test mikrojądrowy
Test mikrojądrowy (MN test) to ważne badanie cytogenetyczne stosowane do oceny uszkodzeń DNA i niestabilności chromosomowej. Polega na identyfikacji małych dodatkowych jąder (mikrojąder) powstających w komórkach podczas podziału komórkowego, gdy fragmenty chromosomów lub całe chromosomy nie zostają włączone do głównych jąder potomnych.
W praktyce klinicznej test mikrojądrowy wykorzystuje się jako biomarker narażenia na czynniki genotoksyczne oraz do oceny ryzyka rozwoju chorób nowotworowych. Badanie to przeprowadza się najczęściej na limfocytach krwi obwodowej lub komórkach nabłonka jamy ustnej, co umożliwia nieinwazyjne pobranie materiału do analizy.
Zwiększona częstość występowania mikrojąder w komórkach może wskazywać na ekspozycję na mutageny, predyspozycję genetyczną do chorób nowotworowych lub efekty uboczne radioterapii i chemioterapii. Test mikrojądrowy znajduje również zastosowanie w badaniach toksykologicznych oraz monitorowaniu narażenia zawodowego na czynniki genotoksyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oktaseptal (0,1 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Oktaseptal, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne miejscowe stosowanie na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. Przy długotrwałym podawaniu doustnym dawki 650 mg/kg obserwowano jedynie poszerzenie jelita, typowe dla antybiotyków. Jednak dawki ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz ≥8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc, przy niejasnej etiologii tych zmian.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, dawka śmiertelna, działanie antybakteryjne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe trzustki, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, rakotwórczość, resorpcja zwrotna, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Belkyra 10 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące kwasu deoksycholowego, substancji czynnej Belkyry (10 mg/ml), obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz genotoksycznych, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym przeprowadzono na szczurach (do 6 miesięcy) i psach (do 9 miesięcy) z dawkami przekraczającymi maksymalną planowaną dawkę kliniczną odpowiednio 2,5-12,5-krotnie (mg/miejsce wstrzyknięcia) i 2-3-krotnie (ekspozycja ogólnoustrojowa). Schemat dawkowania w badaniach przedklinicznych był bardziej intensywny niż kliniczny (2 razy w miesiącu, łącznie 13 dawek u szczurów i 20 dawek u psów vs. 6 comiesięcznych zabiegów klinicznych). Nie zaobserwowano miejscowych ani ogólnoustrojowych reakcji przednowotworowych, co wskazuje na brak działania rakotwórczego w tych modelach.
aberracja chromosomalna, badanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, kwas deoksycholowy, mutacja powrotna, podanie podskórne, reakcja przednowotworowa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność układu rozrodczego, toksyczność zarodkowo-płodowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin Effect Long 75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej leku Deflegmin EFFECT LONG, wykazały niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz brak toksyczności narządowej przy wielokrotnym podaniu doustnym. NOAEL ustalono na poziomie 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Dodatkowe badania dożylne na szczurach (4, 16, 64 mg/kg mc./dobę) i psach (45, 90, 120 mg/kg mc./dobę) nie wykazały ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa substancji.
aberracja chromosomowa, ambroksol chlorowodorek, badanie rakotwórczości, Deflegmin, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, mutagenność bakteryjna, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał onkogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dla samic, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, zaburzenia płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanax SR 2 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu, substancji czynnej Xanax SR, wykazały brak działania mutagennego w teście Amesa in vitro oraz braku aberracji chromosomowych w teście mikrojądrowym u szczurów przy dawkach do 100 mg/kg mc. (500-krotność MHDL 10 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150x MHDL) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50x MHDL) nie wykazały kancerogenności. Wpływ na płodność szczurów był negatywny przy dawkach do 5 mg/kg mc./dobę (25x MHDL). Jednakże, w badaniach toksyczności przewlekłej u psów (3 mg/kg mc./dobę, 15x MHDL) odnotowano napady drgawek, niekiedy śmiertelne, z zależnością dawka-czas. W badaniach okulistycznych u szczurów poddanych leczeniu przez 2 lata dawkami 3-30 mg/kg mc./dobę (15-150x MHDL) zaobserwowano dawko-zależny wzrost częstości zaćmy u samic oraz wrastania naczyń w rogówkę u samców, pojawiający się po 11 miesiącach terapii.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie in vitro, badanie płodności, badanie rakotwórczości, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, napad drgawkowy, narząd wzroku, profil bezpieczeństwa leku, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Detriol 0,25 mcg
Badania przedkliniczne kalcytriolu, substancji czynnej leku Detriol, wykazały, że powtarzane i nadmierne dawki prowadzą do hiperkalcemii i jej powikłań metabolicznych oraz narządowych. Zaobserwowano również potencjał teratogenny, powiązany z zaburzeniami gospodarki wapniowej, co jest istotne przy rozważaniu stosowania u kobiet w ciąży. Testy mutagenności in vitro (test Amesa) oraz genotoksyczności in vivo (test mikrojądrowy u myszy) dały wyniki negatywne, wskazując na brak działania mutagennego i genotoksycznego kalcytriolu.
- Leksykon substancji czynnych
Bromoheksyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania toksyczności ostrej bromoheksyny wykazały niski potencjał toksyczny, z wartością LD50 po podaniu doustnym u królików >10 g/kg masy ciała oraz po podaniu dootrzewnowym u szczurów >3 g/kg masy ciała, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, którym podawano doustnie dawki 50, 100 i 200 mg/kg przez 3 miesiące, nie stwierdzono negatywnego wpływu na układ krwiotwórczy ani na histologię narządów wewnętrznych. Dodatkowo, badania genotoksyczności (test Amesa in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo) oraz długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego bromoheksyny.
babka lancetowata, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, bromoheksyna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, dziewanna, obraz histologiczny, podanie dootrzewnowe, potencjał genotoksyczny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na płodność, układ krwiotwórczy, wartość LD50 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deca-Durabolin 50 mg/ml
Deca-Durabolin (dekanian nandrolonu) jest sterydem anabolicznym, którego bezpieczeństwo stosowania oceniano w badaniach przedklinicznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym u zwierząt nie wykazały istotnych efektów toksycznych w dawkach klinicznych. Brak jest jednak oficjalnych badań klinicznych dotyczących wpływu na rozród, choć na podstawie danych o innych androgenach wiadomo, że mogą one powodować wirylizację zewnętrznych narządów płciowych płodów żeńskich, co ma znaczenie kliniczne. W zakresie genotoksyczności, testy mikrojądrowe in vitro i u myszy oraz comet assay u myszy i szczurów wskazują na potencjalne działanie genotoksyczne nandrolonu, choć test mikrojądrowy u szczurów nie potwierdził tego efektu, co sugeruje różnice międzygatunkowe.
androgen, Deca-Durabolin, dekanian nandrolonu, działanie genotoksyczne, efekt toksyczny, elektroforeza pojedynczych komórek, genotoksyczność, IARC, rakotwórczość, różnice międzygatunkowe, steryd anaboliczny, test kometowy, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wirylizacja narządów płciowych - Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności sorafenibu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały istotne zmiany patologiczne w narządach, w tym zwyrodnienia i regenerację tkanek, obserwowane przy ekspozycji niższej niż przewidywana kliniczna (na podstawie AUC). Szczególnie wrażliwy był układ kostny i zęby młodych psów, gdzie stwierdzono nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku oraz zmiany w składzie zębiny, co nie występowało u dorosłych osobników. Sorafenib wykazał działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików, powodując zmniejszenie masy ciała matek i płodów, wzrost liczby resorpcji oraz wad wrodzonych, przy ekspozycji poniżej klinicznej. Ponadto, obserwowano negatywny wpływ na płodność u obu płci, z cechami zwyrodnienia jąder, opóźnieniem rozwoju narządów rozrodczych u samców oraz martwicą ciałek żółtych i zahamowaniem rozwoju pęcherzyków jajnikowych u samic.
aberracja chromosomowa, AUC, bioakumulacja, ciałko żółte, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, karcynogenność, klastogenność, komórki CHO, mutagenność, oligospermia, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostowa, rakotwórczość, resorpcja płodu, sorafenib, teratogenność, test Amesa, test klastogenności, test mikrojądrowy, tozylan, ubogokomórkowość szpiku, zębina, zwyrodnienie jądra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pseudoephedrine Espefa 60 mg
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku pseudoefedryny wskazują, że działania niepożądane obserwowane u zwierząt po podaniu pojedynczych i wielokrotnych dawek wynikają głównie z nasilonych efektów farmakologicznych związanych z działaniem sympatykomimetycznym substancji czynnej. Kompleksowe badania genotoksyczności, obejmujące test Amesa (mutacje genetyczne na komórkach bakterii), test mutacji na komórkach ssaków (linia V79), testy klastogenności in vitro na limfocytach ludzkich oraz test mikrojądrowy in vivo u myszy, nie wykazały potencjału genotoksycznego pseudoefedryny, co pozwala na uznanie jej za związek niegenotoksyczny.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, chlorowodorek pseudoefedryny, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie sympatykomimetyczne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, komórka bakteryjna, komórka ssaka, limfocyt ludzki, model zwierzęcy, mutacja genetyczna, płodność, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entecavir Zentiva 1 mg
Dane przedkliniczne dotyczące entekawiru wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu dawek terapeutycznych, z działaniami toksycznymi obserwowanymi jedynie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym ekspozycję u ludzi. W badaniach toksykologicznych u psów zaobserwowano przemijające zapalenia okołonaczyniowe w ośrodkowym układzie nerwowym przy dawkach odpowiadających 10- i 19-krotnemu narażeniu klinicznemu, natomiast u małp, nawet przy narażeniu ponad 100-krotnym, nie stwierdzono takich zmian. Wpływ na rozrodczość był nieistotny przy narażeniu do 26-krotnego, a zmiany w jądrach występowały tylko przy bardzo wysokich dawkach u gryzoni i psów, nie zaś u małp. Badania embriotoksyczności u szczurów i królików wykazały toksyczność przy dawkach przekraczających 21-krotne narażenie kliniczne, obejmującą m.in. resorpcję zarodków, zaburzenia kostnienia i wady rozwojowe. W badaniach około- i pourodzeniowych nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych u potomstwa, a narażenie płodu i wydzielanie leku z mlekiem potwierdzono jedynie przy dawce 10 mg/kg u szczurów.
aberracja chromosomowa, badanie pourodzeniowe, badanie toksykologiczne, degeneracja nasieniowodów, embriotoksyczność, genotoksyczność, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, karcynogenność, naprawa DNA, nowotwór płuc, ośrodkowy układ nerwowy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, resorpcja płodu, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ciążowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaburzenie kostnienia, zapalenie okołonaczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Siofor 850 850 mg
Metformina, substancja czynna leku Siofor 850, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. Standardowe badania farmakologiczne nie wykazały istotnego ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujące ocenę parametrów biochemicznych, hematologicznych oraz histopatologicznych u różnych gatunków zwierząt, nie wskazały na specyficzne narządy docelowe toksyczności, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałej terapii metforminą.
aberracja chromosomowa, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, cukrzyca typu 2, genotoksyczność, karcynogenność, metformina chlorowodorek, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oksazepam TZF 10 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące oksazepamu, substancji czynnej leku Oksazepam TZF 10 mg, są istotnie ograniczone. W dokumentacji brak jest wyników długoterminowych badań na modelach zwierzęcych oceniających potencjał mutagenny oraz rakotwórczy tej benzodiazepiny. Nie przedstawiono również danych dotyczących toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, a także badań genotoksyczności, wpływu na rozrodczość i rozwój potomstwa. Brak jest wyników standardowych testów mutagenności, takich jak test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro czy test mikrojądrowy in vivo, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa przedklinicznego oksazepamu.
- Leksykon substancji czynnych
Mandur Bhasma – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mandur Bhasma, zawierający żelazo w stanach utlenienia +2 i +3 (3 mg na tabletkę, w dawce 33 mg w preparacie Liv.52), wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej nie osiągnięto dawki śmiertelnej nawet przy podaniu 5000 mg/kg masy ciała, co uniemożliwiło ustalenie maksymalnej dawki tolerowanej. Długotrwałe podawanie doustne w dawkach 1000-3000 mg/kg przez 9 miesięcy nie wykazało negatywnego wpływu na masę ciała ani inne parametry zdrowotne zwierząt. Badania toksyczności reprodukcyjnej potwierdziły brak działania embriotoksycznego i teratogennego, a także brak negatywnego wpływu na rozwój płodów i potomstwa u szczurów w okresie ciąży i laktacji.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, Liv.52, maksymalna dawka tolerowana, Mandur Bhasma, minimalna dawka śmiertelna, mutacje letalne, mutagenność, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, żelazo - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jodek sodu Na 131 I Polatom, kapsułki do diagnostyki aktywność od 1 MBq do 37 MBq
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Jodek sodu Na¹³¹I POLATOM w kapsułkach o aktywności od 1 MBq do 37 MBq dostarczają ograniczonych danych, jednak wskazują na niskie ryzyko toksyczności jodu, gdyż zawartość stabilnego jodu jest znikoma w porównaniu do dziennego spożycia wynoszącego 40-500 µg. Brak jest jednak standardowych badań toksykologicznych dotyczących powtarzanego podawania, a także danych na temat wpływu na funkcje rozrodcze, rozwój zarodka i płodu oraz rozwój pourodzeniowy potomstwa. Ponadto, nie przeprowadzono testów genotoksyczności (np. test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) ani badań długoterminowych oceniających potencjał kancerogenny preparatu.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, funkcja rozrodcza, izotop promieniotwórczy jodu, jodek sodu, okres półtrwania, potencjał rakotwórczy, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, radiofarmaceutyk, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, zatrucie jodem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxoli hydrochloridum Fontane 15 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Ambroxoli hydrochloridum Fontane, wykazuje niski profil toksyczności ostrej oraz brak selektywnego działania toksycznego na narządy docelowe w badaniach przedklinicznych. Poziomy NOAEL przy wielokrotnym podaniu doustnym wyniosły odpowiednio: 150 mg/kg/dzień u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg/dzień u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg/dzień u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg/dzień u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności dożylnej (4 tygodnie) u szczurów (4, 16, 64 mg/kg/dzień) i psów (45, 90, 120 mg/kg/dzień) nie wykazały ciężkiej toksyczności miejscowej ani układowej, a obserwowane działania niepożądane były odwracalne. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach doustnych do 3000 mg/kg/dzień u szczurów i 200 mg/kg/dzień u królików, a NOAEL dla rozwoju peri- i postnatalnego wyniósł 50 mg/kg/dzień.