zabieg stawu biodrowego
Zabieg stawu biodrowego to procedura chirurgiczna mająca na celu leczenie różnych schorzeń tego stawu, w tym zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej, złamań szyjki kości udowej, martwicy aseptycznej głowy kości udowej czy powikłań wrodzonych wad rozwojowych. Najczęściej wykonywanymi zabiegami są: całkowita lub częściowa endoprotezoplastyka stawu biodrowego, artroskopia stawu biodrowego oraz osteotomia kości w obrębie stawu.
Endoprotezoplastyka stawu biodrowego polega na zastąpieniu uszkodzonych powierzchni stawowych implantami. W przypadku protezy całkowitej wymienia się zarówno panewkę stawu (część miedniczną), jak i głowę kości udowej, natomiast przy hemiartroplastyce wymieniana jest wyłącznie część udowa stawu. Zabieg może być przeprowadzany z różnych dostępów operacyjnych (przedniego, przednio-bocznego, bocznego lub tylnego), a wybór techniki zależy od indywidualnych czynników pacjenta oraz preferencji chirurga.
Artroskopia stawu biodrowego to małoinwazyjna procedura diagnostyczno-terapeutyczna, pozwalająca na wizualizację wnętrza stawu oraz leczenie takich patologii jak uszkodzenia obrąbka stawowego, konflikty udowo-panewkowe (tzw. impingement) czy usunięcie ciał wolnych. Natomiast osteotomia to zabieg polegający na przecięciu kości i zmianie jej ustawienia w celu poprawy biomechaniki stawu, najczęściej stosowany u młodszych pacjentów z dysplazją stawu biodrowego.
Rehabilitacja po zabiegach stawu biodrowego stanowi kluczowy element procesu terapeutycznego. W przypadku endoprotezoplastyki obejmuje ona wczesne uruchamianie pacjenta (już w pierwszej dobie po zabiegu), naukę chodu z odciążeniem operowanej kończyny oraz stopniowe zwiększanie zakresu ruchomości stawu. Czas pełnego powrotu do sprawności po zabiegach stawu biodrowego wynosi od kilku tygodni (po artroskopii) do kilku miesięcy (po endoprotezoplastyce).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban OLIMP 10 mg
Rivaroxaban OLIMP w dawce 10 mg jest wskazany do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowej aloplastyce stawu biodrowego (5 tygodni) lub kolanowego (2 tygodnie), podawany doustnie raz na dobę, pierwszą dawkę w ciągu 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem prawidłowej hemostazy. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP stosuje się dwufazowy schemat: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Czas terapii dostosowuje się indywidualnie, minimum 3 miesiące przy czynnikach przejściowych, dłużej w przypadku idiopatycznych lub nawrotowych ZŻG/ZP. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia zalecana jest profilaktyka dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę w zależności od ryzyka nawrotu.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, antykoagulacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, rywaroksaban, tabletka powlekana, zabieg stawu biodrowego, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa