toksyczność matczyna
Toksyczność matczyna to stan patologiczny, w którym kobieta ciężarna doświadcza niepożądanych reakcji organizmu na leki, substancje chemiczne lub inne czynniki zewnętrzne. Stan ten może manifestować się różnorodnymi objawami, od łagodnych do zagrażających życiu, i wymaga specjalistycznej oceny klinicznej.
W praktyce klinicznej toksyczność matczyna oceniana jest podczas badań leków i procedur medycznych stosowanych w okresie ciąży. Jej nasilenie klasyfikuje się zwykle jako łagodne, umiarkowane lub ciężkie, zależnie od wpływu na funkcjonowanie organizmu matki i potencjalnych konsekwencji dla płodu. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, wątroby, nerek oraz układu nerwowego.
Szczególne znaczenie ma monitorowanie toksyczności matczynej podczas stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym, chemioterapeutyków oraz w przypadku chorób przewlekłych wymagających farmakoterapii. Ocena korzyści dla matki względem potencjalnego ryzyka dla płodu stanowi kluczowy element podejmowania decyzji terapeutycznych w położnictwie.
W diagnostyce toksyczności matczynej wykorzystuje się badania laboratoryjne parametrów biochemicznych krwi, monitorowanie funkcji narządów oraz obserwację kliniczną. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów, często wymaga interdyscyplinarnego podejścia z udziałem położnika, toksykologa i specjalistów innych dziedzin.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketotifen WZF 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ketotifenu (wodorofumaranu) wykazały, że LD50 po podaniu doustnym u myszy, szczurów i królików przekracza 300 mg/kg masy ciała, natomiast po podaniu dożylnym wynosi od 5 do 20 mg/kg. W badaniach na szczurach LD50 doustne ustalono na 161 mg/kg. Objawy toksyczności obejmowały duszność, pobudzenie ruchowe, skurcze oraz senność, pojawiające się nagle i ustępujące w ciągu kilku godzin bez efektów kumulacji. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym testy mutacji punktowych, aberracji chromosomowych, uszkodzenia DNA oraz analizy cytogenetyczne, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego ketotifenu i jego metabolitów. Badania karcynogenności na szczurach (71 mg/kg/dobę przez 24 miesiące) i myszach (do 88 mg/kg przez 74 tygodnie) potwierdziły brak potencjału rakotwórczego nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne.
aberracja chromosomowa, aktywność klastogenna, analiza cytogenetyczna, duszność, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, działanie uczulające, LD50, mutacja punktowa, nadwrażliwość skórna, płodność samca, pobudzenie ruchowe, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, przedawkowanie leku, senność, skurcz, spermatogeneza, szpik kostny, test mikrojąderkowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, uszkodzenie DNA, wodorofumaran - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linezolid Polpharma 2 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności linezolidu wykazały istotny wpływ na płodność samców szczurów przy stężeniach w osoczu zbliżonych do ludzkich, obejmujący zmniejszenie płodności, nieprawidłowości spermy i jąder oraz przerost nabłonka najądrza. Efekty te były przemijające u dojrzałych zwierząt, natomiast u młodych szczurów utrzymywały się po długotrwałym podawaniu. U psów obserwowano zmiany masy gruczołu krokowego, jąder i najądrzy, bez przerostu nabłonka. Badania teratogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego przy stężeniach do 4-krotności ludzkich, jednak odnotowano toksyczne efekty u ciężarnych samic, takie jak zwiększona śmiertelność zarodków, zmniejszenie masy ciała płodów oraz nasilenie genetycznych nieprawidłowości kostnych. U szczurów przy niższych stężeniach zaobserwowano lekkie toksyczne działania na matki i płody, w tym zmniejszenie przyrostu masy ciała i opóźnienie dojrzewania potomstwa.
działanie onkogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczoł krokowy, kostnienie mostka, linezolid, mielosupresja, nabłonek najądrzy, nerw wzrokowy, nieprawidłowości mostka, nieprawidłowości spermy, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie do mleka, przerost nabłonka, śmierć zarodka, spermatogeneza, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, utrata przedimplantacyjna zarodka, wpływ na płodność, zahamowanie szpiku kostnego, zmiany neurotoksyczne, zwyrodnienie aksonów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aspirin Complex Hot 500 mg + 30 mg
Dane przedkliniczne dotyczące Aspirin Complex Hot, zawierającego 500 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, wskazują na dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego, jednak z potencjalnym ryzykiem nefrotoksyczności oraz owrzodzeń przewodu pokarmowego. Badania mutagenności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani kancerogennego. Istotne jest jednak działanie teratogenne salicylanów, obejmujące zaburzenia implantacji, toksyczność zarodkowo-płodową oraz deficyty w funkcjach poznawczych potomstwa po ekspozycji prenatalnej. Pseudoefedryna, stosowana jako środek zmniejszający przekrwienie błony śluzowej nosa, nie wykazała działania mutagennego w badaniach przedklinicznych. Jednakże w badaniach na szczurach, toksyczne dawki pseudoefedryny podawane samicom indukowały toksyczność płodową, objawiającą się zmniejszeniem masy płodu oraz opóźnieniem kostnienia. Brak jest danych dotyczących wpływu pseudoefedryny na płodność oraz okres okołoporodowy. W praktyce klinicznej należy uwzględnić ryzyko nefrotoksyczności i gastrotoksyczności kwasu acetylosalicylowego oraz potencjalne działanie teratogenne i toksyczne na płód obu substancji, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek.
badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kwas acetylosalicylowy, obrzęk błony śluzowej nosa, opóźnienie kostnienia, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pseudoefedryny chlorowodorek, salicylany, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność zarodkowa, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, zaburzenie implantacji jaja płodowego, zaburzenie sprawności uczenia się, zmniejszenie przekrwienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Heviran Comfort 200 mg
Przedkliniczne badania acyklowiru, substancji czynnej leku Heviran Comfort, wykazały brak potencjału mutagennego i rakotwórczego. Testy in vitro i in vivo nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego, a długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły właściwości kancerogennych. Ocena wpływu na rozwój płodu w standardowych badaniach na królikach, myszach i szczurach nie wykazała działania embriotoksycznego ani teratogennego przy dawkach terapeutycznych. W niestandardowych badaniach na samicach szczura, wady płodów pojawiły się jedynie po podaniu bardzo dużych dawek podskórnych, wywołujących toksyczność matczyną, co nie ma bezpośredniego przełożenia na kliniczne stosowanie u ludzi.
acyklowir, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, spermatogeneza, teratogenność, toksyczność, toksyczność matczyna, układ rozrodczy męski, uszkodzenie materiału genetycznego, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin C 75 mg
Dane przedkliniczne dotyczące klindamycyny wskazują na stosunkowo wysoką toksyczność ostrą, z LD50 wynoszącą 1800-2620 mg/kg masy ciała po podaniu doustnym oraz 245-820 mg/kg masy ciała po podaniu dożylnym, objawiającą się zmniejszoną aktywnością i drgawkami. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach maksymalna tolerowana dawka dobowa wynosiła 300-600 mg/kg masy ciała. U psów przy dawce 300 mg/kg/dobę obserwowano wzrost aktywności aminotransferaz, natomiast dawka 600 mg/kg/dobę wiązała się z patologią błony śluzowej żołądka i pęcherzyka żółciowego. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagennego potencjału klindamycyny, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
aminotransferaza, antybiotyk, badanie przedkliniczne, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek klindamycyny, dawka śmiertelna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, klindamycyna, LD50, mutagenność, pęcherzyk żółciowy, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zovirax Active 200 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne acyklowiru, substancji czynnej produktu Zovirax Active, wykazały brak działania mutagennego i kancerogennego zarówno w testach in vitro, jak i in vivo na modelach zwierzęcych (szczury, myszy). Długoterminowe eksperymenty nie potwierdziły właściwości rakotwórczych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałej terapii tym lekiem przeciwwirusowym. W badaniach reprodukcyjnych, obejmujących króliki, myszy i szczury, nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności przy standardowych dawkach, natomiast wady płodów pojawiły się jedynie po podaniu bardzo wysokich dawek podskórnych, wywołujących toksyczność u matek, co nie ma bezpośredniego przełożenia na dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
acyklowir, badanie płodności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, lek przeciwwirusowy, płodność męska, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, spermatogeneza, substancja czynna, toksyczność matczyna, wada wrodzona, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, wpływ na reprodukcję, wpływ na rozrodczość, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Acyclovir Biofarm 200 mg
Stosowanie acyklowiru u kobiet w ciąży wymaga starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Dane z rejestru ciąż nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych ani specyficznych cech teratogennych związanych z terapią acyklowirem. Badania na zwierzętach nie potwierdziły działania embriotoksycznego ani teratogennego przy standardowych dawkach, choć w niestandardowych warunkach toksycznych dla matek zaobserwowano wady płodów. Decyzja o podaniu leku powinna być poprzedzona konsultacją lekarską i uwzględniać indywidualny stan kliniczny pacjentki oraz charakter zakażenia.
acyklowir, acyklowir w ciąży, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, karmienie piersią, liczba plemników, morfologia plemników, płodność kobieca, płodność męska, przenikanie leku do mleka, ruchliwość plemników, toksyczność matczyna, wada wrodzona, zakażenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atofab 10 mg
Atomoksetyna, substancja czynna preparatu Atofab, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki w badaniach nieklinicznych generowały ekspozycję na atomoksetynę zbliżoną lub nieznacznie wyższą niż u osób z wolno metabolizującym CYP2D6 przy maksymalnej zalecanej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, badanie farmakologiczne, cytochrom CYP2D6, drożność pochwy, genotoksyczność, liczba plemników, masa najądrza, oddzielanie napletka, organogeneza, parametry farmakokinetyczne, płodność, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, wczesna resorpcja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torecan 6,5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne tietylperazyny, substancji czynnej leku Torecan, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Testy mutagenności in vitro na szczepach Salmonella typhimurium i Escherichia coli nie wykazały działania mutagennego, co sugeruje niskie ryzyko genotoksyczności. Brak jest jednak kompleksowych badań dotyczących karcynogenności tej substancji, co pozostawia tę kwestię otwartą.
badanie niekliniczne, badanie toksykologiczne, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, Escherichia coli, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genetyczna, płodność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep wargi, Salmonella typhimurium, test mutagenności, tietylperazyna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dobutamin hameln 5 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku dobutaminy, uzyskane w ramach konwencjonalnych badań farmakologicznych i toksykologicznych, nie wykazały istotnych klinicznie efektów toksycznych ani zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawkach terapeutycznych. Badania wielokrotnego podawania leku potwierdziły zgodność profilu bezpieczeństwa z mechanizmem działania jako selektywnego agonisty receptorów β1-adrenergicznych, z minimalnym wpływem na receptory β2. Brak jest danych dotyczących potencjalnego działania mutagennego i rakotwórczego, co jest uzasadnione krótkotrwałym charakterem terapii i klinicznym zastosowaniem dobutaminy.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, chlorowodorek dobutaminy, dobutamina, działanie mutagenne i rakotwórcze, efekt toksyczny, opóźnienie wzrostu pourodzeniowe, płodność, profil bezpieczeństwa leku, receptor β1-adrenergiczny, receptor β2-adrenergiczny, teratogenność, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flectorgo 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące diklofenaku w postaci kapsułek miękkich Flectorgo (12,5 mg i 25 mg) wykazały bezpieczny profil toksyczności ostrej oraz po podaniu wielokrotnym w dawkach terapeutycznych, bez istotnego ryzyka dla pacjentów. Badania genotoksyczności, mutagenności i rakotwórczości dały wyniki negatywne, co potwierdza brak potencjału uszkadzania materiału genetycznego, wywoływania mutacji oraz działania onkogennego. Te wyniki stanowią podstawę do oceny bezpieczeństwa stosowania diklofenaku w terapii krótkoterminowej i długoterminowej, pod warunkiem przestrzegania zalecanych dawek.
diklofenak epolaminy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, inhibitor syntezy prostaglandyn, obumieranie jaja po zagnieżdżeniu, obumieranie jaja przed zagnieżdżeniem, organogeneza, potencjał teratogenny, śmiertelność zarodka, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtap HCT 320 mg + 25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne oceniły bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Valtap HCT, zawierającego walsartan i hydrochlorotiazyd, ze szczególnym uwzględnieniem toksyczności przewlekłej u szczurów i marmozet. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie obserwowano neuropatię z naciekami bazofilowymi, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu, pojawiające się od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9- i 3,5-krotność MRHD) oraz 10 + 3 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,3- i 1,2-krotność MRHD). Dodatkowo, duże dawki skojarzenia powodowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych, uszkodzenia błony śluzowej żołądka oraz przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem działania walsartanu i jego wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego obu substancji, a toksyczność rozwojowa była obserwowana jedynie przy dawkach znacznie przekraczających MRHD.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, maksymalna zalecana dawka dla człowieka, naciek bazofilowy, neuropatia, parametry czerwonokrwinkowe, przerost tętniczek doprowadzających, renina, stężenie elektrolitów, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, walsartan z hydrochlorotiazydem, zmiana hemodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fenterminy, składnika aktywnego preparatu Qsiva, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach, fentermina w monoterapii nie powodowała toksyczności dla matki ani zarodka i płodu, natomiast terapia skojarzona z topiramatem wiązała się ze zmniejszeniem masy ciała płodu oraz opóźnieniami w rozwoju fizycznym i dojrzewaniu płciowym, mimo braku działania teratogennego przy dawkach nietoksycznych dla matki. Margines ekspozycji od NOAEL do dawki klinicznej dla fenterminy wynosił <1, co wskazuje na niewielki margines bezpieczeństwa i podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie pourodzeniowe, badanie reprodukcyjne, bezpieczeństwo kliniczne, dojrzewanie płciowe, działanie teratogenne, fentermina, genotoksyczność, kobieta w wieku rozrodczym, laktacja, margines ekspozycji, monitorowanie pacjenta, NOAEL, organogeneza, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, topiramat - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaxar 20 mg
Przedkliniczne badania rywaroksabanu obejmowały szeroki zakres standardowych testów bezpieczeństwa, w tym farmakologiczne badania bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu jednokrotnym i wielokrotnym, genotoksyczność, fototoksyczność, ocenę rakotwórczości oraz wpływ na funkcje rozrodcze i rozwój. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu leku zgodnie z zaleceniami. W badaniach toksyczności wielokrotnej zaobserwowano wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA u szczurów, co jest efektem farmakodynamicznym inhibitora czynnika Xa i nie stanowi klinicznego ryzyka. Rywaroksaban nie wpływał na płodność samców i samic szczurów, jednak wykazywał toksyczny wpływ na reprodukcję związany z mechanizmem działania przeciwkrzepliwego, manifestujący się powikłaniami krwotocznymi.
