O-demetylacja
O-demetylacja to proces metaboliczny, w którym grupa metylowa (-CH3) zostaje usunięta z grupy eterowej (R-O-CH3) w cząsteczce związku chemicznego. Jest to kluczowa reakcja biotransformacji wielu leków i ksenobiotyków w organizmie człowieka.
Proces ten jest katalizowany głównie przez enzymy z rodziny cytochromu P450 (CYP450), szczególnie przez izoformy CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4. O-demetylacja odgrywa istotną rolę w metabolizmie takich leków jak kodeinа (przekształcana do morfinу), metoksyfluran (anestetyk), oraz licznych leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych.
Z klinicznego punktu widzenia, zmienność w aktywności enzymów odpowiedzialnych za O-demetylację może prowadzić do istotnych różnic w farmakokinetyce leków między pacjentami. Polimorfizmy genetyczne enzymów CYP450 mogą skutkować szybkim lub wolnym metabolizmem, co wymaga dostosowania dawkowania leków. Ponadto, inhibitory lub induktory tych enzymów mogą prowadzić do istotnych interakcji lekowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramal 50 mg
Tramadol chlorowodorek wykazuje wysoką biodostępność po różnych drogach podania, z niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu domięśniowym (biodostępność ~100%) oraz około 90% po podaniu doustnym kapsułek (biodostępność 68 ± 13%). Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest w zależności od formy farmaceutycznej: kapsułki po 2-2,2 h, tabletki po 1,5 h, krople doustne po 1 h, a tabletki o przedłużonym uwalnianiu po około 4,8-4,9 h (Cmax odpowiednio 141 ± 40 ng/ml dla 100 mg i 260 ± 62 ng/ml dla 200 mg). Tramadol charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%), przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, a także jest obecny w mleku kobiecym w śladowych ilościach (0,1% dawki tramadolu i 0,02% O-demetylotramadolu). Metabolizm tramadolu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, z aktywnym metabolitem O-demetylotramadolem wykazującym 2-4-krotnie silniejsze działanie przeciwbólowe niż substancja macierzysta. Okres półtrwania tramadolu i O-demetylotramadolu wynosi około 6-7,9 godzin, z wydłużeniem u pacjentów z niewydolnością wątroby, nerek oraz u osób starszych powyżej 75 lat.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, działanie przeciwbólowe, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, marskość wątroby, N-demetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie doustne, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tramadol chlorowodorek, układ glukuronidacji, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apixaban Aurovitas 2,5 mg
Apiksaban wykazuje przewidywalny, liniowy profil farmakokinetyczny przy dawkach do 10 mg, z biodostępnością około 50% i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 3-4 godzinach. Przyjmowanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa na AUC ani Cmax. Zmienność farmakokinetyczna jest umiarkowana (około 20% międzyosobnicza i 30% wewnątrzosobnicza). Apiksaban wiąże się z białkami osocza w 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz całkowity klirens około 3,3 L/h, a okres półtrwania wynosi około 12 godzin. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4/5, a lek jest eliminowany zarówno przez nerki (27% klirensu), jak i drogą żółciową oraz jelitową. U pacjentów starszych (>65 lat) obserwuje się wzrost AUC o 32%, bez istotnej zmiany Cmax.
białko oporności na raka sutka, całkowity klirens, CYP3A4/5, czynnik Xa, farmakokinetyka/farmakodynamika, hemodializa, INR, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Treftenin 5 mg
Apiksaban, substancja czynna leku Treftenin, charakteryzuje się około 50% bezwzględną dostępnością biologiczną dla dawek do 10 mg, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 3-4 godziny po podaniu doustnym. Farmakokinetyka apiksabanu jest liniowa w zakresie dawek do 10 mg, z umiarkowaną zmiennością międzyosobniczą (~20% CV) i wewnątrzosobniczą (~30% CV). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~87%) oraz umiarkowaną dystrybucję (Vss ~21 l). Apiksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4/5 oraz w mniejszym stopniu przez CYP1A2, 2C8, 2C9, 2C19 i 2J2, a jego eliminacja odbywa się przez nerki (~27% klirensu), metabolity w kale (~25%) oraz wydalanie żółciowe i jelitowe. Okres półtrwania wynosi około 12 godzin, a całkowity klirens około 3,3 l/h. Apiksaban jest substratem P-gp i BCRP, co ma znaczenie przy ocenie interakcji lekowych.
apiksaban, aPTT, BCRP, Cmax, CYP3A4/5, cytochrom P450, czas protrombinowy, dostępność biologiczna, działanie anty-Xa, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, INR, klirens całkowity, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adadox 4 mg
Doksazosyna, substancja czynna preparatu Adadox w dawce 4 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 66% po podaniu doustnym oraz silnym wiązaniem z białkami osocza (ok. 98%), co wpływa na jej dystrybucję i farmakodynamiczne działanie. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4, a także CYP2D6 i CYP2C9, prowadząc do powstania metabolitu 6′-hydroksylowego, którego stężenie w osoczu stanowi około 25% stężenia leku macierzystego. Eliminacja leku przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania wynoszącym około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Dominującą drogą wydalania jest kał, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, co podkreśla rolę metabolizmu w eliminacji doksazosyny.
aktywność przeciwnadciśnieniowa, AUC, białka osocza, biodostępność, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, doksazosyna, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, faza eliminacji, hydroksylacja, interakcja lekowa, klirens, metabolit 6′-hydroksylowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, O-demetylacja, okres półtrwania, podanie doustne, stężenie terapeutyczne, wydalanie z kałem, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fostex (100 mcg + 6 mcg)/dawkę
Fostex to złożony preparat wziewny zawierający beklometazonu dipropionian (BDP) oraz formoterol fumaran dwuwodny, stosowany w leczeniu chorób układu oddechowego. Farmakokinetyka BDP charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z płuc i intensywną przemianą do aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu (B17MP), który wykazuje silniejsze działanie przeciwzapalne. Po podaniu wziewnym biodostępność bezwzględna wynosi około 2% dla BDP i 62% dla B17MP. Formoterol jest wchłaniany zarówno z płuc, jak i przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 0,5-1 godziny, a okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 10 godzin po dawce wziewnej 120 μg. W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników oraz pacjentów z POChP i astmą wykazano, że stosowanie Fostexu nie powoduje istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami, a stosowanie komory inhalacyjnej AeroChamber Plus zwiększa depozycję leku w płucach i dostarczanie aktywnych metabolitów o około 41-45% bez istotnego wzrostu ogólnoustrojowego narażenia.
aerozol inhalacyjny, aktywny metabolit, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, biodostępność, biorównoważność, ciężka marskość wątroby, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, depozycja płucna, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, esteraza, formoterolu fumaran dwuwodny, glukuronid, inhalator proszkowy, inhalator z dozownikiem, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, polarny metabolit, spejser AeroChamber Plus, stabilne POChP, wziewny kortykosteroid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atimos 12 mcg/dawkę odmierzoną
Formoterol fumaranu dwuwodny, substancja czynna preparatu Atimos (12 µg/dawkę), wykazuje szybkie i liniowe wchłanianie po podaniu wziewnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym około 15 minut po inhalacji, co jest szybsze niż w przypadku formoterolu w postaci proszku do inhalacji. Wchłanianie po podaniu doustnym jest również szybkie, z maksymalnym stężeniem osiąganym w ciągu 30 minut do 1 godziny, a farmakokinetyka pozostaje liniowa dla dawek od 20 do 300 µg. Formoterol wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (61-64%, w tym 34% z albuminami) i nie wykazuje nasycenia miejsc wiązania w dawkach terapeutycznych. Metabolizm leku odbywa się głównie przez glukuronizację i O-demetylację, z udziałem izoenzymów CYP450 (CYP2D6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2A6), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Nie obserwuje się autoindukcji ani zahamowania metabolizmu przy wielokrotnym podawaniu.
aerozol inhalacyjny, albuminy, autoindukcja, biotransformacja, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, formoterol fumaranu dwuwodnego, glukuronizacja, interakcja lek-lek, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, O-demetylacja, okres półtrwania, proszek do inhalacji, stężenie leku we krwi, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zahamowanie metabolizmu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cabazitaxel Medical Valley 60 mg
Kabazytaksel wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 10-30 mg/m² podawanych dożylnie w schematach cotygodniowych lub co 3 tygodnie u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami litymi, rakiem piersi i gruczołu krokowego z przerzutami. Po 1-godzinnej infuzji dawki 25 mg/m² u chorych na raka prostaty, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 226 ng/ml (CV 107%), a pole pod krzywą stężenia (AUC) 991 ng·h/ml (CV 34%), osiągane na koniec infuzji (tmax). Kabazytaksel wiąże się z białkami osocza w 89-92%, głównie z albuminami (82%) i lipoproteinami HDL (87,9%), LDL (69,8%) oraz VLDL (55,8%), bez wysycenia do stężenia 50 000 ng/ml. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (Vss 4870 l, tj. 2640 l/m²) oraz wysokim klirensem osoczowym 48,5 l/h (26,4 l/h/m²), a okres półtrwania eliminacji wynosi około 95 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie (>95%) przez CYP3A (80-90%), z obecnością 7 metabolitów, w tym 3 aktywnych, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (76% dawki), natomiast wydalanie nerkowe jest minimalne (<4%, w tym 2,3% niezmienionego leku).
albumina ludzka, AUC, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, białko surowicy, bilirubina całkowita, ciężkie zaburzenie, Cmax, CYP3A, dystrybucja leku, farmakokinetyka, infuzja dożylna, kabazytaksel, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, łagodne zaburzenie, lipoproteina, metabolit, metabolizm wątrobowy, nowotwór lity, O-demetylacja, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, organiczny transporter kationów, P-glikoproteina, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rak gruczołu krokowego z przerzutami, rak piersi z przerzutami, umiarkowane zaburzenie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cardura XL 4 mg
Cardura XL zawiera doksazosynę w formie mezylanu, dostępny w dawkach 4 mg i 8 mg jako tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) po 8-9 godzinach, które stanowi około 1/3 wartości Cmax standardowych tabletek doksazosyny. Po 24 godzinach stężenia osoczowe obu form są porównywalne, a wskaźnik peak/trough dla Cardura XL jest o ponad 50% niższy, co wskazuje na stabilniejszy profil farmakokinetyczny. W stanie stacjonarnym względna biodostępność wynosi 54% dla dawki 4 mg i 59% dla dawki 8 mg. Doksazosyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) oraz długi okres półtrwania wynoszący 22 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki ze względu na brak istotnych różnic farmakokinetycznych.
AUC, Cmax, compliance pacjenta, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, doksazosyna, eliminacja dwufazowa, hydroksylacja, klirens po podaniu doustnym, metabolizm wątrobowy, mezylan, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, stężenie maksymalne we krwi, stężenie osoczowe, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik peak/trough, względna biodostępność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Krka 100 mg/ml
Tramadol chlorowodorek wykazuje bardzo dobre wchłanianie po podaniu doustnym (>90%), z bezwzględną biodostępnością około 70%, niezależną od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 100 mg osiąga 309 ± 90 ng/ml po 1,2 godzinach w formie płynnej oraz 280 ± 49 ng/ml po 2 godzinach w formie stałej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%). Metabolizm tramadolu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, którego okres półtrwania wynosi 7,9 godzin (zakres 5,4-9,6 h). Eliminacja leku i metabolitów odbywa się głównie przez nerki (ok. 90% dawki), a okres półtrwania tramadolu u osób zdrowych wynosi około 6 godzin. Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek terapeutycznych, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawkowania.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bezwzględna, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, tramadol chlorowodorek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxonex 4 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Doxonex, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, wynoszącą około 66% dawki, oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (około 98%). Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie poprzez O-demetylację i hydroksylację, a jego główny aktywny metabolit, 6´-hydroksy pochodna, występuje w osoczu w stężeniu około 40-krotnie niższym niż związek macierzysty, co wskazuje, że efekt terapeutyczny jest przede wszystkim wynikiem działania doksazosyny. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą jelitową, z wydalaniem mniej niż 5% dawki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę i sprzyja dobrej adherencji pacjentów.
6′-hydroksy-doksazosyna, AUC, biodostępność doksazosyny, compliance, cymetydyna, doksazosyna mezylanu, działanie przeciwnadciśnieniowe, eliminacja leku, farmakokinetyka doksazosyny, hydroksylacja, klirens, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, O-demetylacja, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Doksazosyna – Właściwości farmakokinetyczne
Doksazosyna wykazuje wysoką biodostępność doustną na poziomie około 65%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu. W przypadku postaci o przedłużonym uwalnianiu (np. Cardura XL) Tmax wynosi 6-9 godzin, a Cmax jest około trzykrotnie niższe niż w tabletkach standardowych, przy zachowaniu podobnych stężeń minimalnych po 24 godzinach. Stosunek peak/trough jest ponad dwukrotnie niższy w formie o zmodyfikowanym uwalnianiu, co wskazuje na mniejsze wahania stężenia leku. W stanie stacjonarnym względna biodostępność formy o przedłużonym uwalnianiu wynosi 54% dla dawki 4 mg i 59% dla dawki 8 mg. Spożycie pokarmu zwiększa AUC o 14% i Cmax o 23% dla tej formy, nie wpływając na Cmin. Doksazosyna wiąże się z białkami osocza w 98-98,3%, a jej objętość dystrybucji wynosi 1-2,3 l/kg.
biodostępność doustna, Cmax, Cmin, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwnadciśnieniowe, klirens, metabolity, metabolizm doksazosyny, natychmiastowe uwalnianie, niewydolność wątroby, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, Tmax, wiązanie z białkami, wskaźnik peak/trough, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doreta 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Doreta zawiera tramadol chlorowodorek (37,5 mg) i paracetamol (325 mg) w postaci racemicznej tramadolu, obejmującej enancjomery [+] i [-]. Po podaniu doustnym maksymalne stężenia tramadolu wynoszą odpowiednio 64,3 ng/ml i 55,5 ng/ml, osiągane po 1,8 godziny, natomiast paracetamolu 4,2 µg/ml po 0,9 godziny. Okres półtrwania tramadolu wynosi 5,1 godz. dla formy (+) i 4,7 godz. dla (-), a paracetamolu 2,5 godz. Tramadol wykazuje wysoką objętość dystrybucji (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), podobnie jak paracetamol (Vd około 0,9 l/kg, wiązanie ~20%). Wchłanianie obu substancji jest szybkie i niemal całkowite, a podanie z posiłkiem nie wpływa istotnie na farmakokinetykę. Dostępność biologiczna tramadolu wzrasta z 75% przy pojedynczej dawce do około 90% przy wielokrotnym podawaniu.
CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, dostępność biologiczna, działanie przeciwbólowe, enancjomer, forma racemiczna, glutation zredukowany, jelito cienkie, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, marskość wątroby, metabolit M1, N-acetylo benzochinonoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, przedawkowanie paracetamolu, stężenie w osoczu, tramadol chlorowodorek, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Krka 150 mg
Tramadol chlorowodorek, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (100 mg, 150 mg, 200 mg), charakteryzuje się wysoką absorpcją (>90%) i biodostępnością około 70%, niezależną od przyjmowania posiłku. Maksymalne stężenia (Cmax) po dawce 100 mg i 200 mg wynoszą odpowiednio 141 ± 40 ng/ml i 260 ± 62 ng/ml, osiągane po około 4,9 i 4,8 godzinach, co umożliwia przedłużone działanie przeciwbólowe. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd,β 203 ± 40 l) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Tramadol przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, a także do mleka matki w niewielkich ilościach (0,1% dawki tramadolu i 0,02% O-demetylotramadolu). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu (M1), który jest 2-4 razy silniejszy od substancji macierzystej i ma okres półtrwania około 7,9 godziny.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z moczem, farmakokinetyka liniowa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w surowicy, marskość wątroby, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, powinowactwo do tkanek, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tramadol chlorowodorek, układ glukuronidacji, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Accordeon 5 mg
Oksykodon, substancja czynna produktu Accordeon, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością po podaniu doustnym, sięgającą do 87%, co jest znacząco wyższe niż w przypadku morfiny (~30%). Okres półtrwania oksykodonu wynosi około 3 godziny dla formy o szybkim uwalnianiu oraz 4–5 godzin dla formy o przedłużonym uwalnianiu, z osiągnięciem stanu równowagi dynamicznej po około dobie stosowania. Metabolizm oksykodonu odbywa się głównie przez CYP3A4 (N-demetylacja do nieaktywnego noroksykodonu) oraz CYP2D6 (O-demetylacja do aktywnego oksymorfonu, którego stężenia w osoczu są jednak niskie i klinicznie nieistotne). Produkt Accordeon wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych (5–80 mg), a jego biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki bogate w tłuszcze. Należy unikać kruszenia lub rozgryzania tabletek o przedłużonym uwalnianiu, aby zapobiec szybkiemu uwalnianiu oksykodonu i potencjalnym działaniom niepożądanym.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bezwzględna, biodostępność oksykodonu, CYP2D6, CYP3A4, dysfagia, działanie antynocyceptywne, klirens osoczowy, metabolity oksykodonu, N-demetylacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksykodon, polimorfizm genetyczny, równowaga dynamiczna, skuteczność przeciwbólowa, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inovox na kaszel smak miodowo-cytrynowy 10 mg
Preparat Tussifortin zawierający dekstrometorfan bromowodorek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 2 godzinach oraz początkiem działania przeciwkaszlowego w ciągu 15-30 minut. Efekt terapeutyczny utrzymuje się około 6 godzin, co umożliwia wygodny schemat dawkowania. Dekstrometorfan podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dekstrorfanu oraz innych metabolitów morfinanowych, które są wydalane z moczem w formie sprzężonej. Standardowy okres półtrwania leku wynosi od 3,4 do 5,6 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, fenotyp PM, genetyczny polimorfizm, izoenzym CYP2D6, lek przeciwkaszlowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, okres półtrwania, poor metabolizer, profil farmakokinetyczny, spowolniony metabolizm, Tussifortin - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Accordeon 80 mg
Oksykodon, substancja czynna leku Accordeon, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością doustną na poziomie 87%, znacznie przewyższającą morfinę (~30%). Okres półtrwania oksykodonu wynosi około 3 godziny, a w formie o przedłużonym uwalnianiu wydłuża się do 4-5 godzin, z osiągnięciem stanu równowagi dynamicznej po około dobie. Metabolizm oksykodonu odbywa się głównie przez N-demetylację (CYP3A4) do nieaktywnego noroksykodonu oraz O-demetylację (CYP2D6) do aktywnego oksymorfonu, którego stężenia w osoczu są jednak niskie i klinicznie nieistotne. Biodostępność względna tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna z formą o szybkim uwalnianiu, przy czym Tmax wynosi odpowiednio około 3 godziny i 1-1,5 godziny. Spożycie tłustego posiłku nie wpływa na farmakokinetykę, natomiast tabletki należy przyjmować w całości, aby uniknąć szybkiego uwalniania substancji czynnej.
bariera krew-mózg, bezwzględna biodostępność, biodostępność względna, całkowita biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, działanie przeciwbólowe, glukuronidacja, klirens osoczowy, N-demetylacja, noroksykodon, noroksymorfon, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksymorfon, pole powierzchni pod krzywą, polimorfizm genetyczny, receptor opioidowy, równoważność biologiczna, stężenie osoczowe, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol hydrochloride + Paracetamol Accord 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Tramadol hydrochloride + Paracetamol Accord w dawce 37,5 mg tramadolu chlorowodorku i 325 mg paracetamolu w postaci tabletek musujących charakteryzuje się odmiennymi parametrami farmakokinetycznymi obu substancji czynnych. Tramadol wykazuje maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) na poziomie 94,1 ng/ml osiągane po około 1,1 godziny (Tmax), z okresem półtrwania (t1/2) wynoszącym 5,7 godziny. Paracetamol osiąga Cmax 4,0 µg/ml szybciej, bo już po 0,5 godziny, a jego t1/2 wynosi 2,8 godziny. Biodostępność tramadolu wynosi około 75% po dawce pojedynczej i wzrasta do 90% przy dawkach wielokrotnych, natomiast paracetamol jest niemal całkowicie wchłaniany. Objętość dystrybucji tramadolu to 203 ± 40 l, a paracetamolu około 0,9 l/kg, przy wiązaniu z białkami osocza na poziomie około 20% dla obu substancji. Wchłanianie obu składników nie jest istotnie modyfikowane przez spożycie posiłków, co umożliwia stosowanie leku niezależnie od pory przyjmowania pokarmu.
biodostępność tramadolu, Cmax, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, kwas merkapturowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, N-acetylo benzochinonoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z kwasem siarkowym, T1/2, Tmax, tramadolu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zredukowany glutation - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Krka 100 mg
Tramadol chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 100 mg, 150 mg, 200 mg) charakteryzuje się wysokim wchłanianiem doustnym (>90%) oraz bezwzględną biodostępnością około 70%, niezależną od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) wynoszą odpowiednio 141 ± 40 ng/ml dla dawki 100 mg i 260 ± 62 ng/ml dla dawki 200 mg, osiągane po około 4,8-4,9 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Tramadol przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, a w mleku kobiecym obecne są śladowe ilości substancji czynnej i metabolitu O-demetylowego (0,1% i 0,02% dawki). Metabolizm tramadolu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, który jest 2-4 razy silniejszy od leku macierzystego i ma okres półtrwania 7,9 godziny. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem do 90% dawki w moczu, a okres półtrwania tramadolu wynosi około 6 godzin, wykazując charakter liniowy w zakresie dawek terapeutycznych.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność leku, efekt pierwszego przejścia, farmakodynamika, glukuronidacja, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, marskość wątroby, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, populacja pediatryczna, przenikanie przez łożysko, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w surowicy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tramadol chlorowodorek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zoxon 1 1 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Zoxon, wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach oraz biodostępnością około 65%. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (98,3%), co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm doksazosyny jest intensywny i zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów cytochromu P450, przede wszystkim CYP3A4, a także CYP2D6 i CYP2C9. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, co potwierdza dominujący udział metabolizmu w eliminacji leku. Eliminacja z osocza przebiega dwufazowo, a okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę.
AUC, biodostępność, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450 3A4, doksazosyna, hydroksylacja, inhibitory enzymatyczne, interakcje lekowe, klirens leku, metabolizm wątrobowy, mezylan doksazosyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, okres półtrwania biologicznego, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon substancji czynnych
Fosforan kodeiny półwodny – Właściwości farmakokinetyczne
Fosforan kodeiny półwodny, obecny w syropie Sirupus Pini compositus w stężeniu 0,05 g/100 g, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym oraz szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 60 minut. Substancja wiąże się z białkami osocza w około 25%, co wpływa na dostępność wolnej frakcji leku i potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Fosforan kodeiny ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie głównie przez O- i N-demetylację, dając aktywne metabolity, w tym morfinę, norkodeinę, normorfinę i hydrokodon. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 3 godziny, co determinuje schemat dawkowania preparatu. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem metabolitów w postaci koniugatów z kwasem glukuronowym.
biodostępność doustna, biodostępność leku, biotransformacja wątrobowa, Codeini phosphas hemihydricus, cytochrom P450, enzym cytochromu P450, fosforan kodeiny półwodny, hydrokodon, interakcja farmakokinetyczna, kwas glukuronowy, metabolity farmakologiczne, morfina, N-demetylacja, norkodeina, normorfina, O-demetylacja, okres półtrwania, olejek eteryczny, przewód pokarmowy, Sirupus Pini compositus, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Kodeina – Właściwości farmakokinetyczne
Kodeina, będąca opioidowym lekiem przeciwbólowym i przeciwkaszlowym, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego z biodostępnością po podaniu doustnym na poziomie 40-70% względem podania domięśniowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się przeciętnie po około 60 minutach (zakres 45-120 minut). Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (25-30%) oraz objętość dystrybucji około 3,5 l/kg. Metabolizm kodeiny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2D6 (O-demetylacja do morfiny) i CYP3A4 (N-demetylacja do norkodeiny), a także sprzęgania z kwasem glukuronowym, prowadząc do powstania aktywnych i nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania kodeiny wynosi 3-4 godziny (zakres 2,5-5 godzin), a wydalanie odbywa się głównie przez nerki (85-90%), z około 10% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Całkowite wydalanie następuje w ciągu 24-48 godzin.
ADME, białko osocza, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, działanie przeciwkaszlowe, farmakokinetyka, fosforan kodeiny, hydrokodon, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kodeino-6-glukuronid, kwas glukuronowy, lek opioidowy, lek przeciwkaszlowy, łożysko, metabolizer wolny, morfina, N-demetylacja, niewydolność nerek, norkodeina, normorfina, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxar 1 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku DOXAR, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z biodostępnością około 65% i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po około 2 godzinach (Tmax). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98,3%), co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie podlega O-demetylacji i hydroksylacji, z udziałem enzymów cytochromu P450: przede wszystkim CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2D6 i CYP2C9. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm leku. Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę i pozwala na utrzymanie stężenia terapeutycznego przez całą dobę.
absorpcja leku, AUC leku, biodostępność leku, biotransformacja leku, cymetydyna, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, doksazosyna, DOXAR, eliminacja dwufazowa leku, hydroksylacja, klirens leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, stężenie terapeutyczne, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fostex Nexthaler (100 mcg + 6 mcg)/dawkę inh.
Fostex NEXThaler zawiera beklometazon dipropionian (BDP) i formoterol fumaran dwuwodny, których farmakokinetyka została szczegółowo zbadana. BDP jest prolekiem, szybko metabolizowanym do aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu (B17MP) z biodostępnością wziewną 2% dla BDP i 62% dla B17MP (dawka nominalna). Cmax BDP osiąga się po 5 minutach, a B17MP po 15-30 minutach; okres półtrwania wynosi odpowiednio 0,5 h i 2,7 h. Formoterol wykazuje liniowe wchłanianie dla dawek 12-96 μg, Cmax osiąga po 5 minutach, a okres półtrwania eliminacji wynosi około 10 h. Wiązanie z białkami osocza wynosi 87% dla BDP i 61-64% dla formoterolu. Główne drogi eliminacji to kał (BDP i metabolity) oraz mocz (67% formoterolu, w tym 8% w postaci niezmienionej). Metabolizm BDP zachodzi głównie przez esterazy, a formoterol przez izoenzymy CYP450 (CYP2D6, CYP2C19, CYP2C9) z powstawaniem nieaktywnych metabolitów glukuronidowych.
astma dziecięca, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, beklometazonu-21-monopropionian, biodostępność ogólnoustrojowa, ciśnieniowy aerozol inhalacyjny, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, działanie przeciwzapalne, enancjomer, esterazy, formoterolu fumaran dwuwodny, inhalator ciśnieniowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, metabolit, narażenie ogólnoustrojowe, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proszek do inhalacji, wchłanianie z płuc, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – HERBAPini (442 mg + 64 mg + 3 mg)/5 ml
Preparat HERBAPINI w formie syropu zawiera fosforan kodeiny, wyciąg z pędów sosny oraz nalewkę z owocu kopru włoskiego. Kodeina charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg po podaniu dożołądkowym, a wiązanie z białkami osocza to około 25%. Metabolizm kodeiny zachodzi głównie w wątrobie, obejmując O-demetylację do morfiny, N-demetylację do norkodeiny oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarczanowym. Okres półtrwania (T1/2) kodeiny wynosi od 2,5 do 4 godzin, a 86% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin, zarówno w formie niezmienionej, jak i metabolitów.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biotransformacja, działanie przeciwbólowe, działanie wiatropędne, fosforan kodeiny, hydroksylacja, metabolit, metabolizm kodeiny, monoterpen, N-demetylacja, nalewka z owocu kopru włoskiego, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olejek sosnowy, polarny metabolit, przenikanie do mleka matki, resorpcja w przewodzie pokarmowym, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, uwodnienie, wiązanie z białkami osocza, wyciąg z pędów sosny, wydalanie z moczem, wydzielanie do żółci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxanorm 2 mg
Doksazosyna, dostępna w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z biodostępnością około 65% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 2 godzinach. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (98,3%), co ma istotne znaczenie dla dostępności farmakologicznie aktywnej frakcji oraz potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie poprzez O-demetylację i hydroksylację, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania leku wynosi około 22 godziny, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę, sprzyjające przestrzeganiu terapii.
absorpcja z przewodu pokarmowego, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, cymetydyna, doksazosyna, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka, hydroksylacja, klirens, maksymalne stężenie we krwi, metabolit doksazosyny, niewydolność nerek, O-demetylacja, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, przebieg dwufazowy, stężenie maksymalne, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Accordeon 40 mg
Oksykodon, substancja czynna preparatu Accordeon, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością doustną na poziomie 87%, znacznie przewyższającą morfinę (~30%). Okres półtrwania oksykodonu wynosi około 3–6 godzin, zależnie od formy podania (szybkie vs. przedłużone uwalnianie). Metabolizm oksykodonu odbywa się głównie przez CYP3A4 (N-demetylacja do nieaktywnego noroksykodonu) oraz CYP2D6 (O-demetylacja do aktywnego oksymorfonu), przy czym udział oksymorfonu w działaniu przeciwbólowym jest klinicznie nieistotny ze względu na niskie stężenia i ograniczone przenikanie przez barierę krew-mózg. W farmakokinetyce istotne jest umiarkowane wiązanie z białkami osocza (38–45%) oraz objętość dystrybucji około 2,6 l/kg. Formy o przedłużonym uwalnianiu wykazują porównywalną biodostępność i wahania stężeń do form szybkiego uwalniania przy odpowiednim schemacie dawkowania (co 12 h vs. co 6 h). Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze nie wpływa na absorpcję oksykodonu, natomiast tabletki nie powinny być kruszone ani rozgryzane, aby uniknąć szybkiego uwalniania substancji czynnej.
bariera krew-mózg, bezwzględna biodostępność, biodostępność względna, dysfagia, działanie antynocyceptywne, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm oksykodonu, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, noroksykodon, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksykodon, oksymorfon, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny CYP2D6, receptor opioidowy, równoważność biologiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Dihydrokodeina – Właściwości farmakokinetyczne
Dihydrokodeina, będąca opioidowym lekiem przeciwbólowym, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, co jest kluczowe dla preparatów o zmodyfikowanym uwalnianiu, takich jak DHC Continus. Po podaniu dawek 60 mg lub 90 mg, substancja aktywna osiąga stężenia terapeutyczne utrzymujące się przez około 12 godzin, co umożliwia dawkowanie co 12 godzin i poprawia adherencję pacjenta. Formulacja tabletek o przedłużonym uwalnianiu zapewnia stabilne działanie analgetyczne do momentu przyjęcia kolejnej dawki, co ma istotne znaczenie kliniczne w terapii bólu przewlekłego.
6-keto redukcja, biotransformacja, dihydrokodeina, eliminacja metabolitów, klirens leku, metabolit aktywny farmakologicznie, metabolizm wątrobowy, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, opioid przeciwbólowy, pochodna fenantrenowa, proces metaboliczny, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, stężenie terapeutyczne, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, winian dihydrokodeiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxorubicinum Accord 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, podawana głównie dożylnie, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym obejmującym szybkie rozprowadzenie do tkanek (objętość dystrybucji około 25 litrów) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (60-70%). Maksymalne stężenie w osoczu podczas ciągłego wlewu dożylnego maleje wraz z wydłużeniem infuzji (48-96 godzin, nawet do 21 dni). W przypadku podania dopęcherzowego stężenie doksorubicyny w osoczu jest minimalne (<2 ng/mL), co wskazuje na ograniczoną absorpcję ogólnoustrojową. Lek wykazuje powinowactwo do płuc, wątroby, serca, śledziony, węzłów chłonnych, szpiku kostnego i nerek, a także ograniczoną penetrację przez barierę krew-mózg, z możliwością zwiększonego stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym przy przerzutach nowotworowych. Doksorubicyna przenika do płynu jamy otrzewnowej w przypadku wodobrzusza oraz do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście bezpieczeństwa stosowania u kobiet karmiących.
absorpcja ogólnoustrojowa, aglikon, bariera krew-mózg, błona śluzowa pęcherza moczowego, doksorubicyna chlorowodorek, doksorubicynol, eliminacja doksorubicyny, glukuronid, O-demetylacja, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dopęcherzowe, przerzut nowotworowy do mózgu, rozsiana białaczka, sprzęganie z siarczanami, szpik kostny, wlew dożylny, wodobrzusze, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy zawierający Tramadol Hydrochloride + Paracetamol wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi oraz selektywnymi inhibitorami MAO (A i B) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się biegunką, częstoskurczem, zlewnymi potami, drżeniem, splątaniem, a nawet śpiączką. Konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowej przerwy przed rozpoczęciem terapii tramadolem u pacjentów wcześniej leczonych inhibitorami MAO. Spożywanie alkoholu podczas stosowania tego leku jest niezalecane, gdyż nasila działanie uspokajające, zwiększa ryzyko depresji oddechowej, zaburzeń świadomości oraz hepatotoksyczności, zwłaszcza w kontekście metabolizmu paracetamolu. Ponadto, karbamazepina i inne induktory enzymów mikrosomalnych obniżają stężenie tramadolu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność, a leki opioidowe agonistyczno-antagonistyczne (np. buprenorfina, nalbufina, pentazocyna) mogą osłabiać efekt przeciwbólowy i wywoływać zespół abstynencyjny.
antagonista receptora 5-HT3, baklofen, barbiturat, buprenorfina, bupropion, cholestyramina, czas protrombinowy, depresja oddechowa, domperidon, erytromycyna, hepatotoksyczność, induktor enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek hipnotyczny, lek hipotensyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, metoklopramid, mirtazapina, N-demetylacja, nalbufina, napad drgawkowy, neuroleptyk, nieselektywny inhibitor MAO, O-demetylacja, ondansetron, opioidowy lek przeciwbólowy, paracetamol, pentazocyna, pochodna benzodiazepiny, pochodna morfiny, selektywny inhibitor MAO-A, selektywny inhibitor MAO-B, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, talidomid, tetrahydrokanabinol, toksyczność serotoninowa, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uspokajający lek przeciwhistaminowy, warfaryna, wskaźnik INR, zahamowanie ośrodka oddechowego, zespół abstynencyjny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Krka 100 mg/ 2 ml
Tramadol Krka, dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji (50 mg/mL i 100 mg/2 mL), wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych. Po podaniu doustnym charakteryzuje się wysokim (>90%) wchłanianiem i biodostępnością około 70%, niezależną od posiłku, z efektem pierwszego przejścia do 30%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 100 mg wynosi 309 ± 90 ng/ml (postać płynna, Tmax 1,2 h) oraz 280 ± 49 ng/ml (postać stała, Tmax 2 h). Lek ma dużą objętość dystrybucji (Vd, ß = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co umożliwia szeroką dystrybucję, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z powstaniem aktywnego metabolitu O-desmetylotramadolu o okresie półtrwania 7,9 h (zakres 5,4–9,6 h), który wykazuje 2-4-krotnie silniejsze działanie przeciwbólowe niż substancja macierzysta. Eliminacja następuje głównie przez nerki (90% dawki w moczu).
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja leku, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, izoenzymy, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, marskość wątroby, metabolity w moczu, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-desmetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo tkankowe, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, tramadolu chlorowodorek, wiązanie z białkami, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zafiron 12 mcg
Lek Zafiron zawierający formoterol w dawce terapeutycznej 12-24 µg stosowany dwukrotnie na dobę charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po inhalacji, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (266 pmol/l) już po 5 minutach przy dawce 120 µg u zdrowych ochotników. U pacjentów z POChP po 12 tygodniach stosowania dawek 12 lub 24 µg dwukrotnie na dobę, stężenia formoterolu w osoczu wynosiły od 11,5 do 50,3 pmol/l w różnych punktach czasowych (10 min, 2 h, 6 h). Wydalanie formoterolu w postaci niezmienionej z moczem wzrastało podczas długotrwałego stosowania, odpowiednio o 63-73% u pacjentów z astmą i 19-38% u chorych z POChP, co wskazuje na ograniczoną kumulację leku. Formoterol wiąże się z białkami osocza w 61-64%, głównie z albuminami (34%), a jego eliminacja odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i O-demetylację, katalizowane przez liczne izoenzymy UGT i CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Klirens nerkowy wynosi 150 ml/min, a okres półtrwania eliminacji z osocza to około 10 godzin, z nieco dłuższymi wartościami dla enancjomerów (R,R) i (S,S) – odpowiednio 13,9 i 12,3 h.
astma, białka osocza, dawka terapeutyczna, dystrybucja leku, enancjomer, farmakokinetyka, formoterol, fumaran formoterolu, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, izoenzym cytochromu P450, izoenzym UGT1A1, klirens nerkowy, kumulacja leku, O-demetylacja, okres półtrwania, parametr kinetyczny, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewód pokarmowy, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, szlak biotransformacji, wchłanianie do krwiobiegu, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie formoterolu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Lipa – Właściwości farmakokinetyczne
Kwiat lipy (Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia x vulgaris) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, jednak brak jest kompleksowych badań farmakokinetycznych dotyczących samego surowca i jego bioaktywnych składników. W produktach złożonych, takich jak Pectobonisol czy Melissed, które zawierają kwiat lipy jako jeden z komponentów, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych ze względu na złożoność preparatów. W przypadku syropu DEXApico, zawierającego 25,00 g/100 g wyciągu wodnego z kwiatu lipy (DER 1:5) oraz 0,10 g/100 g dekstrometorfanu bromowodorku, dostępne są dane farmakokinetyczne dotyczące głównie dekstrometorfanu, a nie wyciągu z lipy.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, badanie farmakokinetyczne, CYP2D6, dane farmakokinetyczne, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, dysfagia, działanie przeciwkaszlowe, kwiat lipy, metabolizm pierwszego przejścia, nalewka z kwiatostanu lipy, O-demetylacja, parametr farmakokinetyczny, proces utleniania, składnik bioaktywny, substancja roślinna, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia vulgaris - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cardura 4 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Cardura, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym umożliwiającym dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność około 65% oraz maksymalne stężenie (Cmax) osiągane po około 2 godzinach. Lek wiąże się w 98,3% z białkami osocza, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP 3A4 (dominujący szlak), CYP 2D6 i CYP 2C9, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 22 godziny, co uzasadnia schemat dawkowania raz na dobę.
AUC, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, cymetydyna, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, doksazosyna, eliminacja dwufazowa, hydroksylacja, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP 3A4, klirens, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Krka 50 mg/ml
Tramadol Krka charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (>90%) i bezwzględną około 70%, z efektem pierwszego przejścia wątrobowego do 30%. Po podaniu 100 mg w formie płynnej osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 309 ± 90 ng/ml po 1,2 h, a w formie stałej 280 ± 49 ng/ml po 2 h. Lek wykazuje wysokie powinowactwo tkankowe (Vd, β = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Metabolizm obejmuje N- i O-demetylację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, z aktywnym metabolitem O-desmetylotramadolem, którego okres półtrwania wynosi 7,9 h (zakres 5,4–9,6 h). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (90% dawki), a okres półtrwania tramadolu to około 6 h, niezależnie od drogi podania. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stężenia terapeutyczne w osoczu wynoszą 100-300 ng/ml, zapewniając skuteczne działanie przeciwbólowe.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bezwzględna, chlorowodorek tramadolu, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, marskość wątroby, N-demetylacja, O-demetylacja, O-desmetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxazosin Aurovitas 2 mg
Doksazosyna, dostępna w formie doksazosyny mezylanu (2,42 mg odpowiada 2 mg czystej substancji), charakteryzuje się biodostępnością około 63% po podaniu doustnym oraz osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2 godzinach. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%), co może wpływać na interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami o podobnym powinowactwie. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów cytochromu P450, przede wszystkim CYP3A4, a także CYP2D6 i CYP2C9. Główne szlaki metaboliczne to O-demetylacja i hydroksylacja, prowadzące do powstania aktywnego metabolitu 6-hydroksydoksazosyny (około 5% dawki). Okres półtrwania leku wynosi 16-30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (63-65% dawki), a mniej niż 5% wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej.
6-hydroksydoksazosyna, antagonista receptorowy, AUC, biodostępność, Cmax, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, doksazosyna, doksazosyna mezylanu, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, hydroksylacja, klirens, metabolizm leku, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, postać niezmieniona leku, receptor alfa-adrenergiczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Foramed 12 mcg/dawkę inh.
Formoterol, zawarty w preparacie Foramed w postaci fumaranu dwuwodnego, stosowany jest w dawkach terapeutycznych 12-24 µg dwa razy na dobę. Charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu wziewnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym już po 5 minutach (266 pmol/l po dawce 120 µg u zdrowych ochotników). U pacjentów z POChP po 12 tygodniach stosowania dawek 12 lub 24 µg dwukrotnie na dobę, stężenia formoterolu w osoczu wynosiły 11,5-25,7 pmol/l oraz 23,3-50,3 pmol/l, mierzone w różnych odstępach czasowych. Formoterol wykazuje umiarkowaną kumulację przy długotrwałym stosowaniu, z wydalaniem niezmienionego leku w moczu wzrastającym od 19% do 73% w zależności od populacji (astma vs POChP). Lek wiąże się z białkami osocza w 61-64%, głównie z albuminami (34%), bez ryzyka wysycenia miejsc wiązania w dawkach terapeutycznych.
astma, biotransformacja, cytochrom P450, deformylacja, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, Foramed, formoterol, fumaran dwuwodny, fumaran formoterolu, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2D6, izoenzym UGT1A1, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, O-demetylacja, okres półtrwania, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sprzęganie z siarczanem, stężenie leku w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kwiatostan lipy – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy DexaCaps zawiera wyciąg suchy z kwiatostanu lipy (Tilia spp.) w dawce 167 mg na kapsułkę (DER 2,5-3:1, nośnik maltodekstryna do 30%, rozpuszczalnik etanol 70% V/V), dekstrometorfanu bromowodorek 20 mg oraz wyciąg suchy z liścia melisy 50 mg. Szczegółowe badania farmakokinetyczne dotyczące kwiatostanu lipy nie zostały przeprowadzone, dlatego profil farmakokinetyczny produktu opiera się głównie na danych dotyczących dekstrometorfanu. Dekstrometorfan charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (94-97%), szybkim początkiem działania (10-30 minut), czasem działania 6-8 godzin oraz okresem półtrwania 5-8 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2D6, który wykazuje polimorfizm genetyczny wpływający na indywidualne różnice w metabolizmie i skuteczności terapeutycznej. Wydalanie odbywa się głównie z moczem w postaci metabolitów, w tym dekstrorfanu – głównego aktywnego metabolitu o działaniu przeciwkaszlowym.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, CYP2D6, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, DER, DexaCaps, etanol 70%, interakcja farmakokinetyczna, kwiatostan lipy, maltodekstryna, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, O-demetylacja, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny CYP2D6, profil farmakokinetyczny, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia vulgaris, wchłanianie, wyciąg suchy z kwiatostanu lipy, wyciąg suchy z liścia melisy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Poltram Combo Forte 75 mg + 650 mg
Poltram Combo Forte, zawierający 75 mg tramadolu chlorowodorku i 650 mg paracetamolu, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny wynikający z obecności dwóch substancji czynnych o odmiennych właściwościach. Tramadol, podawany w formie mieszaniny racemicznej, charakteryzuje się szybkim i prawie całkowitym wchłanianiem (biodostępność jednorazowa 75%, wzrastająca do 90% przy długotrwałym stosowaniu), z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 1,8 h (64,3/55,5 ng/ml dla izomerów +/-). Jego okres półtrwania wynosi około 5 h, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6 (O-demetylacja do aktywnego metabolitu M1) oraz CYP3A (N-demetylacja do metabolitu M2). Metabolit M1, o okresie półtrwania 7 h, wykazuje silniejsze działanie przeciwbólowe niż związek macierzysty. Paracetamol jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany głównie w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie około 4,2 µg/ml po 0,9 h, z okresem półtrwania 2-3 h. Zarówno tramadol, jak i paracetamol wiążą się z białkami osocza w około 20%, a ich dystrybucja obejmuje większość tkanek (Vd tramadolu 203 ± 40 l, paracetamolu około 0,9 l/kg).
biodostępność, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, eliminacja tramadolu, inhibitory izoenzymów, koniugacja z cysteiną, kwas merkapturowy, marskość wątroby, metabolit hepatotoksyczny, metabolit M1, metabolizm tramadolu, mieszanina racemiczna, N-acetylo-p-benzochinoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, pochodne glukuronowe i siarczanowe, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z siarczanami, stężenie w surowicy, tramadolu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zredukowany glutation - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tachyben 50 mg
Urapidyl, podawany dożylnie w dawkach 25 mg i 50 mg (Tachyben), wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny z fazą dystrybucji trwającą około 35 minut oraz okresem półtrwania w osoczu wynoszącym średnio 2,7 godziny (zakres 1,8-3,9 godz.). Objętość dystrybucji wynosi 0,8 l/kg (0,6-1,2 l/kg), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, a wiązanie z białkami osocza osiąga 80%. Lek przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, co ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w kontekście stosowania u kobiet ciężarnych. Metabolizm urapidylu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstaje nieaktywny p-hydroksy-urapidyl oraz aktywny, choć w niewielkich ilościach, metabolit powstały w wyniku O-demetylacji.
bariera krew-mózg, działanie hipotensyjne, działanie ośrodkowe, faza dystrybucji, faza eliminacji, hydroksylowa pochodna, klirens, łożysko, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, p-hydroksy-urapidyl, podanie dożylne, Tachyben, urapidyl, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kornam 5 mg
Terazosyna, substancja czynna leku Kornam, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90%) oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu pierwszej godziny. Spożycie pokarmu wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o około 1 godzinę i obniża jego wartość, nie wpływając jednak na AUC ani na odpowiedź kliniczną. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 3 godzinach od podania i utrzymuje przez 24 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Terazosyna wykazuje pozorną objętość dystrybucji 17,7–30 l oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (90-94%), co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych.
AUC, biodostępność leku, biotransformacja, farmakokinetyka terazosyny, hydroliza, klirens nerkowy, metabolizm leku, N-dealkilacja, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, obniżenie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania leku, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w surowicy, terazosyna, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azycyna 250 mg
Azytromycyna, antybiotyk makrolidowy, charakteryzuje się unikalnym profilem farmakokinetycznym, który umożliwia stosowanie krótkich schematów terapeutycznych przy zachowaniu wysokiej skuteczności klinicznej. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 37%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 500 mg osiąga około 0,4 μg/ml po 2-3 godzinach. Lek wykazuje intensywną dystrybucję do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co jest kluczowe dla skuteczności w zakażeniach tkanek miękkich i narządów. Azytromycyna wiąże się z białkami osocza w zależności od stężenia (12% przy 0,5 μg/ml i 52% przy 0,05 μg/ml), a jej objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 31,1 l/kg. Lek kumuluje się w fagocytach, co sprzyja utrzymaniu aktywności przeciwbakteryjnej w ogniskach zapalnych. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co pozwala na krótkie schematy dawkowania. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć, z udziałem licznych metabolitów, które nie wykazują aktywności przeciwdrobnoustrojowej.
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, antybiotyk makrolidowy, biodostępność azytromycyny, biotransformacja, fagocytoza, fagocyty, hydroksylacja pierścienia, klirens wątrobowy, koniugat, metabolit azytromycyny, N-demetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości dystrybucyjne, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tussi Drill 5 mg/5 ml
Produkt leczniczy Tussi Drill w formie syropu zawiera dekstrometorfanu bromowodorek w stężeniu 5 mg/5 ml. Po podaniu doustnym substancja czynna wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godziny po aplikacji. Dekstrometorfan podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie poprzez O-demetylację katalizowaną przez enzym CYP2D6 z rodziny cytochromu P450. Metabolizm ten jest genetycznie uwarunkowany, co prowadzi do zróżnicowania fenotypów metabolizmu i wpływa na farmakokinetykę oraz efektywność terapeutyczną leku u poszczególnych pacjentów.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinian, 3-metoksymorfinian, biodostępność substancji, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, eliminacja substancji, enzym CYP2D6, metabolity morfinanowe, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, stężenie w osoczu, Tussi Drill, wolny metabolizm - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kamiren 4 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Kamiren, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym na poziomie około 65%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2 godzinach (Tmax). Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (98,3%), co wpływa na jego dystrybucję i czas działania. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 (główny szlak), CYP2D6 oraz CYP2C9, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania leku wynosi około 22 godziny, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę.
AUC, biodostępność doksazosyny, biotransformacja, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, dawkowanie dobowe, doksazosyna mezylan, dystrybucja leku, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, podanie doustne, stężenie osoczowe, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Formoterol – Właściwości farmakokinetyczne
Formoterol, selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu wziewnym, z Tmax wynoszącym 5-15 minut w zależności od typu inhalatora (aerozol: ok. 15 min, inhalator proszkowy: ok. 10 min). Depozycja leku w płucach waha się od 28% do 49% dawki nominalnej, a biodostępność ogólnoustrojowa wynosi około 61%. Po inhalacji dawki 120 μg u zdrowych ochotników maksymalne stężenie w osoczu osiąga 266 pmol/l w ciągu 5 minut. Formoterol wiąże się z białkami osocza w 61-64% (w tym 34% z albuminami), ma objętość dystrybucji około 4 l/kg oraz klirens ogólnoustrojowy około 1,4 l/min i nerkowy 150 ml/min. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu wziewnym wynosi 10-17 godzin, natomiast po podaniu doustnym 2-3 godziny. Wydalanie formoterolu w postaci niezmienionej z moczem po inhalacji stanowi 8-13% dawki.
aerozol inhalacyjny, astma oskrzelowa, biodostępność leku, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, depozycja płucna, dystrybucja leku, eliminacja leku, enancjomery, formoterol fumaran dwuwodny, glukuronizacja, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy CYP450, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, komora inhalacyjna, marskość wątroby, metabolizm leku, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, POChP, receptor β2-adrenergiczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klipal 300 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Klipal zawiera paracetamol (300 mg) oraz kodeinę fosforan półwodny (25 mg, odpowiadający 18,4 mg kodeiny), których farmakokinetyka po podaniu doustnym wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego. Paracetamol osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30-60 minut, wykazuje niewielkie wiązanie z białkami osocza i jest metabolizowany głównie w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (60-80%) oraz siarczanami (20-30%), z niewielkim udziałem cytochromu P450, co prowadzi do powstania toksycznego metabolitu N-acetylobenzoimino-chinonu, szczególnie w przypadku przedawkowania. Paracetamol jest eliminowany głównie przez nerki (90% dawki w ciągu 24 godzin), z okresem półtrwania około 2 godzin, a jego farmakokinetyka ulega zmianom w ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), gdzie eliminacja jest spowolniona.
cytochrom P450, dystrybucja kodeiny, dystrybucja paracetamolu, glutation zredukowany, klirens kreatyniny, kodeino-6-glukuronid, kodeiny fosforan półwodny, kwas glukuronowy, metabolizm kodeiny, metabolizm paracetamolu, metabolizm wątrobowy, N-acetylobenzoimino-chinon, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, okres półtrwania kodeiny, okres półtrwania paracetamolu, paracetamol, parametry farmakokinetyczne, reszty siarczanowe, wchłanianie kodeiny, wchłanianie paracetamolu, wydalanie kodeiny, wydalanie paracetamolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doreta 75 mg + 650 mg
Doreta to preparat zawierający tramadol chlorowodorek (75 mg, odpowiadający 65,88 mg tramadolu) oraz paracetamol (650 mg) w formie tabletek powlekanych. Farmakokinetyka obu składników różni się istotnie: tramadol, podawany w formie racemicznej, osiąga maksymalne stężenia w osoczu 64,3 ng/ml (+) i 55,5 ng/ml (-) po 1,8 godz., z okresem półtrwania odpowiednio 5,1 i 4,7 godz., natomiast paracetamol osiąga stężenie 4,2 µg/ml po 0,9 godz. i ma krótszy okres półtrwania około 2,5 godz. Obie substancje charakteryzują się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu doustnym (tramadol 75% przy pojedynczej dawce, wzrastającej do 90% przy wielokrotnym podaniu; paracetamol niemal całkowicie wchłania się w jelicie cienkim). Wchłanianie i parametry farmakokinetyczne nie ulegają istotnym zmianom pod wpływem jedzenia, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków.
chlorowodorek tramadolu, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dostosowanie dawkowania, działanie przeciwbólowe, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, marskość wątroby, metabolit M1, N-acetylobenzochinonoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry kinetyczne, postać racemiczna, powinowactwo do tkanek, przedawkowanie paracetamolu, przemiany metaboliczne, stężenie w osoczu, tramadol chlorowodorek, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, wydalanie w moczu, złożony produkt leczniczy, zredukowany glutation - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxis Turbuhaler 9 mcg/dawkę
Formoterol fumaranu dwuwodny, zawarty w leku Oxis Turbuhaler w dawce 9 µg substancji czynnej (12 µg dawki odmierzonej), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem wziewnym z dróg oddechowych, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 10 minut po inhalacji. Średnia depozycja leku w płucach wynosi 43% dawki dostarczonej (32% dawki odmierzonej), a całkowita biodostępność układowa to około 60% dawki dostarczonej. Formoterol wiąże się z białkami osocza w około 50%, a jego metabolizm odbywa się głównie przez glukuronizację i O-demetylację, przy czym enzym odpowiedzialny za O-demetylację pozostaje nieznany. Eliminacja leku następuje głównie przez metabolizm, z wydalaniem 8-13% dawki dostarczonej (6-10% dawki odmierzonej) w postaci niezmienionej z moczem. Końcowy okres półtrwania po podaniu wziewnym wynosi 17 godzin.
biodostępność układowa, dawka dostarczona, dawka odmierzona, depozycja płucna, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, farmakokinetyka formoterolu, formoterol fumaran dwuwodny, glukuronizacja, inhalator Turbuhaler, klirens osoczowy, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie wziewne, proszek do inhalacji, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zależność liniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beclocomb (100 mcg + 6 mcg)/dawkę
Produkt leczniczy Beclocomb zawiera beklometazonu dipropionian (kortykosteroid) oraz formoterol (długo działający β2-agonista). Farmakokinetyka obu składników została szczegółowo zbadana w różnych populacjach, w tym u zdrowych ochotników, pacjentów z astmą i POChP oraz u dzieci i młodzieży. Po podaniu wziewnym produktu złożonego, AUC i Cmax aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu były odpowiednio o 35% i 19% niższe niż po podaniu samego beklometazonu dipropionianu CFC, z szybszym wchłanianiem (0,5 h vs 2 h). Formoterol wykazywał podobne Cmax po podaniu złożonym i osobnym. Stosowanie spejsera AeroChamber Plus zwiększało depozycję płucną i dostarczanie obu substancji czynnych (o 41% i 45%), bez istotnego wzrostu ogólnoustrojowego narażenia. Depozycja płucna wynosiła około 31-34% dawki nominalnej w różnych grupach pacjentów. U młodzieży i dzieci stwierdzono brak biorównoważności w stosunku do podawanych osobno składników, z niższymi wartościami AUC i Cmax dla beklometazonu 17-monopropionianu, co może mieć nieznane znaczenie kliniczne przy przewlekłym stosowaniu.
badanie farmakokinetyczne, beklometazon 17-monopropionian, beklometazon dipropionian, biodostępność, ciężka marskość wątroby, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, depozycja płucna, długo działający β2-agonista, DPI, enancjomer, esteraza, formoterol, fumaran formoterolu, inhalator proszkowy, inhalator z dozownikiem, izoenzym cytochromu P450, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, MDI, narażenie ogólnoustrojowe, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, polarny metabolit, pole pod krzywą, prolek, receptor glikokortykosteroidowy, spejser AeroChamber Plus, stabilne POChP, wziewny kortykosteroid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoposid Ebewe 50 mg/2,5 ml
Etopozyd, dostępny w postaci koncentratu 20 mg/ml do infuzji, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką obejmującą liniowe właściwości w zakresie dawek terapeutycznych 100-600 mg/m² powierzchni ciała (pc). Po podaniu dożylnym model dwukompartmentowy opisuje farmakokinetykę leku, z okresem półtrwania fazy dystrybucji około 1,5 godziny oraz fazy eliminacji od 4 do 11 godzin. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18-29 litrów, a całkowity klirens mieści się w zakresie 33-48 ml/min (lub 16-36 ml/min/m² pc), pozostając niezależnym od dawki. Etopozyd wykazuje wysokie (97%) wiązanie z białkami osocza, zależne od stężenia albumin, a jego wolna frakcja koreluje ze stężeniem bilirubiny u pacjentów onkologicznych. Metabolizm obejmuje m.in. przerwanie pierścienia laktonowego, tworzenie glukuronidów, koniugatów siarkowych oraz O-demetylację przez CYP3A4. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (45% dawki w formie niezmienionej u dorosłych) oraz z kałem (44% dawki w ciągu 120 godzin). U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszenie klirensu i wzrost AUC, co wymaga modyfikacji dawkowania, natomiast niewydolność wątroby nie wpływa istotnie na klirens etopozydu.
aktywność SGPT, aminotransferaza alaninowa, białko osocza, biologiczny okres półtrwania, cisplatyna, eliminacja leku, izoenzym CYP450, klirens całkowity, klirens nerkowy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, koniugat siarkowy, kwas acetylosalicylowy, lek cytotoksyczny, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania dystrybucji, pierścień laktonowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, stężenie maksymalne w osoczu, wolna frakcja leku, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramal 100 mg/ml
Tramadol charakteryzuje się wysoką biodostępnością, wynoszącą 68 ± 13% po podaniu doustnym oraz niemal 100% po podaniu domięśniowym. Wchłanianie jest szybkie, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po 1 godzinie dla kropli doustnych, 1,5 godziny dla tabletek oraz 2,2 godziny dla kapsułek. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu Tramal Retard osiągają Cmax odpowiednio po około 4,8-4,9 godzinach, z wartościami 141 ± 40 ng/ml (100 mg) i 260 ± 62 ng/ml (200 mg). Tramadol wykazuje duże powinowactwo do tkanek (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6 do aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, który ma 2-4 razy silniejsze działanie farmakologiczne i okres półtrwania 7,9 godzin (zakres 5,4-9,6 h). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z około 90% dawki wydalanej w moczu. Okres półtrwania tramadolu w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin, z wydłużeniem do 13,3 ± 4,9 godzin u pacjentów z marskością wątroby oraz do 11 ± 3,2 godzin u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <5 ml/min).
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność tramadolu, biotransformacja, chlorowodorek, CYP2D6, CYP3A4, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka tramadolu, faza eliminacji, faza wchłaniania, glukuronidacja, klirens kreatyniny, krople doustne, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolit aktywny farmakologicznie, mleko kobiece, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, powinowactwo do tkanek, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza