Właściwości farmakokinetyczne
Oxis Turbuhaler 9 mcg/dawkę

Formoterol fumaranu dwuwodny, zawarty w leku Oxis Turbuhaler w dawce 9 µg substancji czynnej (12 µg dawki odmierzonej), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem wziewnym z dróg oddechowych, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 10 minut po inhalacji. Średnia depozycja leku w płucach wynosi 43% dawki dostarczonej (32% dawki odmierzonej), a całkowita biodostępność układowa to około 60% dawki dostarczonej. Formoterol wiąże się z białkami osocza w około 50%, a jego metabolizm odbywa się głównie przez glukuronizację i O-demetylację, przy czym enzym odpowiedzialny za O-demetylację pozostaje nieznany. Eliminacja leku następuje głównie przez metabolizm, z wydalaniem 8-13% dawki dostarczonej (6-10% dawki odmierzonej) w postaci niezmienionej z moczem. Końcowy okres półtrwania po podaniu wziewnym wynosi 17 godzin.

Właściwości farmakokinetyczne leku Oxis Turbuhaler 9 mikrogramów/dawkę

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych formoterolu fumaranu dwuwodnego zawartego w leku Oxis Turbuhaler. Lek ten występuje w postaci proszku do inhalacji, gdzie jedna dawka dostarczona zawiera 9 mikrogramów substancji czynnej (co odpowiada 12 mikrogramom w dawce odmierzonej).1

Wchłanianie

Formoterol podany drogą wziewną charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z dróg oddechowych. Maksymalne stężenie substancji czynnej w surowicy krwi pacjenta osiągane jest już po około 10 minutach od wykonania inhalacji, co świadczy o dużej szybkości absorpcji leku. W przeprowadzonych badaniach farmakokinetycznych z wykorzystaniem inhalatora Turbuhaler wykazano, że średnia depozycja formoterolu w płucach pacjenta wynosi 43% dawki dostarczonej, co odpowiada 32% dawki odmierzonej w inhalatorze. Całkowita biodostępność układowa formoterolu stanowi około 60% dawki dostarczonej.2

Dystrybucja i metabolizm

Po dostaniu się do krwiobiegu, formoterol wiąże się z białkami osocza w stopniu wynoszącym około 50%, co oznacza, że połowa leku krąży w formie związanej, a połowa w postaci wolnej. W organizmie substancja czynna podlega metabolizmowi głównie na drodze dwóch procesów: bezpośredniej glukuronizacji oraz O-demetylacji. Warto zaznaczyć, że enzym odpowiedzialny za proces O-demetylacji nie został dotychczas zidentyfikowany w badaniach.3

Wydalanie

Eliminacja formoterolu z organizmu odbywa się głównie poprzez metabolizm. Z całej dostarczonej dawki formoterolu podanego drogą wziewną, jedynie 8 do 13% wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Wartość ta odpowiada 6 do 10% dawki odmierzonej. Dla porównania, po podaniu dożylnym około 20% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Końcowy okres półtrwania formoterolu po podaniu wziewnym wynosi 17 godzin.4

W dokumentacji produktu nie określono dokładnych wartości dotyczących całkowitego klirensu osoczowego ani objętości dystrybucji formoterolu.5

Liniowość farmakokinetyki

Istotną cechą farmakokinetyki formoterolu jest obserwowana liniowa zależność pomiędzy podaną dawką a ekspozycją ogólnoustrojową. Oznacza to, że wraz ze zwiększaniem dawki leku, w sposób proporcjonalny rośnie stężenie substancji czynnej w organizmie, co ma znaczenie przy dobieraniu odpowiedniego dawkowania dla pacjenta.6

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy Około 10 minut
Średnia depozycja w płucach 43% dawki dostarczonej (32% dawki odmierzonej)
Całkowita biodostępność układowa Około 60% dawki dostarczonej
Stopień wiązania z białkami osocza Około 50%
Wydalanie z moczem w postaci niezmienionej 8-13% dawki dostarczonej (6-10% dawki odmierzonej)
Końcowy okres półtrwania po podaniu wziewnym 17 godzin
Zależność dawka-ekspozycja Liniowa
  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl