łuszczyca
Łuszczyca (psoriasis) to przewlekła, niezakaźna choroba zapalna skóry o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się przyspieszoną proliferacją naskórka. Objawia się dobrze odgraniczonymi, rumieniowymi blaszkami pokrytymi srebrzystą łuską, najczęściej lokalizującymi się na wyprostnych powierzchniach kończyn, owłosionej skórze głowy oraz okolicy lędźwiowo-krzyżowej.
Patogeneza łuszczycy obejmuje złożone interakcje między predyspozycją genetyczną a czynnikami środowiskowymi, prowadzące do nieprawidłowej aktywacji układu immunologicznego. Kluczową rolę odgrywają limfocyty T oraz cytokiny prozapalne, szczególnie IL-17, IL-23 i TNF-α, które stymulują nadmierną proliferację keratynocytów.
Leczenie łuszczycy jest wielokierunkowe i zależy od nasilenia zmian skórnych, ich lokalizacji oraz współistniejących chorób. Obejmuje terapię miejscową (kortykosteroidy, pochodne witaminy D, retinoidami), fototerapię (UVB, PUVA), leczenie ogólne (metotreksat, cyklosporyna, acytretyna) oraz nowoczesne leki biologiczne ukierunkowane na specyficzne cytokiny prozapalne.
U 10-30% pacjentów z łuszczycą rozwija się łuszczycowe zapalenie stawów, które wymaga wczesnej diagnostyki i odpowiedniego leczenia reumatologicznego. Łuszczyca wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem zespołu metabolicznego, chorób sercowo-naczyniowych i zaburzeń psychicznych, co podkreśla potrzebę holistycznego podejścia do pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydrocortisonum Ziaja
Hydrokortyzon octan w kremie o stężeniu 5 mg/g wymaga restrykcyjnego przestrzegania zasad stosowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych miejscowych i ogólnoustrojowych. Preparat nie powinien być aplikowany na zdrową skórę, a na skórę twarzy jedynie przez maksymalnie 3 dni, aby ograniczyć ryzyko teleangiektazji, zapalenia okołoustnego i zaników skóry. Należy unikać kontaktu z oczami i błonami śluzowymi, szczególnie w okolicy powiek, gdzie istnieje ryzyko rozwoju lub zaostrzenia jaskry i zaćmy. Stosowanie na obszarach o cienkiej skórze (twarz, pachy, pachwiny) wymaga szczególnej ostrożności. Nie zaleca się stosowania pod opatrunkami okluzyjnymi, które zwiększają wchłanianie i ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, takich jak zahamowanie czynności kory nadnerczy. Dawkowanie powinno być ograniczone pod względem powierzchni, dawki i czasu terapii, aby minimalizować ryzyko hiperglikemii u pacjentów z cukrzycą oraz powikłań u osób z łuszczycą, w tym ryzyka uogólnionej łuszczycy krostkowej i nawrotów choroby.
aplikacja na skórę twarzy, błona śluzowa, centralna chorioretinopatia surowicza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, CSCR, cukrzyca, dermatitis perioralis, działanie niepożądane, glikol propylenowy, hiperglikemia, hydrokortyzon octan, jaskra, kontakt preparatu z oczami, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwgrzybicze, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, metylu parahydroksybenzoesan, miejscowe działanie niepożądane, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, teleangiektazja, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zanik skóry, zapalenie okołoustne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voquily 1 mg/ml
Melatonina w dawce 1 mg/ml (lek Voquily) stosowana klinicznie przez kilka dni do tygodni wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane o różnej częstości. Najczęściej obserwowane to senność, ból głowy, zawroty głowy i nudności. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznana. Wśród zgłaszanych objawów znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (drażliwość, nerwowość, depresja), neurologiczne (migrena, parestezje), żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, wymioty), skórne (wysypka, obrzęk naczynioruchowy) oraz zaburzenia wątroby (hiperbilirubinemia, wzrost enzymów wątrobowych). W populacji pediatrycznej działania niepożądane są łagodne i rzadkie, najczęściej ból głowy, nadpobudliwość, zawroty głowy i ból brzucha, bez ciężkich incydentów.
anemia, astenia, bezsenność, białkomocz, ból brzucha, ból głowy, dławica piersiowa, dysfagia, dyspepsja, działania niepożądane pediatryczne, działanie niepożądane, elektrolity we krwi, enzymy wątrobowe, farmakovigilance, glikozuria, hiperbilirubinemia, hipertrójglicerydemia, hipokalcemia, hiponatremia, kołatanie serca, koszmary senne, krwiomocz, letarg, leukopenia, łuszczyca, melatonina, migrena, mlekotok, nadaktywność psychoruchowa, nadciśnienie tętnicze, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, nietypowe sny, niewyraźne widzenie, nocne pocenie, nudności, nykturia, objawy menopauzalne, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jamy ustnej, parestezje, personel medyczny, półpasiec, priapizm, profil bezpieczeństwa, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skurcze mięśni, suchość jamy ustnej, uderzenia gorąca, wielomocz, wzmożone łzawienie, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie skóry, zapalenie stawów, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół niespokojnych nóg, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica stóp – Patofizjologia i mechanizm
Grzybica stóp (tinea pedis) jest wywoływana głównie przez dermatofity z rodzajów Trichophyton (zwłaszcza T. rubrum odpowiedzialny za 70-71% przypadków), Epidermophyton i Microsporum, które infekują martwe warstwy naskórka (stratum corneum) poprzez adhezję, inwazję i degradację keratyny za pomocą keratynaz (np. serynowa subtylizyna, fungalizyna). Dermatofity modulują odpowiedź immunologiczną gospodarza poprzez produkcję mannanów, które hamują proliferację keratynocytów i prezentację antygenów, co sprzyja przewlekłości infekcji. Czynniki sprzyjające rozwojowi grzybicy to ciepło, wilgoć, okluzja przestrzeni międzypalcowych oraz nadmierna flora bakteryjna, a także indywidualne predyspozycje takie jak hiperhidroza, uszkodzenia skóry, immunosupresja i zaburzenia bariery skórnej. Naturalne mechanizmy obronne obejmują działanie transferyny, beta-globulin i sebum, którego brak na stopach tłumaczy ich podatność na infekcję.
butenafina, Candida, cellulitis, dermatofity, Epidermophyton, Epidermophyton floccosum, erysipelas, fungalizyna, grzybica międzypalcowa, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica stóp, hiperhidroza, keratyna, keratynazy, klotrymazol, łuszczyca, lymphangitis, Microsporum, onychomycosis, osteomyelitis, reakcja id, róża, stratum corneum, terbinafina, tinea cruris, tinea pedis, Trichophyton, Trichophyton interdigitale, Trichophyton rubrum, zapalenie kości, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – 4Flex PureGel 100 mg/g
Żel 4Flex PureGel zawiera naproksen w stężeniu 100 mg/g i jest przeznaczony do stosowania miejscowego, jednak jego użycie wymaga ostrożnej oceny przeciwwskazań. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na naproksen, inne NLPZ, salicylany oraz u osób z historią reakcji alergicznych na leki hamujące syntezę prostaglandyn, takich jak skurcz oskrzeli, pokrzywka czy ostre zapalenie błony śluzowej nosa. Ponadto, stosowanie żelu jest bezwzględnie zabronione w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko dla płodu. Preparat zawiera także 300 mg etanolu 96% na 1 g żelu, co może powodować podrażnienia i nasilenie suchości skóry, zwłaszcza przy aplikacji na uszkodzoną skórę.
Żelu nie należy stosować na uszkodzoną skórę, otwarte rany, stany zapalne skóry (np. egzema, łuszczyca) oraz błony śluzowe i okolice oczu, aby uniknąć zwiększonego wchłaniania naproksenu i ryzyka podrażnień. W przypadku kontaktu z oczami lub błonami śluzowymi konieczne jest natychmiastowe, obfite spłukanie wodą. Ze względu na potencjalne działania niepożądane i ryzyko reakcji nadwrażliwości, stosowanie 4Flex PureGel wymaga dokładnej analizy stanu pacjenta oraz wykluczenia przeciwwskazań, mimo miejscowej formy leku.
astma aspirynowa, błona śluzowa, egzema, kwas acetylosalicylowy, łuszczyca, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, pokrzywka, polip nosa, przerwanie ciągłości naskórka, rana otwarta, reakcja nadwrażliwości, salicylan, skurcz oskrzeli, stan zapalny skóry, substancja czynna, synteza prostaglandyn, triada aspirynowa, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie skóry, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherzyca pęcherzowa – Epidemiologia
Pęcherzyca pęcherzowa (BP) to najczęstsza autoimmunologiczna choroba pęcherzowa o podłożu podnaskórkowym, charakteryzująca się rosnącą zapadalnością, szczególnie w populacji osób starszych. Roczna zapadalność w populacji ogólnej wynosi od 2,4 do 23 przypadków na milion, z wyraźnym wzrostem u osób powyżej 80 roku życia (190-312 przypadków na milion) i najwyższą częstością w wieku 90-99 lat (81,9 na 100 000 w Szwecji). Wzrost zapadalności w ostatnich dwóch dekadach (1,9- do 4,3-krotny) przypisuje się starzeniu się populacji, ekspozycji na leki, poprawie diagnostyki klinicznej i laboratoryjnej. W 2020 roku w siedmiu głównych rynkach (USA, Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Japonia) zdiagnozowano 124 517 przypadków BP, z prognozowanym wzrostem przy CAGR 0,96% do 2030 roku. Choroba dotyka głównie osoby w wieku 70-80 lat, bez istotnych różnic płciowych, choć niektóre badania wskazują na nieznaczną przewagę kobiet (np. 56% przypadków w USA w 2020 roku). Epidemiologia różni się regionalnie, z wyższą zapadalnością w Europie (2,5-42,8/milion) niż w Azji (2,6-7,5/milion).
choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, choroba wieńcowa, choroba współistniejąca, chorobowość, ciężki przebieg choroby, cukrzyca, demencja, dysfagia, fototerapia, inhibitor DPP-4, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza, padaczka, pęcherzyca pęcherzowa, przewlekła choroba nerek, reakcja autoimmunologiczna, standaryzowany wskaźnik umieralności, stwardnienie rozsiane, udar mózgu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Prenessa 2 mg/0,625 mg tabletki 2 mg + 0,625 mg
Co-Prenessa w dawce 2 mg peryndoprylu (1,67 mg peryndoprylu) i 0,625 mg indapamidu to lek łączący inhibitor ACE z tiazydopodobnym diuretykiem, co pozwala na zmniejszenie ryzyka hipokaliemii indukowanej przez indapamid. W badaniach klinicznych hipokaliemia (K+ <3,4 mmol/l) występowała u 2% pacjentów przy dawce 2 mg/0,625 mg oraz u 4% przy dawce 4 mg/1,25 mg. Indapamid wykazuje działanie zależne od dawki, przy 1,5 mg hipokaliemia <3,4 mmol/l dotyczyła 10% pacjentów, a przy 2,5 mg aż 25%. Najczęstsze działania niepożądane peryndoprylu to zawroty głowy, ból głowy, kaszel, niedociśnienie tętnicze, a indapamidu – hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości skórne i wysypki plamkowo-grudkowe. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości, z uwzględnieniem potencjalnie zagrażających życiu stanów, takich jak agranulocytoza, torsade de pointes, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).
