podanie podskórne
Podanie podskórne (łac. iniectio subcutanea, ang. subcutaneous injection, skrót SC lub s.c.) to metoda aplikacji leku polegająca na wprowadzeniu go do tkanki podskórnej, czyli warstwy położonej poniżej skóry właściwej a powyżej mięśni.
Ta droga podania charakteryzuje się stosunkowo wolnym wchłanianiem substancji leczniczej, co zapewnia przedłużone działanie leku. Jest odpowiednia dla preparatów, które mogłyby zostać zdegradowane w przewodzie pokarmowym lub przejść efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Najczęściej używane miejsca podań podskórnych to przednia powierzchnia uda, przednia część brzucha, zewnętrzna strona ramienia oraz górna część pleców.
Technika podania podskórnego polega na uchwyceniu fałdu skóry między palcami i wprowadzeniu igły pod kątem 45-90 stopni. Typowo używa się igieł o długości 6-13 mm i rozmiarze 25-30G. Metodą tą podaje się m.in. insulinę, heparyny drobnocząsteczkowe, niektóre szczepionki, analgetyki oraz preparaty biologiczne. Objętość podawanego leku zwykle nie przekracza 1-2 ml, choć przy zastosowaniu specjalnych technik (np. hiluronidazy) można podać większe objętości.
Do najczęstszych powikłań podania podskórnego należą miejscowe reakcje zapalne, krwiaki, ból, a w rzadkich przypadkach reakcje alergiczne. Przeciwwskazania do tej drogi podania obejmują m.in. zaburzenia krzepnięcia, obrzęki oraz zmiany zapalne w miejscu wstrzyknięcia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Treprostynil – Działania niepożądane
Treprostynil, stosowany w preparatach takich jak Remodulin czy Treprostinil Zentiva, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują układy nerwowy, naczyniowy, pokarmowy oraz reakcje miejscowe. Najczęściej obserwuje się bóle głowy (≥1/10), rozszerzenie naczyń i uderzenia gorąca (≥1/10), nudności i biegunkę (≥1/10), a także reakcje w miejscu podania infuzji, zwłaszcza podskórnej, takie jak ból, krwawienie i krwiaki. Istotnym ryzykiem jest zwiększona skłonność do krwawień, w tym z nosa i przewodu pokarmowego, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów jednocześnie stosujących leki przeciwzakrzepowe. Zgłaszano również małopłytkowość o częstości nieznanej, co dodatkowo potęguje ryzyko krwawień.
agregacja płytek krwi, artralgia, aseptyka, badanie kliniczne, bakteriemia, biegunka, ból głowy, ból kończyn, ból kości, ból mięśni, ból stawów, ból żuchwy, cellulitis, centralne wkłucie, cewnik centralny, infuzja dożylna, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwioplucie, krwotok z odbytu, krwotok z żołądka, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, mialgia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk, parametr krzepnięcia, podanie podskórne, posocznica, produkt leczniczy, rozszerzenie naczyń, smolisty stolec, świąd, treprostynil, uderzenia gorąca, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, wymioty krwawe, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin Multi 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 0,4 j.m./ml dla 4000 j.m., 1,0 j.m./ml dla 100 j.m./kg mc. oraz 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa wynosi około 10:1, przy czym aktywność anty-IIa jest znacznie niższa (maksymalnie 0,19 j.m./ml). Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach przy dawce 1x/dobę (40 mg lub 1,5 mg/kg mc.) i po 3-4 dniach przy dawce 2x/dobę (1 mg/kg mc.). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, a klirens anty-Xa to 0,74 l/h po dawce 1,5 mg/kg mc. w 6-godzinnej infuzji dożylnej. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin po jednokrotnym podaniu podskórnym i około 7 godzin po wielokrotnym podaniu.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, podanie podskórne, rozpad cząsteczek, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wiązania dwusiarczkowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imigran FDT 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sumatryptanu wykazały brak działania teratogennego, karcynogennego oraz genotoksycznego zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo na modelach zwierzęcych. W modelach króliczych odnotowano sporadyczne przypadki śmiertelności płodów, jednak bez potwierdzenia ryzyka malformacji płodowych. Profil bezpieczeństwa sumatryptanu jest zatem korzystny w kontekście podstawowych mechanizmów toksyczności, co stanowi istotny element oceny przedklinicznej przed zastosowaniem leku u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, inseminacja, malformacja płodowa, model króliczy, płodność, podanie podskórne, profil toksykologiczny, śmiertelność płodu, stężenie osoczowe leku, sumatryptan - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Poltram 50 50 mg/ml
Poltram (tramadolu chlorowodorek) dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 50 mg/ml oraz 100 mg/2 ml. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 50-100 mg co 4-6 godzin, z maksymalną dawką dobową 400 mg, którą można przekroczyć jedynie w wyjątkowych sytuacjach klinicznych. U dzieci powyżej 1 roku życia dawka jednorazowa to 1-2 mg/kg masy ciała, a maksymalna dobowa nie powinna przekraczać 8 mg/kg, nie więcej niż 400 mg. U pacjentów do 75 roku życia bez niewydolności narządowej nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast u osób powyżej 75 lat oraz u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na opóźnioną eliminację tramadolu. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i/lub nerek.
ciężka niewydolność, dializa, działanie niepożądane, eliminacja tramadolu, infuzja dożylna, lekozależność, nadużywanie leków, nadzór lekarski, nasilenie bólu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, przedawkowanie, rozcieńczalnik do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, stan kliniczny pacjenta, terapia tramadolem, tramadolu chlorowodorek, uśmierzanie bólu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib medac 3,5 mg
Bortezomib, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się wysoką objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (82,9%, niezależnym od stężenia). Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² lub 1,3 mg/m², maksymalne stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml po pierwszej dawce, a po kolejnych dawkach 67-106 ng/ml i 89-120 ng/ml. Podanie podskórne dawki 1,3 mg/m² wykazało bioekwiwalentną ekspozycję (AUClast) w porównaniu do podania dożylnego, jednak z niższym Cmax (20,4 ng/ml vs. 223 ng/ml). Okres półtrwania po wielokrotnym podaniu wynosi od 40 do 193 godzin, a klirens całkowity znacząco zmniejsza się po pierwszej dawce (z 102-112 l/h do 15-32 l/h), co może wskazywać na nasycenie enzymatyczne lub zmiany w wiązaniu z białkami. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez izoformy CYP3A4, 2C19 i 1A2, z powstaniem nieaktywnych metabolitów pozbawionych boru.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność bortezomibu, bioekwiwalencja, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenia czynności, cytochrom P450, deboronacja, dystrybucja w organizmie, guz lity, inhibicja proteasomu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, podanie podskórne, populacja pediatryczna, stężenie osoczowe, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ikatybant Ranbaxy 30 mg
Ikatybant Ranbaxy w dawce 30 mg podawany podskórnie jest stosowany w leczeniu napadów dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE) i charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak podrażnienie skóry, obrzęk, ból, świąd, rumień oraz uczucie pieczenia, które mają zazwyczaj łagodne do umiarkowanego nasilenie i ustępują samoistnie. Inne często występujące działania niepożądane obejmują zawroty głowy, ból głowy, nudności, wysypkę, rumień, świąd, gorączkę oraz podwyższenie stężenia transaminaz. W badaniach klinicznych uczestniczyło 999 napadów HAE leczonych ikatybantem, 129 zdrowych ochotników oraz 236 pacjentów z HAE, a także 32 pacjentów pediatrycznych (w wieku 2-17 lat), u których profil działań niepożądanych był podobny do obserwowanego u dorosłych, z wyjątkiem dwóch ciężkich, ale przemijających reakcji miejscowych u dzieci.
ból głowy, działanie niepożądane, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, enzymy wątrobowe, gorączka, immunogenność, nadwrażliwość, niedoczulica, nudności, obrzęk, pacjent pediatryczny, pieczenie skóry, podanie podskórne, podrażnienie skóry, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rumień, świąd, transaminazy, wysypka, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Belkyra 10 mg/ml
Lek Belkyra zawierający 10 mg/ml kwasu deoksycholowego jest wskazany do podskórnych iniekcji w obszarze podbródka u pacjentów z nadmiarem tkanki tłuszczowej. Standardowa dawka wynosi 0,2 ml (2 mg kwasu deoksycholowego) na każde miejsce wstrzyknięcia, z odstępem 1 cm między nimi, maksymalnie do 10 ml (100 mg) na sesję, co odpowiada 50 wstrzyknięciom. Terapia obejmuje do 6 zabiegów, z przerwą minimum 4 tygodni między sesjami, a efekty terapeutyczne obserwuje się zwykle po 2-4 zabiegach. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby oraz osób powyżej 65 roku życia, choć w tej ostatniej grupie zaleca się ostrożność. Lek nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży.
asymetryczny uśmiech, badanie palpacyjne, gałąź brzeżna żuchwy, interwencja medyczna, kwas deoksycholowy, lek przeciwbólowy, lidokaina, mięsień szeroki szyi, nadmiar tkanki tłuszczowej, nerw twarzowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie podskórne, środek znieczulający miejscowy, tkanka tłuszczowa podbródka, wiotkość skóry, wstrzyknięcie podskórne, wykwalifikowany lekarz, zabieg leczniczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Imigran 100 mg
Sumatryptan, stosowany u kobiet w ciąży, wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka. Dane postmarketingowe obejmujące ponad 1000 kobiet stosujących sumatryptan w I trymestrze nie wykazały zwiększonej częstości wad wrodzonych, jednak brak jest wystarczających danych klinicznych, zwłaszcza dotyczących II i III trymestru, co ogranicza możliwość jednoznacznej oceny bezpieczeństwa. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, choć podawanie sumatryptanu królikom wpływało na żywotność zarodka i płodu. W związku z tym sumatryptan powinien być stosowany w ciąży jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja o leczeniu powinna być indywidualna i oparta na dokładnej analizie stanu klinicznego pacjentki.
- Leksykon substancji czynnych
Goserelina – Dawkowanie i sposób podawania
Goserelina, będąca analogiem hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH), jest stosowana w formie implantów podskórnych o dawkach 3,6 mg (Xanderla, Zoladex) oraz 10,8 mg (Reseligo) w leczeniu różnych schorzeń u dorosłych pacjentów, bez konieczności modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Implanty podaje się w przednią ścianę brzucha co 28 dni (3,6 mg) lub co 12 tygodni (10,8 mg). Wskazania obejmują endometriozę (maksymalnie 6 miesięcy terapii, z zaleceniem unikania powtórzeń ze względu na ryzyko osteoporozy i rozważeniem hormonalnej terapii zastępczej), ścieńczenie endometrium (4-8 tygodni lub 2 dawki co 28 dni z zabiegiem chirurgicznym w ciągu 2 tygodni od drugiej dawki), włókniaki macicy z niedokrwistością (do 3 miesięcy przed zabiegiem, w skojarzeniu z preparatami żelaza) oraz rozród wspomagany (jednorazowo do zahamowania czynności przysadki, tj. stężenia estradiolu około 150 pmol/l po 7-21 dniach). Goserelina nie jest wskazana u dzieci i młodzieży.
analog GnRH, biodegradowalna macierz polimerowa, endometrioza, estradiol w surowicy, faza folikularna, gęstość mineralna kości, gonadotropina, gonadotropina łożyskowa, hormonalna terapia zastępcza, implant w ampułko-strzykawce, lek przeciwzakrzepowy, niedokrwistość, objawy naczynioruchowe, octan gosereliny, owulacja, podanie podskórne, rozród wspomagany, ścieńczenie endometrium, stymulacja jajników, superowulacja, tętnica nadbrzuszna, włókniaki macicy, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności przysadki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tuberculin PPD RT23 AJV
Próba tuberkulinowa Mantoux z użyciem Tuberculin PPD RT 23 AJV o stężeniu 2 T.U./0,1 ml wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa, w tym przygotowania personelu medycznego na ewentualne reakcje anafilaktyczne, które choć rzadkie, mogą wystąpić. Zaleca się obserwację pacjenta przez 20 minut po podaniu preparatu, aby monitorować objawy alergiczne wymagające natychmiastowej interwencji. Kluczowa jest prawidłowa technika śródskórnego podania, gdyż podanie podskórne lub domięśniowe uniemożliwia prawidłową ocenę wyniku i wymaga powtórzenia próby, najlepiej na przeciwległym ramieniu lub w odległości co najmniej 4 cm od pierwotnego miejsca iniekcji.
- Leksykon substancji czynnych
Bemiparyna sodowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bemiparyna sodowa, substancja czynna preparatu Zibor, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej u zwierząt wykazały jedynie odwracalne, zależne od dawki zmiany krwotoczne w miejscu podskórnego wstrzyknięcia, co jest konsekwencją jej działania przeciwzakrzepowego poprzez hamowanie czynnika Xa. Preparat dostępny jest w stężeniach od 2500 j.m. anty-Xa/0,2 ml do 25000 j.m. anty-Xa/ml, co zapewnia skuteczność kliniczną przy zachowaniu bezpieczeństwa. Standardowe testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności, a dane z innych heparyn drobnocząsteczkowych sugerują brak potencjału rakotwórczego. Ponadto, badania na modelach zwierzęcych wskazują na brak negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodkowy oraz okołoporodowy, co jest istotne dla stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, bemiparyna sodowa, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, hamowanie czynnika Xa, heparyna drobnocząsteczkowa, ośrodkowy układ nerwowy, podanie podskórne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, roztwór do wstrzykiwań, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozrodcza, toksyczność zarodkowa, układ sercowo-naczyniowy, zmiana krwotoczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Woda do wstrzykiwań CSL Behring –
Woda do wstrzykiwań CSL Behring jest sterylnym, bezbarwnym rozpuszczalnikiem przeznaczonym wyłącznie do sporządzania leków parenteralnych, dostępna w fiolkach o objętościach od 2 ml do 50 ml. Produkt ten nie może być stosowany samodzielnie do podawania parenteralnego, gdyż jest roztworem hipotonicznym, który po podaniu dożylnym, domięśniowym lub podskórnym może wywołać hemolizę erytrocytów z powodu różnicy ciśnień osmotycznych między płynem wewnątrz- i zewnątrzkomórkowym, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Eligard 45 mg 45 mg
Eligard 45 mg to preparat zawierający 45 mg octanu leuproreliny (41,7 mg leuproreliny) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań podskórnych. Lek jest dostarczany w systemie dwóch połączonych strzykawek: Strzykawka B zawiera proszek, a Strzykawka A rozpuszczalnik z kwasem poli-(DL-mleczano-ko-glikolowym) (85:15) i N-metylopirolidonem. Przed podaniem konieczne jest dokładne wymieszanie obu składników przez 60 cykli, co pozwala uzyskać lepki roztwór o barwie od bezbarwnej do jasnożółtej. Produkt należy przechowywać w lodówce w temperaturze 2-8°C, a po wyjęciu można go przechowywać do 4 tygodni w temperaturze poniżej 25°C. Po przygotowaniu roztwór powinien być podany natychmiast, aby uniknąć wzrostu lepkości i utraty skuteczności.
kopolimer cykloolefinowy, lepkość roztworu, leuprorelina, miejsce wstrzyknięcia, N-metylopirolidon, niezgodność farmaceutyczna, octan leuproreliny, podanie leku, podanie podskórne, postać farmaceutyczna, przechowywanie w lodówce, rekonstytucja leku, roztwór do wstrzykiwań, skuteczność kliniczna, środek pochłaniający wilgoć, substancja czynna, system dostarczania leku, tkanka podskórna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Akis 50 mg/ml
AKIS to roztwór do wstrzykiwań zawierający diklofenak sodowy w stężeniach 25 mg/ml, 50 mg/ml oraz 75 mg/ml, dostępny w ampułko-strzykawkach. Preparat charakteryzuje się klarownym do lekko bursztynowego, przezroczystym roztworem, co umożliwia wizualną ocenę przed podaniem. Substancje pomocnicze to hydroksypropylobetadeks (zwiększający rozpuszczalność diklofenaku), polisorbat 20 (emulgator) oraz woda do wstrzykiwań. Produkt jest przeznaczony do podania podskórnego (igła 27 G), domięśniowego lub dożylnego (igła 21 G), a opakowania zawierają 1, 3 lub 5 ampułko-strzykawek wykonanych z bezbarwnego szkła typu I z odpowiednimi zabezpieczeniami.
- Leksykon substancji czynnych
Betiatyd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Betiatyd, aktywny składnik preparatu Renoscint MAG3, wymaga szczególnej uwagi podczas kwalifikacji pacjentów i przeprowadzania badania ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych, które wymagają natychmiastowego przerwania podawania i wdrożenia leczenia dożylnego. Konieczne jest zapewnienie dostępu do leków ratunkowych oraz sprzętu, takiego jak rurka intubacyjna i respirator. Ekspozycja na promieniowanie jonizujące technetu-99m powinna być zawsze uzasadniona korzyściami diagnostycznymi, a dawka radioaktywności dobrana tak, aby minimalizować dawkę pochłoniętą, przy jednoczesnym zachowaniu jakości diagnostycznej. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży, u których dawka skuteczna promieniowania na jednostkę aktywności (MBq) jest wyższa niż u dorosłych, co wymaga wnikliwej oceny wskazań do badania. Pacjent powinien być dobrze nawodniony przed badaniem, a po nim zachęcany do częstego oddawania moczu w celu zmniejszenia narażenia na promieniowanie.
dawka pochłonięta promieniowania, dawka skuteczna promieniowania, dieta niskosodowa, leczenie dożylne, podanie podskórne, podanie pozanaczyniowe, promieniowanie jonizujące, przepływ osocza, radiofarmaceutyk, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, Renoscint MAG3, rurka intubacyjna, scyntygrafia nerkowa, wstrzyknięcie dożylne, zapalenie okołonaczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Akis 75 mg/ml
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa diklofenaku sodowego, substancji czynnej produktu leczniczego AKIS, opierają się na dotychczas zgromadzonych informacjach, bez przeprowadzania nowych badań przedklinicznych. Diklofenak sodowy posiada dobrze ustalony profil bezpieczeństwa potwierdzony wieloletnim doświadczeniem klinicznym. Badania miejscowej tolerancji wykazały brak istotnych, nieoczekiwanych działań toksycznych w miejscu podania, co jest kluczowe ze względu na możliwość podawania preparatu zarówno domięśniowo, jak i podskórnie. Produkt AKIS dostępny jest w trzech stężeniach: 25 mg/ml, 50 mg/ml oraz 75 mg/ml, w formie klarownego do lekko bursztynowego, przezroczystego roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce.
ampułko-strzykawka, badanie przedkliniczne, diklofenak sodowy, doświadczenie kliniczne, droga domięśniowa, droga podskórna, działanie toksyczne, podanie domięśniowe, podanie podskórne, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, tolerancja miejscowa, zastosowanie kliniczne - Leksykon substancji czynnych
Lanreotyd – Właściwości farmakokinetyczne
Lanreotyd, analog somatostatyny, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne w zależności od formulacji i populacji pacjentów. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, klirens całkowity 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Po głębokim podskórnym podaniu preparatów Myrelez i Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg u zdrowych ochotników, Cmax wynosiła odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągając maksimum w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. U pacjentów z akromegalią Cmax była niższa (1,6-3,5 ng/ml), a czas do osiągnięcia maksimum wynosił 6-24 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 4 iniekcjach co 4 tygodnie, z Cmax w stanie stacjonarnym 3,8-7,7 ng/ml i umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Biodostępność bezwzględna wynosi 69-78%. Wydalanie lanreotydu jest minimalne: mniej niż 5% z moczem i mniej niż 0,5% z kałem.
akromegalia, analog somatostatyny, biodostępność bezwzględna, dystrybucja pozanaczyniowa, guzy GEP-NET, kinetyka liniowa, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, uwalnianie dwufazowe, wskaźnik fluktuacji, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Glatiramer octan – Właściwości farmakokinetyczne
Glatiramer octan, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego w postaci rzutowo-remisyjnej, jest syntetycznym polipeptydem o średniej masie cząsteczkowej 5000-9000 daltonów, zawierającym kwas L-glutaminowy, L-alaninę, L-tyrozynę i L-lizynę. Po podaniu podskórnym lek jest szybko wchłaniany, jednak już w tkance podskórnej ulega intensywnemu metabolizmowi, prowadzącemu do rozpadu na mniejsze fragmenty peptydowe. Złożoność i heterogenność składu glatirameru octanu oraz jego szybki rozpad uniemożliwiają klasyczną ocenę farmakokinetyczną (ADME), co ogranicza precyzyjne określenie marginesów bezpieczeństwa i utrudnia ekstrapolację danych toksykologicznych ze zwierząt na ludzi.
ADME, alanina, anafilaksja, badanie farmakokinetyczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie leku, działanie immunomodulujące, działanie rakotwórcze, fragment peptydowy, genotoksyczność, glatiramer octan, kłębuszek nerkowy, kompleks immunologiczny, kwas glutaminowy, lizyna, parametry ADME, podanie podskórne, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, syntetyczne polipeptydy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tyrozyna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml
Azacitidine Zentiva jest dostępny jako liofilizowany proszek do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 25 mg/ml, zawierający 100 mg azacytydyny na fiolkę. Po rekonstytucji 4 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się jednorodną, nieklarowną zawiesinę, w której każdy mililitr zawiera 25 mg substancji czynnej. Stabilność preparatu po przygotowaniu zależy od temperatury wody użytej do rekonstytucji: 60 minut w 25°C i 8 godzin w 2-8°C przy użyciu nieschłodzonej wody oraz do 22 godzin w 2-8°C przy użyciu schłodzonej wody. Produkt należy podawać podskórnie, stosując igłę 25G, w dawkach obliczanych na podstawie powierzchni ciała pacjenta (mg/m²), z zaleceniem dzielenia dawek powyżej 4 ml na dwa miejsca podania. Preparat nie powinien być mieszany z innymi lekami poza wodą do wstrzykiwań, a podczas przygotowania i podawania należy zachować szczególną ostrożność ze względu na cytotoksyczność azacytydyny.
azacytydyna, fiolka z proszkiem, fiolka ze szkła, gazik nasączony alkoholem, guma bromobutylowa, guma chlorobutylowa, igła do wstrzyknięć podskórnych, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, podanie podskórne, powierzchnia ciała, produkt cytotoksyczny, produkt przeciwnowotworowy, reakcja w miejscu podania, rękawiczki chirurgiczne, stabilność chemiczna, substancja cytotoksyczna, woda do wstrzykiwań, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Pertaktyna – Dawkowanie i sposób podawania
Pertaktyna stanowi istotny antygen w bezkomórkowych szczepionkach przeciw krztuścowi, obecna w różnych preparatach o zróżnicowanej zawartości, od 2,5 µg w Boostrix do 8 µg w Infanrix-IPV na dawkę 0,5 ml. Szczepionki te różnią się także składem innych antygenów krztuśca oraz grupą docelową, obejmującą dzieci (Infanrix-IPV), młodzież i dorosłych (Adacel, Boostrix). Dawkowanie jest ściśle określone w charakterystykach produktów i zależy od wieku pacjenta, celu szczepienia (pierwotne, przypominające, po ekspozycji, u kobiet w ciąży) oraz historii szczepień. Szczepionki podaje się domięśniowo, preferencyjnie w mięsień naramienny u osób starszych i w przednio-boczną część uda u małych dzieci, unikając podawania w pośladki, śródskórnie, podskórnie lub donaczyniowo.
ampułko-strzykawka, antygen krztuśca, badanie kliniczne, bierna ochrona, dawka przypominająca, fimbrie, hemaglutynina włókienkowa, immunoglobulina przeciwtężcowa, jednorodna zawiesina, krztusiec, mięsień naramienny, odpowiedź immunologiczna, pertaktyna, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, profilaktyka krztuśca, skład antygenowy, szczepienie pierwotne, szczepienie poekspozycyjne, toksoid krztuścowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven Nutribase –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku SmofKabiven Nutribase opierają się na danych dotyczących jego składników oraz produktów o zbliżonym składzie, takich jak SMOFlipid, roztwory aminokwasów i glukozy oraz glicerofosforan sodu. Badania farmakologiczne, toksykologiczne oraz genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego po podaniu roztworów aminokwasów u królików, a podobnych efektów nie oczekuje się po emulsjach tłuszczowych i glicerofosforanie sodu stosowanych w zalecanych dawkach substytucyjnych. Składniki te, podawane w stężeniach fizjologicznych, nie wpływają negatywnie na płodność ani zdolności rozrodcze.
badanie genotoksyczności, dane przedkliniczne, działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, działanie uczulające, emulsja tłuszczowa, glicerofosforan sodu, leczenie substytucyjne, martwica tkanki, olej rybi, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał uczulający, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, SMOFlipid, test maksymalizacji, uszkodzenie embriotoksyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nivalin 5 mg/ml
Lek Nivalin (bromowodorek galantaminy) dostępny jest w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się od 2,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania dawki o 2,5 mg co 3-4 dni, podawanej w 2-3 dawkach dziennie, z maksymalną dawką jednorazową 10 mg podskórnie oraz maksymalną dawką dobową 20 mg. U pacjentów pediatrycznych dawkowanie jest zależne od wieku i wynosi od 0,25 mg do 15 mg na dobę, podawane podskórnie. Terapia standardowo trwa od 40 do 60 dni, z możliwością powtarzania cykli 2-3 razy, z przerwą 1-2 miesięcy między nimi.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg + 0,01 mg)/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla lidokainy wynosiły: u myszy 278 mg/kg s.c. oraz 27 mg/kg i.v., a u szczurów 167 mg/kg i.p. oraz 469 mg/kg s.c. Adrenalina nie wpływa na toksyczność lidokainy. W toksyczności podostrej u szczurów dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień były bezpieczne. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawka 20 mg/kg/dzień przez 6 miesięcy skutkowała zwiększeniem masy nadnerczy i rozrostem kory nadnerczy, podczas gdy dawki 5-10 mg/kg/dzień nie wykazywały działania toksycznego.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, lidokaina, nadnercza, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, rozrost kory nadnerczy, toksyczność lidokainy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone, XYLODONT - Leksykon substancji czynnych
Alergoid leszczyny pospolitej – Dawkowanie i sposób podawania
Preparat Catalet D zawierający alergoidy pyłku leszczyny pospolitej (Corylus avellana) jest stosowany w immunoterapii alergenowej, obejmującej również alergoidy olchy (Alnus sp.) i brzozy (Betula sp.). Produkt dostępny jest w czterech stężeniach: 25 JS/ml (stężenie 1), 250 JS/ml (stężenie 2), 2500 JS/ml (stężenie 3) oraz 5000 JS/ml (stężenie 4), które stosuje się odpowiednio w fazie wstępnej i podtrzymującej leczenia. Dawkowanie ustala alergolog na podstawie wywiadu, objawów klinicznych, testów skórnych i poziomu swoistych IgE. Immunoterapia może być prowadzona przedsezonowo lub całorocznie, z dawkami początkowymi od 2,5 do 12,5 JS (0,1-0,5 ml stężenia 1) i stopniowym zwiększaniem do dawki podtrzymującej 5000 JS (1 ml stężenia 4). Zaleca się rozpoczęcie terapii w okresie bezobjawowym, tak aby dawka podtrzymująca była osiągnięta na 2 tygodnie przed sezonem pylenia. W trakcie sezonu pylenia dawki są redukowane (do 20-40% ostatniej dawki w kolejnych latach) i podawane co 4 tygodnie, a po sezonie stopniowo zwiększane do dawki podtrzymującej.
alergoid leszczyny pospolitej, alergoid pyłku, alergolog, brzoza, ciężka alergia, dawka podtrzymująca, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, łagodna alergia, leczenie podtrzymujące, leszczyna pospolita, miejsce iniekcji, objawy alergiczne, olcha, podanie podskórne, przeciwciało IgE, pylenie drzew, schemat całoroczny, schemat przedsezonowy, skórny test diagnostyczny, umiarkowana alergia, zawiesina do wstrzykiwań, zawiesina jasnobrązowa, zawiesina mleczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Reseligo 3,6 mg
Produkt leczniczy Reseligo zawiera 3,6 mg gosereliny w postaci implantu podskórnego, stosowanego w różnych wskazaniach ginekologicznych, takich jak endometrioza, ścieńczenie endometrium, niedokrwistość z powodu włókniaków macicy oraz wspomaganie rozrodu. Standardowa dawka to 1 implant co 28 dni, podawany w przednią ścianę brzucha. Leczenie endometriozy nie powinno przekraczać 6 miesięcy ze względu na ryzyko obniżenia gęstości mineralnej kości, a w trakcie terapii można rozważyć dołączenie hormonalnej terapii zastępczej w celu minimalizacji skutków ubocznych. W przypadku ścieńczenia endometrium terapia trwa 4-8 tygodni, z możliwością zastosowania drugiego implantu u pacjentek z dużą macicą. W leczeniu niedokrwistości związanej z włókniakami macicy Reseligo stosuje się do 3 miesięcy przed planowanym zabiegiem operacyjnym, w połączeniu z preparatami żelaza. W rozrodzie wspomaganym implant podaje się do momentu zahamowania czynności przysadki (7-21 dni), po czym rozpoczyna się stymulację gonadotropinami.
agonista LHRH, badanie ultrasonograficzne, biodegradowalna macierz polimerowa, droga podskórna, endometrioza, estradiol, faza folikularna, gęstość mineralna kości, gonadotropina łożyskowa, goserelina, hormonalna terapia zastępcza, implant w ampułko-strzykawce, lek przeciwzakrzepowy, objawy naczynioruchowe, owulacja, podanie podskórne, preparaty żelaza, przedłużone uwalnianie, rozród wspomagany, ścieńczenie endometrium, superowulacja, tętnica nadbrzuszna, włókniaki macicy, wskaźnik masy ciała, zaburzenia czynności nerek, zahamowanie czynności przysadki - Leksykon substancji czynnych
Kostrzewa łąkowa – Przedawkowanie
Kostrzewa łąkowa (Festuca pratensis) jest istotnym alergenem pyłku traw wykorzystywanym w immunoterapii alergenowej, obecnym w preparatach takich jak Catalet T (zawiesina do wstrzykiwań, stężenia 25 JS/ml do 10000 JS/ml), Perosall T13 (roztwór podjęzykowy, stężenia 1 JS/ml do 5000 JS/ml) oraz Pollinex+Rye (zawiesina do wstrzykiwań, stężenia 600 SU/ml do 4000 SU/ml). Przedawkowanie tych preparatów, wynikające z podania zbyt dużej dawki jednorazowej, nieprzestrzegania odstępów między dawkami lub błędnej drogi podania (np. donaczyniowej lub domięśniowej zamiast podskórnej lub podjęzykowej), może prowadzić do poważnych reakcji niepożądanych, w tym miejscowych (zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból) oraz ogólnoustrojowych (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, hipotensja), a w najcięższych przypadkach do wstrząsu anafilaktycznego stanowiącego bezpośrednie zagrożenie życia.
adrenalina, alergen pyłku traw, alergolog, ciężka reakcja alergiczna, droga podjęzykowa, glikokortykosteroid, hipotensja, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzacji, kostrzewa łąkowa, lek przeciwhistaminowy, obrzęk naczynioruchowy, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie oddychania, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – VARIVAX nie mniej niż 1350 PFU/0,5 ml
VARIVAX to szczepionka przeciw ospie wietrznej zawierająca żywy, atenuowany wirus ospy wietrznej szczep Oka/Merck, w dawce 0,5 ml zawierającej co najmniej 1350 PFU. Wirus namnażany jest w ludzkich komórkach diploidalnych MRC-5. Preparat występuje w postaci liofilizowanego proszku oraz rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań) do rekonstytucji, po której uzyskuje się przejrzysty płyn o barwie od bezbarwnej do bladożółtej. Szczepionka zawiera substancje pomocnicze takie jak sacharoza, żelatyna hydrolizowana, mocznik, elektrolity i bufory, a także śladowe ilości neomycyny, co jest istotne u pacjentów z alergią na ten antybiotyk. Produkt przechowuje się w temperaturze 2–8°C, chroniąc przed światłem, nie zamrażając, a okres ważności wynosi 2 lata. Po rekonstytucji szczepionkę należy zużyć w ciągu 30 minut, przechowując w temperaturze 20–25°C.
atenuowany wirus ospy wietrznej, czynnik zakaźny, disodu fosforan bezwodny, guma butylowa, guma chlorobutylowa, inaktywacja wirusa, jednostki powodujące powstanie łysinek, komórki diploidalne MRC-5, liofilizacja, mocznik, nadwrażliwość na antybiotyk, neomycyna, niezgodność farmaceutyczna, ospa wietrzna, podanie domięśniowe, podanie podskórne, potasu diwodorofosforan, rekonstytucja preparatu, sacharoza, sodu L-glutaminian, szczep Oka/Merck, szczepionka przeciw ospie wietrznej, zawiesina do wstrzykiwań, żelatyna hydrolizowana - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vitaminum B12-SF 1000 mcg/ml
Preparat Vitaminum B12-SF zawiera cyjanokobalaminę w stężeniu 1000 μg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, przeznaczonego do podawania pozajelitowego (domięśniowo lub podskórnie). W początkowym etapie leczenia zaleca się podawanie 1000 μg (1 ampułka) dwa razy w tygodniu przez pierwsze tygodnie po diagnozie. U pacjentów z zaburzeniami wchłaniania witaminy B12 w jelicie dawka wynosi 1000 μg raz w miesiącu, a terapia jest zwykle kontynuowana dożywotnio. W trakcie testu Schillinga stosuje się jednorazowe podanie 1000 μg domięśniowo. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby ani u osób w podeszłym wieku. Ze względu na brak danych klinicznych dawkowanie u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone.
cyjanokobalamina, dieta niskosodowa, droga podania leku, podanie domięśniowe, podanie podskórne, podanie pozajelitowe, preparat witaminy B12, roztwór do wstrzykiwań, test Schillinga, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie wchłaniania witaminy B12, znakowana witamina B12 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadomon 100 mg
Przedkliniczne badania tapentadolu, substancji czynnej produktu Tadomon w dawkach 25-250 mg, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomalnych), jak i in vivo (badania aberracji chromosomalnych i nieplanowanej syntezy DNA przy maksymalnych tolerowanych dawkach). Długoterminowe badania na zwierzętach nie potwierdziły potencjału karcynogennego, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania tapentadolu pod kątem ryzyka nowotworowego. Ocena wpływu na rozrodczość wykazała brak negatywnego wpływu na płodność samców i samic szczurów, jednak podawanie wysokich dawek wiązało się ze zmniejszoną przeżywalnością zarodków, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu tego efektu.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, nieplanowana synteza DNA, opóźnienie rozwoju, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, receptor opioidowy μ, rozrodczość, rozwój zarodkowo-płodowy, tapentadol, test Amesa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gensulin M50 (50/50) 100 j.m./1 ml
Gensulin M50 (50/50) to dwufazowa insulina ludzka o stężeniu 100 j.m./ml, zawierająca równą proporcję 50% insuliny rozpuszczalnej i 50% insuliny izofanowej, produkowana metodą rekombinacji DNA E. coli. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do podawania podskórnego za pomocą wstrzykiwacza wielokrotnego użytku, z zalecanymi miejscami iniekcji: górna część ramienia, udo, pośladek lub brzuch. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane przez lekarza, uwzględniając dobowy profil glikemii, aktywność fizyczną oraz styl życia pacjenta. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych. Podanie dożylne lub domięśniowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipoglikemii i nieprzewidywalne działanie farmakokinetyczne.
amyloidoza skórna, farmakokinetyka, Gensulin M50, Gensulin N, Gensulin R, hipoglikemia, iniekcja, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina rozpuszczalna, jałowa zawiesina, kontrola glikemii, lipodystrofia, ludzka insulina, naczynie krwionośne, podanie podskórne, profil glikemii, rekombinacja DNA, wstrzykiwacz wielokrotnego użytku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Remurel
Produkt leczniczy Remurel zawiera glatirameru octan w stężeniu 20 mg/ml i jest przeznaczony wyłącznie do podskórnego podawania. Podanie dożylne lub domięśniowe jest przeciwwskazane. Należy poinformować pacjentów o możliwości wystąpienia reakcji natychmiastowej w ciągu kilku minut po iniekcji, objawiającej się rozszerzeniem naczyń krwionośnych (zaczerwienienie skóry, uczucie gorąca), bólem w klatce piersiowej, dusznością, kołataniem serca oraz tachykardią. Objawy te są zwykle krótkotrwałe i samoistnie ustępują, jednak w przypadku ciężkich reakcji konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i kontakt z lekarzem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami serca, monitorując ich stan zdrowia podczas całego leczenia.
anafilaksja, ból w klatce piersiowej, ciężka reakcja nadwrażliwości, ciężkie uszkodzenie wątroby, drgawki, duszność, glatirameru octan, kołatanie serca, niewydolność wątroby, podanie podskórne, pokrzywka, przeszczep wątroby, reakcja anafilaktoidalna, reakcja hepatotoksyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zapalenie wątroby z żółtaczką - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aqua pro iniectione Kabi –
Aqua pro injectione Kabi to jałowa woda do wstrzykiwań, stosowana jako rozpuszczalnik do sporządzania leków parenteralnych. Preparat jest przezroczystym, bezbarwnym roztworem zawierającym 1 g wody na 1 ml, o pH w zakresie 4,5-7,0. Produkt jest wolny od pirogenów i zanieczyszczeń, co zapewnia bezpieczeństwo stosowania w podaniu dożylnym, domięśniowym lub podskórnym. Jego neutralne pH umożliwia rozpuszczanie szerokiego spektrum leków, w tym antybiotyków, leków przeciwgrzybiczych i przeciwwirusowych, bez wpływu na ich stabilność farmaceutyczną.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin 20 mg/g (2%)
Dane przedkliniczne dotyczące klindamycyny w kremie dopochwowym (Dalacin 20 mg/g) wskazują na brak działania mutagennego, potwierdzonego negatywnymi wynikami testu mikrojądrowego u szczurów oraz testu Amesa. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, przy dawkach do 300 mg/kg mc./dobę (31-krotność dawki terapeutycznej przeliczonej na mg/m²), nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność ani zdolności reprodukcyjne. Ponadto, badania rozwoju zarodka i płodu na szczurach i królikach, przy podaniu doustnym i podskórnym, nie wykazały teratogenności ani toksycznego wpływu na płód, o ile dawki nie wywoływały toksyczności matczynej.
aparat mitotyczny, badanie genotoksyczności, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, efekt genotoksyczny, erytrocyt, klindamycyna, krem dopochwowy, podanie doustne, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, uszkodzenie chromosomów, wpływ na rozrodczość, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Akis 75 mg/ml
AKIS, zawierający diklofenak sodowy w stężeniach 25, 50 i 75 mg/ml, jest dostępny w formie roztworu do iniekcji. Po podaniu domięśniowym dawki 75 mg/ml, diklofenak osiąga średnie Cmax 2,603 ± 0,959 µg/ml po 34 minutach, z AUCo-t wynoszącym 250,07 ± 46,89 µg/ml·min, co jest porównywalne z produktem referencyjnym Voltarol. Podanie podskórne tej samej dawki wykazuje podobną farmakokinetykę (Cmax 2,138 ± 0,646 µg/ml po 40 minutach, AUCo-t 261,94 ± 53,29 µg/ml·min), a podanie dożylne w bolusie powoduje szybkie osiągnięcie Cmax 16,505 ± 2,829 µg/ml w ciągu 3 minut, z AUCo-t 5193,46 ± 1285 ng/ml·h, przewyższając szybkością wchłaniania 30-minutową infuzję Voltarolu. Wchłanianie diklofenaku jest ponad dwukrotnie większe po podaniu parenteralnym w porównaniu do podania doustnego lub doodbytniczego, co wynika z ominięcia efektu pierwszego przejścia. Diklofenak wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%), przenika do płynu maziowego, gdzie stężenie utrzymuje się powyżej stężenia w osoczu przez maksymalnie 12 godzin, co jest istotne w terapii chorób zapalnych stawów.
biorównoważność, choroba wątroby, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, glukuronidacja, hydroksylacja i metoksylacja, klirens kreatyniny, klirens układowy, koniugaty glukuronidowe, marskość wątroby, niewydolność nerek, obszar pod krzywą stężenia, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodne fenolowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne w bolusie, podanie podskórne, przewlekłe zapalenie wątroby, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Wirus odry – Dawkowanie i sposób podawania
Wirus odry, będący składnikiem szczepionek skojarzonych MMR (odra, świnka, różyczka) oraz MMRV (odra, świnka, różyczka, ospa wietrzna), jest podawany w dawce 0,5 ml zawierającej co najmniej 10³⁰ CCID₅₀ żywego, atenuowanego wirusa (szczep Schwarz). Szczepionka Priorix jest zalecana od 12 miesiąca życia, z podaniem jednej dawki i drugiej zgodnie z oficjalnymi wytycznymi, natomiast Priorix-Tetra stosuje się od 11 miesiąca życia, podając dwie dawki w odstępie minimum 4 tygodni, optymalnie 6 tygodni do 3 miesięcy. W przypadku niemowląt poniżej 12 miesiąca życia, szczepienie jest możliwe w sytuacjach epidemiologicznych (np. epidemia, podróż do rejonów endemicznych), z pierwszą dawką podaną po ukończeniu 9-11 miesiąca życia i drugą dawką w ciągu 3 miesięcy, zachowując minimalny odstęp 4 tygodni. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności szczepionki u niemowląt poniżej 9 miesiąca życia.
CCID50, dawka szczepionki, mięsień naramienny, MMR, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, podanie podskórne, przednio-boczna część uda, rejon endemiczny, rekonstytucja, schemat dawkowania, sytuacja epidemiologiczna, szczep Schwarz, szczepienie uzupełniające, szczepionka MMR, szczepionka MMRV, szczepionka monowalentna, trombocytopenia, wirus odry, zaburzenie krzepnięcia, żywy atenuowany wirus odry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mensinorm Set 75 j.m.
Leczenie produktem leczniczym Mensinorm Set, stosowanym w terapii zaburzeń płodności, wymaga indywidualnego dostosowania dawki FSH ze względu na zmienność odpowiedzi jajników. Standardowa dawka początkowa wynosi 75-150 j.m. FSH na dobę, z możliwością zwiększenia o 37,5-75 j.m. co 7-14 dni, nie przekraczając maksymalnej dawki 225 j.m. w monoterapii lub 450 j.m. w protokołach stymulacji w ART. Monitorowanie odpowiedzi odbywa się za pomocą ultrasonografii oraz oznaczania stężenia estradiolu w surowicy, a celem terapii jest rozwój pojedynczego pęcherzyka Graafa. Po osiągnięciu warunków przedowulacyjnych, zwykle po 7-14 dniach, podaje się 5 000-10 000 j.m. hCG w celu wywołania owulacji, a pacjentce zaleca się współżycie lub inseminację domaciczną w ciągu 24-48 godzin od podania hCG.
agonista GnRH, antagonista GnRH, badanie USG, brak owulacji, ciąża mnoga, cykl menstruacyjny, dawka początkowa, dojrzewanie pęcherzyka, estradiol, FSH, gonadotropina kosmówkowa, hiperstymulacja jajników, hormon luteinizujący, inseminacja domaciczna, lipoatrofia, owulacja, pęcherzyk Graafa, podanie domięśniowe, podanie podskórne, stymulacja jajników, surowica krwi, techniki wspomaganego rozrodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Provingo 40 mg/5 ml
Przedkliniczne badania indygotyny (Provingo 40 mg/5 ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazały, że mediana śmiertelnej dawki pojedynczej (LD50) wynosi 93 mg/kg masy ciała przy dożylnym podaniu u szczurów oraz 405 mg/kg przy podaniu podskórnym u myszy. Długoterminowe badania na szczurach (podanie doustne) i myszach (podanie podskórne) nie wykazały potencjału rakotwórczego. W modelach teratogenności, przy dawkach do 250 mg/kg/dobę podawanych doustnie, nie stwierdzono efektów teratogennych u szczurów i królików. Należy jednak uwzględnić, że biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 3%, co ogranicza możliwość ekstrapolacji tych wyników na dożylne stosowanie leku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (0,01 mg + 20 mg)/ml
Badania przedkliniczne produktu leczniczego MEPIDONT 2% z adrenaliną 1:100 000 wykazały działania niepożądane jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, co sugeruje niskie ryzyko toksyczności w warunkach klinicznych. Wartości LD50 dla mepiwakainy różnią się w zależności od gatunku i drogi podania: u myszy podanie podskórne wynosi 32 mg/kg, dożylne 260 mg/kg; u świnek morskich odpowiednio 20 mg/kg i 94 mg/kg; u królików 22 mg/kg i 110 mg/kg. Dla mepiwakainy z adrenaliną u myszy LD50 wynosi 288 mg/kg (s.c.) oraz 20 mg/kg (i.v.), co wskazuje na odmienne profile toksyczności w zależności od drogi podania.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Icatibant Universal Farma 30 mg
Icatibant Universal Farma to roztwór do wstrzykiwań zawierający 30 mg ikatybantu w 3 mL, stosowany podskórnie w leczeniu napadów dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE). U dorosłych zalecana dawka to jedno wstrzyknięcie 30 mg, z możliwością podania drugiego i trzeciego w odstępach co 6 godzin, nie przekraczając 3 dawek na 24 godziny. W badaniach klinicznych nie stosowano więcej niż 8 wstrzyknięć miesięcznie. U dzieci i młodzieży (2-17 lat) dawkowanie jest zależne od masy ciała, np. 10 mg (1,0 mL) dla 12-25 kg, do 30 mg (3,0 mL) dla >65 kg. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 2 lat lub o masie ≤12 kg. U osób starszych (>65 lat) obserwowano wzrost ekspozycji na lek, jednak kliniczne znaczenie tego faktu jest nieznane. Nie wymaga się korekty dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Akis 50 mg/ml
Akis, należący do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) z kodem ATC M01AB05, jest pochodną kwasu octowego stosowaną w terapii bólu umiarkowanego do ciężkiego, zwłaszcza po zabiegach stomatologicznych i chirurgicznych. Jego mechanizm działania opiera się na inhibicji cyklooksygenazy, co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn i efektów zapalnych. Diklofenak sodowy, substancja czynna Akis, nie hamuje biosyntezy proteoglikanów w chrząstce przy stężeniach terapeutycznych, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa. Ponadto, lek wykazuje zdolność do redukcji zapotrzebowania na opioidy w terapii bólu pooperacyjnego, co może ograniczać ryzyko działań niepożądanych związanych z opioidami.
biosynteza proteoglikanów, ból pooperacyjny, cyklooksygenaza, diklofenak sodowy, działanie przeciwbólowe, ekstrakcja zęba zatrzymanego, lek opioidowy, lek przeciwzapalny i przeciwreumatyczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kwasu octowego, podanie domięśniowe, podanie podskórne, przedział ufności, równoważność terapeutyczna, roztwór do wstrzykiwań, terapia bólu, układ mięśniowo-szkieletowy, wizualna skala analogowa, ząb zatrzymany, zabieg stomatologiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Act-HiB 10 mcg polisacharydu otoczkowego Haemophilus influenzae typ b skoniugowanego z 18-30 mcg toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Act-HIB zawiera 10 mikrogramów polisacharydu otoczkowego Haemophilus influenzae typu b skoniugowanego z 18-30 mikrogramami toksoidu tężcowego w dawce 0,5 ml. Schemat dawkowania jest dostosowany do wieku pacjenta: dzieci do 6. miesiąca życia otrzymują 3 dawki podstawowe co 1-2 miesiące oraz dawkę uzupełniającą rok po ostatniej dawce; dzieci między 6. a 12. miesiącem życia – 2 dawki podstawowe w odstępie 1 miesiąca oraz dawkę uzupełniającą w 18. miesiącu życia; natomiast dzieci od 1. do 5. roku życia otrzymują jednorazową dawkę bez konieczności podania dawki uzupełniającej. W przypadku kontaktu z chorym na inwazyjną chorobę wywołaną przez H. influenzae typ b, szczepienie należy przeprowadzić zgodnie z odpowiednim schematem wiekowym, a także zaszczepić osobę chorującą (index case).
charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie szczepionki, droga domięśniowa, Haemophilus influenzae typ b, inwazyjna choroba, mięsień czworogłowy uda, mięsień naramienny, ochrona immunologiczna, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, polisacharyd otoczkowy, szczepienie poekspozycyjne, szczepionka Act-HIB, toksoid tężcowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cuvitru 200 mg/ml
Immunoglobulina ludzka normalna do podania podskórnego (SCIg) Cuvitru (200 mg/ml) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężkim niedoborem IgA i historią nadwrażliwości na immunoglobuliny, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Preparat zawiera maksymalnie 280 μg/ml IgA, co może wywołać reakcje u predysponowanych pacjentów. Cuvitru charakteryzuje się wysoką czystością (≥98% IgG) oraz określonym rozkładem podklas IgG (IgG1 ≥56,9%, IgG2 ≥26,6%, IgG3 ≥3,4%, IgG4 ≥1,7%), co jest istotne przy ocenie ryzyka działań niepożądanych.
alergolog, anafilaksja, immunoglobulina ludzka normalna, immunolog kliniczny, nadwrażliwość na immunoglobuliny, niedobór IgA, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podklasy IgG, produkt krwiopochodny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja systemowa, roztwór do wstrzykiwań, SCIg, wywiad alergologiczny