działanie farmakodynamiczne, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunoglobuliny IgG i IgA, inhibitor czynnika Xa, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zoledronic acid Fresenius Kabi 4 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące kwasu zoledronowego wskazują na różnice międzygatunkowe w toksyczności ostrej, z dawkami niepowodującymi śmierci wynoszącymi 10 mg/kg u myszy oraz 0,6 mg/kg u szczurów. Badania toksyczności krótko- i długoterminowej wykazały dobrą tolerancję leku przy dawkach do 0,02 mg/kg/dobę podawanych podskórnie szczurom oraz do 0,005 mg/kg co 2-3 dni dożylnie psom przez okres do 52 tygodni. Najczęstszym efektem farmakodynamicznym było zwiększenie pierwotnej warstwy gąbczastej kości długich, co odzwierciedla mechanizm działania polegający na hamowaniu resorpcji kostnej. Analiza toksyczności nerkowej wykazała wąski margines bezpieczeństwa, jednak poziomy NOAEL po jednorazowym podaniu wynosiły 1,6 mg/kg, a po wielokrotnym podaniu do 0,6 mg/kg/dobę, co nie wskazuje na nefrotoksyczność przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Długotrwałe stosowanie w dawkach terapeutycznych wiązało się z toksycznością narządową obejmującą przewód pokarmowy, wątrobę, śledzionę, płuca oraz miejsce podania dożylnego. Badania reprodukcyjne wykazały działanie teratogenne kwasu zoledronowego u szczurów przy dawkach ≥ 0,2 mg/kg podawanych podskórnie, natomiast u królików nie stwierdzono teratogenności, choć obserwowano toksyczność u matek. Dystocja występowała u szczurów już przy dawce 0,01 mg/kg. Testy genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały mutagennego ani rakotwórczego działania substancji, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania leku u pacjentów. Wyniki te stanowią istotną podstawę do oceny ryzyka i korzyści związanych z klinicznym zastosowaniem kwasu zoledronowego.
dystocja, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja nerek, kwas zoledronowy, narażenie długotrwałe, nefrotoksyczność, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, resorpcja tkanki kostnej, toksyczność długookresowa, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, warstwa gąbczasta przynasad - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroFena 400 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fentanylu, substancji czynnej leku AuroFena (tabletki podpoliczkowe w dawkach 100, 200 i 400 µg), obejmujące testy farmakologiczne, toksykologiczne oraz reprodukcyjne, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Badania farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i centralny układ nerwowy. Wielokrotne podawanie dawek nie ujawniło nieoczekiwanych efektów toksycznych, a profil toksyczności był zgodny z działaniem silnego opioidu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego ani klastogennego potencjału fentanylu. Ponadto, badania rakotwórczości w modelach mysz i szczurów nie potwierdziły onkogennego działania, choć obserwacje histologiczne mózgu szczurów po dużych dawkach cytrynianu fentanylu wymagają dalszej interpretacji klinicznej.
badanie farmakologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, centralny układ nerwowy, cytrynian fentanylu, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, efekt toksyczny, fentanyl, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, preparat histologiczny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, silny opioid, substancja czynna, tabletka podpoliczkowa, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levofloxacin Genoptim 250 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne lewofloksacyny wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa, bez istotnego ryzyka toksyczności ostrej i przewlekłej. W badaniach na modelach zwierzęcych nie stwierdzono działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć odnotowano opóźnienie dojrzewania płodu przy wyraźnej toksyczności matczynej. Analizy genotoksyczności in vitro ujawniły aberracje chromosomowe w komórkach płucnych chomika chińskiego, co przypisano hamowaniu topoizomerazy II, jednak badania in vivo, w tym test mikrojąderkowy i analiza wymiany chromatyd, nie potwierdziły działania genotoksycznego lewofloksacyny. Działanie fototoksyczne obserwowano jedynie przy bardzo wysokich dawkach, a testy fotomutagenności i fotokarcynogenności wykazały brak potencjału mutagennego i nawet efekt hamujący rozwój nowotworów.
aberracja chromosomowa, chrząstka stawowa, działanie teratogenne, fluorochinolon, fotokarcynogenność, fotomutagenność, fototoksyczność, karcynogenność, lewofloksacyna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UV, siostrzane chromatydy, test dominacji letalnej, test mikrojąderkowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, topoizomeraza II - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PHINGROUM 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej produktu PHINGROUM, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność dawek klinicznych, przy czym brak efektów toksycznych obserwowano do 19-krotnego narażenia, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości siekaczy przy ekspozycji >67-krotnej, jednak przy 58-krotnym narażeniu nie odnotowano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym narażeniu pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, nadmierne ślinienie), a także niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie zaobserwowano tych efektów. Badania genotoksyczności i rakotwórczości wykazały brak działania genotoksycznego oraz karcynogennego u myszy, natomiast u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie wtórny do przewlekłej hepatotoksyczności. Margines bezpieczeństwa dla tych efektów wynosi 19-krotność narażenia klinicznego, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
ataksja, badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, działanie hepatotoksyczne, genotoksyczność sytagliptyny, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, nowotwory wątroby, objaw neurologiczny, płodność, potencjał rakotwórczy, przenikanie sytagliptyny do mleka, rakotwórczość, rozwój przedpourodzeniowy, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sytagliptyny, toksyczność wątrobowo-nerkowa, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mifomet 50 mg + 850 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Mifomet, zawierającego sytagliptynę i metforminę, opierają się na badaniach poszczególnych substancji czynnych oraz ich terapii skojarzonej, jednak bez testów na gotowym preparacie. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie zaobserwowano dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej, przy czym poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność narażenia klinicznego, a dla metforminy około 2,5-krotność. Sytagliptyna wykazała toksyczność wątroby i nerek u gryzoni dopiero przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie narażenie człowieka, a przy 19-krotnym narażeniu nie stwierdzono efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach na psach przy 23-krotnym narażeniu obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono wpływu na te parametry.
badania farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, NOEL, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, terapia skojarzona sytagliptyny i metforminy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, toksyczność wątrobowo-nerkowa, toksyczność wielokrotnego podania, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenia żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gaxenim 0,5 mg
Przedkliniczne badania fingolimodu przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały istotne efekty na układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich), serce (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg mc., odpowiadających 4-krotności ekspozycji AUC u ludzi przy dawce 0,5 mg/dobę). W badaniach rakotwórczości nie stwierdzono działania u szczurów przy dawkach do 2,5 mg/kg mc. (50-krotność ekspozycji AUC u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg mc. (6-krotność ekspozycji AUC). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego. W zakresie reprodukcji, lek nie wpływał na płodność szczurów nawet przy dawce 10 mg/kg mc. (150-krotność ekspozycji AUC), jednak wykazywał działanie teratogenne już od 0,1 mg/kg mc., co odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi, powodując wady wrodzone takie jak przetrwały pień tętniczy i wada przegrody komorowej.
chłoniak złośliwy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt chronotropowy ujemny, ekspozycja układowa, fingolimod, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, maksymalna tolerowana dawka, mineralna gęstość kości, opóźnione dojrzewanie płciowe, osłabiona odpowiedź immunologiczna, potencjał rakotwórczy, przerost tkanki mięśniowej, przetrwały pień tętniczy, śmiertelność zarodka, toksyczność matczyna, wada przegrody komorowej, waskulopatia, węzeł chłonny, zaburzenie neurobehawioralne, zanik tkanki limfoidalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fenta MX 75 75 mcg/h
Przedkliniczne badania farmakologiczne i toksykologiczne fentanylu, stosowanego w systemie transdermalnym Fenta MX 75 (75 µg/h), nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka przy dawkach terapeutycznych. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach podawanie fentanylu drogą pozajelitową nie wpływało na płodność samców, natomiast u samic zaobserwowano zmniejszoną płodność i zwiększoną śmiertelność zarodków, co wynikało z toksyczności dla organizmu matki, a nie bezpośredniego działania na zarodek. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego odnotowano istotne statystycznie zmniejszenie przeżywalności potomstwa przy dawkach wywołujących nieznaczne zmniejszenie masy ciała matek, co mogło być spowodowane zaburzeniem opieki macierzyńskiej lub bezpośrednim wpływem fentanylu na potomstwo, jednak bez wpływu na rozwój fizyczny i behawioralny przeżywających osobników.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek fentanylu, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, fentanyl, opioidowy lek przeciwbólowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój przed- i pourodzeniowy, system transdermalny, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa płodu, wpływ na rozrodczość, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sigletic 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny, substancji czynnej preparatu Sigletic, wskazują na toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy narażeniu ustrojowym przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi. Przy narażeniu 19-krotnie wyższym niż kliniczne nie zaobserwowano negatywnego wpływu na te narządy. U szczurów stwierdzono zmiany w uzębieniu tylko przy narażeniu ponad 67-krotnym, a u psów przy około 23-krotnym narażeniu pojawiły się przemijające objawy toksycznego uszkodzenia nerwów oraz niewielkie zwyrodnienia mięśni szkieletowych. Brak wpływu na te parametry przy narażeniu 6-krotnie wyższym niż kliniczne świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał karcinogenny ograniczał się do zwiększenia częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy narażeniu 58-krotnie wyższym niż u ludzi, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym.
Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność szczurów ani na rozwój przed- i pourodzeniowy przy narażeniu do 29-krotnego poziomu klinicznego. Zgłoszono jedynie niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów oraz toksyczny wpływ na matkę u królików przy narażeniu powyżej 29-krotnego. Sytagliptyna przenika do mleka karmiących samic szczurów w stosunku 4:1 względem osocza, co może mieć znaczenie dla oceny bezpieczeństwa u kobiet karmiących. Podsumowując, sytagliptyna charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa z szerokim marginesem bezpieczeństwa, a obserwowane działania toksyczne występują wyłącznie przy ekspozycji znacznie przekraczającej warunki kliniczne, co wskazuje na niskie ryzyko działań niepożądanych podczas terapii preparatem Sigletic.
ataksja, badanie histologiczne, badanie toksykologiczne, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, karmienie piersią, margines bezpieczeństwa, mięsień szkieletowy, narażenie ustrojowe, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie nerwów, toksyczność matczyna, toksyczność sytagliptyny, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na reprodukcję, zniekształcenie żeber płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levofloxacin Aurovitas 500 mg
Dane przedkliniczne lewofloksacyny, substancji czynnej produktu Levofloxacin Aurovitas, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, które nie wykazały istotnego ryzyka klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa potwierdziły bezpieczeństwo leku. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono zaburzeń płodności, a jedynie opóźnienie dojrzewania płodu związane z toksycznością matczyną. Kompleksowe testy genotoksyczności in vivo, w tym test mikrojąderkowy, wymiany siostrzanych chromatyd, syntezy „nieprogramowanego” DNA oraz test dominacji letalnej, nie potwierdziły działania genotoksycznego lewofloksacyny, mimo obserwacji aberracji chromosomalnych in vitro, co wskazuje na ograniczone znaczenie tych efektów w warunkach klinicznych.
