transporter anionów organicznych
Transportery anionów organicznych (OAT – Organic Anion Transporters) to grupa białek transportowych należących do rodziny SLC22 (Solute Carrier Family 22), które uczestniczą w przemieszczaniu różnych anionów organicznych przez błony komórkowe. Są one kluczowymi elementami procesu wydalania leków, toksyn i metabolitów endogennych z organizmu.
Główne izoformy transporterów OAT (OAT1, OAT2, OAT3, OAT4) są zlokalizowane przede wszystkim w nerkach i wątrobie, gdzie uczestniczą w aktywnym transporcie substancji z krwi do moczu lub żółci. W nerkach OAT1 i OAT3 znajdują się w błonie podstawno-bocznej komórek kanalika proksymalnego, natomiast OAT4 jest zlokalizowany w błonie szczytowej tych komórek.
Transportery anionów organicznych mają istotne znaczenie kliniczne, ponieważ uczestniczą w farmakokinetyce wielu leków, w tym antybiotyków β-laktamowych, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, diuretyków, leków przeciwwirusowych i przeciwnowotworowych. Zmiany w ich aktywności, wynikające z polimorfizmów genetycznych lub interakcji lek-lek, mogą prowadzić do istotnych zmian w biodostępności i klirensie nerkowym tych substancji.
Badania nad transporterami anionów organicznych są kluczowe dla zrozumienia mechanizmów interakcji lekowych na poziomie transportu komórkowego oraz dla projektowania leków o optymalnym profilu farmakokinetycznym. Coraz częściej badania kliniczne nowych substancji obejmują ocenę ich interakcji z transporterami OAT, co jest zgodne z wytycznymi agencji regulacyjnych jak FDA czy EMA.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Zentiva 25 mg
Lenalidomid, dostępny jako mieszanina racemiczna S(-) i S(+), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax oraz AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje kumulacji. Spożycie tłustego, wysokokalorycznego posiłku zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak skuteczność i bezpieczeństwo leku potwierdzono niezależnie od przyjmowania z jedzeniem. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w 23-29%, przenika do nasienia w ilości <0,01% dawki i jest niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii. Nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a także nie jest substratem ani inhibitorem kluczowych transporterów błonowych.
asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, kreatynina, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie maksymalne w osoczu, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transferaza glukuronylowa, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Jamesi 50 mg + 1000 mg
Równoczesne podawanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu leków. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, niezalecane jest jednoczesne stosowanie alkoholu, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby. Przerwanie terapii produktem Jamesi jest konieczne przed i po badaniach z użyciem jodowych środków kontrastowych (przynajmniej 48 godzin), z kontrolą czynności nerek przed wznowieniem leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków potencjalnie nefrotoksycznych (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe), które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, wymagając ścisłego monitorowania czynności nerek i glikemii.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor MATE, inhibitor transportera kationów organicznych, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy zawierający jod, transporter anionów organicznych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg
Lenalidomid, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) i R(+), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym (Tmax 0,5-2 godz.), z proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC w zależności od dawki. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (23-29%), a okres półtrwania wynosi około 3 godziny u zdrowych ochotników i 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami. Lek jest wydalany głównie przez nerki (90% dawki, z czego 82% w postaci niezmienionej), z minimalnym metabolizmem (hydroksy- i N-acetylo-lenalidomid stanowią odpowiednio 4,59% i 1,83% dawki). Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłków. Nie stwierdzono istotnych interakcji metabolicznych z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 ani wpływu na transportery leków.
aminotransferaza asparaginianowa, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, białko osocza, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność nerek, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Sademlip 50 mg + 1000 mg
Preparat Sademlip, łączący sytagliptynę (50 mg 2x/dobę) i metforminę (1000 mg 2x/dobę), nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie alkoholu oraz jodowych środków kontrastowych – w tym przypadku terapię należy przerwać na co najmniej 48 godzin i potwierdzić stabilną czynność nerek przed wznowieniem. Leki potencjalnie pogarszające czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) oraz inhibitory transporterów OCT2 i MATE (np. ranolazyna, wandetanib) mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i glikemii oraz ewentualnej korekty dawki.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, dolutegrawir, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor transportera kationów organicznych, inhibitor transportera usuwania wielu leków, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory konwertazy angiotensyny, itrakonazol, jodowe środki kontrastowe, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina chlorowodorek, niedożywienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, probenecyd, ranolazyna, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, wandetanib - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 0,5-2 godzin po podaniu. W farmakokinetyce obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Wchłanianie lenalidomidu jest zmniejszone o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem, jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od posiłków. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych interakcji z transporterami leków, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, nowotwór hematologiczny, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax SR Combi 50 mg + 500 mg
Metformax SR Combi to preparat zawierający sytagliptynę i metforminę w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, dostępny w dawkach 50 mg + 500 mg, 50 mg + 1000 mg oraz 100 mg + 1000 mg, stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, Tmax wynosi 1-4 godziny, a okres półtrwania około 12,4 godziny. Lek jest eliminowany głównie przez nerki (87% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym około 350 ml/min i objętością dystrybucji około 198 litrów. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Farmakokinetyka sytagliptyny nie ulega znaczącym zmianom pod wpływem posiłku, a dawka nie wymaga korekty u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 ml/min), natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min) AUC wzrasta do 4-krotności wartości prawidłowej, co wymaga ostrożności. Hemodializa usuwa około 13,5% leku w ciągu 3-4 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, inhibitor DPP-4, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, sytagliptyna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, transporter anionów organicznych, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność PK/PD - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks wykazuje farmakokinetykę zgodną z profilem jego składników aktywnych. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax 1-4 godziny), umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (38%) oraz dużą objętością dystrybucji (~198 litrów). Eliminacja sytagliptyny odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79%), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 mL/min. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 godziny, minimalne wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji 63-276 litrów oraz jest wydalana w całości przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,5 godziny i klirensem nerkowym >400 mL/min. Wchłanianie metforminy jest nieliniowe i ulega zmniejszeniu pod wpływem pokarmu (Cmax niższe o 40%, AUC o 25%).
biodostępność leku, biorównoważność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cytochrom CYP3A4, eliminacja nerkowa, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, okres półtrwania leku, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, substrat transportera, transporter anionów organicznych, wchłanianie leku, wchłanianie metforminy, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fypalan 2 mg
Perampanel, substancja czynna leku Fypalan, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, bez efektu pierwszego przejścia, a jedzenie wysokotłuszczowe opóźnia Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając na Cmax ani AUC0-inf. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) i nie jest substratem ani inhibitorem kluczowych transporterów błonowych (OATP1B1/1B3, OAT1-4, OCT1-3, P-gp, BCRP). Metabolizm perampanelu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem CYP3A, w procesie dwuetapowym: utlenianie i glukuronidacja. Po podaniu radioznakowanego leku, około 30% radioaktywności wydalane jest z moczem, a 70% z kałem, głównie jako metabolity. Średni okres półtrwania wynosi 105 godzin, jednak ulega skróceniu do 25 godzin pod wpływem silnych induktorów CYP3A (np. karbamazepiny). Farmakokinetyka perampanelu jest liniowa w dawkach 0,2-36 mg, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
białko oporności raka piersi, choroba Parkinsona, cytochrom CYP3A, częściowy napad padaczkowy, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, glikoproteina p, indukcja enzymatyczna, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4/5, izoenzym cytochromu P450, izoenzym UGT1A9, klirens kreatyniny, klirens leku, liniowa zależność farmakologiczna, mikrosom wątroby ludzkiej, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, neuropatia cukrzycowa, okres półtrwania leku, perampanel, polipeptyd transportujący aniony organiczne, skala Child-Pugh, stwardnienie rozsiane, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 850 mg
Produkt Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma, dostępny w dawkach 50 mg + 850 mg oraz 50 mg + 1000 mg, wykazuje biorównoważność z równoczesnym podawaniem składników w oddzielnych tabletkach. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, Tmax wynosi 1-4 godziny, a Cmax 950 nM po dawce 100 mg. Lek jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej (87% dawki), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym 350 mL/min. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 godziny, nieznaczne wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji 63-276 litrów oraz klirens nerkowy >400 mL/min. Metformina jest wydalana w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,5 godziny. Pokarm wpływa na zmniejszenie i opóźnienie wchłaniania metforminy, jednak znaczenie kliniczne tych zmian jest nieustalone.
aktywne wydzielanie kanalikowe, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dysfunkcja nerek, farmakokinetyka metforminy, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, metformina chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wchłanianie metforminy, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Juzimette 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Juzimette, zawierający sytagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) oraz metforminę (1000 mg dwa razy na dobę), nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami aktywnymi u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii, szczególnie u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Przed badaniami radiologicznymi z użyciem jodowych środków kontrastowych należy przerwać stosowanie Juzimette na co najmniej 48 godzin i wznowić terapię dopiero po potwierdzeniu stabilnej czynności nerek. Ponadto, leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać czynność nerek i zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga monitorowania funkcji nerek podczas ich stosowania w skojarzeniu z Juzimette.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny, cukrzyca typu 2, digoksyna, diuretyk, dysfagia, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera kationów organicznych, inhibitor transportera usuwania leków, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory konwertazy angiotensyny, inhibitory transporterów nerkowych, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP450, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy, transporter anionów organicznych, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linorion 2,5 mg
Lenalidomid, występujący w postaci racemicznej (S(-) 56%, R(+) 44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny. Farmakokinetyka leku jest liniowa względem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Biodostępność lenalidomidu zmniejsza się o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy jednoczesnym spożyciu posiłku wysokotłuszczowego, jednak w praktyce klinicznej lek może być podawany niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (90% w moczu, z czego 82% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin, zależnym od czynności nerek. Klirens nerkowy przekracza filtrację kłębuszkową, wskazując na aktywny transport wydalania.
białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, biodostępność leku, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, izoenzym CYP1A2, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, łagodna niewydolność wątroby, lenalidomid, Linorion, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność nerek, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 20 mg
Rozuwastatyna jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA o farmakokinetyce charakteryzującej się niską biodostępnością bezwzględną (~20%) i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 5 godzinach. Lek wykazuje wysoką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 L) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych N-demetylowanych metabolitów (ok. 50% aktywności leku) oraz nieaktywnych laktonowych pochodnych. Eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobową (90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, niezależnie od dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a parametry nie ulegają zmianie przy wielokrotnym podawaniu. U dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic związanych z wiekiem czy płcią, a u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną profil jest zbliżony do dorosłych.
ABCG2, BCRP, białko transportujące, biodostępność, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym, klirens osoczowy, łagodna niewydolność nerek, laktonowa pochodna, ludzki hepatocyt, N-demetylowana pochodna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, wychwyt wątrobowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kleder 5 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, występującym jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+) w stosunku około 56% do 44%. Po podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin, a jego farmakokinetyka jest liniowa względem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek był stosowany niezależnie od posiłków. Lenalidomid charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów z chorobami hematologicznymi. Metabolizm przez enzymy cytochromu P450 jest minimalny, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a lek nie jest substratem ani inhibitorem kluczowych transporterów i enzymów metabolizujących leki.
asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kleder 20 mg
Lenalidomid, substancja czynna preparatu Kleder, jest podawany doustnie i charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 0,5-2 godziny oraz proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób oraz 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami hematologicznymi. Pokarm wysokotłuszczowy obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak preparat może być stosowany niezależnie od posiłków. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych, a także nie jest substratem ani inhibitorem licznych transporterów i enzymów metabolizujących leki.
aminotransferaza asparaginianowa, AUC, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450, eliminacja leku, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, niewydolność wątroby, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, substancja czynna, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Grindeks 15 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+) w stosunku około 56% do 44%. Po podaniu doustnym na czczo u zdrowych ochotników lek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem Cmax w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje klinicznie istotnej kumulacji. Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lenalidomid był podawany niezależnie od posiłków. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki – 90% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej w moczu, z okresem półtrwania 3-5 godzin u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Metabolizm nie obejmuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AspAT, asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, cytochrom P450, dysfagia, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, schyłkowa choroba nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fordiab 50 mg + 850 mg
Fordiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg), wykazuje złożony profil interakcji lekowych, które wynikają z właściwości obu składników. Farmakokinetyka obu substancji nie ulega istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu dawek sytagliptyny 50 mg dwa razy na dobę oraz metforminy 1000 mg dwa razy na dobę u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednakże, ze względu na brak kompleksowych badań interakcji preparatu Fordiab z innymi lekami, zaleca się ostrożność i monitorowanie. Szczególnie istotne jest unikanie spożycia alkoholu, który znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, stosowanie jodowych środków kontrastowych wymaga przerwania terapii Fordiab na co najmniej 48 godzin oraz potwierdzenia stabilnej funkcji nerek przed wznowieniem leczenia. Leki wpływające na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) oraz inhibitory transporterów OCT2 i MATE (np. ranolazyna, wandetanib) wymagają ścisłego monitorowania parametrów nerkowych i glikemii ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej i konieczność dostosowania dawki.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagonista receptora angiotensyny II, badanie obrazowe, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, diuretyk pętlowy, działanie hiperglikemiczne, enzym CYP3A4, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym CYP450, jodowy środek kontrastowy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, schyłkowa niewydolność nerek, selektywny inhibitor COX-2, silny inhibitor CYP3A4, sytagliptyna i metformina, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Fluorescite 100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 100 mg/ml
Fluoresceina, stosowana w postaci roztworu do wstrzykiwań Fluorescite 100 mg/ml, wykazuje ograniczone, lecz klinicznie istotne interakcje farmakologiczne. Hamowanie lub konkurencja o transportery anionów organicznych (np. przez probenecyd) może zmieniać farmakokinetykę fluoresceiny, wpływając na jej dystrybucję i eliminację. Fluoresceina może interferować z wynikami badań laboratoryjnych krwi i moczu przez 3-4 dni po podaniu, co jest szczególnie istotne przy monitorowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak digoksyna i chinidyna. Ponadto, jednoczesne stosowanie beta-adrenolityków (systemowych i okulistycznych) może wywołać poważne reakcje anafilaktyczne, osłabiając kompensacyjne mechanizmy naczyniowe i zmniejszając skuteczność adrenaliny, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
beta-adrenolityk, chinidyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, fluoresceina, Fluorescite, interakcja lekowa, krople do oczu, monitorowanie terapeutyczne leków, niezgodność farmaceutyczna, probenecyd, profil farmakokinetyczny, reakcja anafilaktyczna, szok anafilaktyczny, transporter anionów organicznych, wąski indeks terapeutyczny, wstrząs anafilaktyczny, zabieg resuscytacyjny, zaburzenia równowagi, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Sytagliptyna wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, co potwierdzają badania in vitro i kliniczne. Metabolizm leku jest głównie zależny od enzymów CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek ich wpływ na klirens sytagliptyny jest minimalny. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) metabolizm staje się bardziej istotny, co może prowadzić do zwiększonego narażenia na lek przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Jednoczesne podawanie cyklosporyny (600 mg) zwiększa AUC i Cmax sytagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, przy czym interakcje z probenecydem są prawdopodobnie klinicznie nieistotne. Nie stwierdzono znaczących interakcji z metforminą (1000 mg x2/dobę), gliburydem, symwastatyną, rozyglitazonem, warfaryną ani doustnymi lekami antykoncepcyjnymi.
antybiotyk makrolidowy, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, gliburyd, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwzakrzepowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie cukrzycy, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, terapia skojarzona, tiazolidynodion, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romazic 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Romazic, charakteryzuje się powolną absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, prowadząc do powstania metabolitów N-demetylowanych o aktywności zmniejszonej o 50% oraz metabolitów laktonowych nieaktywnych klinicznie. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w postaci niezmienionej). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, CYP 2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, hepatocyty, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, LDL-C, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, Romazic, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, T1/2, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Eugia 25 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne podawanie nie powoduje kumulacji. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lek może być podawany niezależnie od posiłków. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza na poziomie 23-29%, przenika do nasienia w ilościach <0,01% dawki i jest niewykrywalny w spermie po 3 dniach od zakończenia terapii. Metabolizm leku jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem izoenzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 3-5 godzin w zależności od populacji pacjentów.
AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, niewydolność nerek, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Teva 10 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cₘₐₓ) osiąganym w ciągu 0,5-2 godzin. Występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (56% vs 44%). Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych obniża AUC o około 20% i Cₘₐₓ o 50%, jednak lek może być podawany niezależnie od posiłku. Wchłanianie i farmakokinetyka są podobne u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi oraz chłoniakiem z komórek płaszcza.
aminotransferaza asparaginianowa, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, białko osocza, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, eliminacja lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, szybkość wchłaniania, transporter anionów organicznych, transporter błonowy, transporter kationów organicznych, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – SITAGLIPTIN BIOTON 50 mg
Farmakokinetyka sytagliptyny, składnika aktywnego SITAGLIPTIN BIOTON, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem Cmax (950 nM) w medianie 1-4 godzin oraz wysoką biodostępnością około 87%. AUC wynosi średnio 8,52 µM•hr, a lek wykazuje proporcjonalny wzrost AUC względem dawki, choć Cmax i C24h nie są w pełni proporcjonalne. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym około 350 ml/min i okresem półtrwania około 12,4 godziny. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak ich kliniczne znaczenie w eliminacji jest ograniczone.
biodostępność, cukrzyca typu 2, CYP3A4, cytochrom P450, DPP-4, farmakokinetyka leku, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, substrat transportera, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe