nadciśnienie wrotne
Nadciśnienie wrotne to stan patologiczny charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w układzie żyły wrotnej (powyżej 5-10 mmHg), który najczęściej rozwija się w przebiegu marskości wątroby. Inne przyczyny obejmują zakrzepicę żyły wrotnej, zespół Budda-Chiariego oraz schorzenia przedwątrobowe i pozawątrobowe.
Klinicznie nadciśnienie wrotne manifestuje się przez rozwój krążenia obocznego, w tym żylaków przełyku i żołądka, które mogą być źródłem zagrażających życiu krwawień. Dodatkowo pacjenci często prezentują splenomegalię, wodobrzusze, encefalopatię wątrobową oraz zespół wątrobowo-nerkowy.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG dopplerowskie, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), pomiar gradientu ciśnienia wrotno-żylnego oraz endoskopię górnego odcinka przewodu pokarmowego. Leczenie ukierunkowane jest na kontrolę powikłań oraz obniżenie ciśnienia w układzie wrotnym poprzez stosowanie nieselektywnych beta-blokerów, procedur TIPS (przezskórne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe) oraz leczenie endoskopowe żylaków.
W przypadkach zaawansowanych rozważa się transplantację wątroby jako ostateczną metodę terapeutyczną. Profilaktyka pierwotna i wtórna krwawień z żylaków stanowi kluczowy element postępowania terapeutycznego u pacjentów z nadciśnieniem wrotnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Patofizjologia i mechanizm
Splenomegalia definiowana jest jako powiększenie śledziony powyżej 12-20 cm długości lub masy przekraczającej 400 g, a masywna splenomegalia to narząd >20 cm lub >1000 g. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują zastój krwi (np. nadciśnienie wrotne), naciekanie przez komórki obce (nowotwory mieloproliferacyjne, choroby spichrzeniowe), nadmierną aktywność immunologiczną (infekcje, choroby autoimmunologiczne) oraz nowotworzenie (chłoniaki). Hiperplazja układu siateczkowo-śródbłonkowego jest najczęstszą przyczyną splenomegalii, szczególnie w infekcjach i stanach immunologicznych. Hipersplenizm, będący skutkiem nadmiernej funkcji śledziony, prowadzi do cytopenii poprzez sekwestrację i destrukcję erytrocytów, leukocytów i płytek krwi, co może skutkować niedokrwistością, zwiększonym ryzykiem infekcji i krwawień. W chorobach wątroby i nadciśnieniu wrotnym zastój żylny powoduje przekrwienie i powiększenie śledziony, a w nowotworach mieloproliferacyjnych dochodzi do pozaszpikowej hematopoezy i naciekania śledziony przez nieprawidłowe komórki. Powiększona śledziona jest podatna na pęknięcie, co stanowi zagrożenie życia z powodu krwawienia wewnętrznego.
białaczka szpikowa, chłoniak strefy brzeżnej śledziony, choroba Gauchera, choroba Niemanna-Picka, choroba spichrzeniowa lipidów, czerwienica prawdziwa, hipersplenizm, inhibitor JAK, leiszmanioza trzewna, masywna splenomegalia, mielofibroza, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nowotwór mieloproliferacyjny, ostra białaczka szpikowa, pozaszpikowa hematopoeza, proces nowotworowy, przełom sekwestracyjny, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja immunologiczna, ruksolitynib, splenektomia, splenomegalia, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wstrząs hipowolemiczny, zapalenie wsierdzia, żylaki przełyku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propranolol WZF
Propranolol WZF, dostępny w dawkach 10 mg i 40 mg w formie tabletek, wymaga szczególnej ostrożności przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca – jest dopuszczony jedynie u osób z kontrolowaną niewydolnością, natomiast przeciwwskazany przy jej niekontrolowanym przebiegu. Należy unikać jednoczesnego stosowania propranololu z antagonistami kanału wapniowego o działaniu inotropowo ujemnym (werapamil, diltiazem), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bradykardii i niewydolności serca, szczególnie przy dożylnym podaniu obu leków. Propranolol może nasilać zaburzenia krążenia obwodowego oraz wpływać na przewodzenie sercowe, co wymaga ostrożności u pacjentów z blokiem serca I stopnia. Ponadto lek może maskować objawy hipoglikemii, zwłaszcza tachykardię, a w rzadkich przypadkach wywoływać ciężką hipoglikemię z drgawkami i śpiączką, co jest istotne u noworodków, dzieci, osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z chorobami wątroby lub dializowanych.
alfa-adrenolityk, antagonista kanału wapniowego, blok serca pierwszego stopnia, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciężka hipoglikemia, czynność serca, encefalopatia wątrobowa, guz chromochłonny, hipoglikemia, laktoza jednowodna, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, nagłe odstawienie leku, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania leku, reakcja alergiczna, rezerwa czynnościowa serca, tachykardia, tyreotoksykoza, zabieg chirurgiczny, zaburzenie krążenia obwodowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diuver 5 mg
Diuver (torasemid) w dawce 5 mg jest diuretykiem pętlowym stosowanym w leczeniu nadciśnienia pierwotnego, zastoinowej niewydolności serca, obrzęku płuc, obrzęków wątrobowych oraz nerkowych. Mechanizm działania polega na zwiększeniu wydalania sodu i wody, co prowadzi do redukcji objętości krwi krążącej i obrzęków. W nadciśnieniu pierwotnym lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. W niewydolności serca i obrzęku płuc torasemid poprawia wydolność oddechową i wymianę gazową, natomiast w obrzękach wątrobowych i nerkowych pomaga kontrolować retencję płynów, poprawiając komfort pacjentów z marskością wątroby czy zespołem nerczycowym.
ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, dysfagia, lek hipotensyjny, marskość wątroby, monoterapia, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie wrotne, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, obrzęk pochodzenia nerkowego, pęcherzyki płucne, pętla Henlego, przestrzeń śródmiąższowa płuc, przewlekła choroba nerek, retencja płynów, terapia skojarzona, torasemid, wodobrzusze, wymiana gazowa, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy - Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Karboplatyna powinna być stosowana wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach pod ścisłym nadzorem doświadczonych onkologów, z dostępem do pełnego zaplecza diagnostyczno-terapeutycznego. Monitorowanie terapii obejmuje regularne badania morfologii krwi obwodowej oraz funkcji nerek i wątroby, z przerwaniem leczenia w przypadku mielosupresji, nefrotoksyczności lub hepatotoksyczności. Nadir hematologiczny występuje średnio w 21. dniu po monoterapii karboplatyną i w 15. dniu przy terapii skojarzonej. Zaleca się nie rozpoczynać kolejnego cyklu przed osiągnięciem liczby neutrofili ≥ 2000/mm³ i płytek krwi ≥ 100 000/mm³ oraz po upływie minimum 4 tygodni od poprzedniego cyklu. Mielosupresja, zwłaszcza trombocytopenia, jest dawko-zależna i nasilona u pacjentów z uprzednią terapią cisplatyną lub zaburzeniami czynności nerek, co wymaga redukcji dawki i częstego monitorowania. Występują także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zespół hemolityczno-mocznicowy (HUS), zagrażający życiu, wymagający natychmiastowego przerwania leczenia.
anafilaksja, chemioterapeutyk, choroba zarostowa żył wątrobowych, cisplatyna, depresja szpiku kostnego, karboplatyna, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, morfologia krwi obwodowej, nadciśnienie wrotne, nadir, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, ototoksyczność, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, skurcz oskrzeli, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Kounisa, zespół mielodysplastyczny, zespół niedrożności zatokowej wątroby, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza - Leksykon substancji czynnych
Oksaliplatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Oksaliplatyna powinna być stosowana wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach onkologicznych pod ścisłym nadzorem doświadczonego onkologa, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym neurotoksyczności, która wymaga regularnego monitorowania neurologicznego przed każdym podaniem leku. W przypadku wystąpienia ostrych zaburzeń czucia w krtani i gardle podczas 2-godzinnej infuzji lub w ciągu kilku godzin po jej zakończeniu, zaleca się wydłużenie infuzji do 6 godzin w celu zmniejszenia nasilenia objawów. Dawkę oksaliplatyny należy modyfikować w zależności od nasilenia i czasu trwania parestezji: przy utrzymujących się objawach powyżej 7 dni dawkę zmniejsza się z 85 do 65 mg/m² (leczenie raka z przerzutami) lub do 75 mg/m² (leczenie uzupełniające); w przypadku parestezji z zaburzeniem czynnościowym konieczne jest przerwanie leczenia. Należy również monitorować ryzyko zespołu tylnej odwracalnej leukoencefalopatii (RPLS), potwierdzanego MRI, oraz działania toksyczne ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów i biegunek, które mogą prowadzić do poważnych powikłań takich jak odwodnienie, hipokaliemia, kwasica metaboliczna czy niewydolność nerek.
choroba śródmiąższowa płuc, gorączka neutropeniczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwwymiotny, lekarz onkolog, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, napad drgawkowy, neuropatia czuciowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwienie jelita, niedokrwistość hemolityczna, objaw neurologiczny, oddział onkologiczny, parestezja, porażenna niedrożność jelit, posocznica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rezonans magnetyczny, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, toksyczność hematologiczna, torsade de pointes, wrzód żołądkowo-jelitowy, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, wynaczynienie, zaburzenie czucia w krtani, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, związek platyny - Leksykon chorób i schorzeń
Marskość wątroby – Leczenie
Marskość wątroby stanowi zaawansowane stadium przewlekłej choroby wątroby, charakteryzujące się nieodwracalnym włóknieniem i utratą funkcji narządu. Leczenie koncentruje się na spowolnieniu progresji włóknienia, terapii przyczynowej oraz zapobieganiu powikłaniom, takim jak nadciśnienie wrotne, wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa czy samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej. Warto podkreślić, że w marskości alkoholowej kluczowe jest całkowite zaprzestanie spożywania alkoholu, a w wirusowym zapaleniu wątroby typu B i C stosuje się skuteczne leki przeciwwirusowe. W przypadku NAFLD/MASH zalecana jest redukcja masy ciała, kontrola cukrzycy i leczenie chorób metabolicznych, a od marca 2024 roku FDA zatwierdziła resmetirom (Rezdiffra) jako pierwszy lek przeciwbliznowy stosowany w terapii MASH. Leczenie powikłań obejmuje m.in. beta-blokery, endoskopowe opaskowanie żylaków, diuretyki (spironolakton i furosemid), laktulozę i ryfaksyminę, a także profilaktykę antybiotykową u pacjentów z niskim stężeniem białka w płynie puchlinowym (<1,5 g/dl).
alkoholowa marskość wątroby, antybiotykoterapia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, beta-bloker, bliznowacenie, choroba Wilsona, encefalopatia wątrobowa, endoskopowe opaskowanie żylaków, hemochromatoza, kwas ursodeoksycholowy, laktuloza, lek moczopędny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwwłóknieniowy, marskość wątroby, mezenchymalne komórki macierzyste, nadciśnienie wrotne, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niewydolność wątroby, paracenteza, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, profilaktyka antybiotykowa, przeszczep wątroby, przezszyjne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe, rak wątrobowokomórkowy, ryfaksymina, samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej, skala MELD, skleroterapia endoskopowa, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, terapia komórkowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wodobrzusze, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka – Objawy
Żółtaczka to kliniczny objaw hiperbilirubinemii, manifestujący się żółtym zabarwieniem skóry, błon śluzowych i białkówek oczu, pojawiającym się przy stężeniu bilirubiny całkowitej powyżej 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l), a często widocznym dopiero przy poziomach 7-8 mg/dl. U noworodków żółtaczka fizjologiczna rozwija się między 2. a 4. dniem życia, z progresją głowowo-ogonową, osiągając szczyt około 4-5 dnia i ustępując w ciągu 1-2 tygodni. Patologiczne cechy obejmują pojawienie się żółtaczki w pierwszych 24 godzinach życia, szybki wzrost bilirubiny (>8,5 μmol/L/h) lub poziomy całkowite powyżej 331,5 μmol/L (19,5 mg/dL). U dorosłych przebieg żółtaczki zależy od etiologii – ostra żółtaczka może wynikać z wirusowego zapalenia wątroby, alkoholowego zapalenia wątroby lub niedrożności dróg żółciowych, natomiast przewlekła wiąże się z nowotworami, marskością czy przewlekłym zapaleniem dróg żółciowych. Towarzyszące objawy to m.in. ciemny mocz, jasny kał, świąd skóry, ból w prawym górnym kwadrancie, gorączka oraz objawy ogólnoustrojowe jak zmęczenie i utrata masy ciała.
alkoholowe zapalenie wątroby, bilirubina we krwi, ciemny mocz, encefalopatia, encefalopatia bilirubinowa, encefalopatia wątrobowa, fizjologiczna żółtaczka noworodkowa, hemoliza, hiperbilirubinemia, kamień żółciowy, kernicterus, koagulopatia, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, przezskórny pomiar bilirubiny, rak trzustki, rozpad czerwonych krwinek, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, świąd, świąd skóry, zapalenie dróg żółciowych, żółtaczka obturacyjna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propranolol WZF
Propranolol WZF, jako beta-adrenolityk, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza niekontrolowaną, oraz u osób z zaburzeniami przewodzenia serca, w tym blokiem pierwszego stopnia i bradykardią. Przeciwwskazane jest łączenie propranololu z antagonistami kanału wapniowego o działaniu inotropowo ujemnym (werapamil, diltiazem), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia, bradykardii i niewydolności serca, szczególnie przy podawaniu dożylnym lub w okresie 48 godzin po odstawieniu antagonistów. Lek może nasilać zaburzenia krążenia obwodowego oraz maskować objawy hipoglikemii, zwłaszcza tachykardię, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą i grup ryzyka, takich jak noworodki, osoby w podeszłym wieku czy pacjenci z chorobami wątroby i po hemodializie. Odnotowano przypadki ciężkiej hipoglikemii z drgawkami i śpiączką.
adrenalina, alfa-adrenolityk, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, blok serca pierwszego stopnia, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, diltiazem, encefalopatia wątrobowa, guz chromochłonny, hipoglikemia, lek hipoglikemizujący, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność lewej komory, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, reakcja alergiczna, tyreotoksykoza, werapamil, zaburzenie funkcji tarczycy, zaburzenie krążenia obwodowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Terlipressin SUN 0,1 mg/ml
Terlipressin SUN to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 0,1 mg/mL terlipresyny, wskazany do leczenia krwawienia z żylaków przełyku, powikłania nadciśnienia wrotnego najczęściej związane z marskością wątroby. Preparat zawiera 0,85 mg terlipresyny (w formie 1 mg terlipresyny octanu) w 8,5 mL roztworu, o pH 3,7-4,2 i osmolalności 290-360 mOsm/kg. Istotne jest, że jedna ampułka zawiera 1,142 mmol (26,272 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Terlipresyna działa jako analog wazopresyny o przedłużonym działaniu, wywołując skurcz naczyń trzewnych i zmniejszając ciśnienie wrotne, co skutecznie hamuje krwawienie z żylaków przełyku.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wątrobowo-płucny – Diagnostyka i diagnoza
Zespół wątrobowo-płucny (ZWP) to powikłanie zaawansowanej choroby wątroby, charakteryzujące się triadą: chorobą wątroby i/lub nadciśnieniem wrotnym, wewnątrzpłucnym rozszerzeniem naczyń (IPVD) oraz hipoksemią. Diagnostyka opiera się na kryteriach gazometrycznych: PaO2 <80 mmHg lub gradient pęcherzykowo-tętniczy tlenu (A-aO2) ≥15 mmHg (≥20 mmHg u pacjentów >64 lat) podczas oddychania powietrzem atmosferycznym. Pulsoksymetria z saturacją <96% stanowi badanie przesiewowe, jednak jej czułość jest ograniczona. Ortodioksja (spadek PaO2 o ≥5% w pozycji pionowej) ma specyficzność 100% dla ZWP. Echokardiografia kontrastowa z agitated saline jest złotym standardem w wykrywaniu rozszerzenia naczyń płucnych, a scyntygrafia perfuzyjna z 99mTc-MAA pozwala na ilościową ocenę przecieku (frakcja przecieku mózgowego ≥6% jest istotna). Tomografia komputerowa i angiografia płucna mogą wspomagać diagnostykę, ale są mniej powszechne ze względu na inwazyjność i koszty. Ciężkość ZWP klasyfikuje się na podstawie PaO2: łagodny/umiarkowany ≥60 mmHg, ciężki 50-60 mmHg, bardzo ciężki <50 mmHg, co ma znaczenie prognostyczne i wpływa na kwalifikację do przeszczepu wątroby.
angiografia płucna, choroba śródmiąższowa płuc, ciśnienie parcjalne tlenu, dziedziczna telangiektazja krwotoczna, echokardiografia kontrastowa, frakcja przecieku, hipoksemia, malformacja tętniczo-żylna, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, przeciek wewnątrzsercowy, przewlekła choroba wątroby, przezprzełykowe badanie echokardiograficzne, scyntygrafia perfuzyjna płuc, test funkcji płuc, tlenoterapia, tomografia komputerowa, zaburzenia wymiany gazowej, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół wątrobowo-płucny, żylaki przełyku - Leksykon substancji czynnych
Bozentan – Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka bosentanu u dorosłych pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP) wykazuje około dwukrotnie większą ekspozycję niż u zdrowych ochotników. Po podaniu doustnym dostępność biologiczna wynosi około 50%, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 3-5 godzin. Bosentan jest silnie związany z białkami osocza (>98%), metabolizowany głównie przez CYP2C9 i CYP3A4, z okresem półtrwania około 5,4 godziny. Po podaniu wielokrotnym obserwuje się autoindukcję enzymów wątrobowych, co skutkuje zmniejszeniem stężenia leku do 50-65% wartości po dawce pojedynczej. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby (klasa A Child-Pugh) zmiany farmakokinetyki są nieistotne, natomiast u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem (klasa B) ekspozycja na bosentan i aktywny metabolit Ro 48-5033 wzrasta odpowiednio 4,7- i 12,4-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tej grupie. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15–30 ml/min) stężenie bosentanu jest obniżone o około 10%, a metabolitów podwojone, jednak nie wymaga to modyfikacji dawki.
- Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Epidemiologia
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór mieloproliferacyjny BCR-ABL-ujemny, charakteryzujący się włóknieniem szpiku, niedokrwistością, pozaszpikową hematopoezą i splenomegalią. Roczna zapadalność waha się od 0,1 do 1,5 na 100 000 osób, z wyższymi wartościami w krajach rozwiniętych (do 1,9 na 100 000 w UE, 1,6 na 100 000 w Niemczech w 2021 r.). Chorobowość globalnie wynosi około 1 na 100 000, z wyższymi wskaźnikami w USA i Europie (do 11,0 na 100 000 w Niemczech). Mediana wieku diagnozy to 65-68 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 1,5:1) i częstszym występowaniem u osób białych. Pierwotna mielofibroza (PMF) stanowi około 75% przypadków, a mutacje JAK2 występują u 50-60% pacjentów, co podkreśla znaczenie genetycznej stratyfikacji ryzyka. Przeżycie mediana wynosi 3-7 lat w stadium włóknienia, a 5-letnie przeżycie to 50-58%. Powikłania obejmują zakrzepicę (do 10%), nadciśnienie wrotne (7%) oraz ryzyko progresji do ostrej białaczki szpikowej.
cytopenia, czerwienica prawdziwa, hydroksykarbamid, hydroksymocznik, leczenie cytoredukcyjne, mutacja JAK2, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość, nowotwór mieloproliferacyjny, ostra białaczka szpikowa, pierwotna mielofibroza, pozaszpikowa hematopoeza, splenomegalia, stadium włóknienia, terapia cytoredukcyjna, włóknienie szpiku kostnego, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył trzewnych, zawał śledziony, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Patofizjologia i mechanizm
Pęknięcie śledziony (ruptura splenis) jest stanem zagrożenia życia, wynikającym z przerwania ciągłości torebki i miąższu śledziony, co prowadzi do krwawienia do jamy otrzewnowej. Urazy tępe, zwłaszcza w wyniku wypadków komunikacyjnych, stanowią 50-75% przypadków, a złamania żeber po lewej stronie dolnej klatki piersiowej mogą wskazywać na uszkodzenie śledziony u 20% pacjentów. Istnieją dwa główne typy pęknięć: przeztorebkowe, powodujące natychmiastowe krwawienie i ryzyko wstrząsu hipowolemicznego, oraz podtorebkowe (dwufazowe), z opóźnionym pęknięciem torebki. Samoistne pęknięcie, rzadziej spotykane, jest związane z powiększeniem śledziony (splenomegalią) w przebiegu chorób zakaźnych (np. mononukleoza zakaźna, malaria), hematologicznych, nowotworowych czy metabolicznych. Powiększona śledziona jest bardziej podatna na uszkodzenia z powodu rozciągnięcia i ścieńczenia torebki oraz zwiększonej masy narządu. Warto podkreślić, że śmiertelność w urazowym pęknięciu wynosi około 10%, a w samoistnym przekracza 80% bez natychmiastowej interwencji.
amyloidoza, angioembolizacja, cytomegalia, dur brzuszny, jama brzuszna, kolonoskopia, krwiak podtorebkowy, krwotok śródmiąższowy, malaria, mononukleoza zakaźna, nadciśnienie wrotne, niedokrwistość hemolityczna, opóźnione pęknięcie śledziony, pęknięcie śledziony, ropień śledziony, samoistne pęknięcie śledziony, sferocytoza wrodzona, splenektomia, splenomegalia, tępy uraz, tętniak rzekomy, tętnica śledzionowa, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytoza, wstrząs krwotoczny, zakażenie Salmonella, zawał śledziony, zespół OPSI - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tabletki tonizujące Labofarm –
Tabletki tonizujące Labofarm zawierają ekstrakty roślinne: kwiatostan głogu (150 mg), owoc głogu (30 mg), ziele serdecznika (100 mg) oraz ziele nostrzyka (40 mg), a także substancje czynne: kumaryny (0,02-0,5 mg/tabletkę) i flawonoidy (≥1,25 mg w przeliczeniu na hiperozyd). Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest nadwrażliwość na którykolwiek składnik, zwłaszcza na głóg, serdecznik lub nostrzyk, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych o różnym nasileniu. Ponadto, ze względu na obecność kumaryn, lek jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących antykoagulanty (warfaryna, acenokumarol, heparyny, NOAC: dabigatran, rywaroksaban, apiksaban, edoksaban) oraz leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, tiklopidyna, prasugrel) i NLPZ o działaniu przeciwpłytkowym, ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwkrzepliwego i zwiększonego ryzyka krwawień.
antagonista witaminy K, antykoagulant, cholestaza, choroba wątroby, działanie antykoagulacyjne, działanie przeciwkrzepliwe, flawonoid, heparyna, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kumaryna, lek przeciwpłytkowy, lek roślinny, leki obniżające krzepliwość krwi, nadciśnienie wrotne, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, nowotwór wątroby, ostre zapalenie wątroby, przewlekła choroba wątroby, trombocytopenia, zabieg operacyjny, zaburzenie krzepnięcia krwi, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wątroby – Leczenie
Leczenie chorób wątroby opiera się na precyzyjnej diagnozie, etiologii oraz stopniu uszkodzenia narządu, z celem spowolnienia progresji, zapobiegania powikłaniom i odwracania zmian, jeśli to możliwe. Kluczowa jest wczesna diagnostyka oraz modyfikacja stylu życia, obejmująca całkowitą abstynencję alkoholową (szczególnie w poalkoholowej chorobie wątroby), redukcję masy ciała w NAFLD/NASH/MASLD, dietę niskosodową i wysokobiałkową oraz regularną aktywność fizyczną. Farmakoterapia jest dostosowana do rodzaju choroby: leki przeciwwirusowe (np. entekawir, tenofowir) w WZW B i C, kortykosteroidy (prednizolon) i immunosupresja w autoimmunologicznym zapaleniu wątroby, diuretyki (spironolakton, furosemid) w wodobrzuszu, beta-blokery (propranolol, karwedilol) w nadciśnieniu wrotnym, a także laktuloza i ryfaksymina w encefalopatii wątrobowej. Nowością jest resmetirom (Rezdiffra), zatwierdzony przez FDA w 2024 roku, który aktywuje receptory hormonów tarczycy w wątrobie, redukując stłuszczenie, stan zapalny i zwłóknienie w MASLD.
ablacja, akamprozat, alafenamid tenofowiru, alkoholowe zapalenie wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, baklofen, beta-bloker, bezpośrednio działające leki przeciwwirusowe, chemoembolizacja przeztętnicza, digoksyna, disulfiram, diuretyk, dizoproksyl tenofowiru, embolizacja przeztętnicza, encefalopatia wątrobowa, endoskopowe opaskowanie żylaków, entekawir, furosemid, gabapentyna, hepatektomia, karwedilol, kortykosteroid, kwas ursodeoksycholowy, laktuloza, lek immunosupresyjny, marskość wątroby, MELD, mezenchymalne komórki macierzyste, nadciśnienie wrotne, naltrekson, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niewydolność wątroby, paracenteza, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, propranolol, przezżylne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe, rak wątrobowokomórkowy, resekcja wątroby, resmetirom, ryfaksymina, samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej, skleroterapia endoskopowa, spironolakton, transplantacja wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, żylaki przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Propranolol Accord 40 mg
Propranolol Accord w dawkach 10 mg i 40 mg jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o szerokim spektrum zastosowań w kardiologii i neurologii. W leczeniu dławicy piersiowej redukuje zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez obniżenie częstości akcji serca, kurczliwości i ciśnienia tętniczego, co zmniejsza częstość i nasilenie epizodów dławicowych. W nadciśnieniu tętniczym obniża ciśnienie poprzez zmniejszenie rzutu serca, hamowanie uwalniania reniny i redukcję aktywności układu współczulnego. W prewencji wtórnej zawału serca zmniejsza ryzyko ponownego incydentu i śmiertelność sercowo-naczyniową. Ponadto jest skuteczny w kardiomiopatii przerostowej zawężającej, nadkomorowych i komorowych zaburzeniach rytmu serca, nadczynności tarczycy, guzie chromochłonnym (w połączeniu z alfa-adrenolitykiem), drżeniu samoistnym, profilaktyce migreny oraz zmniejszaniu ryzyka krwawienia z żylaków przełyku u pacjentów z nadciśnieniem wrotnym.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dławica wysiłkowa, drżenie samoistne, ekstrasystolia komorowa, glikozydy nasercowe, guz chromochłonny, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nadczynność tarczycy, nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, objawy nadczynności tarczycy, profilaktyka migreny, propranolol, receptory alfa-adrenergiczne, receptory beta-adrenergiczne, trójjodotyronina, trzepotanie przedsionków, tyreotoksykoza, tyroksyna, zawał serca, żylaki przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Glypressin 1 mg
Glypressin, zawierający 0,12 mg terlipresyny octanu/ml (0,1 mg terlipresyny/ml), jest wskazany wyłącznie do leczenia krwawienia z żylaków przełyku, powikłania nadciśnienia wrotnego, najczęściej w przebiegu marskości wątroby. Każda ampułka zawiera 8,5 ml roztworu, co odpowiada 1 mg terlipresyny octanu (0,85 mg terlipresyny) oraz 1,33 mmol (30,7 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu. Lek ma postać przezroczystego roztworu do wstrzykiwań i działa poprzez szybkie zmniejszenie ciśnienia w układzie wrotnym, co pozwala na zahamowanie krwawienia.
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pierwotna dróg żółciowych (dawniej nazywana pierwotną marskością dróg żółciowych) – Objawy
Choroba pierwotna dróg żółciowych (PBC) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba wątroby, charakteryzująca się postępującym zapaleniem i destrukcją małych wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych, prowadzącym do cholestazy, włóknienia i ostatecznie marskości wątroby. Przebieg choroby jest zwykle powolny, z różnym tempem progresji zależnym od czynników takich jak wiek pacjenta, stopień zaawansowania histologicznego, obecność obrzęków oraz parametry biochemiczne (bilirubina, albumina, czas protrombinowy, INR). PBC dzieli się na cztery stadia, od zapalenia wrotnego (stadium 1) do marskości wątroby (stadium 4), a objawy kliniczne, takie jak zmęczenie (65% pacjentów), świąd skóry (55%), suchość oczu i jamy ustnej (47-73%), pojawiają się zwykle w stadium 3. W zaawansowanych stadiach obserwuje się żółtaczkę, wodobrzusze, obrzęki, nadciśnienie wrotne oraz powikłania marskości, w tym ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego.
albuminy, bilirubina, ból prawego podżebrza, cholestaza, choroba autoimmunologiczna wątroby, choroba pierwotna dróg żółciowych, drogi żółciowe wewnątrzwątrobowe, encefalopatia wątrobowa, krwawienie z żylaków przełyku, kwas obeticholowy, kwas ursodeoksycholowy, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, obrzęk, osteoporoza, pierwotna marskość dróg żółciowych, pruritus, przeszczep wątroby, rak wątrobowokomórkowy, uszkodzenie komórek wątrobowych, włóknienie wątroby, wodobrzusze, zaburzenia trawienia tłuszczów, zaburzenia wchłaniania, zespół suchości, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Żylaki przełyku – Diagnostyka i diagnoza
Żylaki przełyku, będące powikłaniem nadciśnienia wrotnego najczęściej związanego z marskością wątroby, stanowią istotne zagrożenie z powodu ryzyka masywnego krwawienia. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na ezofagogastroduodenoskopii (EGD), która umożliwia bezpośrednią ocenę wielkości żylaków (stopień 1-3) oraz identyfikację stygmatów wysokiego ryzyka krwawienia, takich jak czerwone pręgi czy plamki. Endoskopia pozostaje złotym standardem, pozwalając jednocześnie na interwencje terapeutyczne, np. opaskowanie. Uzupełniająco stosuje się badania obrazowe: TK z kontrastem (czułość ~91%, swoistość ~81%), RM oraz ultrasonografię dopplerowską i elastografię przejściową, która ocenia sztywność wątroby i pomaga w stratyfikacji ryzyka (np. sztywność <20 kPa i liczba płytek >150 × 10^9/L wskazują na niskie ryzyko klinicznie istotnych żylaków). Endoskopia kapsułkowa stanowi alternatywę dla pacjentów nieakceptujących tradycyjnej endoskopii. Pomiar gradientu ciśnienia żył wątrobowych (HVPG) jest kluczowy w ocenie nadciśnienia wrotnego, z wartościami ≥10 mmHg predykcyjnymi dla powstawania żylaków i dekompensacji marskości, a ≥20 mmHg wskazującymi na złe rokowanie.
biopsja wątroby, elastografia przejściowa, endoskopia kapsułkowa, ezofagogastroduodenoskopia, krwawienie z żylaków, lek wazokonstrykcyjny, marskość wątroby, MELD, nadciśnienie wrotne, oktreotyd, panendoskopia, rezonans magnetyczny, skala Child-Pugh, splenomegalia, sztywność wątroby, terlipresyna, tomografia komputerowa, trombocytopenia, ultrasonografia dopplerowska, wodobrzusze, żylak przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diured 20 mg
Diured 20 mg, zawierający torasemid – diuretyk pętlowy, jest wskazany w leczeniu obrzęków pochodzenia sercowego (zastoinowa niewydolność serca), płucnego (ostry obrzęk płuc), wątrobowego (marskość wątroby, nadciśnienie wrotne) oraz nerkowego (zespół nerczycowy, przewlekła choroba nerek). Mechanizm działania polega na hamowaniu zwrotnego wchłaniania jonów sodu i chloru w ramieniu wstępującym pętli Henlego, co skutkuje zwiększonym wydalaniem wody i elektrolitów. Tabletki o wymiarach 7,3-7,7 mm szerokości i 17,3-17,7 mm długości zawierają 20 mg torasemidu i są obustronnie wypukłe z nacięciem, umożliwiającym podział na równe dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
diuretyk pętlowy, duszność wysiłkowa, elektrolit, hipotonia, kreatynina, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, obrzęk nerkowy, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, obrzęk wątrobowy, ostry obrzęk płuc, pętla Henlego, przewlekła choroba nerek, torasemid, wchłanianie zwrotne, wodobrzusze, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zastój płucny, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lanvis
Tioguanina jest cytotoksycznym lekiem stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym toksycznego uszkodzenia wątroby i mielosupresji. Szczególnie niezalecane jest stosowanie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje u pacjentów w trakcie i do co najmniej 3 miesięcy po zakończeniu terapii. Tioguanina nie powinna być stosowana w długotrwałych schematach leczenia podtrzymującego z uwagi na wysokie ryzyko uszkodzenia śródbłonka naczyń wątroby, manifestującego się zespołem zamknięcia żył wątrobowych (hiperbilirubinemia, hepatomegalia, wodobrzusze) oraz objawami nadciśnienia wrotnego (splenomegalia, małopłytkowość, żylaki przełyku). W badaniach histopatologicznych obserwuje się stwardnienie wątrobowo-wrotne, guzowaty rozrost regeneracyjny, peliosis hepatis oraz włóknienie okołowrotne. W przypadku pojawienia się objawów toksycznego uszkodzenia wątroby konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, co może prowadzić do odwracalności zmian.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, choroba zapalna jelit, depresja szpiku kostnego, działanie mielosupresyjne, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, immunosupresja, lek cytostatyczny, leukocytopenia, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, mutacja NUDT15, nadciśnienie wrotne, neutropenia, niedobór TPMT, niedokrwistość, olsalazyna, ostra białaczka limfoblastyczna, peliosis hepatis, retencja płynów, S-metylotransferaza tiopuryny, splenomegalia, środek cytotoksyczny, stwardnienie wątrobowo-wrotne, sulfasalazyna, szczepionka zawierająca żywe drobnoustroje, tioguanina, toksyczne uszkodzenie wątroby, uszkodzenie śródbłonka naczyń, włóknienie okołowrotne wątroby, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół zamknięcia żył wątrobowych, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Epidemiologia
Splenomegalia, definiowana jako powiększenie śledziony powyżej 12-20 cm długości lub masy >400 g (masywna splenomegalia >20 cm lub >1000 g), występuje u około 2% populacji USA, z wyższą częstością w rejonach endemicznych malarii i schistosomatozy (do 80%). Etiologia splenomegalii jest zróżnicowana i obejmuje choroby hematologiczne (39%), choroby wątroby (18%), zakażenia (10%) oraz inne schorzenia (8%). W krajach rozwiniętych dominują przyczyny takie jak marskość wątroby z nadciśnieniem wrotnym, nowotwory mieloproliferacyjne (np. mielofibroza z 90% przypadków splenomegalii), ostre białaczki, chłoniaki, a także zakażenia (mononukleoza, malaria, leiszmanioza). Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, USG, CT, MRI oraz badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi i ocenie funkcji wątroby. W splenomegalii obserwuje się często hipersplenizm manifestujący się małopłytkowością, leukopenią i niedokrwistością. U pacjentów z czerwienicą prawdziwą splenomegalia występuje u 36%, a u mielofibrozy nawet u 90% chorych.
chłoniak nieziarniczy, chłoniak strefy brzeżnej śledziony, choroba Gauchera, choroba sierpowatokrwinkowa, czerwienica prawdziwa, hipersplenizm, leiszmanioza, leukopenia, limfocytoza, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, marskość wątroby, mielofibroza, mononukleoza, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość, nowotwory mieloproliferacyjne, ostra białaczka, pęknięcie śledziony, przewlekła białaczka limfocytowa, splenektomia, splenomegalia, zakrzepica żyły śledzionowej - Leksykon chorób i schorzeń
Wymiotowanie krwi – Patofizjologia i mechanizm
Hematemeza, definiowana jako wymiotowanie treści żołądkowej zawierającej krew, jest alarmującym objawem wskazującym na krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (jama ustna, przełyk, żołądek, dwunastnica). Mechanizm wymiotów jest złożony i koordynowany przez ośrodek wymiotny w rdzeniu przedłużonym, aktywowany przez impulsy aferentne z przewodu pokarmowego, strefę chemoreceptorową (CTZ) oraz wyższe ośrodki mózgowe. Neuroprzekaźniki takie jak dopamina, serotonina (receptory 5-HT3), acetylocholina, substancja P (receptory NK1) oraz układ histaminergiczny (receptory H1 i H2) odgrywają kluczową rolę w patogenezie wymiotów. Obecność krwi w wymiocinach świadczy o przerwaniu ciągłości błony śluzowej i może manifestować się jako świeża czerwona krew lub ciemnobrązowa substancja przypominająca fusy kawy, co ma znaczenie diagnostyczne w ocenie źródła i czasu krwawienia.
anemia, aspiracja krwi, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, czerwona krwinka, embolizacja naczyń, ezofagogastroduodenoskopia, farmakoterapia, fusowate wymioty, górny odcinek przewodu pokarmowego, Helicobacter pylori, hematemesis, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, neuroprzekaźnik, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wielonarządowa, nudności i wymioty, ośrodek wymiotny, wrzód trawienny, wstrząs hipowolemiczny, wymioty, zapalenie dwunastnicy, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, zwłóknienie wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Propranolol Aurovitas 10 mg
Propranolol Aurovitas, dostępny w dawkach 10 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, obejmujących schorzenia kardiologiczne (dławica piersiowa, nadciśnienie tętnicze, profilaktyka po zawale serca, zaburzenia rytmu), neurologiczne (profilaktyka migreny, drżenie samoistne) oraz endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, tyreotoksykoza, guz chromochłonny). Mechanizm działania propranololu polega na blokadzie receptorów beta-adrenergicznych, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz ciśnienia tętniczego, a także hamowania automatyzmu komórek rozrusznikowych i wydłużenia okresu refrakcji. W terapii nadciśnienia i dławicy propranolol może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej, z efektem terapeutycznym rozwijającym się po kilku tygodniach. W przypadku guza chromochłonnego nadnerczy konieczne jest stosowanie propranololu wyłącznie w połączeniu z alfa-adrenolitykiem, aby uniknąć nasilenia nadciśnienia tętniczego.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, beta-adrenolityk, dławica piersiowa, drżenie samoistne, dysfagia, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, profilaktyka migreny, profilaktyka zawału serca, przełom tarczycowy, przewlekła choroba płuc, tyreotoksykoza, zaburzenia rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko odbicia, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Naprawa przepukliny pępkowej – Etiologia i przyczyny
Przepuklina pępkowa (hernia umbilicalis) u noworodków i niemowląt wynika z niepełnego zamknięcia pierścienia pępkowego po urodzeniu, co prowadzi do uwypuklenia jelita, tkanki tłuszczowej lub płynu przez osłabione mięśnie brzucha. Czynniki ryzyka wrodzonej postaci obejmują wcześniactwo, niską masę urodzeniową (<1500 g), pochodzenie afroamerykańskie oraz zaburzenia genetyczne, takie jak zespół Beckwitha-Wiedemanna czy trisomie 13, 18, 21. W odróżnieniu od dzieci, u dorosłych około 90% przepuklin pępkowych ma charakter nabyty, spowodowany głównie zwiększonym ciśnieniem wewnątrzbrzusznym, wynikającym z otyłości, ciąż mnogich, wodobrzusza (występującego u 20% pacjentów z marskością wątroby), przewlekłego kaszlu, zaparć, dźwigania ciężarów, przebytego zabiegu chirurgicznego czy dializ otrzewnowych. Kobiety są bardziej narażone ze względu na anatomiczne i fizjologiczne czynniki związane z ciążą. Dodatkowo, genetyczne i strukturalne predyspozycje, takie jak zaburzenia tkanki łącznej (np. zespół Ehlersa-Danlosa, Marfana) oraz nieprawidłowa budowa pierścienia pępkowego, odgrywają istotną rolę w patogenezie.
ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dializa otrzewnowa, hipoalbuminemia, linea alba, marskość wątroby, mukopolisacharydoza, nadciśnienie wrotne, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niska masa urodzeniowa, osłabienie mięśni brzucha, otyłość, owrzodzenie skóry, powięź brzuszna, przepuklina pępkowa, przewlekły kaszel, trisomia, uwięźnięcie przepukliny, wcześniactwo, wodobrzusze, wytrzewienie, zadzierzgnięcie przepukliny, zapalenie otrzewnej, zaparcie, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, żyła pępowinowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre niewydolność wątroby – Diagnostyka i diagnoza
Ostra niewydolność wątroby (ALF) definiowana jest przez nagłe pogorszenie funkcji wątroby u pacjentów bez wcześniejszej choroby wątroby, manifestujące się koagulopatią (INR ≥1,5) oraz encefalopatią wątrobową, trwającą krócej niż 26 tygodni. Diagnostyka ALF wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad (uwzględniający ekspozycję na paracetamol, toksyny, wirusy hepatotropowe, choroby autoimmunologiczne i chorobę Wilsona), badanie fizykalne oraz szeroki panel badań laboratoryjnych (m.in. ALT, AST, bilirubina, albuminy, amoniak, serologia wirusowa, poziom paracetamolu, badania autoimmunologiczne i toksykologiczne). Obrazowanie (USG z dopplerem, TK, MRI, MRCP) służy ocenie struktury wątroby, drożności naczyń i wykluczeniu innych przyczyn, natomiast biopsja wątroby, preferencyjnie przezżylna, jest zarezerwowana dla wybranych przypadków o niejasnej etiologii. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. ostre zapalenie wątroby, zaostrzenie przewlekłej choroby wątroby, sepsę oraz zakażenia imitujące ALF (np. malaria, leptospiroza).
albuminy, aminotransferazy, amoniak we krwi, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biopsja wątroby, cholangiografia rezonansu magnetycznego, choroba Wilsona, encefalopatia wątrobowa, gazometria krwi tętniczej, koagulopatia, krwawienie, kryteria Kings College, model MELD, morfologia krwi, N-acetylocysteina, nadciśnienie wrotne, obrzęk mózgu, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, przeciwciała autoimmunologiczne, przeszczep wątroby, rezonans magnetyczny, sepsa, skala APACHE, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości, zespół Budda-Chiariego, zespół HELLP, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka hemolityczna - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak wątroby – Objawy
Naczyniak wątroby jest najczęstszym łagodnym guzem wątroby, występującym u 0,4-7,3% populacji, a według niektórych źródeł nawet do 20%. Zmiana ta składa się ze splotu naczyń krwionośnych i jest częstsza u kobiet, zwłaszcza po ciąży lub stosujących hormonalną terapię zastępczą. Naczyniaki o średnicy poniżej 4-5 cm zazwyczaj pozostają bezobjawowe, natomiast większe (>5 cm) mogą powodować objawy u 40-90% pacjentów, w tym ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, uczucie pełności, nudności i wymioty. Objawy wynikają z mechanizmów takich jak rozciąganie torebki Glissona, ucisk na sąsiadujące narządy czy drogi żółciowe. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują krwawienie do naczyniaka, pęknięcie z krwotokiem do jamy brzusznej (śmiertelność 30-40%), zespół Kasabacha-Merritta oraz niewydolność serca z powodu masywnych przetok tętniczo-żylnych.
badanie obrazowe, drogi żółciowe, hormonalna terapia zastępcza, krwawienie do jamy brzusznej, łagodny guz wątroby, małopłytkowość, naczyniak olbrzymi, naczyniak wątroby, nadciśnienie wrotne, niewydolność serca, prawy górny kwadrant brzucha, przerzut nowotworowy, przetoka tętniczo-żylna, rak wątroby, transformacja złośliwa, ucisk narządów, wczesne uczucie sytości, wstrząs krwotoczny, zespół Kasabacha-Merritta, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Treprostinil Reddy
Treprostynil, jako silny wazodylatator naczyń płucnych i ogólnoustrojowych, wymaga starannego doboru pacjentów oraz ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego skurczowego, które nie powinno spadać poniżej 85 mmHg. Terapia opiera się na ciągłej infuzji, najczęściej podskórnej, z uwagi na ryzyko zakażeń związanych z cewnikiem dożylnym (1,10 zdarzeń na 1000 dni stosowania). Nagłe odstawienie lub znaczne zmniejszenie dawki może prowadzić do nawracającego nadciśnienia płucnego, co stanowi poważne zagrożenie dla życia. U pacjentów z otyłością (BMI >30 kg/m²) oraz zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest dostosowanie dawkowania ze względu na zmienioną farmakokinetykę i ryzyko zwiększonej ekspozycji na lek. Ponadto, u pacjentów z obrzękiem płuc należy rozważyć współistnienie choroby zarostowej żył płucnych i przerwać terapię treprostynilem.
agregacja płytek krwi, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, centralny cewnik żylny, choroba zarostowa żył płucnych, ciśnienie tętnicze, dieta niskosodowa, farmakokinetyka treprostynilu, induktor CYP2C8, infuzja podskórna, inhibitor cytochromu P450, klasa czynnościowa NYHA, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie wrotne, niedociśnienie tętnicze systemowe, obrzęk płuc, posocznica, przeciek sercowy, reakcja alergiczna, środek rozszerzający naczynia, tętnicze nadciśnienie płucne, trombocytopenia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Objawy
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi ponad 90% pierwotnych nowotworów wątroby, z medianą wieku rozpoznania około 69 lat i przewagą zachorowań u mężczyzn. U około 85% pacjentów współistnieje marskość wątroby, będąca głównym czynnikiem ryzyka. Wczesne stadia HCC przebiegają bezobjawowo lub z niespecyficznymi symptomami, co utrudnia wczesną diagnostykę. Typowe objawy to utrata masy ciała, osłabienie, nudności, ból w prawym podżebrzu (50-95% przypadków), wodobrzusze, żółtaczka oraz zaburzenia krzepnięcia. W około 20% przypadków występują zespoły paraneoplastyczne, takie jak hiperkalcemia czy hipoglikemia. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych i oznaczeniu alfa-fetoproteiny (AFP), której wzrost może wskazywać na progresję choroby.
alfa-fetoproteina, alkoholowa choroba wątroby, encefalopatia wątrobowa, guzek dysplastyczny, hiperkalcemia, hipoglikemia, kacheksja, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, obrzęk obwodowy, powiększenie śledziony, przeszczepienie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, przewlekłe zmęczenie, rak wątrobowokomórkowy, resekcja wątroby, ultrasonografia wątroby, utrata masy ciała, wodobrzusze, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żyły wrotnej, zespół paraneoplastyczny, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Schistosomatoza (bilharcjoza) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Schistosomiasis, przewlekła choroba pasożytnicza wywołana przez przywry Schistosoma, dotyka ponad 240 milionów osób globalnie. Rokowanie zależy od stadium choroby, lokalizacji zmian, ciężkości infekcji oraz dostępu do leczenia przeciwpasożytniczego. Wczesne postacie dobrze reagują na terapię, a nawet zaawansowane zmiany w wątrobie, układzie moczowym, nerkach, jelitach i mózgu mogą ulec poprawie po leczeniu. Ostre schistosomiasis cechuje się wysoką śmiertelnością do 25%. Zaawansowana choroba prowadzi do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie wrotne, serce płucne, nefropatia obstrukcyjna, bakteriemia i nowotwory (drogi moczowe, wątroba, pęcherzyk żółciowy), które wiążą się z wysoką śmiertelnością. Nomogram prognostyczny dla schistosomiasis japonica wykazał wysoką wartość diagnostyczną (indeks C 0,97–0,98, czułość 78–86%, swoistość 97%, PPV 78–79%, NPV 97–98%), co umożliwia identyfikację pacjentów z wysokim ryzykiem zgonu i optymalizację alokacji zasobów. W diagnostyce raka pęcherza moczowego związanego z bilharziozą (BBC) obiecujące są biomarkery sha-miR-71a i MAPK-3, wykazujące czułość 88% i 87% oraz swoistość 100% w moczu przy wartościach odcięcia 10,5 i 6,2, co może wspierać nieinwazyjną diagnostykę i prognozowanie.
bakteriemia, bilharzioza, biomarker prognostyczny, chemioterapia zapobiegawcza, choroba ośrodkowego układu nerwowego, choroba sercowo-płucna, cor pulmonale, dzieci w wieku szkolnym, krwawienie z żylaków, leczenie przeciwpasożytnicze, masowe podawanie leków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie wrotne, nefropatia obstrukcyjna, nowotwór złośliwy, praziquantel, przywra Schistosoma, rak dróg moczowych, rak pęcherza moczowego, rak wątrobowokomórkowy, schistosomiasis, schistosomiasis układu moczowo-płciowego, wirusowe zapalenie wątroby, zwłóknienie, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Objawy
Amyloidoza to złożona, wielonarządowa choroba charakteryzująca się odkładaniem patologicznie sfałdowanych białek amyloidowych w tkankach, prowadząc do ich dysfunkcji. Objawy są niespecyficzne i zależą od typu amyloidozy oraz zajętych narządów, co często opóźnia diagnozę. Wśród najczęstszych manifestacji klinicznych znajdują się zmęczenie, duszność, obrzęki, neuropatia oraz objawy kardiomiopatii amyloidowej, która może prowadzić do niewydolności serca i arytmii. W przypadku amyloidozy AL średni czas przeżycia bez leczenia wynosi mniej niż 8 miesięcy (w ciężkich przypadkach 3-6 miesięcy), natomiast dla amyloidozy ATTR od 2 do 5 lat. Zajęcie nerek manifestuje się białkomoczem, zespołem nerczycowym i może prowadzić do schyłkowej niewydolności nerek wymagającej dializoterapii. Neuropatia obwodowa i autonomiczna są powszechne, z progresją objawów sensorycznych i motorycznych, a także zaburzeń funkcji autonomicznych, co znacząco pogarsza jakość życia pacjentów.
amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza nerek, amyloidoza serca, arytmia, białko amyloidowe, białkomocz, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dializoterapia, duszność, hepatomegalia, hipoalbuminemia, hipotonia ortostatyczna, kardiomiopatia amyloidowa, makroglosja, nadciśnienie wrotne, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, plamica, przeszczep komórek macierzystych, schyłkowa niewydolność nerek, splenomegalia, wysięk opłucnowy, zaburzenia przewodzenia, zespół cieśni nadgarstka, zespół nerczycowy, złogi amyloidu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Propranolol WZF 10 mg
Propranolol chlorowodorek, dostępny w tabletkach 10 mg i 40 mg, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazań klinicznych i odpowiedzi pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zaleca się dawkę początkową 80 mg dwa razy na dobę, z typowym zakresem 160-320 mg/dobę. W dławicy piersiowej, profilaktyce migreny i drżeniu samoistnym dawka początkowa wynosi 40 mg 2-3 razy na dobę, z dawkami podtrzymującymi odpowiednio 120-240 mg/dobę (dławica) oraz 80-160 mg/dobę (migrena, drżenie). W zaburzeniach lękowych stosuje się dawki od 40 mg/dobę (ostry lęk) do 40 mg trzy razy na dobę (lęk uogólniony). W zaburzeniach rytmu serca, kardiomiopatii przerostowej i nadczynności tarczycy dawki wahają się od 10 do 40 mg trzy razy na dobę, maksymalnie do 120 mg/dobę. W prewencji zawału serca dawka początkowa to 40 mg cztery razy na dobę przez 2-3 dni, następnie 80 mg dwa razy na dobę. W profilaktyce krwawienia z przewodu pokarmowego dawki wynoszą 40-80 mg dwa razy na dobę, maksymalnie 160 mg dwa razy na dobę.
adherencja pacjenta, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, drżenie samoistne, dysfagia, guz chromochłonny nadnerczy, kardiomiopatia przerostowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lęk uogólniony, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nadczynność tarczycy, prewencja zawału serca, profilaktyka migreny, propranolol chlorowodorek, przełom tarczycowy, środek przeciwnadciśnieniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe, zaburzenie rytmu serca, żylaki przełyku, α-adrenolityk - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Terlipressini acetas EVER Pharma 0,2 mg/ml
Terlipressini acetas EVER Pharma to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 0,2 mg/ml (0,17 mg terlipresyny na ml), wskazany do leczenia aktywnego krwawienia z żylaków przełyku oraz zespołu wątrobowo-nerkowego typu 1 (ZWN-1). Lek działa poprzez wazokonstrykcję naczyń trzewnych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia w układzie wrotnym i redystrybucji przepływu krwi do nerek, poprawiając funkcję nerek. Wskazania obejmują potwierdzone endoskopowo lub klinicznie krwawienie z żylaków przełyku oraz ZWN-1 z ostrą niewydolnością nerek, definiowaną jako wzrost kreatyniny powyżej 2,5 mg/dl (221 μmol/l) w czasie krótszym niż 2 tygodnie, bez innych przyczyn uszkodzenia nerek i braku poprawy po odstawieniu diuretyków i uzupełnieniu albumin. Preparat dostępny jest w ampułkach 5 ml (1 mg terlipresyny octanu) i 10 ml (2 mg terlipresyny octanu), z pH 4-5 i osmolarnością 270-330 mOsm/L, zawierając także 3,68 mg sodu na ml.
aktywne krwawienie, badanie endoskopowe, ciśnienie wrotne, diuretyk, działanie wazokonstrykcyjne, hematemeza, krwawienie z żylaków przełyku, marskość wątroby, melena, nadciśnienie wrotne, osmolarność, ostra niewydolność nerek, redystrybucja przepływu krwi, równowaga kwasowo-zasadowa, skurcz naczyń trzewnych, stężenie kreatyniny, tachykardia, terapia hemostatyczna, terlipresyną octan, uszkodzenie nerek, wodobrzusze, zespół wątrobowo-nerkowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxaliplatinum Accord
Oksaliplatyna, stosowana wyłącznie pod nadzorem doświadczonych onkologów, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych, w tym neurotoksyczności, hematotoksyczności oraz reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki i ścisłe monitorowanie. Neurotoksyczność manifestuje się parestezjami i zaburzeniami czucia, które mogą wymagać zmniejszenia dawki z 85 do 65 mg/m² pc. (w leczeniu raka odbytnicy i okrężnicy z przerzutami) lub do 75 mg/m² pc. (w leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy), a w przypadku utrzymujących się objawów z zaburzeniem czynnościowym – przerwania terapii. Monitorowanie neurologiczne przed każdym podaniem jest obligatoryjne, a w przypadku ostrej dysfagii lub zaburzeń czucia w gardle i krtani zaleca się wydłużenie czasu wlewu do ponad 6 godzin. Ponadto, oksaliplatyna może wywoływać zespół tylnej odwracalnej leukoencefalopatii (PRES), wymagający diagnostyki MRI, oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ciężka biegunka, odwodnienie, niedrożność jelit, niedokrwienie jelit i ryzyko krwawień z wrzodów, co wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia odpowiedniej terapii.
anafilaksja, działanie genotoksyczne, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, krwawienie do jamy otrzewnej, lek onkologiczny, małopłytkowość, nadciśnienie wrotne, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwienie jelit, niedokrwistość hemolityczna mikroangiopatyczna, parestezja, porażenna niedrożność jelit, posocznica, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, rezonans magnetyczny, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, torsade de pointes, wrzód żołądka, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, wynaczynienie, zaburzenie czucia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie naczyń wątrobowych, zapalenie błon śluzowych, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, związek platyny, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Podbiał – Przedawkowanie
Podbiał (Tussilaginis farfarae folii extractum) jest składnikiem preparatu Original Tymianek i Podbiał, gdzie każda pastylka zawiera 100 mg gęstego wyciągu z liści podbiału (4,5-6,0:1) z ekstraktem wodnym. Maksymalna dopuszczalna dawka wynosi 6 pastylek na dobę, co odpowiada 600 mg wyciągu. Przekroczenie tej dawki, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, niesie ryzyko przedawkowania związane z obecnością hepatotoksycznych alkaloidów pirolizydynowych. Dawka przekraczająca 1 μg alkaloidów pirolizydynowych na dobę może prowadzić do kumulacyjnego uszkodzenia hepatocytów, manifestującego się podwyższeniem enzymów wątrobowych (AST, ALT, fosfataza alkaliczna, bilirubina), żółtaczką, wodobrzuszem, encefalopatią wątrobową oraz koagulopatią.
alkaloidy pirolizydynowe, bilirubina, biotransformacja wątrobowa, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, koagulopatia, lek hepatotoksyczny, nadciśnienie wrotne, niewydolność wątroby, podbiał, transaminazy, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, wodobrzusze, zaburzenia krzepnięcia, żółtaczka, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Actilyse 20 20 mg
Alteplaza, rekombinowany tkankowy aktywator plazminogenu (t-PA) zawarty w Actilyse 20, jest stosowana w leczeniu trombolitycznym świeżego zawału mięśnia sercowego, ostrej masywnej zatorowości płucnej oraz ostrego udaru niedokrwiennego. Ze względu na mechanizm fibrynolityczny, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, w tym z istotnymi zaburzeniami krzepliwości, skazą krwotoczną, leczeniem przeciwzakrzepowym (INR > 1,3), świeżymi lub ciężkimi krwawieniami, a także u osób z uszkodzeniami OUN (nowotwory mózgu, tętniaki, operacje wewnątrzczaszkowe lub kręgosłupa). Dodatkowo, przeciwwskazania obejmują świeże urazy, poród w ostatnich 10 dniach, ciężkie nadciśnienie tętnicze, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ostre zapalenie trzustki, choroby wrzodowe, tętniaki rozwarstwiające aorty, nowotwory z ryzykiem krwawienia oraz ciężkie choroby wątroby (niewydolność, marskość, nadciśnienie wrotne, aktywne zapalenie). W przypadku udaru niedokrwiennego, Actilyse 20 jest przeciwwskazany, jeśli czas od wystąpienia objawów przekracza 4,5 godziny, przy ciężkim udarze (NIHSS > 25), drgawkach w fazie ostrej, krwawieniu śródczaszkowym lub podejrzeniu krwawienia podpajęczynkowego.
alteplaza, aPTT, bakteryjne zapalenie wsierdzia, choroba wątroby, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, drgawki, krwawienie podpajęczynkowe, krwawienie śródczaszkowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, objaw neurologiczny, ostre zapalenie trzustki, płytki krwi, przejściowy atak niedokrwienny, skala NIHSS, skaza krwotoczna, stężenie glukozy we krwi, terapia trombolityczna, tętniak naczyń mózgowych, tętniak rozwarstwiający aorty, tkankowy aktywator plazminogenu, tomografia komputerowa, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, wartość INR, zaburzenie krzepliwości, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylaki przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Finospir 100 mg
Finospir (spironolakton) w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg jest wskazany w leczeniu przewlekłej skurczowej niewydolności serca klasy III-IV wg NYHA, jako uzupełnienie standardowej terapii (inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki pętlowe), gdzie antagonizuje szkodliwy wpływ aldosteronu. Ponadto, preparat stosuje się w obrzękach związanych z zespołem nerczycowym oraz puchlinie brzusznej i obrzękach w przebiegu niewyrównanej marskości wątroby lub nadciśnienia wrotnego, zwłaszcza gdy podejrzewa się hiperaldosteronizm i inne metody leczenia okazały się nieskuteczne. W nadciśnieniu tętniczym spironolakton pełni rolę terapii dodatkowej u pacjentów opornych na inne leki przeciwnadciśnieniowe, działając poprzez blokadę receptorów mineralokortykoidowych i redukcję retencji sodu i wody. Lek jest także stosowany w pierwotnym hiperaldosteronizmie, zarówno jako przygotowanie do zabiegu chirurgicznego, jak i leczenie długoterminowe u pacjentów niekwalifikujących się do operacji.
aldosteron, beta-bloker, diuretyk pętlowy, dystalny kanalik nerkowy, farmakodynamika, farmakokinetyka, hiperaldosteronizm, hiperaldosteronizm pierwotny, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nietolerancja laktozy, pediatria, przewlekła skurczowa niewydolność serca, puchlina brzuszna, receptor mineralokortykoidowy, retencja sodu, spironolakton, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Terlipressin SUN 0,1 mg/ml
Terlipresyna, będąca analogiem wazopresyny z kodem ATC H01BA04, wykazuje złożone działanie farmakodynamiczne, kluczowe w terapii krwawień z żylaków przełyku. Jej mechanizm opiera się na powolnym uwalnianiu lizyno-wazopresyny, co pozwala utrzymać skuteczne stężenie przez 4-6 godzin bez toksyczności. Główne efekty obejmują hamowanie nadciśnienia wrotnego poprzez zmniejszenie przepływu krwi w naczyniach krążenia wrotnego oraz indukcję skurczu mięśni gładkich, zwłaszcza w ścianie przełyku, co prowadzi do zwężenia żylaków. Terlipresyna zwiększa napięcie mięśni gładkich w układzie pokarmowym, zmniejszając przepływ w tętnicach trzewnych i poprawiając motorykę jelit. Działanie antydiuretyczne jest minimalne (3% aktywności naturalnej wazopresyny) i klinicznie nieistotne, a wpływ na przepływ nerkowy jest zależny od objętości krwi (normowolemia vs hiperwolemia).
bradykardia, efekt antydiuretyczny, endometrium, grupa farmakoterapeutyczna, hiperwolemia, hipowolemia, krążenie wrotne, lizyno-wazopresyna, miażdżyca naczyń krwionośnych, mięsień gładki, mięśniówka macicy, nadciśnienie tętnicze nerkopochodne, nadciśnienie wrotne, niewydolność wieńcowa, normowolemia, przepływ nerkowy, tętnica trzewna, tylny płat przysadki mózgowej, wazokonstrykcja, zaburzenia rytmu serca, żylaki przełyku