etynyloestradiol

Etynyloestradiol to syntetyczna forma estrogenu, powszechnie stosowana w doustnych środkach antykoncepcyjnych oraz w hormonalnej terapii zastępczej. Związek ten charakteryzuje się znacznie większą aktywnością biologiczną w porównaniu do naturalnego estradiolu ze względu na obecność grupy etynylowej w pozycji 17α, co spowalnia jego metabolizm w wątrobie.

W preparatach antykoncepcyjnych etynyloestradiol występuje najczęściej w połączeniu z progestagenem, tworząc dwuskładnikowe tabletki hormonalne. Dawki etynyloestradiolu w nowoczesnych preparatach antykoncepcyjnych zostały znacząco zredukowane (do 15-35 μg) w porównaniu z pierwszymi tabletkami antykoncepcyjnymi, co zmniejszyło ryzyko działań niepożądanych przy zachowaniu skuteczności.

Stosowanie etynyloestradiolu wiąże się z potencjalnymi działaniami niepożądanymi, takimi jak zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zawału mięśnia sercowego i udaru niedokrwiennego mózgu, szczególnie u kobiet palących i po 35 roku życia. Związek ten może również wpływać na parametry metaboliczne, w tym na profil lipidowy i gospodarkę węglowodanową.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Hastina 21 0,02 mg + 3 mg

Produkt leczniczy Hastina 21 zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem lub bez, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir), które mogą powodować znaczące (>5× GGN) wzrosty aktywności aminotransferaz (AlAT). W takich przypadkach zaleca się zaprzestanie stosowania Hastina 21 na czas terapii przeciwwirusowej oraz przez 2 tygodnie po jej zakończeniu, zastępując ją metodami antykoncepcji niehormonalnej lub zawierającymi wyłącznie progestageny. Indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy bosentan może prowadzić do zwiększonego metabolizmu hormonów płciowych, skutkując krwawieniami śródcyklicznymi i obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej. W trakcie krótkoterminowego leczenia induktorami enzymów konieczne jest stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast w przypadku terapii długoterminowej rekomendowana jest zmiana na metody niehormonalne.
aminotransferazy, antagonista aldosteronu, cytochrom P450, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, etynyloestradiol, etynyloestradiol z drospirenonem, fibrynoliza, glekaprewir z pibrentaswirem, globulina wiążąca kortykosteroidy, hormon płciowy, indukcja enzymatyczna, induktory enzymów, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, krwawienie śródcykliczne, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwpadaczkowy, mineralokortykosteroid, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ombitaswir z parytaprewirem i rytonawirem, sofosbuwir z welpataswirem, steroidowy środek antykoncepcyjny, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Aurovitas 20 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15% przy dawce 10 mg tadalafilu, a 400 mg ketokonazolu czterokrotnie zwiększa AUC i o 22% Cmax przy dawce 20 mg) oraz ritonawir (200 mg dwa razy na dobę podwaja AUC przy dawce 20 mg), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil, co może nasilać działania niepożądane. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil istotnie nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu (2,5–20 mg) pod ścisłym nadzorem. Ponadto, współstosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4–8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego i ryzyka omdleń, dlatego nie zaleca się takiego połączenia.
alfuzosyna, azotan, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, przeciwwskazanie, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Banavin 20 mg

Wortioksetyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP2D6, a w mniejszym stopniu przez CYP3A4/5 i CYP2C9, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP2D6, takie jak bupropion (150 mg 2x/dobę przez 14 dni), zwiększają ekspozycję na wortioksetynę 2,3-krotnie (AUC), co może wymagać redukcji dawki. Inhibitory CYP3A4/5 i CYP2C9 (ketokonazol 400 mg/dobę, flukonazol 200 mg/dobę) powodują umiarkowany wzrost AUC wortioksetyny (od 1,3 do 1,5 razy), zwykle bez konieczności zmiany dawkowania. Induktory enzymów cytochromu P450, np. ryfampicyna (600 mg/dobę przez 10 dni), obniżają ekspozycję na lek o 72%, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z genetycznie obniżoną aktywnością CYP2D6, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 lub CYP2C9, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia wortioksetyny.
agregacja płytek krwi, bupropion, chinidyna, CYP2D6, dekstrometorfan, diazepam, doustny lek przeciwkrzepliwy, etynyloestradiol, fałszywie dodatni wynik testu, fenelzyna, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, karbamazepina, ketokonazol, kofeina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metadon, midazolam, moklobemid, neuroleptyk, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, opioid, paroksetyna, razagilina, ryfampicyna, selegilina, substrat cytochromu P450, technika chromatograficzna, tolbutamid, tramadol, tranylcypromina, tryptan, warfaryna, wortioksetyna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lamilept 100 mg

Lamotrygina, metabolizowana głównie przez enzymy UDP-glukuronylotransferaz (UGT), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hamowanie glukuronidacji przez walproinian niemal podwaja okres półtrwania lamotryginy, co wymaga dostosowania dawkowania. Induktory enzymów UGT i CYP450, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna oraz inhibitory proteaz (atazanawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir) znacząco przyspieszają metabolizm lamotryginy, obniżając jej stężenia (np. zmniejszenie AUC o 32% przy atazanawirze/rytonawirze, o 50% przy lopinawirze/rytonawirze) i wymagając korekty dawkowania. Doustne środki antykoncepcyjne zawierające 30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając AUC o 52% i Cmax o 39%, co również wymaga modyfikacji dawki. Wśród leków psychotropowych olanzapina (15 mg) obniża AUC i Cmax lamotryginy odpowiednio o 24% i 20%, natomiast aripiprazol zmniejsza te parametry o około 10%. Paracetamol (1 g cztery razy dziennie) redukuje AUC i Cmin lamotryginy o 20% i 25%. Warto podkreślić, że lamotrygina nie wykazuje klinicznie istotnej indukcji ani hamowania enzymów CYP450, a jej autoindukcja jest minimalna.
ataksja, atazanawir, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, depresja OUN, doustna antykoncepcja hormonalna, etynyloestradiol, farmakokinetyka lamotryginy, felbamat, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, glukuronid, glukuronidacja lamotryginy, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lopinawir, metabolit lamotryginy, metabolizm lamotryginy, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, pregabalina, prymidon, ryfampicyna, terapia skojarzona, topiramat, transporter kationów organicznych 2, UDP-glukuronylotransferaza, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zonisamid
Leksykon leków
Interakcje leku – Trileptal 600 mg

Okskarbazepina, zawarta w preparacie Trileptal, oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują zdolność do indukcji i inhibicji enzymów metabolizujących leki, co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Okskarbazepina i MHD są słabymi induktorami CYP3A4 i CYP3A5, co skutkuje obniżeniem stężeń leków metabolizowanych przez te enzymy, w tym immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, takrolimus), doustnych środków antykoncepcyjnych oraz innych leków przeciwpadaczkowych. Indukcja enzymatyczna rozwija się i zanika stopniowo w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia lub zakończenia terapii. Ponadto, okskarbazepina i MHD hamują CYP2C19, co może zwiększać stężenia leków takich jak fenytoina (do 40% przy dawkach Trileptalu >1200 mg/dobę), wymagając dostosowania dawki. Znaczące jest także obniżenie AUC etynyloestradiolu o 48-52% i lewonorgestrelu o 32-52%, co zmniejsza skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych i wymaga stosowania alternatywnych metod antykoncepcji.
CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, etynyloestradiol, farmakokinetyka, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lewonorgestrel, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, próg drgawkowy, silny induktor enzymatyczny, terapia skojarzona, Trileptal, UDP-glukuronylotransferaza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vibin 3 mg + 0,03 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Vibin, zawierającego 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu w aktywnej tabletce, potwierdziły przewidywalny profil farmakologiczny obu substancji czynnych, bez niespodziewanych efektów wykraczających poza znany mechanizm działania. Analizy toksyczności reprodukcyjnej wykazały specyficzne dla gatunku różnice w wpływie na zarodki i płody, co wskazuje na odmienne metabolizmy i wrażliwość zwierząt laboratoryjnych. Szczególnie istotne było stwierdzenie, że wpływ na różnicowanie płciowe płodów u szczurów pojawiał się jedynie przy dawkach przekraczających te stosowane terapeutycznie u ludzi, a efekt ten nie został potwierdzony w badaniach na małpach, podkreślając znaczące różnice gatunkowe w odpowiedzi na składniki leku.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, drospirenon, działanie farmakologiczne, efekt toksyczny, etynyloestradiol, mechanizm działania, metabolizm, profil bezpieczeństwa, różnicowanie płciowe płodu, specyficzność gatunkowa, tabletka aktywna, tabletka placebo, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, zarodek i płód, złożony doustny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Stada 75 mg

Pregabalina charakteryzuje się farmakokinetyką, w której kluczową rolę odgrywa wydalanie głównie w postaci niezmienionej z moczem, przy minimalnym metabolizmie (<2% dawki) i braku wiązania z białkami osocza, co znacząco ogranicza potencjał interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne i farmakokinetyka populacyjna potwierdzają brak istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna, a także fenobarbital, tiagabina i topiramat. Ponadto doustne leki przeciwcukrzycowe, insulina, diuretyki oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające noretysteron i/lub etynyloestradiol nie wpływają na klirens pregabaliny ani jej farmakokinetykę, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w tych przypadkach.
benzodiazepina, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, efekt addytywny, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka populacyjna, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormonalny środek antykoncepcyjny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leku, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakokinetyczny, sedacja, tiagabina, topiramat, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dorin 0,03 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Dorin zawiera etynyloestradiol (0,03 mg) oraz dienogest (2 mg) w formie tabletek powlekanych, charakteryzujących się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi. Etynyloestradiol wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie z maksymalnym stężeniem około 67 pg/ml osiąganym w 1,5-4 godziny po podaniu, z biodostępnością około 44% z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Wiąże się niespecyficznie z albuminami (98%) i zwiększa stężenie SHBG. Jego objętość dystrybucji wynosi 2,8-8,6 l/kg, a metabolizm odbywa się głównie przez aromatyczną hydroksylację. Okres półtrwania jest dwufazowy: około 1 godziny i 10-20 godzin, a klirens mieści się w zakresie 2,3-7 ml/min/kg. Eliminacja metabolitów następuje z moczem i żółcią w stosunku 4:6, a stan stacjonarny osiągany jest w drugiej połowie cyklu leczenia z około dwukrotną kumulacją stężenia w surowicy.
aromatyczna hydroksylacja, dienogest, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronian, klirens całkowity, klirens etynyloestradiolu, metabolit hydroksylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, SHBG, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Syndi-35 2 mg + 0,035 mg

Lek Syndi-35, zawierający 2 mg octanu cyproteronu oraz 0,035 mg etynyloestradiolu w formie tabletek drażowanych, jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć ciążę oraz poinformować pacjentkę o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji. W przypadku potwierdzenia lub podejrzenia ciąży podczas stosowania leku, terapia powinna zostać natychmiast przerwana ze względu na ryzyko poważnych konsekwencji dla płodu. Regularne monitorowanie stanu pacjentki pod kątem zajścia w ciążę jest niezbędne w trakcie leczenia. Substancje czynne leku przenikają do mleka matki, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania Syndi-35 podczas laktacji. Octan cyproteronu przenika do mleka w ilości około 0,2% dawki przyjętej przez matkę, co odpowiada około 1 μg/kg masy ciała noworodka, natomiast etynyloestradiol w ustabilizowanej laktacji przenika w ilości około 0,02% dobowej dawki. Ekspozycja noworodka na te substancje może wywołać niepożądane skutki farmakologiczne, dlatego w przypadku konieczności leczenia po porodzie zaleca się zaprzestanie karmienia piersią lub zastosowanie alternatywnej terapii. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentką mechanizmy przenikania substancji do mleka oraz konsekwencje ich stosowania w kontekście płodności, ciąży i laktacji.
antykoncepcja, diagnostyka, ekspozycja noworodka, etynyloestradiol, farmakokinetyka substancji czynnych, karmienie piersią, konsekwencja zdrowotna, laktacja, octan cyproteronu, płodność, substancja czynna, Syndi-35, tabletka drażowana, terapia lekiem, wiek rozrodczy, włączenie leku
Leksykon substancji czynnych
Tamoksyfen – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Tamoksyfen jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży ze względu na potencjalne ryzyko powikłań takich jak poronienia samoistne, wady wrodzone oraz obumarcie płodu, choć bezpośredni związek przyczynowy nie został jednoznacznie potwierdzony. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak obserwacje dotyczące wpływu tamoksyfenu na rozwój układu rozrodczego gryzoni wskazują na możliwe zmiany podobne do tych wywoływanych przez dietylostilbestrol (DES). Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji niehormonalnej (np. metody barierowe) podczas terapii oraz przez 2 miesiące po zakończeniu leczenia preparatem Nolvadex D lub przez 9 miesięcy po terapii preparatami Tamoxifen Sandoz i Tamoxifen-Ebewe. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykluczenie ciąży.
antykoncepcja niehormonalna, dietylostilbestrol, dysplazja gruczołów pochwy, działanie teratogenne, estradiol, etynyloestradiol, karmienie piersią, klomifen, kumulacja w mleku, leczenie onkologiczne, metabolit czynny, metody barierowe antykoncepcji, obumarcie płodu, poronienie samoistne, rak jasnokomórkowy szyjki macicy, rak piersi, tamoksyfen, wady wrodzone płodu, wiek rozrodczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Crestor 5 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Crestor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami transporterów OATP1B1 i BCRP, np. cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC, przeciwwskazane jednoczesne stosowanie), lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (np. sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir – 7,4-krotne zwiększenie AUC) oraz inhibitorami proteaz HIV (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC). Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl, podwajają ekspozycję na rozuwastatynę i zwiększają ryzyko miopatii, co wymaga ograniczenia dawki rozuwastatyny do 5 mg lub przeciwwskazania stosowania dawki 40 mg. Inne interakcje obejmują zmniejszenie stężenia rozuwastatyny przez leki zobojętniające (około 50% spadek stężenia przy jednoczesnym podaniu) oraz zwiększenie INR przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów witaminy K (np. warfaryny), co wymaga monitorowania INR i dostosowania dawki.
antagonista witaminy K, atazanawir, białko transportowe, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, norgestrel, pibrentaswir, pole pod krzywą, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna w osoczu, rytonawir, sofosbuwir, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu, woksylaprewir
Leksykon leków
Interakcje leku – Pragiola 100 mg

Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką, gdzie główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe w postaci niezmienionej (>98% dawki), a metabolizm jest minimalny (<2%). Nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza ani hamowania enzymów metabolizujących inne leki, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo potwierdziły brak klinicznie istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. W związku z tym nie jest konieczna modyfikacja dawkowania pregabaliny ani tych leków podczas terapii skojarzonej.
benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja OUN, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormonalny środek antykoncepcyjny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek działający na OUN, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leku, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, Pragiola, pregabalina, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon substancji czynnych
Lewonorgestrel – Wskazania do stosowania

Lewonorgestrel jest syntetycznym progestagenem szeroko stosowanym w antykoncepcji oraz terapii hormonalnej. W preparatach doustnych łączy się go z etynyloestradiolem w dawkach najczęściej 100-150 μg lewonorgestrelu i 20-30 μg etynyloestradiolu, stosowanych w celu zapobiegania ciąży. Dostępne są formy dwuskładnikowe (np. Rigevidon, Stediril 30) oraz trójfazowe (Triquilar) z różnicowaniem dawki lewonorgestrelu (50-125 μg) w cyklu. Preparat Seasonique umożliwia wydłużenie cyklu menstruacyjnego dzięki 84 tabletkom zawierającym 150 μg lewonorgestrelu i 30 μg etynyloestradiolu oraz 7 tabletkom z 10 μg etynyloestradiolu. Lewonorgestrel w dawce 1500 μg (1,5 mg) jest stosowany jako antykoncepcja awaryjna (Escapelle, Livopill) do 72 godzin po niezabezpieczonym stosunku. Systemy domaciczne (IUS) zawierające lewonorgestrel (13,5-52 mg) zapewniają długoterminową antykoncepcję (3-8 lat) oraz leczenie nadmiernych krwawień miesiączkowych (Mirena, Levosert). Decyzja o zastosowaniu preparatów z lewonorgestrelem powinna uwzględniać indywidualne ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz inne przeciwwskazania.
antykoncepcja awaryjna, antykoncepcja długoterminowa, antykoncepcja hormonalna, choroba zakrzepowo-zatorowa, cykl menstruacyjny, diafragma, efekt pierwszego przejścia, endometrium, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, kapturek naszyjkowy, krwawienie miesiączkowe, lewonorgestrel, mechaniczna metoda antykoncepcji, migrena z aurą, nadmierne krwawienie miesiączkowe, niedobór estrogenu, nocne poty, postać farmaceutyczna, preparat antykoncepcyjny, preparat trójfazowy, progestagen syntetyczny, rozrost endometrium, ryzyko zakrzepicy, system domaciczny, system terapeutyczny domaciczny, system transdermalny, sytuacja kliniczna, sytuacja nagła, uderzenie gorąca, wahanie hormonalne, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie nastroju, zaburzenie snu, zapalenie narządów miednicy mniejszej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Sortis 10 10 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silni inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowani inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podwyższają ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie atorwastatyny, co może osłabiać efekt hipolipemizujący i wymaga monitorowania skuteczności terapii. Ponadto, inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję na atorwastatynę, co może wymagać dostosowania dawki.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, miopatia, noretysteron, P-glikoproteina, pibrentaswir, polipeptydy OATP1B, rabdomioliza, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, telitromycyna, transportery wątrobowe, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Systen Sequi 1. Systen 50: 3,2 mg, 2. Systen Conti: 3,2 mg + 11,2 mg

Produkt leczniczy Systen Sequi, zawierający estradiol (półwodny) oraz octan noretysteronu, wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej i przewlekłej, co potwierdzają badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności ostrej etynyloestradiolu (syntetyczny estrogen o większej sile działania niż estradiol) wartości LD50 wyniosły 5,3 g/kg u samców i 3,2 g/kg u samic szczurów, a u psów nie odnotowano zgonów przy dawkach do 5,0 g/kg, co stanowi dawki 50 000–78 000 razy wyższe niż terapeutyczne u kobiet. Kombinacja octanu noretysteronu i etynyloestradiolu również wykazała wysokie wartości LD50, potwierdzając niski potencjał toksyczności ostrej. Badania toksyczności przewlekłej estradiolu i noretysteronu na gryzoniach, psach i małpach nie wykazały toksyczności, a jedynie typowe efekty farmakologiczne, nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne (np. 250-krotność dawki u szczurów). Długoterminowe badania (do 10 lat u małp) potwierdziły brak specyficznych objawów toksyczności, jedynie nasilone efekty hormonalne.
aberracja chromosomowa, aneuploidia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, estradiol, etynyloestradiol, genotoksyczność, LD50, mikrojądro, nieplanowa synteza DNA, octan noretysteronu, pękanie łańcucha DNA, profil bezpieczeństwa, rozrost błony śluzowej macicy, system transdermalny, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wymiana chromatyd siostrzanych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jeanine 0,03 mg + 2 mg

Jeanine to doustny środek antykoncepcyjny zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg dienogestu, charakteryzujący się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Dienogest jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany (biodostępność około 96%), osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 51 ng/ml po około 2,5 godzinach. Wiąże się głównie niespecyficznie z albuminami (90%), nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG. Objętość dystrybucji wynosi 37-45 l, a metabolizm zachodzi głównie przez hydroksylację i sprzęganie, z klirensem 3,6 l/h. Okres półtrwania wynosi 8,5-10,8 godziny, a metabolity są wydalane z moczem i żółcią w stosunku 3:1. Stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach, z 1,5-krotnym wzrostem stężenia w surowicy.
albuminy surowicy krwi, aromatyczna hydroksylacja, biodostępność, biotransformacja, błona śluzowa jelita cienkiego, CBG, Cmax, dienogest, dostępność biologiczna, doustny środek antykoncepcyjny, dystrybucja i metabolizm, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuroniany, hydroksylacja, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBG, stan stacjonarny, steady state, stężenie w surowicy krwi, T1/2, tabletka powlekana, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron Combi 20 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Zahron Combi, zawierający rozuwastatynę i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może ulec znacznemu zwiększeniu (np. AUC wzrasta 7,1-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną, 3,1-krotnie z atazanawirem/rytonawirem, 1,9-krotnie z gemfibrozylem), co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Wskazane jest dostosowanie dawki rozuwastatyny, tak aby nie przekraczała ekspozycji odpowiadającej 40 mg leku bez interakcji (np. maksymalna dawka 20 mg przy gemfibrozylu, 10 mg przy atazanawirze/rytonawirze). Ponadto, stosowanie kwasu fusydowego wymaga przerwania terapii rozuwastatyną ze względu na wysokie ryzyko miopatii. Leki zobojętniające kwas solny zmniejszają stężenie rozuwastatyny o około 50%, co można częściowo zminimalizować przez podanie ich 2 godziny po rozuwastatynie. Interakcje z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) mogą powodować zmiany wartości INR, wymagając monitorowania tego parametru. Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zwiększa AUC etynyloestradiolu o 26% i norgestrelu o 34%, co należy uwzględnić w doborze dawki antykoncepcji.
antagonista witaminy K, azol przeciwgrzybiczny, BCRP, CPK, cyklosporyna, dantrolen, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, etynyloestradiol, ewerolimus, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, inhibitory transporterów, INR, klarytromycyna, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek zobojętniający kwas solny, makrolid, miopatia, niacyna, norgestrel, OATP1B1, parametry wątrobowe, rabdomioliza, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil, wodorotlenek glinu
Leksykon substancji czynnych
Etynyloestradiol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Etynyloestradiol, syntetyczny estrogen stosowany w połączeniu z progestagenami w większości hormonalnych środków antykoncepcyjnych, działa poprzez hamowanie osi podwzgórze-przysadka-jajniki, co prowadzi do zahamowania owulacji i tymczasowej niepłodności. Po zaprzestaniu stosowania płodność zwykle powraca w ciągu około miesiąca. Produkty zawierające etynyloestradiol są przeciwwskazane w ciąży i należy je natychmiast odstawić w przypadku jej wystąpienia. Badania epidemiologiczne nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych ani działania teratogennego przy stosowaniu tych preparatów przed lub we wczesnej ciąży. Istotne jest również uwzględnienie zwiększonego ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w okresie poporodowym przy podejmowaniu decyzji o ponownym stosowaniu etynyloestradiolu.
antykoncepcja hormonalna, cyproteronu octan, dienogest, doustna tabletka antykoncepcyjna, drospirenon, działanie teratogenne, etonogestrel, etynyloestradiol, gestoden, hamowanie owulacji, hormon płciowy, hormonalny środek antykoncepcyjny, krwawienie miesiączkowe, laktacja, mechaniczna metoda antykoncepcyjna, minipigułka, okres poporodowy, oś podwzgórze-przysadka-jajniki, progestagen, syntetyczny estrogen, system terapeutyczny dopochwowy, wada wrodzona, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Estradiol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Estradiol, naturalny żeński hormon płciowy, wykazuje niską toksyczność ostrą, co potwierdzają badania na różnych gatunkach zwierząt, gdzie dawki toksyczne znacznie przekraczają te stosowane klinicznie (np. LD50 etynyloestradiolu u szczurów wynosi 5,3 g/kg u samców i 3,2 g/kg u samic). Badania przewlekłe i rakotwórczości wskazują na nasilenie typowych efektów farmakologicznych estrogenów, bez wykazania dodatkowego ryzyka genotoksycznego czy mutagennego u ludzi. Estradiol i jego estry wykazują embriotoksyczność już przy niskich dawkach, powodując obumieranie zarodków, wady rozwojowe układu moczowo-płciowego oraz feminizację męskich płodów. Wyniki badań genotoksyczności są zróżnicowane, jednak brak jest jednoznacznych dowodów na poważne uszkodzenia DNA in vivo.
aberracja chromosomowa, aneuploidia, dienogest, drospirenon, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, estradiol półwodny, etynyloestradiol, feminizacja płodu, genotoksyczność, hormon płciowy, mikrojądro, nowotwór hormonozależny, obumarcie zarodka, octan noretysteronu, progestagen, rak jąder, rak macicy, rak piersi, rak pochwy, rak szyjki macicy, rak wątroby, syntetyczny estrogen, system transdermalny, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wady układu moczowo-płciowego, walerianian estradiolu, wirylizacja płodu, wymiana chromatyd siostrzanych
Leksykon leków
Działania niepożądane – Novynette 0,02 mg + 0,15 mg

Novynette to złożony hormonalny środek antykoncepcyjny zawierający 20 µg etynyloestradiolu i 150 µg dezogestrelu, stosowany w formie tabletek powlekanych. W trakcie terapii mogą wystąpić zmiany w cyklu miesiączkowym, takie jak modyfikacje częstości, nasilenia i czasu trwania krwawień. Działania niepożądane sklasyfikowano według systemu MedDRA i podzielono na częstość występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznaną. Najczęściej obserwowane działania obejmują bóle głowy, nudności, ból i tkliwość piersi, a także zmiany nastroju i zatrzymywanie płynów. Rzadziej mogą pojawić się reakcje alergiczne, zaburzenia naczyniowe, w tym żylna i tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, a także zmiany skórne i zaburzenia metaboliczne.
chloasma, choroba Leśniowskiego-Crohna, dezogestrel, etynyloestradiol, hipertriglicerydemia, induktor enzymu, krwawienie międzymiesiączkowe, małopłytkowość, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nastrój depresyjny, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór hormonozależny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, pokrzywka, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak szyjki macicy, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia cyklu miesiączkowego, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żylna, zastój żółci, zatorowość płucna, zatrzymywanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Drospirenon – Dawkowanie i sposób podawania

Drospirenon jest stosowany w antykoncepcji hormonalnej oraz hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) w różnych dawkach i schematach dawkowania. W antykoncepcji złożonej łączy się go z etynyloestradiolem w dawkach 3 mg drospirenonu z 0,03 mg lub 0,02 mg etynyloestradiolu, stosując schematy 21+7 (21 dni tabletek aktywnych, 7 dni przerwy) lub 24+4 (24 dni tabletek aktywnych, 4 dni placebo). W HTZ preparaty zawierają 2 mg drospirenonu i 1 mg estradiolu, podawane w schemacie ciągłym bez przerw. Antykoncepcja progestagenowa z drospirenonem (Slinda) stosuje 4 mg drospirenonu w schemacie 24+4. Zalecenia dotyczące rozpoczęcia terapii różnią się w zależności od poprzedniego stosowania antykoncepcji lub HTZ oraz sytuacji klinicznej pacjentki (np. po porodzie, poronieniu). Pominięcie dawki wymaga postępowania zależnego od czasu opóźnienia i tygodnia cyklu, z koniecznością stosowania dodatkowych metod mechanicznych antykoncepcji w określonych sytuacjach.
Angeliq, antykoncepcja hormonalna, antykoncepcja mechaniczna, antykoncepcja progestagenowa, drospirenon, estradiol, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, implant, Klimedix, krwawienie śródcykliczne, krwawienie z odstawienia, minitabletka, niewydolność nerek, plamienie, Slinda, system domaciczny, tabletka placebo, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, złożony hormonalny produkt antykoncepcyjny
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Leverette 0,15 mg + 0,03 mg

Produkt leczniczy Leverette, zawierający 0,150 mg lewonorgestrelu oraz 0,030 mg etynyloestradiolu w tabletkach powlekanych aktywnych, nie wykazuje istotnego wpływu na funkcje neurokognitywne związane z prowadzeniem pojazdów mechanicznych oraz obsługą maszyn. Badania kliniczne potwierdzają minimalny lub brak wpływu na zdolności psychomotoryczne, czas reakcji i koncentrację, co odróżnia ten preparat od innych grup leków, takich jak benzodiazepiny czy opioidy, które mogą znacząco upośledzać te funkcje. Zawartość laktozy jednowodnej (84,32 mg w tabletkach aktywnych i 89,50 mg w tabletkach placebo) nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, co dodatkowo potwierdza bezpieczeństwo stosowania Leverette w kontekście aktywności zawodowej pacjentek.
antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, funkcja psychomotoryczna, hormon steroidowy, laktoza jednowodna, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lewonorgestrel, opioid, placebo, preparat hormonalny, substancja steroidowa, tabletka powlekana, właściwość sedatywna
Leksykon leków
Interakcje leku – IPP 40 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na pH soku żołądkowego oraz metabolizm wątrobowy, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Zmniejsza wchłanianie leków zależnych od kwaśnego środowiska, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynib, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem) ze względu na znaczące zmniejszenie ich biodostępności; jeśli jednak jest to konieczne, dawka pantoprazolu nie powinna przekraczać 20 mg/dobę, a przebieg leczenia wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, pantoprazol może zwiększać stężenie metotreksatu w osoczu przy dużych dawkach (np. 300 mg), co wymaga rozważenia czasowego odstawienia leku, aby zapobiec toksyczności. W przypadku leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn (warfaryna, fenprokumon) obserwowano potencjalne zwiększenie INR i czasu protrombinowego, dlatego zaleca się regularne monitorowanie tych parametrów.
amoksycylina, atazanawir, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryn, lek zobojętniający kwas solny, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metoprolol, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pH soku żołądkowego, piroksykam, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, teofilina, terapia antyretrowirusowa, terapia eradykacyjna Helicobacter pylori, warfaryna, ziele dziurawca
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Regulon 0,03 mg + 0,15 mg

Produkt leczniczy Regulon, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 0,15 mg dezogestrelu, jest przeciwwskazany w okresie ciąży i należy natychmiast przerwać jego stosowanie po potwierdzeniu ciąży. Epidemiologiczne dane nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych ani działanie teratogenne przy niezamierzonym stosowaniu tego złożonego hormonalnego środka antykoncepcyjnego we wczesnej ciąży. Jednak ze względu na potencjalne ryzyko oraz brak korzyści, stosowanie Regulonu w ciąży jest niewskazane. W okresie poporodowym, przed ponownym wprowadzeniem antykoncepcji hormonalnej, konieczna jest indywidualna ocena ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, która jest podwyższona w tym czasie.
antykoncepcja hormonalna, dezogestrel, działanie teratogenne, etynyloestradiol, hormon płciowy, karmienie piersią, laktacja, metabolit, okres poporodowy, planowanie rodziny, wada wrodzona, wytwarzanie mleka, zakrzepica, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adaring

Przed zastosowaniem systemu terapeutycznego dopochwowego Adaring (zawierającego etonogestrel i etynyloestradiol) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej oceny ryzyka i korzyści u pacjentki, ze szczególnym uwzględnieniem indywidualnych czynników ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). Ryzyko VTE jest podwyższone w porównaniu do braku stosowania antykoncepcji hormonalnej oraz preparatów zawierających lewonorgestrel, norgestimat lub noretisteron, które wiążą się z najniższym ryzykiem. W pierwszym roku stosowania Adaring ryzyko VTE jest największe, a ponowne rozpoczęcie terapii po przerwie ≥4 tygodni również zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych. Pacjentki powinny być poinformowane o konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów sugerujących VTE.
antykoncepcja hormonalna, doustny środek antykoncepcyjny, etonogestrel, etynyloestradiol, hormonalny środek antykoncepcyjny, lewonorgestrel, okres poporodowy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, system terapeutyczny dopochwowy, układ krążenia, zaburzenia układu krążenia, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Chlormadinon octan – Przedawkowanie

Chlormadinon octan, stosowany w preparacie Clormetin w dawce 2 mg wraz z 0,03 mg etynyloestradiolu na tabletkę, nie wykazuje ciężkich toksycznych efektów w przypadku przedawkowania. Objawy kliniczne przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty, oraz układu rozrodczego, w tym niewielkie krwawienia z pochwy, szczególnie nasilone u młodych pacjentek. Wymioty mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych, co wymaga monitorowania równowagi elektrolitowej. Nie istnieje specyficzne antidotum dla chlormadinonu octanu, dlatego leczenie jest objawowe i ukierunkowane na łagodzenie symptomów.
antidotum, chlormadinon octan, czynność wątroby, dolegliwości przewodu pokarmowego, dyskomfort nadbrzusza, etynyloestradiol, krwawienie, krwawienie z dróg rodnych, krwawienie z pochwy, leczenie objawowe, metabolizm hormonu, nudności, objaw niepożądany, obraz kliniczny przedawkowania, preparat antykoncepcyjny, równowaga wodno-elektrolitowa, tabletka powlekana, układ rozrodczy, wymioty, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asubtela

Produkt leczniczy Asubtela zawiera 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu i jest związany ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), szczególnie w pierwszym roku stosowania lub po przerwie ≥4 tygodni. Epidemiologicznie, na 10 000 kobiet stosujących preparaty z drospirenonem, 9-12 rocznie rozwija ŻChZZ, co jest dwukrotnie wyższym ryzykiem niż w przypadku preparatów z lewonorgestrelem (około 6 przypadków). Ryzyko tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych (zawał mięśnia sercowego, TIA, udar) również wzrasta, zwłaszcza przy współistnieniu czynników ryzyka takich jak wiek >35 lat, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, otyłość (BMI >30 kg/m²), dodatni wywiad rodzinny czy migrena. Stosowanie Asubteli jest przeciwwskazane u pacjentek z wieloma czynnikami ryzyka zakrzepicy żylnej lub tętniczej. Należy monitorować objawy zakrzepicy (np. obrzęk, ból kończyn, duszność, ból w klatce piersiowej) i natychmiast reagować na ich wystąpienie.
cholestaza, cukrzyca, drospirenon, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, hiperhomocysteinemia, hipertrójglicerydemia, kamica żółciowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad naczyniowo-mózgowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wada zastawkowa serca, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Esetin 10 mg

Ezetymib (Esetin 10 mg) jest lekiem hipolipemizującym z grupy innych leków modyfikujących stężenie lipidów (ATC: C10AX09), działającym poprzez selektywne hamowanie jelitowej absorpcji cholesterolu i fitosteroli. Mechanizm ten opiera się na blokadzie białka NPC1L1 w rąbku szczoteczkowym jelita cienkiego, co prowadzi do zmniejszenia transportu cholesterolu do wątroby. W przeciwieństwie do statyn, które hamują endogenną syntezę cholesterolu, ezetymib ogranicza jego wchłanianie egzogenne, co umożliwia synergistyczne działanie w terapii skojarzonej. Badania przedkliniczne potwierdziły selektywność działania ezetymibu, który nie wpływa na wchłanianie triglicerydów, kwasów tłuszczowych, kwasów żółciowych, progesteronu, etynyloestradiolu ani witamin A i D. W badaniu klinicznym u 18 pacjentów z hipercholesterolemią ezetymib zmniejszył absorpcję cholesterolu o 54% w porównaniu z placebo.
apolipoproteina B, białko C-reaktywne, białko Niemann-Pick C1-Like 1, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba układu krążenia, choroba wieńcowa, czas protrombinowy, etynyloestradiol, ezetymib, hamowanie wchłaniania cholesterolu, hipercholesterolemia, hormony steroidowe kory nadnerczy, incydent sercowo-naczyniowy, kwasy tłuszczowe, kwasy żółciowe, lek hipolipemizujący, marker stanu zapalnego, miażdżyca, ostry zespół wieńcowy, pierwotna hipercholesterolemia, progesteron, rąbek szczoteczkowy jelita cienkiego, synteza cholesterolu, terapia statynowa, triglicerydy, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach
Leksykon leków
Interakcje leku – IPP 20 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco wpływa na wydzielanie kwasu solnego w żołądku, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Zmiana pH żołądka może obniżać biodostępność leków takich jak azolowe przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynib, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub odpowiedniego odstępu czasowego podawania. Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir) jest przeciwwskazane ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności; w razie konieczności dawka pantoprazolu nie powinna przekraczać 20 mg/dobę, a przebieg terapii wymaga ścisłego monitorowania miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i wydłużać czas protrombinowy u pacjentów przyjmujących kumaryny (warfaryna, fenprokumon), co wymaga regularnej kontroli parametrów koagulologicznych. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) stosowane jednocześnie z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu, co wskazuje na konieczność rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu w takich przypadkach.
alkohol etylowy, amoksycylina, atazanawir, azolowy lek przeciwgrzybiczny, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, diklofenak, doustny środek antykoncepcyjny, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, Hypericum perforatum, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, kwas solny, lek hepatotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy kumarynowy, lek zobojętniający, lewonorgestrel, łuszczyca, metabolizm wątrobowy, metoprolol, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, piroksykam, pozakonazol, przewód pokarmowy, ryfampicyna, teofilina, terapia onkologiczna, terapia przeciwwirusowa, warfaryna, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ambrisentan AOP 10 mg

Ambrisentan AOP, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest antagonistą receptora endoteliny o szybkim wchłanianiu doustnym, osiągającym maksymalne stężenie (Cmₐₓ) około 1,5 godziny po podaniu. W zakresie dawek terapeutycznych Cmₐₓ i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (98,8%), głównie albuminami, oraz ograniczoną dystrybucją do erytrocytów (wskaźnik krew:osocze 0,57–0,61). Metabolizm ambrisentanu odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19), z powstaniem metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi 13,6–16,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka nie wymaga korekty dawki ze względu na wiek czy płeć, a u dzieci i młodzieży (8–18 lat) jest zbliżona do dorosłych po uwzględnieniu masy ciała.
4-hydroksymetyloambrisentan, albumina, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, białko osocza, białko transportujące, cyklosporyna A, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, erytrocyt, etynyloestradiol, glikoproteina kwaśna alfa1, glikoproteina p, glukuronidacja, hepatocyt, interakcja lekowa, interakcja metaboliczna, ketokonazol, klirens kreatyniny, marskość wątroby, noretyndron, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, sildenafil, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, sulfonamid, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, utlenianie, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółć
Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Podczas przepisywania okskarbazepiny kobietom w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiącym piersią, należy uwzględnić wpływ leku na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających etynyloestradiol i lewonorgestrel, które mogą być znacznie obniżone. Zaleca się stosowanie wysoce skutecznych metod antykoncepcji, przede wszystkim niehormonalnych, np. wkładek domacicznych. W ciąży nie należy przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego, mimo ryzyka wad rozwojowych, które jest szczególnie podwyższone w terapii wielolekowej, zwłaszcza z walproinianem. Dane dotyczące okskarbazepiny (300-1000 przypadków) wskazują na brak zwiększenia całkowitego odsetka wad wrodzonych (2-3%, zgodnie z populacją ogólną), choć umiarkowane ryzyko teratogenne nie może być wykluczone. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, preferowanie monoterapii oraz suplementację kwasu foliowego przed i w trakcie ciąży, mimo że skuteczność suplementacji nie jest w pełni potwierdzona. Monitorowanie stężenia aktywnego metabolitu okskarbazepiny (MHD) w osoczu jest wskazane, gdyż jego poziom może się obniżać w trakcie ciąży, co wymaga dostosowania dawki.
antykoncepcja niehormonalna, diagnostyka prenatalna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, etynyloestradiol, indukcja enzymów wątrobowych, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, MHD, monoterapia, niedobór kwasu foliowego, okskarbazepina, pochodna 10-monohydroksylowa, ryzyko teratogenne, senność, słaby przyrost masy ciała, stężenie MHD w osoczu, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, wada rozwojowa, walproinian, witamina K1, wkładka domaciczna, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rozwojowe układu nerwowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Solifenacin US Pharmacia 5 mg

Solifenacyna, lek o działaniu cholinolitycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, jednoczesne stosowanie z innymi lekami cholinolitycznymi (np. atropina, ipratropium) może nasilać działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy między terapiami. Agoniści receptorów cholinergicznych (pilocarpina, karbachol) mogą obniżać skuteczność solifenacyny, a leki prokinetyczne (metoklopramid, cyzapryd) mogą mieć osłabione działanie. Solifenacyna metabolizowana jest głównie przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC, 400 mg/dobę potraja AUC) i induktorami tego enzymu. W przypadku silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka solifenacyny powinna być ograniczona do 5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby ich łączone stosowanie jest przeciwwskazane.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista witaminy K, atropina, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie cholinolityczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, efekt addytywny, etynyloestradiol, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor i induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ipratropium, itrakonazol, karbachol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątrobowy, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilocarpina, ryfampicyna, rytonawir, suchość jamy ustnej, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Daylette 3 mg + 0,02 mg

Preparat Daylette, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, jako złożony doustny środek antykoncepcyjny, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Pomimo braku specyficznych badań dotyczących tego preparatu, dostępne dane kliniczne dotyczące całej grupy złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych nie wskazują na występowanie efektów ubocznych takich jak senność, zawroty głowy czy zaburzenia koncentracji, które mogłyby negatywnie wpływać na funkcje poznawcze i motoryczne niezbędne do bezpiecznego wykonywania tych czynności.
bezpieczeństwo farmakoterapii, drospirenon, drospirenon i etynyloestradiol, etynyloestradiol, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, lek hormonalny, lek nasenny, lek przeciwalergiczny, lek przeciwbólowy, lek psychotropowy, produkt leczniczy, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, sedacja, senność, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenie koncentracji, zaburzenie świadomości, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna, złożony doustny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levomine mini 20 mcg + 100 mcg

Levomine mini to złożony hormonalny środek antykoncepcyjny w formie tabletek powlekanych, zawierający 20 mikrogramów etynyloestradiolu oraz 100 mikrogramów lewonorgestrelu. Przed przepisaniem leku konieczna jest indywidualna ocena czynników ryzyka, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). W procesie kwalifikacji należy porównać ryzyko ŻChZZ związane z Levomine mini z ryzykiem wynikającym ze stosowania innych złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Preparat zawiera również 35,56 mg laktozy w każdej tabletce, co jest istotne u pacjentek z nietolerancją laktozy.
antykoncepcja doustna, badanie fizykalne, ciśnienie tętnicze krwi, działanie niepożądane, etynyloestradiol, hormon płciowy, laktoza, lewonorgestrel, nietolerancja laktozy, przeciwwskazanie, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, zakrzepica, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Roticox 120 mg

Etorykoksyb, stosowany w dawce 120 mg/dobę, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. W terapii skojarzonej z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną) obserwuje się wzrost INR o około 13%, co nakazuje ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Etorykoksyb nie wpływa na antyagregacyjne działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu. W przypadku metotreksatu w dawce 120 mg etorykoksyb podnosi stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu w doustnych lekach antykoncepcyjnych o 37-60%, co może podnosić ryzyko zakrzepicy, a także podnosi stężenia estrogenów w hormonalnej terapii zastępczej (estron o 41%, ekwilina o 76%, 17-β-estradiol o 22%).
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymów, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, mikonazol, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vines 60 mcg + 15 mcg

Złożone doustne środki antykoncepcyjne, takie jak Vines zawierający 60 µg gestodenu i 15 µg etynyloestradiolu, wiążą się ze znaczącym ryzykiem wystąpienia poważnych działań niepożądanych, w tym zakrzepowo-zatorowych zdarzeń naczyniowych. Do najcięższych powikłań należą zakrzepica żylna i tętnicza, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu oraz zatorowość płucna. W badaniach klinicznych III fazy najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy, migrena, krwawienia oraz plamienia, a u 15% pacjentek odnotowano amenorrheę. Ponadto, preparat może powodować zaburzenia metaboliczne, immunologiczne, neurologiczne oraz zmiany w funkcjonowaniu wątroby i dróg żółciowych, co wymaga szczegółowej oceny stanu pacjentki przed i w trakcie terapii.
amenorrhea, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, cholestaza, etynyloestradiol, gestoden, gruczolak wątroby, hipertrójglicerydemia, hirsutyzm, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, łysienie, migrena, nietolerancja glukozy, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, upławy, zaburzenie miesiączkowania, zakrzepica naczyń siatkówki, zakrzepica żylna, zapalenie pochwy, zapalenie trzustki, zastój żółci, zatorowość płucna, zawał serca, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony doustny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Lamotrix 50 mg

Lamotrygina jest metabolizowana głównie przez enzymy urydyno-5′-difosforo (UDP)-glukuronylotransferazy (UGT), a jej klirens może być istotnie modyfikowany przez leki indukujące lub hamujące glukuronidację. Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, wydłużając jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co wymaga dostosowania dawkowania. Z kolei leki indukujące enzymy cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) i UGT, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon, przyspieszają metabolizm lamotryginy, obniżając jej stężenia w osoczu i również wymagają modyfikacji schematu dawkowania. Inne leki przeciwpadaczkowe, takie jak okskarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid, lakozamid i perampanel, wykazują minimalny lub brak wpływu na farmakokinetykę lamotryginy. Wśród leków psychotropowych, olanzapina zmniejsza AUC i Cmax lamotryginy odpowiednio o 24% i 20%, a rysperydon zwiększa ryzyko senności przy jednoczesnym stosowaniu. Hormonalne środki antykoncepcyjne zawierające 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co wymaga dostosowania dawki lamotryginy podczas rozpoczynania lub odstawiania antykoncepcji.
aminokwas pobudzający, amitryptylina, arypiprazol, atazanawir/rytonawir, bupropion, etynyloestradiol, felbamat, fenelzyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, glukonian litu, glutaminian, haloperydol, induktor cytochromu P450 3A4, induktor glukuronidacji, kanał sodowy, karbamazepina, klonazepam, klozapina, lakozamid, lewetyracetam, lewonorgestrel, lopinawir/rytonawir, lorazepam, metformina, napad padaczkowy, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, perampanel, pregabalina, próg drgawkowy, prymidon, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, topiramat, transporter kationów organicznych 2, trazodon, walproinian, wareniklina, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zonisamid
Leksykon leków
Interakcje leku – Coxydyna 90 mg

Etorykoksyb, substancja czynna preparatu Coxydyna, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Podawanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływa na działanie przeciwpłytkowe małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. W przypadku jednoczesnego stosowania z metotreksatem w dawce 120 mg obserwowano wzrost stężenia metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszenie jego klirensu nerkowego o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu o 37-60% w dawkach 60-120 mg, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych doustnych leków antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej (wzrost stężenia estronu o 41%, ekwiliny o 76% i 17-β-estradiolu o 22%).
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesprzężony estrogen, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, substancja czynna, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Logest 0,075 mg + 0,02 mg

Logest jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym zawierającym 0,075 mg gestodenu oraz 0,02 mg etynyloestradiolu w formie tabletek powlekanych. Skuteczność antykoncepcyjna przy prawidłowym stosowaniu wynosi około 1% rocznie, jednak może ulec obniżeniu w przypadku pominięcia dawek lub nieprawidłowego przyjmowania. Standardowy schemat to 21 dni przyjmowania tabletek codziennie o stałej porze, po których następuje 7-dniowa przerwa, podczas której zwykle pojawia się krwawienie z odstawienia. Rozpoczęcie terapii zależy od wcześniejszej metody antykoncepcji, a w przypadku pominięcia tabletki postępowanie różni się w zależności od czasu opóźnienia i tygodnia cyklu, z koniecznością stosowania dodatkowej antykoncepcji mechanicznej w określonych sytuacjach.
antykoncepcja hormonalna, antykoncepcja mechaniczna, etynyloestradiol, gestodon, implant antykoncepcyjny, krwawienie śródcykliczne, krwawienie z odstawienia, minitabletka, naturalny cykl miesiączkowy, oś podwzgórzowo-przysadkowo-jajnikowa, plamienie, poronienie, progestagen, skuteczność antykoncepcyjna, system terapeutyczny domaciczny, współczynnik zawodności, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, złożony doustny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vines 60 mcg + 15 mcg

Vines to doustny środek antykoncepcyjny zawierający 60 μg gestodenu i 15 μg etynyloestradiolu, stosowany w 28-dniowym cyklu: 24 dni przyjmowania tabletek aktywnych i 4 dni tabletek placebo. Regularne przyjmowanie o stałej porze jest kluczowe dla skuteczności. Rozpoczęcie terapii zależy od poprzedniej metody antykoncepcji, z różnymi zaleceniami dotyczącymi dodatkowej ochrony, zwłaszcza przy metodach progestagenowych lub po porodzie. Pominięcie tabletki aktywnej może obniżyć skuteczność, szczególnie jeśli opóźnienie przekracza 12 godzin, co wymaga zastosowania dodatkowych środków mechanicznych lub zmiany schematu przyjmowania. W przypadku wymiotów lub biegunki, gdy dolegliwości wystąpią w ciągu 3-4 godzin od przyjęcia tabletki, zaleca się przyjęcie dodatkowej tabletki aktywnej, aby zapobiec zmniejszeniu skuteczności antykoncepcji.
ciężka choroba wątroby, etynyloestradiol, gestadon, krwawienie śródcykliczne, krwawienie z odstawienia, menopauza, metoda mechaniczna, metoda progestagenowa, naturalny cykl miesiączkowy, oś podwzgórzowo-przysadkowo-jajnikowa, plamienie, podanie doustne, poronienie w drugim trymestrze, poronienie w pierwszym trymestrze, skuteczność antykoncepcyjna, system terapeutyczny dopochwowy, system transdermalny, tabletka placebo, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Varel 3 mg + 0,03 mg

Drospirenon, składnik aktywny produktu leczniczego Varel, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (76-85%) oraz szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie około 38 ng/ml w ciągu 1-2 godzin. Jego okres półtrwania wynosi około 31 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 8 dniach, z maksymalnym stężeniem 70 ng/ml i współczynnikiem kumulacji około 3. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami osocza, nie z SHBG ani CBG, a jego metabolizm odbywa się głównie poza układem cytochromu P450, z niewielkim udziałem izoenzymu CYP3A4. Metabolity są eliminowane z kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, z okresem półtrwania eliminacji około 40 godzin. Klirens wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg, a substancja jest dobrze tolerowana u pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby, bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy.
biodostępność, cytochrom P450, dostępność biologiczna, drospirenon, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, etynyloestradiol, farmakokinetyka, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, klirens, klirens osoczowy, metabolity, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, układ enzymatyczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sidretella 30 3 mg + 0,03 mg

Sidretella 30 to złożony hormonalny środek antykoncepcyjny zawierający 30 µg etynyloestradiolu oraz 3 mg drospirenonu w każdej tabletce powlekanej. Preparat dostępny jest w formie żółtych, okrągłych tabletek o średnicy około 5,7 mm i grubości około 3,5 mm. Głównym wskazaniem do stosowania Sidretella 30 jest doustna antykoncepcja u kobiet w wieku rozrodczym. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa, indywidualna ocena czynników ryzyka, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), które może być zwiększone zarówno przez indywidualne predyspozycje pacjentki, jak i przez stosowanie preparatu. Ocena ta powinna obejmować porównanie ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych z innymi dostępnymi złożonymi hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi.
antykoncepcja doustna, czynnik ryzyka, drospirenon, etynyloestradiol, hormonalny środek antykoncepcyjny, laktoza, nieplanowana ciąża, nietolerancja laktozy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przeciwwskazanie, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zakrzepica żylna, złożony hormonalny produkt antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Aurovitas 10 mg

Montelukast, stosowany w terapii astmy, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna. Jednakże u pacjentów przyjmujących fenobarbital, induktor CYP 3A4, 2C8 i 2C9, obserwuje się około 40% redukcję AUC montelukastu, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u dzieci. Montelukast jest substratem głównie CYP 2C8, a także CYP 2C9 i 3A4, a jego ekspozycja może wzrosnąć 4,4-krotnie podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem, inhibitorem CYP 2C8 i 2C9, choć nie jest konieczne dostosowanie dawki. Inhibitory takie jak itrakonazol (CYP 3A4) oraz słabe inhibitory CYP 2C8, np. trimetoprim, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę montelukastu.
badanie in vitro, cytochrom P450, cytochrom P450 2C8, cytochrom P450 3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, itrakonazol, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Circlet (0,120 mg + 0,015 mg)/24 h

System terapeutyczny dopochwowy Circlet stanowi nowoczesną formę antykoncepcji hormonalnej, uwalniającą etonogestrel i etynyloestradiol w dawkach 0,120 mg i 0,015 mg na dobę, odpowiednio. System zawiera 11,7 mg etonogestrelu i 2,7 mg etynyloestradiolu, które są uwalniane przez okres 3 tygodni ciągłego stosowania. Circlet ma postać elastycznego pierścienia o średnicy zewnętrznej 54 mm i przekroju 4 mm, który pacjentka umieszcza samodzielnie w pochwie, stosując wygodną dla siebie pozycję (stojącą z uniesioną nogą, siedzącą w kucki lub leżącą). Po 3 tygodniach system należy usunąć i po 7-dniowej przerwie założyć nowy, zawsze w tym samym dniu tygodnia, co poprzedni. Regularne kontrolowanie obecności systemu w pochwie, zwłaszcza przed i po stosunku, jest kluczowe dla skuteczności terapii. Krwawienie z odstawienia pojawia się zwykle 2-3 dni po usunięciu systemu i może utrzymywać się do momentu założenia nowego pierścienia.
antykoncepcja hormonalna, antykoncepcja mechaniczna, diafragma, działanie antykoncepcyjne, etonogestrel, etonogestrel i etynyloestradiol, etynyloestradiol, kapturek naszyjkowy, krwawienie z odstawienia, prezerwatywa dla kobiet, substancja czynna, system terapeutyczny dopochwowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Syndi-35 2 mg + 0,035 mg

Preparat Syndi-35 zawiera 2 mg octanu cyproteronu oraz 0,035 mg etynyloestradiolu w każdej tabletce drażowanej. Stosowanie tego leku wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które zostały sklasyfikowane według standardowej skali częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych działań niepożądanych należą m.in. nudności, ból brzucha, bóle głowy, migrena, zmiany nastroju, bóle i tkliwość piersi, wysypki skórne oraz zatrzymanie płynów. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania naczyniowe, takie jak żylne i tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, incydenty naczyniowo-mózgowe oraz nadciśnienie tętnicze, które mogą prowadzić do zawału serca, udaru mózgu czy innych poważnych konsekwencji zdrowotnych.
ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężka depresja, depresja, etynyloestradiol, hipertrójglicerydemia, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, krwotok mózgowy, mastodynia, migrena, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja soczewek kontaktowych, niewydolność wątroby, nowotwór wątroby, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, octan cyproteronu, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, rak szyjki macicy, retencja płynów, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tabletka drażowana, TIA, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia metabolizmu glukozy, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 20 mg tabletki dojelitowe 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podwyższa pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (zwłaszcza atazanawir). W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę z monitorowaniem miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Istotna jest także interakcja z metotreksatem podawanym w dużych dawkach (np. 300 mg), gdzie pantoprazol może zwiększać jego stężenie poprzez zmniejszenie wydalania nerkowego, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu w celu uniknięcia toksyczności.
atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, eradykacja Helicobacter pylori, erlotynib, etynyloestradiol, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klarytromycyna, metoprolol, metotreksat, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pochodna kumaryny, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, tabletki dojelitowe, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Solinco 10 mg

Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Solinco, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Solifenacyna jest metabolizowana przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu, takich jak ketokonazol (200 mg/dobę powoduje 2-krotne, a 400 mg/dobę 3-krotne zwiększenie AUC solifenacyny), rytonawir, nelfawir czy itrakonazol, wymaga ograniczenia maksymalnej dawki Solinco do 5 mg i jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, stosowanie leków cholinolitycznych równocześnie z Solinco może nasilać działania niepożądane i terapeutyczne, dlatego zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem innego leczenia cholinolitycznego. Agoniści receptorów cholinergicznych mogą zmniejszać skuteczność solifenacyny, a leki prokinetyczne (metoklopramid, cyzapryd) mogą mieć osłabione działanie w obecności solifenacyny.
agonista receptora cholinergicznego, bursztynian solifenacyny, cyzapryd, czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie antykoagulacyjne, efekt antycholinergiczny, etynyloestradiol, farmakokinetyka solifenacyny, fenytoina, glikoproteina p, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom ludzkiej wątroby, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vibin mini 3 mg + 0,02 mg

Vibin mini to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu oraz 3 mg drospirenonu w różowych tabletkach powlekanych, uzupełniony tabletkami placebo (białe). Stosowanie preparatu wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym żylnej i tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu), nadciśnienia tętniczego oraz nowotworów wątroby. U pacjentek obserwowano również zwiększone ryzyko zakrzepicy i zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, co wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, istnieją sprzeczne dane dotyczące wpływu leku na przebieg chorób takich jak choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, padaczka, mięśniaki macicy, porfiria, toczeń rumieniowaty układowy, opryszczka ciężarnych, pląsawica Sydenhama, zespół hemolityczno-mocznicowy oraz żółtaczka cholestatyczna. W przypadku dysfunkcji wątroby konieczne może być przerwanie terapii do czasu normalizacji parametrów wątrobowych. U pacjentek z obrzękiem naczynioruchowym może dojść do nasilenia objawów.
astma, bolesne miesiączkowanie, choroba Leśniowskiego-Crohna, chwiejność emocjonalna, depresja, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon, dysfunkcja wątroby, dysplazja włóknisto-torbielowata piersi, etynyloestradiol, induktor enzymatyczny, kandydoza, kandydoza pochwy, krwawienie śródcykliczne, łysienie, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tabletka placebo, tachykardia, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, udar mózgu, vertigo, Vibin mini, wirus opryszczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie widzenia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylak, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Bluefish 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę leków wymagających kwaśnego środowiska żołądka do optymalnej absorpcji, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynib, prowadząc do obniżenia ich biodostępności i osłabienia efektu terapeutycznego. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), gdzie podwyższenie pH żołądkowego może znacząco zmniejszyć ich stężenie, co grozi utratą kontroli nad infekcją i rozwojem oporności. W takich przypadkach zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie miana wirusa HIV. Ponadto, u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon) obserwuje się wzrost INR i czasu protrombinowego, co wymaga intensywnego monitorowania parametrów krzepnięcia, zwłaszcza na początku terapii skojarzonej. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) mogą ulec kumulacji w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu pantoprazolu, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia IPP w celu uniknięcia toksyczności.
amoksycylina, atazanawir, biodostępność, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, GERD, glibenklamid, hamowanie wydzielania kwasu solnego, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, oporność wirusowa, P-glikoproteina, parametry krzepnięcia, pH żołądkowe, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna, wartość INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Zaranta 30 mg

Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów wątrobowych OATP1B1 i BCRP, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami hamującymi te białka, co prowadzi do znacznego wzrostu stężenia rozuwastatyny w osoczu i zwiększonego ryzyka miopatii. Nie wykazuje istotnego wpływu na izoenzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych. Najważniejsze klinicznie interakcje dotyczą leków takich jak cyklosporyna (7,1-krotny wzrost AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie), inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir powodują 3,1-krotny wzrost AUC), gemfibrozyl (1,9-krotny wzrost AUC i Cₘₐₓ, przeciwwskazane dawki 30 i 40 mg rozuwastatyny), a także innych leków zwiększających ekspozycję na rozuwastatynę, gdzie konieczne jest dostosowanie dawki. Jednoczesne stosowanie z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy może zmniejszać stężenie rozuwastatyny o około 50%, a z erytromycyną o 20-30%.
antagonista witaminy K, atazanawir/rytonawir, baikalina, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir rytonawir, digoksyna, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fibrat, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, grazoprewir elbaswir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, kapmatynib, klopidogrel, kwas fusydowy, lopinawir/rytonawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir parytaprewir rytonawir, pochodna kumaryny, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, teriflunomid, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu i magnezu, wychwyt wątrobowy