aberracja chromosomalna, badanie toksykologiczne, chrząstka stawowa, fluorochinolon, fotokarcinogenność, fotomutagenność, fototoksyczność, genotoksyczność, hodowla komórek, karcynogenność, odwarstwienie chrząstki, potencjał rakotwórczy, synteza nieprogramowanego DNA, test dominacji letalnej, test mikrojąderkowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, topoizomeraza II, układ kostno-stawowy, wymiana siostrzanych chromatyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Bepanthen Plus, zawierającego dekspantenol i chlorheksydynę chlorowodorku, wskazują na niską toksyczność ostrą obu składników. Dekspantenol wykazał LD50 doustne u myszy na poziomie 15 g/kg masy ciała, natomiast chlorheksydyna charakteryzowała się LD50 doustnym powyżej 2 g/kg masy ciała u myszy i szczurów oraz LD50 naskórnym odpowiednio 637 mg/kg (samce myszy) i 632 mg/kg (samice myszy). Badania przewlekłe dekspantenolu (20 mg/dzień u szczurów, 500 mg/dzień u psów) nie wykazały toksyczności ani zmian histopatologicznych, podobnie jak badania 6-miesięczne. Chlorheksydyna w dawce 0,5 mg/kg mc./dzień u psów była najwyższą dawką nie wywołującą efektów toksycznych (NOEL), choć przy wyższych dawkach (40 mg/kg mc.) obserwowano uszkodzenia wątroby i podwyższenie poziomu ALT. Nie stwierdzono jednoznacznej korelacji między podawaniem chlorheksydyny a zaostrzeniem bronchopneumonii u psów.
bronchopneumonia, dekspantenol i chlorheksydyna, działanie mutagenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hemosyderoza, LD50, martwica wątroby, NOEL, podwyższony poziom ALT, potencjał mutagenny, rozrost przewodów żółciowych, toksyczność matczyna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, tolerancja miejscowa, włóknienie, zaburzenia płodności, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny, szczególnie w modelach małp i królików. U małp dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie 10-20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc, przemieszczeniem nerek oraz wadami tkanek miękkich i szkieletu. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła minimalną dawkę letalną powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne objawy toksyczności, w tym cytopenię, krwotoki i atrofie układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, z łagodnym spadkiem leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, odpowiadającym ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie niepożądane, funkcja nerek, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutacja bakteryjna, NOAEL, ostre zatrucie, parametr morfologiczny krwi, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, śmiertelność, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, transformacja komórek zarodkowych, zaburzenie czynności, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Adamed 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny przeprowadzone na gryzoniach, psach i królikach wykazały, że toksyczność narządowa (wątroba, nerki) pojawia się przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność dawki terapeutycznej u człowieka, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu nie zaobserwowano efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono zmiany w obrębie siekaczy przy ekspozycji >67x, jednak brak wpływu przy 58x dawce klinicznej. W badaniach na psach objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenia mięśniowe) pojawiły się przy dawkach >23x, natomiast przy 6x dawce klinicznej nie odnotowano takich efektów. Nie wykazano potencjału genotoksycznego, a karcynogenność u myszy była negatywna; u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy ekspozycji >58x, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością i nie uznano za istotne ryzyko dla ludzi.
Badania reprodukcyjne wykazały brak negatywnego wpływu na płodność u szczurów przy podawaniu przed i w trakcie krycia oraz brak istotnych efektów rozwojowych przed- i pourodzeniowych. Niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów obserwowano przy ekspozycji >29-krotnej dawce klinicznej. U królików stwierdzono toksyczność matczyną przy podobnym poziomie ekspozycji. Sytagliptyna przenika do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza, co może mieć znaczenie kliniczne przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, dane przedkliniczne wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa sytagliptyny w odniesieniu do toksyczności narządowej, neurotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na reprodukcję.
ataksja, drżenie mięśniowe, działanie karcynogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa płodu, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wpływ na płodność, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – IBU-SPA 400 mg + 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego IBU-SPA, zawierającego 400 mg ibuprofenu i 100 mg kofeiny, wykazały, że toksyczność subchroniczna i przewlekła ibuprofenu manifestuje się głównie zmianami i owrzodzeniami przewodu pokarmowego, zgodnie z mechanizmem działania NLPZ. Nie stwierdzono działania mutagennego ani kancerogennego ibuprofenu w badaniach in vitro i in vivo. Wpływ na reprodukcję i rozwój u zwierząt laboratoryjnych ujawnił toksyczność przy wysokich dawkach (600 mg/kg/dobę) oraz zwiększoną częstość zmian kośćca i budowy zewnętrznej przy dawkach ≥255 mg/kg/dobę. Ibuprofen przenika przez łożysko i może stanowić zagrożenie dla środowiska wodnego, zwłaszcza ryb. Kofeina nie wykazała mutagenności in vitro, choć zaobserwowano aktywność klastogenną i/lub aneugenną, a dowody na kancerogenność są niewystarczające. Wysokie dawki kofeiny toksyczne dla matki hamowały rozwój kośćca i powodowały wady rozwojowe u zwierząt, jednak brak jest dowodów na teratogenność u ludzi.
aktywność klastogenna, badanie bezpieczeństwa, ciśnienie tętnicze, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, elektrokardiografia, ibuprofen z kofeiną, interakcja farmakodynamiczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, śmiertelność poimplantacyjna, toksyczność matczyna, toksyczność przewodu pokarmowego, wpływ na reprodukcję, wpływ na układ krążenia, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Objawy nefropatii z bazofilią cewek nerkowych, podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w osoczu oraz zmiany w objętości i składzie elektrolitów moczu pojawiały się przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9× MRHD walsartanu i 3,5× MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3× MRHD walsartanu i 1,2× MRHD hydrochlorotiazydu). Dodatkowo, duże dawki powodowały istotne zmiany hematologiczne, takie jak anemia (zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), obserwowane przy 100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (3,0× MRHD i 12× MRHD) oraz 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,9× MRHD i 3,5× MRHD). Wysokie dawki indukowały także uszkodzenia błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna, jednak te efekty nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, objętość moczu, parametr hematologiczny, potas w surowicy, renina, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, układ krwiotwórczy, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dulxetenon 60 mg
Duloksetyna (Dulxetenon) u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę lub będących w ciąży, wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Badania przedkliniczne wykazały brak negatywnego wpływu na płodność samców, natomiast u samic obserwowano toksyczność przy dawkach wywołujących toksyczność matczyną. Dane kliniczne dotyczące stosowania duloksetyny w ciąży są niewystarczające, a badania na zwierzętach wskazują na toksyczny wpływ na reprodukcję przy ekspozycji AUC niższej niż maksymalna kliniczna u ludzi. Istotnym zagrożeniem jest ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), znane z leków SSRI, które mają podobny mechanizm działania. U noworodków mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak hipotonia, drżenie, trudności w karmieniu, zaburzenia oddechowe czy drgawki, pojawiające się bezpośrednio po porodzie lub w ciągu kilku dni. Duloksetynę stosuje się w ciąży tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a pacjentki powinny być poinformowane o konieczności zgłoszenia ciąży w trakcie terapii.
W okresie laktacji duloksetyna przenika do mleka kobiecego w niewielkim stopniu – szacowana dawka dobowa dla niemowlęcia wynosi około 0,14% dawki matki na kg masy ciała. Mimo to, ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa u niemowląt, nie zaleca się stosowania duloksetyny podczas karmienia piersią. Lekarz powinien omówić z pacjentką konieczność rozważenia przerwania karmienia lub zmiany terapii, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka. W trakcie konsultacji należy przeprowadzić indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka, zapewnić skuteczną antykoncepcję u kobiet w wieku rozrodczym oraz monitorować potencjalne działania niepożądane u płodu i noworodka. Decyzje terapeutyczne powinny być podejmowane z pełnym poinformowaniem pacjentki o aktualnym stanie wiedzy dotyczącej bezpieczeństwa duloksetyny przed, w trakcie i po ciąży oraz podczas laktacji.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PHINGROUM 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny, substancji czynnej leku PHINGROUM, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu narażenia klinicznego nie zaobserwowano istotnych zmian. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości siekaczy przy narażeniu >67×, jednak w badaniu 14-tygodniowym przy 58-krotnym narażeniu nie wykazano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej odnotowano przejściowe objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu narażenia nie stwierdzono toksyczności. Badania genotoksyczności i karcynogenności wskazały na brak działania mutagennego oraz rakotwórczego u myszy, a u szczurów zwiększenie częstości gruczolaków i raków wątroby występowało tylko przy narażeniu >58×, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym i uznano za mało istotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność narażenia klinicznego).
Analizy wpływu na reprodukcję wykazały brak negatywnego oddziaływania na płodność samic i samców szczurów oraz brak działań niepożądanych w rozwoju przed- i pourodzeniowym przy narażeniu do 29-krotności dawki klinicznej. Niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów obserwowano jedynie przy ekspozycji >29×. U królików toksyczność dla matki pojawiła się przy dawkach >29-krotnych. Sytagliptyna przenika w znacznym stopniu do mleka szczurów (wskaźnik mleko/osocze 4:1), co może mieć znaczenie przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, profil bezpieczeństwa sytagliptyny charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa, a obserwowane działania toksyczne występują wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
ataksja, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, PHINGROUM, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, stężenie w mleku, sytagliptyna, toksyczność embrionalna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność sytagliptyny, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Livazo 2 mg
Przedkliniczne badania pitawastatyny, substancji czynnej leku Livazo, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na rozród. W badaniach na małpach zaobserwowano markery toksyczności nerkowej przy dawkach przekraczających maksymalną dawkę u ludzi (4 mg/dobę), co może być związane z unikalnym metabolizmem i wydalaniem leku u tego gatunku. W związku z tym ryzyko nefrotoksyczności u ludzi jest niskie, choć nie można go całkowicie wykluczyć. Pitawastatyna nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak przy wysokich dawkach (1 mg/kg mc./dobę u szczurów, około 4-krotnie wyższych niż u ludzi) stwierdzono toksyczność u matek i zwiększoną śmiertelność płodów i noworodków, co ma znaczenie dla stosowania w okresie okołoporodowym.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja, genotoksyczność, mikrosomy wątroby, okres okołoporodowy, pitawastatyna, płodność, potencjał teratogenny, śmierć płodu, śmiertelność, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, trzeci trymestr, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban Bluefish 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rivaroxaban Bluefish, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania u ludzi. Badania te nie wykazały genotoksyczności, działania rakotwórczego ani specyficznej toksyczności narządowej. Efekty toksyczne obserwowane po podaniu wielokrotnym były głównie związane z farmakodynamicznym działaniem przeciwkrzepliwym rywaroksabanu, co prowadziło do powikłań krwotocznych. U szczurów przy ekspozycji klinicznej zaobserwowano wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu, co może wskazywać na immunomodulujący wpływ leku. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samic i samców, jednak działania przeciwkrzepliwe powodowały toksyczny wpływ na reprodukcję poprzez powikłania krwotoczne.
aktywność farmakodynamiczna, antagonista czynnika Xa, badanie przedkliniczne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny IgG i IgA, krwawienie okołoporodowe, mechanizm działania leku, parametr immunologiczny, patologia łożyska, poronienie, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu jednokrotnym, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Livazo 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pitawastatyny, obejmujące toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozród, nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi przy stosowaniu preparatu Livazo. W badaniach na małpach zaobserwowano markery nefrotoksyczności przy ekspozycji przekraczającej dawkę maksymalną u ludzi (4 mg/dobę), co może być związane z unikalnym metabolizmem i wydalaniem leku u tego gatunku. Metabolit specyficzny dla małp prawdopodobnie uczestniczy w nefrotoksycznym działaniu, jednak ryzyko kliniczne dla ludzi jest niskie, choć nie można go całkowicie wykluczyć.
AUC, badanie farmakologiczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, marker toksyczności nerkowej, mikrosom wątroby, pitawastatyna, płodność, potencjał teratogenny, śmierć płodu, śmiertelność noworodkowa, śmiertelność płodowa, śmiertelność samic, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ciloxan 3 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące stosowania cyprofloksacyny w postaci kropli do oczu (Ciloxan 3 mg/ml) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście miejscowego podania. Badania toksykologiczne na niedojrzałych psach rasy beagle, stosujących lek przez miesiąc, nie wykazały uszkodzeń stawów, co jest istotne w świetle znanego działania artropatycznego chinolonów przy podaniu ogólnoustrojowym. Dodatkowo, analiza kliniczna 634 dzieci leczonych doustnie cyprofloksacyną nie potwierdziła toksyczności układu szkieletowego, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania miejscowego preparatu. Ekspozycja systemowa po podaniu ocznym jest znacznie niższa niż po podaniu doustnym lub dożylnym, co zwiększa margines bezpieczeństwa leku.
artropatia, badanie toksykologiczne, chinolon, cyprofloksacyna, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, monitorowanie radiologiczne, podanie ogólnoustrojowe, potencjał teratogenny, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność układu szkieletowego, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Bezpieczeństwo stosowania fingolimodu zostało szczegółowo ocenione w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, psach i małpach. Wykazano wpływ leku na układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy i hipertrofia mięśni gładkich), serce (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg mc., odpowiadających około 4-krotności ekspozycji AUC u ludzi po dawce 0,5 mg/dobę). Potencjał rakotwórczy wykazał różnice gatunkowe: brak działania rakotwórczego u szczurów przy dawkach do 2,5 mg/kg mc. (około 50-krotność ekspozycji AUC u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg mc. (około 6-krotność ekspozycji AUC u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego, a także nie wpływał na płodność samców i samic szczura nawet przy dawce 10 mg/kg mc. (około 150-krotności ekspozycji AUC u ludzi).
chłoniak złośliwy, dojrzewanie płciowe, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź neurobehawioralna, przenikanie przezłożyskowe, przerost tkanki mięśniowej, przetrwały pień tętniczy, śmiertelność zarodkowa, tkanka limfoidalna, toksyczność matczyna, wada przegrody komorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol APTEO MED 30 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Ambroksol APTEO MED, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność ostrą, toksyczność po podaniu wielokrotnym, potencjał genotoksyczny, rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość i rozwój potomstwa. Badania toksyczności nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy dawkach terapeutycznych, a profil bezpieczeństwa substancji był zadowalający. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a badania rakotwórczości nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania embriotoksycznego, teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność samców i samic.
ambroksol chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, opóźnienie rozwoju płodu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melodyn 70 mcg/h
Przeprowadzone badania przedkliniczne buprenorfiny w systemach transdermalnych Melodyn wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego u ludzi, z wyjątkiem zmniejszonego przyrostu masy ciała u szczurów przy długotrwałym podawaniu. Ocena wpływu na rozrodczość i rozwój płodowy wykazała brak negatywnego wpływu na płodność, brak działania teratogennego oraz toksyczność embrionalno-płodową jedynie przy dawkach toksycznych dla matki. W badaniach na ciężarnych szczurach zaobserwowano zmniejszenie wewnątrzmacicznego wzrostu płodu, opóźnienie rozwoju neurologicznego oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową, co wiązało się z powikłaniami porodu i zaburzeniami laktacji, wskazując na pośredni mechanizm działania.
badanie in vitro i in vivo, charakterystyka produktu leczniczego, działanie teratogenne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał uczulający, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność okołoporodowa, system transdermalny buprenorfiny, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność płodowa, wada wrodzona, wewnątrzmaciczny wzrost płodu, wpływ na rozrodczość, zaburzenie laktacji