet leczonych z powodu padaczki występują 2-3 razy częściej niż w populacji ogólnej (około 3%), zwłaszcza przy terapii wielolekowej. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic, choć nie stwierdzono działania teratogennego. Z tego względu lek należy stosować w ciąży wyłącznie, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, a przerwanie skutecznego leczenia jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby. W przypadku planowania ciąży konieczna jest ponowna ocena zasadności terapii lakozamidem.
ciąża, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, etiopatogeneza, karmienie piersią, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, padaczka, płodność, pole pod krzywą stężenia leku, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, terapia wielolekowa, toksyczność, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, zaostrzenie padaczki, Zilibra - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adipine
Adipine, zawierający amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca w stopniu III i IV wg klasyfikacji NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zgonu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega istotnym zmianom – wydłuża się okres półtrwania oraz wzrasta AUC, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki i stopniowego jej zwiększania z odpowiednią kontrolą kliniczną. W grupie osób w podeszłym wieku również zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki ze względu na zmiany farmakokinetyczne związane z wiekiem.
antagonista kanału wapniowego, AUC, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, farmakokinetyka amlodypiny, klasyfikacja NYHA, niewydolność nerek, niewydolność serca NYHA, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia leku, procedura dializacyjna, przełom nadciśnieniowy, zaawansowana niewydolność serca, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lotensin 5 mg
Benazeprylu chlorowodorek (Lotensin) charakteryzuje się biodostępnością około 28% po podaniu doustnym, z szybkim przekształceniem do aktywnego metabolitu benazeprylatu, którego maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 60-90 minutach. W zakresie dawek 5-20 mg farmakokinetyka jest w przybliżeniu liniowa, z niewielką saturacją wiązania benazeprylatu z ACE przy wyższych dawkach. Benazeprylat wykazuje okres półtrwania biologicznego 10-11 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 2-3 dniach stosowania. Objętość dystrybucji benazeprylatu wynosi około 9 litrów, a oba związki wiążą się w 95% z białkami osocza. Eliminacja benazeprylu jest szybka (całkowite usunięcie z osocza po 4 godzinach), natomiast benazeprylat wykazuje dwufazową eliminację z fazą końcową o okresie półtrwania około 22 godzin, wynikającą z silnego wiązania z ACE. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) obserwuje się spowolnioną eliminację i kumulację benazeprylatu, co wymaga dostosowania dawki.
acyloglukuronid, benazeprylat, benazeprylu chlorowodorek, beta-bloker, biodostępność benazeprylatu, bloker kanału wapniowego, bloker receptora H2, diuretyk, dystrybucja tkankowa, enzym konwertujący angiotensynę, glikozyd nasercowy, hemodializa, hydroliza enzymatyczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologicznego, pole pod krzywą stężenia leku, schyłkowa choroba nerek, stan stacjonarny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Cabazitaxel MSN 60 mg
Kabazytaksel, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A (80-90%), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC kabazytakselu o 25% i zmniejszają jego klirens o 20%, co może nasilać toksyczność, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Z kolei silne induktory CYP3A, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), zwiększają klirens o 21% i zmniejszają AUC o 17%, co może obniżać skuteczność terapii. Ponadto kabazytaksel hamuje transportery OATP1B1, co wymaga zachowania 12-godzinnego odstępu przed infuzją i 3-godzinnego po niej przy podawaniu substratów tych transporterów (statyny, walsartan, repaglinid), aby uniknąć wzrostu ich stężeń w osoczu.
cytochrom P450 3A, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka kabazytakselu, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, kabazytaksel, ketokonazol, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, makrolid, odpowiedź immunologiczna, pole pod krzywą stężenia leku, polipeptydy transportujące aniony organiczne, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A, statyna, szczepionka atenuowana, szczepionka inaktywowana, uszkodzenie hepatocytów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cardilopin
Produkt leczniczy Cardilopin, zawierający amlodypinę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), gdzie obserwowano zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nie zaleca się stosowania amlodypiny jako leku pierwszego wyboru w przełomie nadciśnieniowym ze względu na brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność w tym stanie. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega zmianom, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania i zwiększeniem AUC, dlatego leczenie należy rozpoczynać od najniższej dawki, z ostrożnym zwiększaniem i monitorowaniem klinicznym. U osób w podeszłym wieku dawkowanie powinno być modyfikowane z uwagi na zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, a proces titracji dawki powinien przebiegać powoli pod ścisłą kontrolą.
amlodypina, antagonista wapnia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dializa, dializoterapia, farmakodynamika leku, farmakokinetyka amlodypiny, klasyfikacja NYHA, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrażliwe na sód, nagły wzrost ciśnienia tętniczego, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk płuc, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia leku, przełom nadciśnieniowy, stężenie amlodypiny, zaawansowana niewydolność serca, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoSuprid 400 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne amisulprydu wykazały brak istotnego ryzyka ogólnoustrojowego oraz specyficznych działań toksycznych na poszczególne narządy. Nie stwierdzono działania teratogennego, mutagennego ani rakotwórczego. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt laboratoryjnych były wielokrotnie wyższe niż dawki stosowane u ludzi, wynosząc 200 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 120 mg/kg mc./dobę u psów, co odpowiada 2-7-krotności maksymalnej zalecanej dawki u ludzi w odniesieniu do wartości AUC. Badania karcynogenności na szczurach, przy ekspozycji 1,5-4,5-krotnie wyższej niż u ludzi, nie wykazały istotnego ryzyka rakotwórczości. Dodatkowe badania na modelu mysim przy dawce 120 mg/kg mc./dobę nie uwzględniały oceny ekspozycji, co ogranicza interpretację wyników.
amisulpryd, badanie karcynogenności, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na amisulpryd, maksymalna tolerowana dawka, model mysi, model zwierzęcy, ocena bezpieczeństwa przedklinicznego, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, toksyczność reprodukcyjna, wartość AUC - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Bluescience 2,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne tadalafilu obejmowały szeroki zakres oceny bezpieczeństwa, w tym farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na funkcje rozrodcze. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach teratologicznych na szczurach i myszach, nawet przy bardzo wysokich dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Ekspozycja mierzona jako AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, a dawka 30 mg/kg/dobę nie wywoływała negatywnych efektów w rozwoju przed- i pourodzeniowym. Badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń, co wskazuje na brak wpływu tadalafilu na funkcje rozrodcze u tego gatunku.
badanie farmakologiczne, badanie prenatalne i postnatalne, badanie teratologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia leku, profil bezpieczeństwa, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, tadalafil, toksyczność, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiana histopatologiczna, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Belupo 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej produktu Tadalafil Belupo, obejmująca badania farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój, nie wykazała istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na szczurach i myszach stosowano dawki do 1000 mg/kg/dobę, znacznie przekraczające dawki kliniczne, bez obserwacji działania teratogennego, embriotoksycznego czy fetotoksycznego. W modelu rozwoju pre- i postnatalnego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę była poziomem NOAEL. Ekspozycja ciężarnych szczurów na tadalafil była około 18-krotnie wyższa (AUC) niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze.
AUC, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia leku, profil bezpieczeństwa, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Doxan 2 2 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne nad doksazosyną (substancją czynną Apo-Doxan) wykazały brak działania karcynogennego i mutagennego. W długoterminowych badaniach trwających do 24 miesięcy, podawanie doksazosyny w maksymalnych tolerowanych dawkach (40 mg/kg mc/dobę u szczurów i 120 mg/kg mc/dobę u myszy) nie wykazało potencjału rakotwórczego. Ekspozycja ogólnoustrojowa mierzona jako AUC była odpowiednio 8-krotnie (szczury) i 4-krotnie (myszy) wyższa niż u ludzi przyjmujących dawkę 16 mg/dobę. Badania mutagenności potwierdziły brak wpływu na strukturę chromosomów oraz mutacje punktowe, co wskazuje na bezpieczeństwo genetyczne leku.
AUC, badanie mutagenności, doksazosyna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, mutacja punktowa, płodność męska, pole pod krzywą stężenia leku, poziom chromosomalny, poziom subchromosomalny, wiek reprodukcyjny, wpływ na płodność, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Erlis 2,5 mg
Badania przedkliniczne tadalafilu, substancji czynnej leku Erlis, wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego, genotoksycznego, rakotwórczego oraz negatywnego wpływu na reprodukcję przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach i myszach, przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów w okresie ciąży i laktacji nie wywołała zauważalnych efektów toksycznych, a badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic. Wartość AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na znacznie większą ekspozycję na lek w modelach zwierzęcych.
AUC, badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, pole pod krzywą stężenia leku, rozwój płodu, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiana histopatologiczna