klasyfikacja Child-Pugh
Klasyfikacja Child-Pugh to skala stosowana do oceny stopnia zaawansowania marskości wątroby i prognozowania przeżycia pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby. Uwzględnia ona pięć parametrów klinicznych i laboratoryjnych: stężenie bilirubiny, albuminy, czas protrombinowy (lub INR), obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej.
System punktacji dzieli pacjentów na trzy grupy: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) i C (10-15 punktów). Klasa A oznacza wyrównaną marskość z dobrym rokowaniem, klasa B wskazuje na umiarkowane upośledzenie czynności wątroby, a klasa C świadczy o zaawansowanej chorobie z wysoką śmiertelnością.
Klasyfikacja Child-Pugh jest szeroko wykorzystywana w praktyce klinicznej do kwalifikacji pacjentów do zabiegów inwazyjnych, oceny ryzyka operacyjnego, dostosowania dawek leków metabolizowanych przez wątrobę oraz ustalania pilności przeszczepu wątroby. Pomimo wprowadzenia nowszych modeli (np. MELD), skala Child-Pugh pozostaje istotnym narzędziem w hepatologii ze względu na prostotę stosowania i dobrą wartość prognostyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg jest lekiem przeciwzakrzepowym o ściśle określonych przeciwwskazaniach, głównie ze względu na ryzyko krwawień. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na rywaroksaban lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (73,90 mg/tabletkę), oraz u osób z aktywnym krwawieniem klinicznie istotnym. Przeciwwskazania obejmują także stany zwiększające ryzyko krwawień, takie jak aktywne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy OUN, zabiegi neurochirurgiczne lub okulistyczne, przebyty niedawno krwotok wewnątrzczaszkowy, żylaki przełyku oraz poważne nieprawidłowości naczyniowe (wady żylno-tętnicze, tętniaki, zmiany w naczyniach wewnątrzrdzeniowych i śródmózgowych).
choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, choroba wieńcowa, czynne krwawienie, doustny lek przeciwzakrzepowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nowotwór złośliwy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, udar zatokowy, uraz ośrodkowego układu nerwowego, żylaki przełyku, żylno-tętnicza wada rozwojowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mantreda 10 mg
Rywaroksaban (lek Mantreda 10 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (177,2 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynne krwawienie o znaczeniu klinicznym oraz stany zwiększające ryzyko poważnych krwawień, takie jak aktywne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy mózgu lub kręgosłupa, zabiegi chirurgiczne w obszarach o bogatym unaczynieniu, krwotok wewnątrzczaszkowy, obecność żylaków przełyku, wady naczyniowe, tętniaki oraz poważne anomalie naczyń wewnątrzrdzeniowych lub śródmózgowych. Rywaroksaban nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi antykoagulantami (heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, pochodne heparyny, doustne leki przeciwzakrzepowe), z wyjątkiem okresów przejściowych zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych.
antykoagulant, apiksaban, czynne krwawienie, czynnik krzepnięcia, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, eteksylan dabigatranu, fondaparynuks, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, owrzodzenie, pochodna heparyny, przewód pokarmowy, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, żylaki przełyku, żylno-tętnicza wada rozwojowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Zentiva 25 mg
Leczenie sunitynibem powinno być prowadzone przez doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem wskazań klinicznych oraz indywidualnej tolerancji pacjenta. Standardowa dawka w terapii nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) wynosi 50 mg/dobę, podawana doustnie przez 4 tygodnie, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) zalecana dawka to 37,5 mg/dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dla GIST i MRCC zakres wynosi 25–75 mg/dobę, a dla pNET 25–50 mg/dobę. W razie działań niepożądanych możliwe są przerwy w terapii. Sunitynib jest metabolizowany przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych induktorów (np. ryfampicyna) lub inhibitorów (np. ketokonazol) tego enzymu, z odpowiednią korektą dawki i monitorowaniem tolerancji.
dawka dobowa, działanie hamujące, działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, modyfikacja dawki, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Subinit 12,5 mg
Leczenie sunitynibem (Subinit) wymaga doświadczenia w terapii przeciwnowotworowej, a dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych. W przypadku GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg raz na dobę, stosowana w cyklu 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2), co stanowi 6-tygodniowy cykl terapeutyczny. Dla pNET dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę, podawana ciągle bez przerw. Modyfikacje dawki są możliwe w zakresie 25-75 mg dla GIST i MRCC oraz 25-50 mg dla pNET, z krokami co 12,5 mg, w zależności od tolerancji i bezpieczeństwa terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wpływającymi na CYP3A4: silne induktory mogą wymagać zwiększenia dawki do maksymalnie 87,5 mg (GIST/MRCC) lub 62,5 mg (pNET), natomiast silne inhibitory mogą wymagać redukcji dawki do minimum 37,5 mg (GIST/MRCC) lub 25 mg (pNET), przy jednoczesnym ścisłym monitorowaniu pacjenta.
działanie niepożądane, ESRD, GIST, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xiltess 20 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xiltess 20 mg, jest doustnym inhibitorem czynnika Xa o szerokim zastosowaniu w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na rywaroksaban lub substancje pomocnicze, czynne krwawienia klinicznie istotne oraz stany zwiększające ryzyko poważnych krwawień, takie jak aktywne owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe z tendencją do krwawień, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, obecność żylaków przełyku, malformacje naczyniowe, tętniaki oraz poważne patologie naczyń ośrodkowego układu nerwowego. Ponadto, stosowanie rywaroksabanu jest przeciwwskazane u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko krwawień i toksyczność dla płodu i noworodka.
apiksaban, choroba wątroby, choroba wrzodowa, czynne krwawienie, czynnik krzepnięcia, dalteparyna, doustny antykoagulant, enoksaparyna, eteksylan dabigatranu, fondaparynuks, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, marskość wątroby, naczynia wewnątrzrdzeniowe, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, tabletka powlekana, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, wada żylno-tętnicza, warfaryna, wywiad alergologiczny, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod SUN 0,5 mg
Fingolimod SUN (0,5 mg kapsułki twarde) jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami odporności, w tym z zespołem niedoboru odporności, zwiększonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, ciężkimi aktywnymi zakażeniami (np. zapalenie wątroby, gruźlica) oraz aktywnymi nowotworami złośliwymi. Nie powinien być stosowany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji wątroby i nieprawidłowy metabolizm leku. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów kardiologicznych z niedawnym (w ciągu 6 miesięcy) zawałem mięśnia sercowego, niestabilną dławicą piersiową, udarem mózgu lub TIA, zaostrzeniem niewydolności serca (klasy III/IV wg NYHA), ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub III oraz zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (blok Mobitz II, blok III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego) bez rozrusznika serca. Przeciwwskazaniem jest także wyjściowy odstęp QTc ≥ 500 msec.
beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QTc, przemijający atak niedokrwienny, rozrusznik serca, ryzyko teratogenne, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fingolimod Pharmaselect 0,5 mg
Fingolimod Pharmaselect jest lekiem stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego, wymagającym ścisłego nadzoru specjalistycznego. Zalecana dawka u dorosłych to 0,5 mg fingolimodu raz na dobę, niezależnie od posiłku. U pacjentów pediatrycznych powyżej 10 lat dawkowanie zależy od masy ciała: dzieci >40 kg otrzymują 0,5 mg/dobę, natomiast dzieci ≤40 kg wymagają indywidualnego dostosowania dawki. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci 10-12 lat są ograniczone, a u dzieci poniżej 10 lat brak jest danych. W przypadku przerwy w terapii konieczne jest monitorowanie pacjenta przy ponownym wdrożeniu leku, jeśli przerwa przekracza określone limity czasowe (np. 1 dzień w pierwszych 2 tygodniach terapii, ponad 7 dni w tygodniach 3-4, ponad 2 tygodnie po pierwszym miesiącu).
biodostępność leku, dawkowanie fingolimodu, działanie niepożądane, farmakokinetyka fingolimodu, fingolimod, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, lekarz specjalista, masa ciała, monitorowanie pacjenta, pacjent pediatryczny, podawanie doustne, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, stwardnienie rozsiane, terapia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RIXACAM 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku RIXACAM, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w okresie okołooperacyjnym zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (92-95%), głównie albuminą, oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (aktywne wydzielanie kanalikowe) jak i z kałem, z klirensem około 10 l/h i okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych oraz 11-13 godzin u osób starszych. Stężenia terapeutyczne po dawce 10 mg/dobę wahają się od 101 μg/l (Cmax) do 14 μg/l (Cmin). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami ani grupami etnicznymi.
aPTT, AUC, biodostępność doustna, czas protrombinowy, czynnik Xa, glikoproteina p, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rywaroksaban, stężenie maksymalne w osoczu, test HepTest, Vss, wydzielanie kanalikowe, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paracetamol Accord 10 mg/ml
Fingolimod SUN jest lekiem stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego, dostępnym w kapsułkach twardych o dawce 0,5 mg fingolimodu (chlorowodorku). U dorosłych zalecana dawka to 0,5 mg raz na dobę, podawana doustnie, niezależnie od posiłków. U pacjentów pediatrycznych powyżej 10 roku życia dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: ≤40 kg – 0,25 mg raz na dobę (wymagane inne preparaty o niższej dawce), >40 kg – 0,5 mg raz na dobę. W przypadku zmiany dawki u dzieci powyżej 40 kg konieczne jest powtórne monitorowanie po pierwszej dawce. U pacjentów w wieku ≥65 lat zaleca się ostrożność ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (od łagodnych do ciężkich), natomiast u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby wymagana jest ostrożność przy rozpoczynaniu terapii. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) jest przeciwwskazane.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivahib 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (25 mg/tabletka), a także u osób z aktywnym krwawieniem klinicznie istotnym oraz u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawień, w tym z aktywnymi lub niedawno przebytymi owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi o wysokim ryzyku krwawienia, niedawnymi urazami mózgu lub kręgosłupa, zabiegami chirurgicznymi w obrębie mózgu, kręgosłupa lub okulistyki, krwotokiem wewnątrzczaszkowym, żylakami przełyku, tętniakami naczyniowymi oraz poważnymi nieprawidłowościami naczyń wewnątrzrdzeniowych lub śródmózgowych. Przeciwwskazane jest także łączenie rywaroksabanu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty), z wyjątkiem specyficznych sytuacji klinicznych, takich jak zmiana terapii lub podtrzymanie drożności cewników naczyniowych.
apiksaban, choroba tętnic obwodowych, choroba tętnic wieńcowych, czynne krwawienie, doustny lek przeciwzakrzepowy, eteksylan dabigatranu, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nefropatia, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, nowotwór złośliwy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, P-glikoproteina, pochodna heparyny, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, trombocytopenia, udar krwotoczny, udar mózgu, udar zatokowy, uraz mózgu, warfaryna, zabieg chirurgiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Quator 2,5 mg
Lek Quator zawiera tadalafil i jest dostępny w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. W leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn zaleca się dawkę początkową 10 mg przyjmowaną co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, maksymalnie raz na dobę, niezależnie od posiłków. W przypadku nieskuteczności dawkę można zwiększyć do 20 mg. Dla pacjentów z częstą aktywnością seksualną (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się stosowanie dawki 5 mg raz na dobę. W terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) oraz w przypadku współistnienia BPH i zaburzeń erekcji zalecana dawka wynosi 5 mg raz na dobę. W leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego stosuje się dawkę 40 mg (2 × 20 mg) raz na dobę. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek maksymalna dawka doraźna wynosi 10 mg, a schemat raz na dobę nie jest zalecany. U osób z zaburzeniami czynności wątroby (klasy C Child-Pugh) stosowanie tadalafilu wymaga ostrożności i dokładnej oceny korzyści do ryzyka, a w przypadku ciężkiej marskości wątroby lek jest przeciwwskazany.
aktywność seksualna, BPH, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca, klasyfikacja Child-Pugh, łagodny rozrost gruczołu krokowego, marskość wątroby, substancja czynna, tabletka powlekana, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, wywiad medyczny, zaburzenia erekcji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wątrobowo-płucny – Objawy
Zespół wątrobowo-płucny (ZWP) jest poważnym powikłaniem zaawansowanej choroby wątroby, najczęściej marskości, charakteryzującym się rozszerzeniem naczyń wewnątrzpłucnych i zaburzeniami wymiany gazowej prowadzącymi do hipoksemii. Objawy kliniczne obejmują duszność (95% pacjentów), platypneę i ortodeoksję, a w zaawansowanych stadiach sinicę, palce pałeczkowate oraz pajączki naczyniowe. Ciśnienie parcjalne tlenu (PaO2) w łagodnym ZWP wynosi około 80 mm Hg z gradientem pęcherzykowo-tętniczym (A-aO2) ≥ 15 mm Hg, natomiast w ciężkich przypadkach spada poniżej 50 mm Hg. Choroba ma charakter postępujący, z rocznym spadkiem PaO2 o około 3,7 mm Hg, zmniejszeniem DLCO o 3,3% i skróceniem dystansu w teście 6-minutowego marszu o 26 m. Rokowanie jest niekorzystne – średni czas przeżycia bez przeszczepu wynosi około 10,5 miesiąca, a śmiertelność jest dwukrotnie wyższa niż u pacjentów z marskością bez ZWP.
choroba współistniejąca, ciśnienie parcjalne tlenu, desaturacja tlenu, duszność, echokardiografia kontrastowa, gazometria krwi tętniczej, gradient pęcherzykowo-tętniczy, hipoksemia, klasyfikacja Child-Pugh, marskość wątroby, nadciśnienie płucne wrotne, nadciśnienie wrotne, ortodeoksja, pajączki naczyniowe, palce pałeczkowate, platypnea, przeszczep wątroby, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przezszyjne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe, rozszerzenie naczyń wewnątrzpłucnych, saturacja tlenem, scyntygrafia perfuzyjna płuc, sinica, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie hemoglobiny, test 6-minutowego marszu, tlenoterapia, zaawansowana choroba wątroby, zespół wątrobowo-płucny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan Aurovitas 80 mg
Leczenie telmisartanem wymaga dokładnej oceny pacjenta i wykluczenia przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na telmisartan lub substancje pomocnicze, drugi i trzeci trymestr ciąży, zaburzenia odpływu żółci (np. cholestaza, niedrożność dróg żółciowych), ciężka niewydolność wątroby (stadium C wg Child-Pugh) oraz jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Telmisartan jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z żółcią, co powoduje ryzyko kumulacji i działań niepożądanych w przypadku zaburzeń wątroby i dróg żółciowych. Stosowanie w ciąży od drugiego trymestru może prowadzić do poważnych uszkodzeń płodu, w tym zmniejszonego ukrwienia nerek, opóźnienia kostnienia czaszki oraz zgonu płodu lub noworodka.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, cholestaza, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, hiperkaliemia, incydent sercowo-naczyniowy, kamień żółciowy, klasyfikacja Child-Pugh, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, pierwotna żółciowa marskość wątroby, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, telmisartan, trymestr ciąży, uszkodzenie płodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie odpływu żółci, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Właściwości farmakokinetyczne
Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer, charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną m.in. od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Lek jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużonym do 10 godzin przy jednoczesnym spożyciu pokarmu), z całkowitą dostępnością biologiczną wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się z białkami osocza w około 96%, głównie z albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolizm odbywa się głównie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych głównie z moczem. Okres półtrwania leku wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym i doustnym wynosi odpowiednio średnio 36 l/h i 101 l/h (zakres 33-261 l/h). U pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6 obserwuje się zwiększone stężenia duloksetyny, jednak brak jest szczegółowych badań w tej grupie.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, choroba wątroby, cytochrom P450, dostępność biologiczna, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja leku, enzym CYP2D6, farmakokinetyka leku, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania leku, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod Solinea 0,5 mg, zawierający chlorowodorek fingolimodu, jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru immunologicznego, aktywnymi zakażeniami (w tym przewlekłym zapaleniem wątroby i gruźlicą), aktywnymi nowotworami oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Ze względu na immunosupresyjne działanie leku, stosowanie u pacjentów z osłabioną odpornością, w tym po immunosupresji, zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych. Ponadto, fingolimod jest przeciwwskazany u pacjentów z poważnymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkie arytmie wymagające leków klasy Ia lub III, blok AV II/III stopnia oraz wydłużony odstęp QT ≥ 500 ms, ze względu na ryzyko bradykardii i zaburzeń przewodzenia.
aktywne zakażenie, arytmia, arytmia serca, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, defekt immunologiczny, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, gruźlica, hepatotoksyczność, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QT, przemijające niedokrwienie mózgu, przewlekła niewydolność serca, przewlekłe zakażenie, reakcja nadwrażliwości, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Accord 300 mg
Darunavir Accord jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, glikol propylenowy oraz barwnik żółcieni pomarańczowej FCF (E110). Nie należy stosować leku u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie Darunaviru Accord z silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyna) oraz preparatami zawierającymi ziele dziurawca, które obniżają stężenie darunawiru i mogą prowadzić do utraty skuteczności terapii oraz rozwoju oporności. Ponadto, nie należy łączyć darunawiru z lopinawirem/rytonawirem ze względu na niekorzystne interakcje farmakokinetyczne.
alfuzosyna, amiodaron, antagonista receptora P2Y12, antagonista receptorów opioidowych, arytmia komorowa, awanafil, chinidyna, ciężkie działanie niepożądane, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyzapryd, dapoksetyna, depresja oddechowa, dihydroergotamina, dławica piersiowa, domperydon, dronedaron, elbaswir z grazoprewirem, ergometryna, ergotamina, glikol propylenowy, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, iwabradyna, klasyfikacja Child-Pugh, kolchicyna, kwetiapina, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza jednowodna, lomitapid, lopinawir z rytonawirem, lowastatyna, lurazydon, metylergonowina, midazolam, migotanie przedsionków, miopatia i neuropatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niedociśnienie tętnicze, ostry zespół wieńcowy, pimozyd, pochodna alkaloidów sporyszu, priapizm, przedwczesny wytrysk, rabdomioliza, ranolazyna, sertindol, silny induktor CYP3A, syldenafil, symwastatyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, torsades de pointes, triazolam, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca, zaparcie wywołane opioidami, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Tourette’a, ziele dziurawca, żółcień pomarańczowa FCF, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Richter 500 mg
Lek Abiraterone Richter (octan abirateronu) stosowany jest w leczeniu przerzutowego hormonowrażliwego (mHSPC) oraz opornego na kastrację raka gruczołu krokowego (mCRPC). Standardowa dawka wynosi 1000 mg (2 tabletki po 500 mg) raz na dobę, podawana na pusty żołądek, co najmniej 2 godziny po posiłku i bez jedzenia przez co najmniej 1 godzinę po podaniu. Terapia zawsze łączona jest z prednizonem lub prednizolonem – 5 mg/dobę w mHSPC oraz 10 mg/dobę w mCRPC. U pacjentów niekastrowanych chirurgicznie konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. Monitorowanie obejmuje regularną ocenę aminotransferaz (co 2 tygodnie przez 3 miesiące, następnie co miesiąc), ciśnienia tętniczego, stężenia potasu (utrzymanie ≥ 4,0 mmol/l), objawów zastoinowej niewydolności serca oraz zastojów płynów, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii i wczesnego wykrywania działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności i zaburzeń elektrolitowych.
abirateron, AlAT, aminotransferazy, AspAT, ciężkie zaburzenia wątroby, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormon luteinizujący, klasyfikacja Child-Pugh, LHRH, mCRPC, mHSPC, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie, octan abirateronu, potas w surowicy, prednizolon, prednizon, rak hormonowrażliwy gruczołu krokowego, rak oporny na kastrację, skala Child-Pugh, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clarzole 2,5 mg
Letrozol w dawce 2,5 mg raz na dobę stanowi substancję czynną leku Clarzole, stosowanego w leczeniu zaawansowanego raka piersi, raka piersi z przerzutami, terapii uzupełniającej oraz neoadjuwantowej. Czas terapii zależy od wskazania klinicznego: w przypadku zaawansowanego raka piersi leczenie trwa do progresji choroby, w terapii uzupełniającej do 5 lat lub nawrotu, a w terapii neoadjuwantowej od 4 do 8 miesięcy. Możliwe jest również zastosowanie schematu sekwencyjnego (letrozol przez 2 lata, następnie tamoksyfen przez 3 lata). Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentek w podeszłym wieku oraz u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥10 ml/min) i wątroby (stopień A lub B wg Child-Pugh). U pacjentek z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) oraz z klirensem kreatyniny <10 ml/min brak jest wystarczających danych, co wymaga ostrożności i ścisłej kontroli. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży do 17 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Clarzole, ekspozycja ogólnoustrojowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie sekwencyjne, leczenie uzupełniające, letrozol, nawrót choroby nowotworowej, nietolerancja laktozy, progresja guza, rak piersi z przerzutami, tabletki powlekane, tamoksyfen, terapia neoadjuwantowa, terapia uzupełniająca, zaawansowany rak piersi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Somatuline Autogel 60 mg/dawkę
Lanreotyd, substancja czynna Somatuline AUTOGEL, wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, dawki oraz stanu klinicznego pacjenta. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, klirens 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Wydalanie z moczem i kałem jest minimalne (<5% i <0,5%). Po głębokim podskórnym podaniu w dawkach 60, 90 i 120 mg u zdrowych osób Cmax wynosi odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągane w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. Biodostępność bezwzględna mieści się w zakresie 69-78,4%. U pacjentów z akromegalią Cmax jest niższe (1,6-3,5 ng/ml), a czas do osiągnięcia Cmax wynosi 6-24 h. Stan stacjonarny osiągany jest po około 4 iniekcjach co 4 tygodnie, z Cmax w stanie stacjonarnym 3,8-7,7 ng/ml i Cmin 1,8-3,8 ng/ml, wykazując liniową kinetykę uwalniania.
akromegalia, AUC, biodostępność bezwzględna, całkowity klirens, dysfagia, faza stacjonarna, guzy GEP-NET, kinetyka pierwszego rzędu, kinetyka uwalniania, klasyfikacja Child-Pugh, końcowy okres półtrwania, lanreotyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, podanie podskórne, pozorny okres półtrwania, Somatuline Autogel, stan stacjonarny, szybkie uwalnianie, wskaźnik fluktuacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mibrex 10 mg
Rywaroksaban w postaci tabletek powlekanych Mibrex 10 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (72,365 mg/tabletkę), a także u osób z aktywnym krwawieniem o znaczeniu klinicznym. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują także stany zwiększonego ryzyka krwawienia, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe z ryzykiem krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, operacje okulistyczne, przebyte krwawienia wewnątrzczaszkowe oraz obecność naczyniowych malformacji i anomalii. Rywaroksaban nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi antykoagulantami, z wyjątkiem krótkotrwałej zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych heparyną niefrakcjonowaną. Przeciwwskazaniem jest również choroba wątroby z koagulopatią, zwłaszcza marskość wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh, oraz ciąża i laktacja ze względu na ryzyko dla płodu i noworodka.
adherencja terapeutyczna, antagonista witaminy K, apiksaban, choroba wątroby, czynnik krzepnięcia, dabigatran, doustny lek przeciwzakrzepowy, efekt przeciwzakrzepowy, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, krwawienie o znaczeniu klinicznym, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, marskość wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, P-glikoproteina, pochodne heparyny, posakonazol, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rytonawir, rywaroksaban, skaza krwotoczna, SSRI, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, uraz OUN, wada żylno-tętnicza, warfaryna, worykonazol, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Aurovitas 10 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybką i niemal całkowitą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) w 2-4 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością 80-100% dla dawki 10 mg niezależnie od przyjmowania z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie i zmniejszoną biodostępność. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem, z okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów stosujących 10 mg raz na dobę stężenia w osoczu wynoszą średnio 101 μg/l (2-4 h) i 14 μg/l (24 h). Zależność PK/PD wykazuje model Eₘₐₓ dla hamowania czynnika Xa oraz liniową zależność dla PT, z różnicami w nachyleniu krzywej zależnej od odczynnika PT.
aktywność czynnika Xa, aPTT, AUC, białko BCRP, biodostępność leku, biotransformacja, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka, HepTest, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, profilaktyka pierwotna ŻChZZ, rywaroksaban, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik żołądkowy, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xerdoxo 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność zależy od dawki i przyjmowania posiłku: dla dawek 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100%, dla dawki 20 mg na czczo około 66%, a przy dawce 20 mg z posiłkiem AUC wzrasta o 39%. Profil farmakokinetyczny jest prawie liniowy do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością (CV 30-40%). Wchłanianie jest zależne od miejsca uwalniania w przewodzie pokarmowym, z istotnym zmniejszeniem ekspozycji przy uwalnianiu dystalnie od żołądka. Rywaroksaban charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętością dystrybucji (Vss około 50 l u dorosłych, u dzieci zależną od masy ciała). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów, a eliminacja odbywa się w około 2/3 przez metabolizm i wydalanie nerkowe i kałowe, z klirensem około 10 l/h u dorosłych. Okres półtrwania wynosi 5-9 h u młodych dorosłych i wydłuża się do 11-13 h u osób starszych.
białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie czasu protrombinowego, wydzielanie nerkowe, zahamowanie czynnika Xa, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Posaconazole Teva 40 mg/ml
Posaconazole Teva w postaci zawiesiny doustnej (40 mg/ml) wymaga ścisłego przestrzegania specyficznych zaleceń dawkowania, które różnią się w zależności od wskazania klinicznego. W terapii opornych inwazyjnych zakażeń grzybiczych (IZG) stosuje się dawkę 200 mg (5 ml) cztery razy na dobę lub alternatywnie 400 mg (10 ml) dwa razy na dobę u pacjentów tolerujących posiłki, z podawaniem podczas lub bezpośrednio po posiłku. W kandydozie jamy ustnej i gardła dawka początkowa wynosi 200 mg (5 ml) raz na dobę, następnie 100 mg (2,5 ml) raz na dobę przez 13 dni, również podawana z posiłkiem. Profilaktycznie, w zapobieganiu inwazyjnym zakażeniom grzybiczym, zaleca się 200 mg (5 ml) trzy razy na dobę, dostosowując czas terapii do ustępowania neutropenii lub immunosupresji, szczególnie u pacjentów z AML lub MDS. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (w tym Child-Pugh C) zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia leku w osoczu.
farmakokinetyka, immunosupresja, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydoza jamy ustnej, klasyfikacja Child-Pugh, koncentrat do sporządzania roztworu, leczenie podtrzymujące, neutrofil, neutropenia, ostra białaczka szpikowa, pozakonazol, stężenie osoczowe leku, tabletka dojelitowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zawiesina doustna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bluefish 20 mg
Rywaroksaban (Rivaroxaban Bluefish) jest stosowany w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała, funkcji nerek i wątroby oraz wskazania klinicznego. W profilaktyce udaru u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci dawka jest ustalana na podstawie masy ciała: ≥50 kg – 20 mg/dobę, 30-50 kg – 15 mg/dobę, <30 kg – postać granulatu do zawiesiny. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) dawki są odpowiednio zmniejszane, a u pacjentów z klirensem <15 mL/min stosowanie jest przeciwwskazane. Rywaroksaban jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby z koagulopatią oraz marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa zakrzepica żył głębokich, pozajelitowe leczenie przeciwzakrzepowe, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zawiesina doustna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Pirfenidon wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla jego stosowania w terapii idiopatycznego włóknienia płuc. Podanie leku z pokarmem zmniejsza maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50% dla kapsułek i o 40% dla tabletek, przy jednoczesnym zachowaniu około 80-85% całkowitej ekspozycji (AUC) w porównaniu do podania na czczo. Tabletka 801 mg jest biorównoważna trzem kapsułkom po 267 mg podawanym na czczo, natomiast po posiłku spełnia kryteria biorównoważności względem AUC, choć 90% przedział ufności dla Cmax (108,26%-125,60%) nieznacznie przekracza standardowy limit. Pirfenidon wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (50-58%) i charakteryzuje się objętością dystrybucji około 70 l. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP1A2 (70-80% dawki), z udziałem innych izoenzymów CYP, a głównym metabolitem jest 5-karboksy-pirfenidon, wykazujący aktywność farmakologiczną przy stężeniach przekraczających maksymalne stężenia u pacjentów z IPF. Klirens pirfenidonu jest nisko wysycalny, a okres półtrwania wynosi około 2,4 godziny. Około 80% dawki jest wydalane z moczem, głównie w postaci metabolitu (ponad 95%), natomiast mniej niż 1% w formie niezmienionej.
5-karboksy-pirfenidon, białko osocza, CYP1A2, cytochrom P450, działanie niepożądane, idiopatyczne włóknienie płuc, inhibitor enzymu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, niewydolność wątroby, nudności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą, stan stacjonarny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xanirva 2,5 mg
Produkt leczniczy Xanirva zawierający rywaroksaban w dawce 2,5 mg stosowany jest dwukrotnie na dobę w leczeniu przeciwzakrzepowym u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), chorobą wieńcową (CAD) oraz chorobą tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW zaleca się jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, z możliwością dodania klopidogrelu (75 mg/dobę) lub tyklopidyny. Leczenie należy rozpocząć najwcześniej 24 godziny po przyjęciu do szpitala i stabilizacji zdarzenia, po przerwaniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. W przypadku PAD, po zabiegach rewaskularyzacji kończyny dolnej, terapię Xanirvą należy rozpocząć po osiągnięciu hemostazy. Czas trwania leczenia jest indywidualizowany, z regularną oceną bilansu ryzyka zakrzepowego i krwawień; wydłużenie terapii powyżej 12 miesięcy wymaga szczegółowej oceny, gdyż doświadczenie kliniczne sięga do 24 miesięcy.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, procedura naczyniowa, rewaskularyzacja, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zarixa 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg podawany dwa razy na dobę w formie kapsułek twardych Zarixa stanowi podstawę terapii przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową i obwodową (CAD/PAD). W OZW lek stosuje się łącznie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, często w skojarzeniu z klopidogrelem (75 mg/dobę) lub tyklopidyną, rozpoczynając terapię nie wcześniej niż 24 godziny po stabilizacji i planowanym odstawieniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. W CAD/PAD rywaroksaban podaje się z ASA 75-100 mg/dobę, a u pacjentów po rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy. Czas terapii ustala się indywidualnie, z uwzględnieniem ryzyka krwawień i zdarzeń niedokrwiennych, przy czym w OZW terapia może trwać do 12 miesięcy, a w CAD/PAD jest dostosowywana na podstawie oceny klinicznej. W przypadku pominięcia dawki nie zaleca się podwajania kolejnej dawki.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, schyłkowa niewydolność nerek, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Intas 10 mg
Rivaroksaban w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę jest wskazany w leczeniu pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), chorobą wieńcową (CAD) oraz chorobą tętnic obwodowych (PAD), stosowany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, a w przypadku OZW także z klopidogrelem lub tyklopidyną. Leczenie należy rozpocząć po stabilizacji zdarzenia OZW, nie wcześniej niż 24 godziny od przyjęcia do szpitala i po przerwaniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. Standardowy czas terapii wynosi 12 miesięcy, z możliwością indywidualnego wydłużenia do 24 miesięcy, przy regularnej ocenie ryzyka krwawień i zdarzeń niedokrwiennych. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej. Przy zmianie terapii z VKA na rywaroksaban i odwrotnie, konieczne jest monitorowanie INR z uwzględnieniem wpływu rywaroksabanu na jego wartości oraz zapewnienie ciągłej antykoagulacji.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, działanie przeciwzakrzepowe, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, rywaroksaban, tyklopidyna, zabieg rewaskularyzacji, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axaltra 20 mg
Rywaroksaban wykazuje szybkie i prawie całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny. Biodostępność dla dawek 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100%, natomiast dla dawki 20 mg na czczo jest niższa (66%), lecz przyjmowanie z posiłkiem zwiększa AUC o 39%, co uzasadnia zalecenie podawania dawek 15 mg i 20 mg z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg na czczo, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban jest silnie wiązany z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji (Vss) u dorosłych wynosi około 50 litrów, natomiast u dzieci szacowana jest na 113 litrów dla masy ciała 82,8 kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz niezależne od CYP szlaki, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych, a klirens całkowity to około 10 L/godzinę.
białko BCRP, białko osocza, biodostępność, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, eliminacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, P-glikoproteina, podanie dożylne, rywaroksaban, stężenie maksymalne w osoczu, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zakrzepica żył głębokich, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban OLIMP 10 mg
Rivaroxaban OLIMP w dawce 10 mg jest wskazany do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowej aloplastyce stawu biodrowego (5 tygodni) lub kolanowego (2 tygodnie), podawany doustnie raz na dobę, pierwszą dawkę w ciągu 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem prawidłowej hemostazy. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP stosuje się dwufazowy schemat: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Czas terapii dostosowuje się indywidualnie, minimum 3 miesiące przy czynnikach przejściowych, dłużej w przypadku idiopatycznych lub nawrotowych ZŻG/ZP. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia zalecana jest profilaktyka dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę w zależności od ryzyka nawrotu.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, antykoagulacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, rywaroksaban, tabletka powlekana, zabieg stawu biodrowego, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa