Właściwości farmakokinetyczne lanreotydu

Lanreotyd, substancja czynna produktu leczniczego Somatuline AUTOGEL, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który zmienia się w zależności od drogi podania, dawki oraz stanu klinicznego pacjenta. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem różnych parametrów, populacji pacjentów oraz aspektów klinicznych.

Parametry podstawowe po podaniu dożylnym

Po dożylnym podaniu lanreotydu zdrowym ochotnikom obserwuje się ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową. Objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi 16,1 l. Całkowity klirens osiąga wartość 23,7 l/h, natomiast końcowy okres półtrwania wynosi 1,14 godziny. Średni czas pozostawania lanreotydu w organizmie to 0,68 godziny.¹

Wydalanie lanreotydu

Badania oceniające wydalanie wskazują, że mniej niż 5% lanreotydu wydalane jest z moczem, a mniej niż 0,5% w kale. Te wartości sugerują niewielkie wydalanie substancji czynnej z żółcią.²

Farmakokinetyka po podaniu podskórnym u zdrowych ochotników

Po głębokim podskórnym podaniu produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg zdrowym ochotnikom, stężenia lanreotydu w surowicy wzrastają do wartości maksymalnych (Cmax) wynoszących odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml. Wartości te osiągane są w pierwszym dniu po podaniu, odpowiednio po 8, 12 i 7 godzinach (wartości średnie). Następnie stężenia lanreotydu zmniejszają się powoli zgodnie z kinetyką pierwszego rzędu. Połowiczy okres końcowej eliminacji wynosi odpowiednio 23,3, 27,4 i 30,1 dni. Po 4 tygodniach od podania produktu średnie stężenia lanreotydu w surowicy wynoszą 0,9, 1,11 i 1,69 ng/ml. Bezwzględna biodostępność dla poszczególnych dawek to 73,4%, 69,0% i 78,4%.³

Farmakokinetyka u pacjentów z akromegalią

U pacjentów z akromegalią, po głębokim podskórnym podaniu produktu Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg, stężenia lanreotydu wzrastają, osiągając maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) wynoszące 1,6, 3,5 i 3,1 ng/ml. Wartości te osiągane są w pierwszym dniu po podaniu, odpowiednio po 6, 6 i 24 godzinach. Następnie stężenia lanreotydu zmniejszają się powoli według kinetyki pierwszego rzędu. Po 4 tygodniach od podania średnie stężenia lanreotydu w surowicy wynoszą odpowiednio 0,7, 1,0 i 1,4 ng/ml.⁴

Farmakokinetyka przy podawaniu wielokrotnym

Stan stacjonarny lanreotydu zostaje osiągnięty przeciętnie po podaniu 4 iniekcji w odstępach 4-tygodniowych. Przy wielokrotnym podawaniu dawki co 4 tygodnie, przeciętne wartości Cmax w stanie stacjonarnym wynoszą 3,8, 5,7 i 7,7 ng/ml dla dawek 60, 90 i 120 mg produktu Somatuline Autogel. Przeciętne wartości Cmin wynoszą odpowiednio 1,8, 2,5 i 3,8 ng/ml. Wskaźnik fluktuacji „peak trough” jest umiarkowany i mieści się w zakresie od 81 do 108%.⁵

U pacjentów z akromegalią obserwuje się liniową kinetykę uwalniania lanreotydu po głębokim podskórnym podaniu produktu Somatuline Autogel we wszystkich dawkach: 60, 90 i 120 mg.⁶

Farmakokinetyka u pacjentów z guzami GEP-NET

W populacyjnej analizie farmakokinetycznej obejmującej 290 pacjentów z guzami GEP-NET, którzy otrzymywali produkt leczniczy Somatuline Autogel w dawce 120 mg, obserwowano szybkie początkowe uwalnianie ze średnimi wartościami Cmax wynoszącymi 7,49 ± 7,58 ng/ml już w pierwszym dniu po wykonaniu pojedynczej iniekcji. Stężenia w fazie stacjonarnej osiągane były po wykonaniu 5 iniekcji produktu w odstępach 28-dniowych i utrzymywały się aż do końcowej oceny (maksymalnie przez 96 tygodni po pierwszej iniekcji). W stanie stacjonarnym średnie wartości Cmax wynosiły 13,9 ± 7,44 ng/ml, a średnie minimalne stężenia w surowicy (Cmin) osiągały wartość 6,56 ± 1,99 ng/ml. Średni pozorny okres półtrwania wynosił 49,8 ± 28,0 dni.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwuje się około 2-krotny spadek całkowitego klirensu lanreotydu w surowicy, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i zwiększenia wartości AUC (pole pod krzywą stężenie-czas).⁸

Analiza farmakokinetyczna populacji pacjentów z guzami GEP-NET, obejmująca 165 osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (odpowiednio 106 i 59) leczonych produktem Somatuline Autogel, nie wykazała wpływu tych zaburzeń na klirens lanreotydu. Należy zaznaczyć, że nie badano pacjentów z guzami GEP-NET z ciężką niewydolnością nerek.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U osób z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby obserwuje się redukcję klirensu lanreotydu o około 30%. U pacjentów z niewydolnością wątroby o wszystkich stopniach zaawansowania wzrasta objętość dystrybucji i średni czas obecności leku w organizmie.¹⁰

Nie prowadzono badań u pacjentów z guzami GEP-NET z niewydolnością wątroby według klasyfikacji Child-Pugh.¹¹

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku stwierdza się wydłużenie okresu półtrwania i średniego czasu obecności leku w organizmie w porównaniu do młodych, zdrowych osób.¹²

Populacyjna analiza farmakokinetyczna pacjentów z guzami GEP-NET, obejmująca 122 osoby w wieku 65–85 lat, nie wykazała wpływu wieku na klirens i objętość dystrybucji lanreotydu.¹³

Dostosowanie dawki w grupach specjalnych

U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, a także u osób w podeszłym wieku, nie jest konieczna zmiana dawki początkowej lanreotydu. Jest to uzasadnione faktem, że oczekiwane w tych populacjach stężenia lanreotydu w surowicy mieszczą się w zakresie bezpiecznie tolerowanym przez osoby zdrowe.¹⁴