agranulocytoza, astenia, bezmocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dławica piersiowa, duszność, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipochloremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pemfigoid, peryndopryl, plamica, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, świąd, szum uszny, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wymioty, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie erekcji, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metocard ZK 95 mg
Metocard ZK zawiera metoprololu bursztynian w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg (odpowiednio 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Lek ten, jako beta-adrenolityk, może wywoływać działania niepożądane obejmujące układ sercowo-naczyniowy (często bradykardię, niedociśnienie ortostatyczne, blok przedsionkowo-komorowy I° oraz zaostrzenie niewydolności serca), układ nerwowy (zawroty głowy, bóle głowy, parestezje, zaburzenia psychiczne takie jak depresja, bezsenność, koszmarne sny, rzadko omamy), układ oddechowy (skurcz oskrzeli, duszność wysiłkowa), przewód pokarmowy (nudności, bóle brzucha, biegunka, zaparcia, wymioty), skórę (wysypki, łuszczycopodobne zmiany, nadmierna potliwość, wypadanie włosów) oraz inne układy (małopłytkowość, leukopenia, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia narządów zmysłów, mięśniowo-szkieletowe i rozrodcze). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, depresja, duszność wysiłkowa, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, metoprolol bursztynian, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, omamy, parestezja, plastyczne stwardnienie prącia, przedłużone uwalnianie, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, szumy uszne, utajona cukrzyca, wysypka, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Raynauda - Leksykon substancji czynnych
Olejek etanolowy – Działania niepożądane
Olejek etanolowy, główny składnik aktywny Melisana Klosterfrau Original, zawiera 65 mg olejków lotnych w 66,8% (V/V) etanolu i może wywoływać działania niepożądane, które wymagają monitorowania przez lekarza. Najczęściej obserwowane są dolegliwości żołądkowe, takie jak nudności, zgaga i zmęczenie, pojawiające się głównie na początku terapii i łagodniejące po przyjmowaniu leku po posiłku. Rzadziej występują objawy neurologiczne, w tym zawroty głowy i drętwienie kończyn, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania lub przerwania leczenia. Reakcje skórne, w tym świąd i podrażnienia wywołane aldehydem cynamonowym, są rzadkie, ale istotne, zwłaszcza przy długotrwałej ekspozycji na promieniowanie UV, co może prowadzić do fototoksyczności i uszkodzeń skóry. Miejscowa aplikacja olejku może powodować nadmierne wysuszenie skóry, szczególnie u pacjentów z wrażliwą skórą, co wymaga stosowania emolientów i ograniczenia częstotliwości aplikacji.
aldehyd cynamonowy, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, choroba wrzodowa, diagnostyka neurologiczna, dolegliwości przewodu pokarmowego, dolegliwości żołądkowe, drętwienie kończyn, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, etanol, farmakoterapia, kora cynamonowca, lek osłonowy, łuszczyca, monitorowanie działań niepożądanych, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, nudności, odwodnienie, olejek etanolowy, parestezja, podrażnienie skóry, promieniowanie UV, reakcja fotosensybilizująca, reakcja fototoksyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień, świąd, test płatkowy, uczucie ciepła, wysuszenie skóry, zaburzenie elektrolitowe, zawroty głowy, zmiana przedrakowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neotigason 10 mg
Acytretyna, substancja czynna Neotigasonu, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym, obejmującym szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego (Tmax 1-4 godziny) oraz średnią biodostępność około 60% (zakres 36-95%), optymalizowaną przez podanie podczas posiłku. Lek wykazuje wysoką lipofilność i silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję i długi okres półtrwania eliminacji (średnio 50 godzin, z najdłuższym obserwowanym do 96 godzin). Metabolizowany jest głównie do cis-acytretyny, która również wykazuje działanie teratogenne i posiada jeszcze dłuższy okres półtrwania (średnio 60 godzin, do 123 godzin). Eliminacja acytretyny i jej metabolitów odbywa się równomiernie przez drogi moczowe i żółciowe, a ponad 99% substancji jest usuwane z organizmu w ciągu około 36 dni po zakończeniu terapii.
