Właściwości farmakokinetyczne
Nimefort 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Nimefort

Wchłanianie

Nimesulid charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Po zastosowaniu pojedynczej dawki 100 mg, u osób dorosłych osiąga maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 3-4 mg/l, które występuje po 2-3 godzinach. Pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) wynosi 20-35 mg h/l. Warto podkreślić, że nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic pomiędzy parametrami farmakokinetycznymi po podaniu jednorazowym a tymi, które występują po zastosowaniu dawki 100 mg dwa razy na dobę przez 7 dni.¹

Wiązanie z białkami

Lek wykazuje bardzo wysokie powinowactwo do białek osocza, wiążąc się z nimi w 97,5%. Ten wysoki stopień wiązania z białkami ma istotne znaczenie dla dystrybucji leku w organizmie oraz jego potencjalnych interakcji z innymi lekami, które również wiążą się z białkami osocza.²

Metabolizm

Nimesulid podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie poprzez szereg przemian metabolicznych, w których uczestniczy między innymi izoenzym cytochromu P450 (CYP) 2C9. Jest to istotna informacja kliniczna, ponieważ stwarza ryzyko potencjalnych interakcji lekowych przy jednoczesnym stosowaniu innych substancji metabolizowanych przez ten sam izoenzym.³

Głównym metabolitem nimesulidu jest pochodna parahydroksylowa, która również wykazuje aktywność farmakologiczną. Metabolit ten pojawia się w krążeniu stosunkowo szybko, bo już po około 0,8 godziny od podania leku. Należy jednak zauważyć, że stała formowania tego metabolitu nie jest wysoka i jest znacznie niższa niż stała absorpcji samego nimesulidu. Hydroksynimesulid jest jedynym metabolitem wykrywanym w osoczu i występuje prawie wyłącznie w formie sprzężonej.⁴

Eliminacja

Okres półtrwania (T1/2) nimesulidu mieści się w zakresie od 3,2 do 6 godzin. Lek jest wydalany głównie przez nerki, przy czym około 50% podanej dawki można odnaleźć w moczu. Co istotne, tylko nieznaczna część (1-3%) wydala się w formie niezmienionej, natomiast główny metabolit – hydroksynimesulid – występuje w moczu wyłącznie w postaci glukuronianu. Pozostała część dawki (około 29%) podlega przemianie i jest wydalana z kałem.⁵

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Osoby w podeszłym wieku

Profil farmakokinetyczny nimesulidu nie ulega zmianie u osób w podeszłym wieku. Również podawanie wielokrotnych dawek nie prowadzi do kumulacji leku w organizmie, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa długotrwałej terapii.⁶

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W badaniach przeprowadzonych u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) wykazano, że maksymalne stężenia osoczowe nimesulidu i jego głównego metabolitu nie były wyższe w porównaniu do zdrowych ochotników. Zaobserwowano natomiast wzrost wartości AUC oraz T1/2 fazy beta o około 50%, jednak parametry te mieściły się w zakresie wartości obserwowanych u osób zdrowych. Również w tej grupie pacjentów wielokrotne dawkowanie nie prowadziło do kumulacji leku.⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Ze względu na intensywny metabolizm wątrobowy nimesulidu, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z jakimikolwiek zaburzeniami czynności wątroby. Jest to istotne ograniczenie terapeutyczne, które należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów do leczenia tym preparatem.⁸

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych