hepatotoksyczność
Hepatotoksyczność to zjawisko uszkodzenia wątroby wywołane przez substancje chemiczne, leki, suplementy diety lub toksyny. Wątroba, jako główny narząd odpowiedzialny za metabolizm i detoksykację, jest szczególnie narażona na działanie związków szkodliwych, co może prowadzić do różnych form uszkodzenia – od łagodnego podwyższenia enzymów wątrobowych po ciężką niewydolność narządu.
Mechanizmy hepatotoksyczności obejmują bezpośrednie uszkodzenie hepatocytów, reakcje immunologiczne, zaburzenia przepływu żółci czy stres oksydacyjny. Klinicznie może manifestować się jako ostre zapalenie wątroby, przewlekłe zapalenie, stłuszczenie, cholestaza lub nawet marskość. Wśród najczęstszych czynników hepatotoksycznych wymienia się leki (np. paracetamol w dużych dawkach, niektóre antybiotyki, statyny), alkohol, związki przemysłowe oraz niektóre suplementy ziołowe.
Diagnostyka hepatotoksyczności opiera się na ocenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), stężenia bilirubiny, badaniach obrazowych oraz niekiedy biopsji wątroby. Kluczową rolę odgrywa dokładny wywiad dotyczący przyjmowanych substancji. Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji czynnika toksycznego, wsparciu funkcji wątroby oraz w ciężkich przypadkach – terapii objawowej. W przypadku zatrucia paracetamolem stosuje się specyficzną odtrutkę – N-acetylocysteinę.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Argadopin 300 mg
Allopurynol, jako inhibitor oksydazy ksantynowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna), które zwiększają ryzyko zaburzeń hematologicznych, wymagając regularnego monitorowania morfologii krwi. Metabolizm 6-merkaptopuryny i azatiopryny jest hamowany przez allopurynol, co wymaga redukcji ich dawki do ¼ standardowej, aby uniknąć toksyczności. Zwiększone stężenia cyklosporyny i dydanozyny w osoczu podczas jednoczesnego stosowania z allopurynolem wskazują na konieczność monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Ponadto, allopurynol wydłuża okres półtrwania widarabiny, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta pod kątem toksyczności. Interakcje z antybiotykami beta-laktamowymi (ampicylina, amoksycylina) zwiększają ryzyko wysypek skórnych, dlatego zaleca się stosowanie alternatywnych antybiotyków, jeśli to możliwe.
6-merkaptopuryna, amoksycylina, ampicylina, arabinozyd adeniny, azatiopryna, bleomycyna, chlorpropamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, dna moczanowa, doksorubicyna, dydanozyna, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, furosemid, halogenek alkilowy, hepatotoksyczność, hiperurykemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor oksydazy ksantynowej, kaptopryl, lek cytostatyczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek urykozuryczny, morfologia krwi, niewydolność nerek, oksydaza ksantynowa, pochodna kumaryny, probenecyd, prokarbazyna, salicylan, stężenie moczanów, teofilina, warfaryna, widarabina, wodorotlenek glinu, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Accord 50 mg
Mykafungina, substancja czynna Micafungin Accord, wykazuje niski potencjał interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzym CYP3A, co jest korzystne z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii. Badania kliniczne u osób zdrowych nie wykazały istotnych zmian farmakokinetycznych mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z lekami immunosupresyjnymi (mykofenolan mofetylu, cyklosporyna, takrolimus, prednizolon, syrolimus), przeciwgrzybiczymi (flukonazol, itrakonazol, worykonazol, amfoterycyna B) oraz innymi (nifedypina, rytonawir, ryfampicyna). Nie jest więc konieczne dostosowanie dawki mykafunginy w tych przypadkach. Jednakże mykafungina może zwiększać biodostępność niektórych leków: itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem potencjalnej toksyczności i ewentualnej korekty dawek tych leków.
biodostępność itrakonazolu, czynność wątroby, dezoksycholan amfoterycyny B, działanie niepożądane, enzym CYP3A, farmakokinetyka mykafunginy, hepatotoksyczność, immunosupresja, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, mykafungina, mykofenolan mofetylu, pole pod krzywą stężenia leku, terapia przeciwgrzybicza, toksyczność amfoterycyny B, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Ciprofloxacin Kabi 200 mg/100 ml roztwór do infuzji 200 mg/100 ml
Cyprofloksacyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które wymagają ścisłego monitorowania i często modyfikacji dawkowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe antydepresanty, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne), które zwiększają ryzyko arytmii, w tym Torsade de Pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z tyzanidyną ze względu na 7-krotne zwiększenie Cmax i 10-krotne AUC tyzanidyny, co prowadzi do nasilenia działania hipotensyjnego i sedatywnego. Cyprofloksacyna hamuje transport nerkowy metotreksatu, zwiększając jego stężenie i ryzyko toksyczności, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. W przypadku teofiliny konieczne jest monitorowanie stężenia i dostosowanie dawki z uwagi na ryzyko działań niepożądanych zagrażających życiu. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna) wykazują nasilone działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga częstego monitorowania INR.
acenokumarol, agomelatyna, antagonista witaminy K, cyklosporyna, cyprofloksacyna, duloksetyna, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane OUN, działanie przeciwzakrzepowe, fenprokumon, fenytoina, fluindion, glibenklamid, hepatotoksyczność, inhibitor CYP450, INR, interakcja lekowa, kanalik nerkowy, klozapina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lidokaina, metoklopramid, metotreksat, N-demetyloklozapina, omeprazol, pochodna ksantyny, probenecyd, próg drgawkowy, ropinirol, syldenafil, teofilina, torsade de pointes, tyzanidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zolpidem - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coltowan 10 mg
Coltowan to preparat zawierający 10 mg ezetymibu w formie białych, okrągłych tabletek o średnicy około 6 mm, z oznaczeniem „CB3”. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ezetymib lub substancje pomocnicze, w tym 55 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy, galaktozy lub niedoborem laktazy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, ze względu na ryzyko dolegliwości gastrycznych.
aminotransferazy, charakterystyka produktu leczniczego, choroba wątroby, ciąża, dolegliwości gastryczne, enzymy wątrobowe, ezetymib, hepatotoksyczność, laktacja, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja disacharydów, nietolerancja galaktozy, podwyższone aminotransferazy, statyna, terapia skojarzona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tulip Combo 10 mg + 20 mg
Lek Tulip Combo, zawierający ezetymib oraz atorwastatynę, posiada ściśle określone przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym laktozę (obecna w dawkach od 2,74 mg do 5,81 mg na tabletkę w zależności od formulacji), ciążę, okres karmienia piersią oraz brak stosowania skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby, utrzymującą się niewyjaśnioną aktywnością aminotransferaz przekraczającą 3-krotność górnej granicy normy oraz u chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu C leczonych glekaprewirem z pibrentaswirem ze względu na ryzyko interakcji i hepatotoksyczności. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby oraz ich regularne monitorowanie podczas leczenia.
aminotransferazy, atorwastatyna, czynna choroba wątroby, czynność wątroby, działanie teratogenne, ezetymib, ezetymib i atorwastatyna, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, interakcje lekowe, laktoza, leczenie skojarzone, nadwrażliwość, statyny, Tulip Combo, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Elestar 40 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Elestar, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wymagające szczególnej uwagi klinicznej. Olmesartan, antagonista receptora angiotensyny II, w połączeniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, co czyni podwójną blokadę układu RAA niezalecaną. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas oraz suplementów potasu. Interakcje z litowym leczeniem mogą prowadzić do toksyczności litu, wymagając ścisłej kontroli jego stężenia. NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu i zwiększać ryzyko nefrotoksyczności. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ewerolimus, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, klarytromycyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apo-Feno 200M 200 mg
Fenofibrat mikronizowany (Apo-Feno 200M, 200 mg) jest wskazany w leczeniu zaburzeń lipidowych, jednak jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnie nie należy go podawać pacjentom z nadwrażliwością na fenofibrat lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), objawową kamicą lub zapaleniem pęcherzyka żółciowego, hiperlipoproteinemią typu I oraz przewlekłym lub ostrym zapaleniem trzustki, z wyjątkiem ostrego zapalenia trzustki wywołanego ciężką hipertriglicerydemią. Fenofibrat może nasilać hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, a także zwiększać ryzyko powikłań w przebiegu chorób pęcherzyka żółciowego oraz wywoływać reakcje fototoksyczne u pacjentów z wcześniejszymi nadwrażliwościami na fibraty lub ketoprofen.
chylomikrony, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, fenofibrat mikronizowany, fibraty, hepatotoksyczność, hiperlipoproteinemia typu I, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, ketoprofen, klirens kreatyniny, leki przeciwzakrzepowe, lipoproteiny VLDL, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, reakcja anafilaktyczna, reakcja fototoksyczna, schorzenia pęcherzyka żółciowego, uczulenie na światło, zaburzenia lipidowe, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Richter 500 mg
Abirateronu octan, substancja czynna leku Abiraterone Richter, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniony w badaniach klinicznych fazy 3, gdzie najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmowały obrzęk obwodowy (23% vs. 17% placebo), hipokaliemię (18% vs. 8%), nadciśnienie tętnicze (22% vs. 16%), infekcje dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3 i 4 wg CTCAE, takie jak hipokaliemia (6% vs. 1%), nadciśnienie (7% vs. 5%) i obrzęk obwodowy (1% vs. 1%), były istotnie częstsze w grupie leczonej abirateronem. Mechanizm działania leku wiąże się z reakcjami mineralokortykosteroidowymi, które można skutecznie kontrolować poprzez jednoczesne stosowanie kortykosteroidów. W badaniach wykluczono pacjentów z niepoddającym się leczeniu nadciśnieniem, istotnymi chorobami serca, ciężką niewydolnością serca (klasy III-IV wg NYHA) oraz frakcją wyrzutową <50%.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, analog LHRH, arytmia, biegunka, choroba serca, częstoskurcz, dusznica bolesna, dysfunkcja lewej komory, frakcja wyrzutowa, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, infekcja dróg moczowych, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, posocznica, przewlekła choroba wątroby, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, supresja androgenowa, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie - Leksykon leków
Interakcje leku – Alexan 50 mg/ml
Cytarabina, składnik aktywny produktu leczniczego Alexan (50 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz nasilenie działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z 5-fluorocytozyną ze względu na antagonizm farmakodynamiczny prowadzący do zmniejszenia skuteczności przeciwgrzybiczej. Cytarabina może również obniżać wchłanianie glikozydów nasercowych, zwłaszcza digoksyny, co skutkuje zmniejszeniem jej stężenia w osoczu i wydalania nerkowego; zaleca się monitorowanie poziomu digoksyny lub rozważenie zastosowania digitoksyny. W badaniach in vitro wykazano antagonizm cytarabiny wobec gentamycyny w leczeniu zakażeń Klebsiella pneumoniae, co może wymagać zmiany antybiotykoterapii w przypadku braku odpowiedzi. Ponadto, jednoczesne stosowanie cytarabiny z innymi lekami cytotoksycznymi nasila toksyczność mielosupresyjną, a szczególnie niebezpieczna jest interakcja z metotreksatem podawanym dokanałowo, zwiększająca ryzyko ciężkich działań neurologicznych (ból głowy, porażenie, śpiączka, objawy udaropodobne).
5-fluorocytozyna, Alexan, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotykoterapia, beta-acetylodigoksyna, cyklofosfamid, cytarabina, digitoksyna, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane neurologiczne, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, Klebsiella pneumoniae, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, metotreksat, mielosupresja, prednizolon, synergizm toksyczności, terapia przeciwgrzybicza, winkrystyna, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torvacard neo
Stosowanie atorwastatyny (Torvacard neo) wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z objawami uszkodzenia wątroby lub historią chorób wątroby oraz u osób spożywających duże ilości alkoholu. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) konieczne jest zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Wysoka dawka atorwastatyny (80 mg) u pacjentów po udarze niedokrwiennym lub TIA wiąże się z podwyższonym ryzykiem udaru krwotocznego, szczególnie u osób z wcześniejszym udarem krwotocznym lub zawałem lakunarnym, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii.
aktywność aminotransferaz, atorwastatyna, badanie SPARCL, ból mięśniowy, choroba wieńcowa, hepatotoksyczność, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, miastenia, miastenia oczna, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra niewydolność nerek, przemijający atak niedokrwienny, rabdomioliza, statyna, udar krwotoczny, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie neuromięśniowe, zapalenie mięśni, zawał lakunarny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Gemcytabina – Interakcje
Gemcytabina wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza w połączeniu z radioterapią, gdzie zwiększa wrażliwość tkanek na promieniowanie jonizujące, co może prowadzić do ciężkiego zapalenia błony śluzowej, szczególnie przełyku i płuc. W badaniu klinicznym u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca stosowano gemcytabinę w dawce 1000 mg/m² pc. wraz z radioterapią, co skutkowało znaczną toksycznością. Bezpieczniejsze wydaje się stosowanie mniejszych dawek gemcytabiny (np. 600 mg/m² pc. czterokrotnie) z radioterapią o dawce 66 Gy, jednak optymalny schemat terapii skojarzonej nie został jeszcze ustalony. Zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 7 dni między podaniem gemcytabiny a radioterapią, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych, takich jak nawrót objawów popromiennych. Ponadto, gemcytabina nie powinna być stosowana jednocześnie z żywymi atenuowanymi szczepionkami ze względu na ryzyko ciężkich chorób układowych, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością.
cisplatyna, działanie sedatywne, gemcytabina, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niedrobnokomórkowy rak płuca, promieniowanie jonizujące, radioterapia, supresja szpiku kostnego, terapia skojarzona, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, zapalenie błony śluzowej, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon leków
Interakcje leku – Proxacin 1% 10 mg/ml
Cyprofloksacyna, substancja czynna preparatu Proxacin 1%, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z tyzanidyną, które powoduje 7-krotne zwiększenie Cmax i 10-krotne AUC tyzanidyny, nasilając jej działanie hipotensyjne i uspokajające. Równoczesne podawanie z metotreksatem zwiększa stężenie metotreksatu w osoczu poprzez hamowanie jego transportu nerkowego, co podnosi ryzyko toksyczności. Cyprofloksacyna może także podwyższać stężenia teofiliny (wymagana kontrola stężenia i dostosowanie dawki), antagonistów witaminy K (wymagana częsta kontrola INR), ropinirolu (Cmax +60%, AUC +84%), klozapiny (stężenia zwiększone o 29-31%) oraz syldenafilu (dwukrotne zwiększenie Cmax i AUC). Ponadto, stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca.
acenokumarol, agomelatyna, antagonista witaminy K, cyklosporyna, cyprofloksacyna, duloksetyna, fenprokumon, fenytoina, fluindion, fluorochinolon, fluwoksamina, hepatotoksyczność, inhibitor CYP450 1A2, INR, kanalik nerkowy, klozapina, kofeina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lidokaina, makrolid, metotreksat, N-demetyloklozapina, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pentoksyfilina, pochodna ksantyny, probenecyd, ropinirol, syldenafil, teofilina, tyzanidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zolpidem - Leksykon substancji czynnych
Albendazol – Działania niepożądane
Albendazol, substancja czynna leku Zentel, stosowana w terapii zakażeń pasożytniczych, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z wytycznymi: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Do najważniejszych działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka) występujące rzadko, które mogą wymagać przerwania leczenia ze względu na ryzyko wstrząsu anafilaktycznego. Niezbyt często obserwuje się bóle głowy i zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty i biegunka, które zwykle nie wymagają przerwania terapii. Rzadko dochodzi do wzrostu aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby lub przy długotrwałym stosowaniu leku.
albendazol, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, lek przeciwpasożytniczy, martwica naskórka, nudności, odwodnienie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zakażenie pasożytnicze, zawroty głowy, Zentel, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Daruph 63 mg
Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na dazatynib, co stanowi wysokie ryzyko toksyczności i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna (zmniejszająca AUC dazatynibu o 82%), deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają stężenie leku, co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Deksametazon, będący słabym induktorem, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, dazatynib silnie wiąże się z białkami osocza (~96%), co stwarza teoretyczne ryzyko interakcji z innymi lekami wiążącymi się z białkami, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska nie zostało jeszcze potwierdzone.
achlorhydria, alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, AUC, białko osocza, CYP3A4, dziurawiec, ekspozycja na lek, enzym CYP3A4, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, lek przeciwgrzybiczny, lek zobojętniający, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, wodorotlenek magnezu, zakres terapeutyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agomelatine NeuroPharma 25 mg
Agomelatyna wykazuje działanie sedatywne u myszy, szczurów i małp po podaniu dużych dawek, co wiąże się z jej aktywnością na receptory melatoninergiczne i serotoninergiczne. W badaniach przedklinicznych stwierdzono indukcję enzymów cytochromu P450 (CYP2B, CYP1A, CYP3A) u gryzoni przy dawkach >125 mg/kg/dobę oraz u małp przy dawkach 375 mg/kg/dobę, jednak bez objawów hepatotoksyczności. Agomelatyna przenika przez łożysko u szczurów, ale nie wykazuje negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodkowo-płodowy ani rozwój przed- i pourodzeniowy u szczurów i królików. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności leku.
agomelatyna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, cytochrom P450, działanie sedatywne, działanie teratogenne, gruczolakowłókniak gruczołu sutkowego, hepatotoksyczność, komórki Purkinjego, napad drgawkowy, nowotwór wątroby, płodność, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, prąd hERG, przenikanie przez łożysko, przewodnictwo elektryczne serca, receptor melatoninergiczny, receptor serotoninergiczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, właściwość prodrgawkowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klimadynon 2,8 mg
Klimadynon 2,8 mg, zawierający suchy wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej (Cimicifuga racemosa), może wywoływać działania niepożądane o nieznanej częstości występowania, obejmujące zaburzenia żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, biegunka), hepatotoksyczność (zapalenie wątroby, żółtaczka, podwyższone enzymy wątrobowe AspAT, AlAT, γ-GT), oraz reakcje alergiczne skóry i tkanki podskórnej (pokrzywka, świąd, wysypka, obrzęk twarzy). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne uszkodzenie wątroby, co wymaga monitorowania funkcji wątrobowych, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Obrzęk obwodowy, manifestujący się jako gromadzenie płynu w tkankach obwodowych, również został zgłoszony, choć jego częstość występowania pozostaje nieokreślona.
AlAT, AspAT, biegunka, bilirubina, Cimicifuga racemosa, enzym wątrobowy, funkcja wątroby, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, kłącze pluskwicy groniastej, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja alergiczna, świąd, test czynnościowy wątroby, toksyczność wątrobowa, wysypka, zaburzenia dyspeptyczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Miansegen 60 mg
Lek Miansegen, zawierający 60 mg chlorowodorku mianseryny w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na mianserynę lub substancje pomocnicze, w fazie manii, przy ciężkiej niewydolności wątroby oraz w trakcie stosowania inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO). Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania mianseryny z IMAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu między zakończeniem terapii IMAO a rozpoczęciem leczenia mianseryną. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby metabolizm leku jest zaburzony, co zwiększa ryzyko kumulacji i hepatotoksyczności, dlatego należy rozważyć alternatywne metody leczenia.
blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek mianseryny, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężka niewydolność wątroby, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, myśli samobójcze, nadwrażliwość, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, stan drgawkowy, stan maniakalny, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie funkcji nerek, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pitamet 2 mg
Przedawkowanie pitawastatyny (Pitamet) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, mimo braku specyficznego antidotum. Pitawastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, stosowana jest w leczeniu hipercholesterolemii i dyslipidemii. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspomagające, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta. Kluczowe jest monitorowanie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, bilirubina, fosfataza alkaliczna) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), które pozwalają na wczesne wykrycie hepatotoksyczności i ryzyka miopatii lub rabdomiolizy. Hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji pitawastatyny, dlatego nie powinna być stosowana jako główna strategia terapeutyczna.
AlAT, AspAT, bilirubina, ból głowy, czynność wątroby, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hemodializa, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, miopatia, nawadnianie dożylne, ośrodek toksykologiczny, parestezja, pitawastatyna, płukanie żołądka, rabdomioliza, statyna, uszkodzenie hepatocytów, węgiel aktywowany, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Amoksiklav Quicktab 625 mg 500 mg + 125 mg
Amoksiklav QUICKTAB 625 mg, zawierający amoksycylinę (500 mg) i kwas klawulanowy (125 mg), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z kilkoma grupami leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na doustne leki przeciwzakrzepowe (acenokumarol, warfaryna), gdzie obserwuje się zwiększenie wartości INR i ryzyka krwawień, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego i ewentualnej modyfikacji dawki. Metotreksat może mieć zmniejszone wydalanie, co zwiększa ryzyko toksyczności, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie stężenia leku. Probenecyd znacząco hamuje nerkowe wydzielanie amoksycyliny, prowadząc do podwyższenia jej stężenia we krwi, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Mykofenolan mofetylu wykazuje zmniejszenie o około 50% minimalnego stężenia aktywnego metabolitu MPA, jednak modyfikacja dawki nie jest zwykle konieczna przy braku objawów klinicznych, choć wymagana jest ścisła obserwacja pacjenta.
acenokumarol, amoksycylina, antagonista kwasu foliowego, choroba wątroby, czas protrombinowy, dna moczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, hepatotoksyczność, kwas klawulanowy, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, penicylina, probenecyd, reakcja dysulfiramopodobna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Fresenius Kabi 500 mg
Abiraterone Fresenius Kabi (octan abirateronu) jest stosowany w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego, podawany w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem lub prednizolonem (5-10 mg/dobę). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują obrzęk obwodowy (23%), hipokaliemię (18%), nadciśnienie tętnicze (22%), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i AspAT). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3. i 4. wg CTCAE, takie jak hipokaliemia (5-6%), nadciśnienie (6-7%), infekcje dróg moczowych (2%), hepatotoksyczność (4-6%), złamania (2%) oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe (migotanie przedsionków 2,6%, niewydolność serca 0,7%), wymagają szczególnej uwagi. Mechanizm działania leku wiąże się z efektami mineralokortykosteroidowymi, które można kontrolować farmakologicznie, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów. Pacjenci z wyjściowo podwyższonymi wartościami enzymów wątrobowych są bardziej narażeni na hepatotoksyczność, która może wymagać przerwania terapii, zwłaszcza przy wzroście AlAT lub AspAT >5 x GGN lub bilirubiny >3 x GGN.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, analog LHRH, arytmia, biegunka, bilirubina całkowita, dławica piersiowa, działanie mineralokortykosteroidowe, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa serca, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie, nadostre zapalenie wątroby, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, supresja androgenowa, tachykardia, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie kostne - Leksykon leków
Interakcje leku – Salofalk 500 500 mg
Mesalazyna, substancja czynna preparatu Salofalk 500 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami immunosupresyjnymi takimi jak azatiopryna, 6-merkaptopuryna oraz tioguanina. Mechanizm polega na hamowaniu przez mesalazynę enzymu metylotransferazy tiopurynowej (TPMT), co może prowadzić do nasilenia działania supresyjnego na szpik kostny. W związku z tym u pacjentów stosujących jednocześnie te leki zaleca się regularne monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz dostosowanie dawki leków immunosupresyjnych w razie potrzeby. Ponadto, mesalazyna może osłabiać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, co wymaga ścisłego monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawki warfaryny.
6-merkaptopuryna, alkohol cetylowy, azatiopryna, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba zapalna jelit, działanie niepożądane, działanie supresyjne, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, mesalazyna, metylotransferaza tiopurynowa, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, morfologia krwi, parametry krzepnięcia krwi, Salofalk, szpik kostny, tioguanina, TPMT, warfaryna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Thyrosan 50 mg
Przed rozpoczęciem terapii produktem Thyrosan, zawierającym propylotiouracyl w dawce 50 mg na tabletkę, konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na propylotiouracyl lub inne pochodne tiouracylu oraz reakcje alergiczne na składniki pomocnicze preparatu. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nadczynnością tarczycy z wolem zamostkowym, zwłaszcza przy współistniejącym ucisku na tarczycę, gdyż może to pogorszyć przebieg choroby. Ponadto, niewydolność wątroby stanowi istotne ograniczenie ze względu na metabolizm propylotiouracylu w tym narządzie, co zwiększa ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności.
agranulocytoza, granulocyt obojętnochłonny, hepatotoksyczność, leczenie chirurgiczne, leukocyt, leukopenia, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedokrwistość, niewydolność wątroby, parametr czerwonokrwinkowy, pochodna tiouracylu, propylotiouracyl, stężenie hemoglobiny, terapia radiojodem, tyreostatyk, wole zamostkowe, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Prograf 1 mg
Przedawkowanie takrolimusu (Prograf) wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych objawów toksycznych, w tym neurotoksyczności (drżenia mięśniowe, bóle głowy, letarg), nefrotoksyczności (wzrost stężenia azotu mocznikowego [BUN] i kreatyniny), hepatotoksyczności (podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej [AlAT]) oraz objawów ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty). Dodatkowo obserwuje się zwiększoną podatność na infekcje oportunistyczne oraz reakcje immunologiczne, takie jak pokrzywka. Brak swoistej odtrutki wymaga leczenia objawowego i podtrzymującego funkcje życiowe, w tym monitorowania parametrów hemodynamicznych, funkcji oddechowej i neurologicznej pacjenta. Wczesne interwencje, takie jak płukanie żołądka i podanie węgla aktywowanego, mogą ograniczyć wchłanianie leku.
aminotransferaza alaninowa, azot mocznikowy, bąbel pokrzywkowy, białko osocza, błona dializacyjna, błona półprzepuszczalna, ból głowy, drżenie mięśniowe, działanie emetogenne, filtracja kłębuszkowa, funkcja oddechowa, hemodiafiltracja, hemofiltracja, hepatotoksyczność, infekcja oportunistyczna, kreatynina, lek immunosupresyjny, letarg, nadmierna immunosupresja, nefrotoksyczność, neurotoksyczność takrolimusu, nudności i wymioty, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, pokrzywka, roztwór dializacyjny, spowolnienie psychoruchowe, stan neurologiczny, takrolimus, technika dializacyjna, technika pozaustrojowa, uszkodzenie hepatocytów, węgiel aktywowany, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zakażenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fervex ból i gorączka kids 300 mg
Stosowanie czopków doodbytniczych Efferalgan 300 mg, zawierających paracetamol, jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol, chlorowodorek propacetamolu lub substancje pomocnicze, w tym lecytynę z oleju sojowego, co jest istotne u osób uczulonych na soję lub orzeszki ziemne. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub aktywną, niewyrównaną chorobą wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności wynikającej z zaburzonego metabolizmu paracetamolu. Przeciwwskazaniem jest także niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), gdyż może to prowadzić do anemii hemolitycznej. Dodatkowo, stosowanie leku jest niewskazane u pacjentów przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) oraz w okresie do 14 dni po ich odstawieniu, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych.
alergia na orzeszki ziemne, anemia hemolityczna, chlorowodorek propacetamolu, ciężka niewydolność wątroby, czopki doodbytnicze, hepatotoksyczność, inhibitory MAO, krwawienie z odbytu, lecytyna sojowa, nadwrażliwość na paracetamol, nadwrażliwość na soję, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewyrównana choroba wątroby, paracetamol, podrażnienie błony śluzowej odbytu, prekursor paracetamolu, przedawkowanie paracetamolu, reakcja alergiczna, uszkodzenie wątroby, zapalenie odbytnicy, zapalenie odbytu - Leksykon leków
Interakcje leku – Calipra 20 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje lekowe wpływające na jej stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak cyklosporyna, ketokonazol czy inhibitory proteazy HIV, mogą zwiększać AUC atorwastatyny nawet 7,9-9,4-krotnie, co wymaga stosowania dawek ≤10 mg/dobę i ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podwyższają stężenia leku, wskazując na konieczność dostosowania dawki i obserwacji klinicznej. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, zwłaszcza gdy ryfampicyna podawana jest przed atorwastatyną. Inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na lek, a ich łączone stosowanie wymaga redukcji dawki i monitorowania, przy czym jednoczesne podawanie letermowiru i cyklosporyny z atorwastatyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, dna moczanowa, dziurawiec, ezetymib, flukonazol, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwzakrzepowy, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micafungin Day Zero 100 mg
Badania przedkliniczne mykafunginy wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza hepatotoksyczność i potencjalne działanie rakotwórcze u szczurów. Rozwój ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych był zależny od dawki i czasu leczenia, przy czym dawka 32 mg/kg mc./dobę wiązała się ze znaczącym wzrostem częstości nowotworów po 18-20 miesiącach od zakończenia terapii. Stężenia leku wywołujące te zmiany mieściły się w zakresie klinicznym stosowanym u ludzi, co rodzi pytania o potencjalne ryzyko u pacjentów. Ponadto, obserwowano toksyczność narządową obejmującą wątrobę, nerki, pęcherz moczowy, krwinki czerwone (potencjalna hemoliza) oraz męskie narządy rozrodcze, przy czym poziomy NOAEL były zbliżone lub niższe od stężeń klinicznych. W badaniach farmakologicznych wykazano również wpływ na układ sercowo-naczyniowy i uwalnianie histaminy, zależny od czasu ekspozycji i dawki.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, działanie hemolityczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, enzym wątrobowy, hemoliza krwi, hepatocyt, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego, krwinka czerwona, męski narząd płciowy, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, nowotwór wątrobowokomórkowy, ognisko zmienione hepatocytów, poronienie, przerost zrazików wątrobowych, toksyczność narządowa, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie histaminy, wakuolizacja komórek nabłonka, wakuolizacja nabłonka miedniczek nerkowych, wakuolizacja nabłonka nasiennego, wakuolizacja nabłonka pęcherza moczowego, wlew dożylny, zanik kanalików nasiennych, zmiana zwyrodnieniowa hepatocytów - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod Solinea 0,5 mg, zawierający chlorowodorek fingolimodu, jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru immunologicznego, aktywnymi zakażeniami (w tym przewlekłym zapaleniem wątroby i gruźlicą), aktywnymi nowotworami oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Ze względu na immunosupresyjne działanie leku, stosowanie u pacjentów z osłabioną odpornością, w tym po immunosupresji, zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych. Ponadto, fingolimod jest przeciwwskazany u pacjentów z poważnymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkie arytmie wymagające leków klasy Ia lub III, blok AV II/III stopnia oraz wydłużony odstęp QT ≥ 500 ms, ze względu na ryzyko bradykardii i zaburzeń przewodzenia.
aktywne zakażenie, arytmia, arytmia serca, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, defekt immunologiczny, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, gruźlica, hepatotoksyczność, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QT, przemijające niedokrwienie mózgu, przewlekła niewydolność serca, przewlekłe zakażenie, reakcja nadwrażliwości, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Lipanthyl Supra 215 mg 215 mg
Fenofibrat w dawce 215 mg (Lipanthyl Supra) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych poprzez wypieranie z wiązań białkowych i hamowanie metabolizmu wymaga redukcji dawki tych leków o około 1/3 na początku terapii oraz regularnego monitorowania INR. Równoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną wiąże się z wysokim ryzykiem odwracalnej niewydolności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i natychmiastowego przerwania fenofibratu w przypadku pogorszenia parametrów nerkowych. Koedukacja z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) oraz innymi fibratami zwiększa ryzyko miotoksyczności, dlatego konieczne jest monitorowanie objawów miopatii i aktywności kinazy kreatynowej (CK). Ponadto, fenofibrat może powodować paradoksalne obniżenie stężenia HDL cholesterolu podczas terapii z glitazonami, co wymaga regularnej kontroli lipidogramu i ewentualnej modyfikacji leczenia.
cholesterol HDL, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, dna moczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyslipidemia, enzym wątrobowy, fenofibrat, fibrat, glitazon, hepatocyt, hepatotoksyczność, hiperurykemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, kwas moczowy, mięsień, mikrosom wątroby, miopatia, miotoksyczność, niewydolność nerek, statyna, tiazolidynedion, toksyczność mięśniowa, wskaźnik INR