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, NOAEL, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom dawkowania, rozwój peri- i postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dożylna, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Lipa drobnolistna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania kwiatów lipy drobnolistnej (Tilia cordata Miller) oraz szerokolistnej (Tilia platyphyllos Scop.) zawartych w produkcie leczniczym LIPA Fix są ograniczone. Nie przeprowadzono pełnego panelu standardowych badań toksykologicznych, w tym oceny toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, a także badań genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na rozrodczość. Produkt zawiera 1,5 g suszonego kwiatu lipy na saszetkę, przeznaczonego do przygotowania naparu. Brak tych danych wynika z długotrwałego, tradycyjnego stosowania rośliny w medycynie europejskiej, co zwalnia z obowiązku przeprowadzania pełnych badań przedklinicznych, o ile nie pojawiły się nowe sygnały dotyczące bezpieczeństwa.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, długotrwała ekspozycja, działanie niepożądane, genotoksyczność, kancerogenność, lipa drobnolistna, lipa szerokolistna, model zwierzęcy, napar ziołowy, napięcie nerwowe, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, praktyka kliniczna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tradycyjna medycyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol APTEO MED 15 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej syropu Ambroksol APTEO MED (15 mg/5 ml), wykazały brak działania teratogennego i embriotoksycznego przy podawaniu doustnym samicom szczurów albinosów w dawkach do 3000 mg/kg masy ciała oraz królików do 200 mg/kg masy ciała. Ponadto, ambroksol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 500 mg/kg masy ciała. Testy mutagenności, w tym test Amesa i test mikrojądrowy, potwierdziły brak działania mutagennego substancji w badanych systemach laboratoryjnych, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa leku w modelach zwierzęcych.
Jednakże, podawanie ambroksolu ciężarnym samicom szczurów w dawce 500 mg/kg masy ciała spowodowało opóźnienie rozwoju płodu, manifestujące się zmniejszoną masą ciała i rozmiarami płodu. Efekt ten wystąpił jedynie przy najwyższej badanej dawce, znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W związku z tym, pomimo ogólnie korzystnego profilu bezpieczeństwa, obserwacje te powinny być uwzględnione przy ocenie stosowania ambroksolu u kobiet w ciąży, zwłaszcza w kontekście ryzyka potencjalnego wpływu na rozwój płodu.
ambroksol chlorowodorek, badanie przedkliniczne, dawka leku, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, model zwierzęcy, opóźnienie rozwoju płodu, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, ryzyko teratogenne, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 16 mg
Dazatynib, substancja czynna leku Daruph, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, z jelitem jako głównym narządem docelowym toksyczności u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały nieznaczne do umiarkowanych zaburzenia parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym obserwowano zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. Wszystkie te zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach na małpach stwierdzono zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek oraz sporadyczne krwotoki skórne po jednorazowym podaniu, jednak nie obserwowano ich przy wielokrotnym podawaniu. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, nie wywołując jednak samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, badanie przedkliniczne, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, kanał potasowy hERG, kościec płodu, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie embrionów, obumieranie płodów, odstęp QT, ostra toksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 140 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (toksyczność jelitowa ograniczająca dawkę), układu krwiotwórczego (minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym) oraz układu limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych u szczurów). Zmiany te miały charakter odwracalny po przerwaniu leczenia. W badaniach długoterminowych u małp stwierdzono jedynie zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek, bez innych istotnych patologii nerkowych. Wpływ na hemostazę obejmował hamowanie agregacji płytek in vitro oraz wydłużenie czasu krwawienia in vivo u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Potencjalne wydłużenie odstępu QT obserwowano in vitro, ale nie potwierdzono tego efektu w badaniach in vivo na małpach.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, EKG, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, implantacja zarodka, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie płodu, obumieranie zarodka, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał kancerogenny, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja serca, rozwój zarodkowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon substancji czynnych
Ceftazydym – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania ceftazydymu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego przy dawkach terapeutycznych. Wielokrotne podawanie substancji nie wywołało toksycznych efektów na wątrobę, nerki czy układ krwiotwórczy, a obserwowane zmiany były odwracalne i pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających planowane dawki terapeutyczne. Badania genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, nie wykazały potencjału mutagennego ani uszkodzeń DNA, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania ceftazydymu pod względem ryzyka genotoksycznego.
aberracja chromosomowa, antybiotyk cefalosporynowy, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, ceftazydym, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oftensin 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tymololu maleinianu, substancji czynnej leku Oftensin, wykazały brak toksyczności miejscowej przy długotrwałym stosowaniu miejscowym u królików i psów (1-2 lata), co potwierdza bezpieczeństwo stosowania kropli do oczu. Toksyczność ostra po podaniu doustnym wykazała LD50 na poziomie 1190 mg/kg u myszy oraz 900 mg/kg u szczurów, wskazując na niską toksyczność ostrą. W badaniach karcinogenności u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaka nadnerczy u samców przy dawce 300 mg/kg/dobę (300-krotność dawki ludzkiej), natomiast u myszy dawka 500 mg/kg/dobę (500-krotność dawki ludzkiej) wiązała się ze wzrostem nowotworów płuc, polipów macicy oraz gruczolakoraków sutka u samic. Nie stwierdzono działania karcinogennego przy dawkach 5 i 50 mg/kg/dobę (5- i 50-krotność dawki ludzkiej). Zwiększona częstość gruczolakoraka sutka korelowała ze wzrostem stężenia prolaktyny w surowicy.
badanie cytogenetyczne, badanie reprodukcyjne, dawka śmiertelna, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, gruczolak nadnerczy, gruczolakorak sutka, LD50, mutacja wsteczna, nowotwór płuc, polip macicy, prolaktyna, test Amesa, test mikrojądrowy, test transformacji komórek nowotworowych, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, tolerancja miejscowa, tymololu maleinian, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Debecylina 1200000 j.m.
Benzylopenicylina benzatynowa lecytynowana, substancja czynna leku Debecylina, jest antybiotykiem beta-laktamowym, jednak dostępne dane przedkliniczne dotyczące jej bezpieczeństwa są istotnie ograniczone. Brakuje wyników badań mutagenności in vitro i in vivo, takich jak test Amesa, test aberracji chromosomowych czy test mikrojądrowy, a także długoterminowych badań kancerogennych na modelach zwierzęcych, w tym standardowych 2-letnich badań na gryzoniach. Ponadto, nie dysponujemy danymi dotyczącymi toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, toksyczności reprodukcyjnej ani wpływu na rozwój płodu. Produkt zawiera 1 200 000 j.m. benzylopenicyliny benzatynowej lecytynowanej, co należy uwzględnić przy ocenie ryzyka klinicznego.
aberracja chromosomowa, antybiotyk beta-laktamowy, badanie kancerogenne, benzylopenicylina benzatynowa lecytynowana, dane farmakologiczne, doświadczenie kliniczne, genotoksyczność, ocena ryzyka środowiskowego, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Penicillinum Crystallisatum TZF 3000000 j.m.
Benzylopenicylina potasowa, będąca substancją czynną produktu Penicillinum Crystallisatum TZF, charakteryzuje się ograniczonymi danymi przedklinicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa, zwłaszcza w kontekście potencjalnego działania mutagennego i kancerogennego. W dokumentacji brak jest wyników standardowych testów mutagenności, takich jak test Amesa, test aberracji chromosomowych czy test mikrojądrowy, a także długoterminowych badań kancerogenności na modelach zwierzęcych, które zwykle trwają 18-24 miesiące. Brak tych danych uniemożliwia pełną ocenę genotoksycznego i kancerogennego potencjału benzylopenicyliny potasowej na etapie przedklinicznym.
aberracja chromosomowa, antybiotyk beta-laktamowy, badanie kancerogenności, badanie mutagenności, benzylopenicylina potasowa, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, model zwierzęcy, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, penicylina krystaliczna, potencjał genotoksyczny, test Amesa, test mikrojądrowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne na modelach zwierzęcych, zwłaszcza u małp i królików. U małp dawki 0,5–4 mg/kg/dobę indukowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (np. odbarwienia, czerwone ogniska, wadliwa przepona). U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie, z wyraźną zależnością od dawki. Badania toksyczności ostrej wskazały na stosunkowo niską toksyczność (MDL >2000 mg/kg/dobę u gryzoni), natomiast przewlekła toksyczność u szczurów (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) ujawniła odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji terapeutycznej u ludzi (AUC). U małp dawki 4–6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1–2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię; dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, działanie teratogenne, komórka erytroidalna, komórka mieloidalna, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczki nerkowej, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerki, ryzyko teratogenne, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, wada przepony, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Zentiva 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Toksyczność pierwotna dotyczyła głównie układu pokarmowego (jelito), krwiotwórczego (zmiany parametrów czerwonych krwinek i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii. W badaniach długoterminowych u małp zaobserwowano śródmiąższową mineralizację nerek jako jedyny istotny objaw nefrotoksyczności. Dodatkowo, dazatynib hamował agregację płytek krwi in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo, jednak bez występowania samoistnych krwotoków. Pomimo działania na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego in vitro, nie stwierdzono wydłużenia odstępu QT w badaniach telemetrycznych u małp. Wyniki badań genotoksyczności były niejednoznaczne – brak mutagenności w teście Amesa i mikrojądrowym, ale obecność efektu klastogennego w komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, czas krwawienia, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, odstęp QT, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój kośćca płodu, selektywna toksyczność, śródmiąższowa mineralizacja nerek, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność limfatyczna, toksyczność pierwotna, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon substancji czynnych
Malina właściwa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące wyciągu z liści maliny właściwej (Rubus idaeus L.) są fragmentaryczne i niekompletne, zwłaszcza w zakresie badań rakotwórczości oraz wpływu na funkcje rozrodcze. Wyciąg stosowany w produkcie Ladiva jest standaryzowanym suchym wyciągiem wodnym w proporcji 3-5:1, z dawką 226 mg na kapsułkę. Badania in vitro wykazały pewne dodatnie wyniki mutagenności, prawdopodobnie związane z obecnością flawonoidów, w tym kwercetyny, które jednak są powszechnie uznawane za bezpieczne związki. Kluczowe badania in vivo, w tym test mikrojądrowy na modelu mysim, nie potwierdziły potencjału genotoksycznego wyciągu, co jest istotnym argumentem przemawiającym za bezpieczeństwem stosowania preparatu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie mutagenne, flawonoidy, kwercetyna, malina właściwa, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, Rubus idaeus, standaryzowany suchy wyciąg wodny, suchy wyciąg wodny, test mikrojądrowy, wpływ na funkcje rozrodcze, zagrożenie genotoksyczne - Leksykon substancji czynnych
Solanum nigrum – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Solanum nigrum, obecna w preparacie Liv.52 w dawce 32 mg/tabletkę jako Solani nigri herba, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności ostrej podawano preparat w dawkach do 5000 mg/kg masy ciała u szczurów i królików, nie osiągając dawki śmiertelnej ani maksymalnej dawki tolerowanej. Długotrwałe podawanie doustne przez 9 miesięcy w dawkach 1000-3000 mg/kg nie wpływało negatywnie na masę ciała zwierząt, co wskazuje na brak toksyczności systemowej. Badania reprodukcyjne u szczurów wykazały brak działań niepożądanych w okresie ciąży i laktacji, w tym brak embriotoksyczności, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży.
badania farmakologiczne, badania in vitro, badania in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja na substancję, genotoksyczność, karcynogenność, psianka czarna, Solanum nigrum, spermatozoid, spermatyda, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność systemowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 7,5 mg
Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały wyraźny potencjał teratogenny, potwierdzony w modelach na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, malformacje kończyn (zgięte, skrócone, brak rotacji, oligo- i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, ogniska zapalne, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwa przepona). U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały teratogenne zmiany, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, przy czym efekty te występowały przy dawkach toksycznych dla samic. Toksyczność ostra u gryzoni była stosunkowo niska (minimalna dawka letalna > 2000 mg/kg/dobę), natomiast przewlekłe podawanie u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) wywołało odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, nefrotoksyczność, NOAEL, płat środkowy płuc, polidaktylia, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Devipasta (450 mg + 370 mg)/g
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Devipasta, pasta zawierająca paraformaldehyd 450 mg/g oraz lidokainę 370 mg/g, obejmowała szeroki zakres badań nieklinicznych. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie ujawniły istotnych efektów toksycznych, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak potencjału mutagennego i genotoksycznego. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów przy ekspozycji terapeutycznej.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, lidokaina, ośrodkowy układ nerwowy, paraformaldehyd, potencjał rakotwórczy, rewersja mutacji, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flavamed 15 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna syropu Flavamed (15 mg/5 ml), wykazuje niski profil toksyczności ostrej oraz przewlekłej. Badania wielokrotnego dawkowania doustnego wykazały brak działań niepożądanych przy dawkach NOAEL: 150 mg/kg/dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg/dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg/dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg/dobę u psów (52 tygodnie). Dodatkowo, dożylne podawanie ambroksolu w dawkach do 64 mg/kg/dobę u szczurów i do 120 mg/kg/dobę u psów nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani układowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający. Nie stwierdzono toksycznego wpływu na narządy docelowe. Badania reprodukcyjne potwierdziły bezpieczeństwo substancji, nie wykazując embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg/dobę u szczurów i 200 mg/kg/dobę u królików. Płodność szczurów obu płci nie uległa zaburzeniu przy dawkach do 500 mg/kg/dobę, a NOAEL dla rozwoju okołoporodowego i poporodowego wynosił 50 mg/kg/dobę.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, NOAEL, płodność, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój peri- i postnatalny, ryzyko onkogenne, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin T 10 mg/g
Produkt leczniczy Dalacin T w postaci żelu zawierający 10 mg/g klindamycyny (fosforan) przeszedł szereg badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania. Testy genotoksyczności, w tym test mikrojądrowy u szczurów oraz test rewersji mutacji Amesa, wykazały brak mutagennego potencjału klindamycyny. Badania reprodukcyjne na szczurach, z dawkami do 300 mg/kg mc./dobę (około 1,1-krotność maksymalnej dawki u dorosłych pacjentów w przeliczeniu na mg/m²), nie wykazały negatywnego wpływu na zdolność rozrodczą ani kopulację. Ocena teratogenności i toksyczności rozwojowej na szczurach i królikach nie potwierdziła bezpośredniego działania teratogennego, a obserwowane efekty były związane z toksycznością matczyną przy wysokich dawkach.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji ludzkiej (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak danych dotyczących karcynogenności ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, brak płata środkowego płuc, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ chłonny, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biotifem MAX 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania biotyny w dawce 10 mg wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych. Testy farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujące dawki znacznie przekraczające terapeutyczne, nie wykazały kumulacji substancji ani toksycznych efektów narządowych. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym test Amesa, analiza aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, nie potwierdziły działania mutagennego ani genotoksycznego biotyny.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie niekliniczne, biotyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakodynamika, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, rozwój pourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 63 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, wykazując toksyczność głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym. W badaniach na szczurach i małpach jelito było głównym narządem docelowym toksyczności, a zmiany hematologiczne obejmowały nieznaczne do umiarkowanych zaburzenia parametrów erytrocytów oraz zmiany w szpiku kostnym. U szczurów obserwowano także zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. Dodatkowo, u małp po długotrwałym leczeniu (do 9 miesięcy) stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. W badaniach farmakodynamicznych dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń EKG.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie klastogenne, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hamowanie agregacji płytek krwi, immunosupresja, kanał potasowy hERG, komórki CHO, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfatyczne, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność pierwotna, toksyczność układu limfatycznego, układ krwiotwórczy, włókna Purkinjego, wydłużenie czasu krwawienia, wydłużenie repolaryzacji komór - Leksykon substancji czynnych
Tlenek gadolinu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tlenek gadolinu w preparacie Clariscan występuje w stężeniu 90,62 mg/ml (0,5 mmol/ml) i tworzy stabilny kompleks gadoterowy z ligandem DOTA (kwas 1,4,7,10-tetraazacyklododekano-N,N’,N”,N”’-tetraoctowy). Kompleks ten charakteryzuje się wysoką stabilnością fizykochemiczną, co minimalizuje ryzyko uwalniania wolnego gadolinu i związanej z tym toksyczności. Parametry fizykochemiczne roztworu, takie jak osmolalność 1350 mOsm/kg (w 37°C), lepkość 3,0 mPas*s (w 20°C) i 2,1 mPas*s (w 37°C) oraz pH w zakresie 6,5-8,0, zapewniają dobrą tolerancję naczyniową i kompatybilność z warunkami fizjologicznymi, co jest istotne dla bezpieczeństwa iniekcji i diagnostyki obrazowej. Przeprowadzone badania przedkliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Testy farmakologiczne, toksykologiczne oraz ocena potencjału genotoksycznego (w tym mutacje genowe, aberracje chromosomowe i test mikrojądrowy) dały wyniki negatywne, potwierdzając brak toksyczności i genotoksyczności kompleksu gadoterowego. Ponadto, nie stwierdzono wpływu na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy, a także brak działania teratogennego w modelach zwierzęcych. Przenikanie tlenku gadolinu do mleka matki jest minimalne (<1% dawki), co ogranicza ryzyko ekspozycji noworodków karmionych piersią. Podsumowując, Clariscan wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony kompleksową oceną parametrów farmakologicznych i toksykologicznych.
aberracja chromosomowa, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksykologiczne, Clariscan, diagnostyka obrazowa, działanie teratogenne, efekt toksyczny, jon gadolinu, kompleks gadolinu, kompleks gadoterowy, kwas gadoterowy, kwas tetraazacyklododekanotetraoctowy, mutacja genowa, osmolalność, potencjał genotoksyczny, roztwór do wstrzykiwań, środek kontrastowy, test mikrojądrowy, tlenek gadolinu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja naczyniowa, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwości paramagnetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Mylan 200 mg
Sorafenib wykazuje toksyczność narządową w badaniach przedklinicznych na myszach, szczurach, psach i królikach, z obserwacjami zmian degeneracyjnych i regeneracyjnych przy ekspozycjach poniżej klinicznych (ocenianych na podstawie AUC). Szczególnie istotne są zmiany w tkance kostnej i zębach młodych psów, takie jak nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku kostnego oraz zmiany w składzie zębiny, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla rozwijających się tkanek kostnych i zębów, zwłaszcza w kontekście pediatrycznym. Sorafenib wykazał mieszane wyniki w testach genotoksyczności: pozytywne w teście klastogenności in vitro (CHO) przy obecności pobudzenia metabolicznego oraz negatywne w teście Amesa i mikrojądrowym in vivo. W substancji czynnej wykryto zanieczyszczenia mutagenne (do 0,34% PAPE), jednak brak jest dedykowanych badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego.
aberracje chromosomowe, AUC, badania ekotoksykologiczne, badania przedkliniczne, ciałko żółte, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, oligospermia, pęcherzyki jajnikowe, płytka wzrostowa kości, potencjał genotoksyczny, resorpcja płodu, sorafenib, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, tozylan sorafenibu, ubogokomórkowość szpiku kostnego, zębina, zwyrodnienie jąder - Leksykon substancji czynnych
Reboksetyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Reboksetyna, substancja czynna leku Edronax, nie wykazuje mutagenności w testach in vitro na bakteriach i komórkach ssaków, choć indukuje aberracje chromosomowe w ludzkich limfocytach in vitro. Nie stwierdzono uszkodzeń DNA w komórkach drożdży i hepatocytach szczura, ani uszkodzeń chromosomów w teście mikrojądrowym na myszach in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, co wskazuje na brak potencjału karcynogennego. W toksykologii zaobserwowano hemosyderozę u szczurów, co może być reakcją specyficzną gatunkowo. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 90 mg/kg/dobę.
aberracja chromosomowa, badanie płodności, badanie rakotwórczości, działanie teratogenne, Edronax, hemosyderoza, hemosyderyna, hepatocyt, ludzki limfocyt, mutacja genowa, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, reboksetyna, stężenie w osoczu, test mikrojądrowy, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa, wpływ na rozrodczość, zaburzenie behawioralne, zaburzenie wzrostu, zakres terapeutyczny, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alprox 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu obejmują szeroki zakres testów toksykologicznych, reprodukcyjnych oraz genotoksycznych, które wykazały, że długotrwałe podawanie leku w wysokich dawkach u zwierząt (do 30 mg/kg/dobę u szczurów i 10 mg/kg/dobę u myszy, odpowiednio 150- i 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę ludzką 10 mg/dobę) nie powoduje działania rakotwórczego ani mutagennego. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u psów zaobserwowano drgawki, czasem prowadzące do śmierci, jednak ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne. Długoterminowa ekspozycja u szczurów wiązała się z występowaniem zaćmy i rozrostem naczyń w rogówce, co wskazuje na potencjalne działania niepożądane przy bardzo wysokich dawkach.
badanie in vitro, benzodiazepin, dawka terapeutyczna, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, mutagenność, obumarcie płodu, rakotwórczość, rozrost naczyń rogówki, rozwój behawioralny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, toksyczność wielokrotna, wada wrodzona, zaburzenia zachowania potomstwa, zaćma, zależność od dawki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ospamox 1000 mg
Amoksycylina, substancja czynna leku Ospamox w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak istotnych efektów toksycznych, a parametry biochemiczne, hematologiczne i histopatologiczne pozostawały w granicach normy. Ponadto, badania genotoksyczności (test Amesa, test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy) nie wykazały mutagenności amoksycyliny, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania.
aberracja chromosomowa, amoksycylina, amoksycylina trójwodna, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, racjonalna antybiotykoterapia, ryzyko teratogenne, tabletka powlekana, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ginkofar forte 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu z liści Ginkgo biloba, stosowanego w preparacie Ginkofar Forte (80 mg), obejmowały toksyczność przewlekłą, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach podawano dawki od 20 mg/kg do 500 mg/kg masy ciała przez 6 miesięcy, co odpowiada marginesom bezpieczeństwa do 16,8 u szczurów i 40,6 u psów. Wyniki wskazują na nieznaczną toksyczność jedynie przy najwyższych dawkach u psów, natomiast w dawkach terapeutycznych profil bezpieczeństwa jest korzystny. Testy genotoksyczności wykazały pozytywny wynik mutagenności u bakterii dla podobnego wyciągu, jednak test mikrojądrowy był negatywny u samców i niejednoznaczny u samic, a podawanie do 2000 mg/kg u myszy nie wywołało efektu genotoksycznego. Badania kancerogenności wykazały nowotwory gruczołu tarczowego u szczurów i raka wątrobowokomórkowego u myszy, jednak są one uznawane za specyficzne dla gryzoni i nieistotne klinicznie dla ludzi.
anoftalmia, badanie kancerogenności, działanie embriotoksyczne, efekt genotoksyczny, funkcja rozrodcza, ginkgo biloba, hipopigmentacja, induktor enzymów wątrobowych, krwawienie pochwowe, krwotok podskórny, nowotwór gruczołu tarczowego, objawy toksyczności, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rak wątrobowokomórkowy, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ teratogenny, wyciąg z liści miłorzębu