acytretyna, biodostępność, biotransformacja, cis-acytretyna, czas do maksymalnego stężenia, działanie teratogenne, eliminacja leku, etretynat, glukuronidacja, interakcja z alkoholem, izomeryzacja, lipofilność, łuszczyca, Neotigason, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie przez łożysko, stężenie w osoczu, wada rozwojowa płodu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie rogowacenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydrocortisonum AFP
Hydrocortisonum AFP w kremie zawiera 10 mg/g hydrokortyzonu octanu i wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, w tym zahamowania czynności kory nadnerczy. Leczenie powinno być regularnie oceniane klinicznie, a brak poprawy po 7 dniach wymaga konsultacji lekarskiej. Stosowanie na skórę twarzy powinno być krótkotrwałe (do 3 dni) z uwagi na zwiększoną wrażliwość i ryzyko teleangiektazji, dermatitis perioralis oraz zaników skóry. Preparatu nie należy aplikować na zdrową skórę, okolice powiek, błony śluzowe ani do oczu, aby uniknąć powikłań takich jak jaskra, zaćma czy podrażnienia. Należy unikać stosowania na rozległe powierzchnie skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym oraz w dużych dawkach, aby zminimalizować ryzyko systemowej absorpcji i działań niepożądanych.
cukrzyca, dermatitis perioralis, glikol propylenowy, hydrokortyzon octan, jaskra i zaćma, kontaktowe zapalenie skóry, leczenie przeciwgrzybicze, łuszczyca, nadwrażliwość, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, reakcja alergiczna, teleangiektazja, uogólniona łuszczyca krostkowa, wchłanianie kortykosteroidów przez skórę, zahamowanie kory nadnerczy, zanik skóry, zapalenie skóry wokół ust - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sotalol Aurovitas
Sotalol Aurovitas, dostępny w dawkach 40 mg, 80 mg oraz 160 mg, wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko proarytmii, zwłaszcza torsades de pointes, związanej z wydłużeniem odstępu QT (>450 ms). Leczenie należy rozpoczynać od dawki 80 mg z powolnym zwiększaniem, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, niewydolnością serca lub po zawale mięśnia sercowego. Nagłe odstawienie sotalolu jest przeciwwskazane u pacjentów z dusznicą bolesną, gdyż może prowadzić do ciężkich zaburzeń rytmu, zawału lub nagłego zgonu. Monitorowanie EKG jest kluczowe, zwłaszcza przy poszerzeniu zespołu QRS o ≥25%, wydłużeniu odstępu QT o ≥25%, PQ o ≥50% lub QTc >480 ms. Bradykardia (<60/min) i zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia) zwiększają ryzyko torsades de pointes i wymagają korekty przed leczeniem. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki, a u osób w podeszłym wieku rozpoczęcie terapii od niskich dawek z intensywnym nadzorem klinicznym.
arytmia komorowa, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca, dusznica bolesna, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, komorowe zaburzenia rytmu, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, migotanie komór, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, tachykardia komorowa, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd odbytu – Zapobieganie i profilaktyka
Świąd odbytu (pruritus ani) to uciążliwy objaw, który może znacząco obniżać jakość życia pacjenta. Kluczowe w profilaktyce i leczeniu jest utrzymanie właściwej higieny okolicy odbytu, obejmującej delikatne mycie wodą bez mydła, dokładne osuszanie oraz unikanie drażniących produktów higienicznych, takich jak perfumowane mydła, dezodoranty czy zapachowy papier toaletowy. Zaleca się noszenie luźnej, bawełnianej bielizny, unikanie obcisłych ubrań z materiałów syntetycznych oraz codzienną zmianę bielizny. Dieta powinna być bogata w błonnik (np. łuski babki jajowatej, metyloceluloza) i odpowiednio nawodniona, aby zapobiegać zaparciom i utrzymać regularne, uformowane stolce. Należy unikać produktów nasilających świąd, takich jak kofeina, alkohol, ostre przyprawy, czekolada czy owoce cytrusowe. Drapanie okolicy odbytu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko uszkodzenia skóry i nasilenia objawów; zaleca się stosowanie wilgotnych, chłodnych kompresów oraz utrzymanie krótko obciętych paznokci.
alergen kontaktowy, atopowe zapalenie skóry, biegunka, dermatolog, emolient, hemoroidy, infekcja grzybicza, infekcja pasożytnicza, krem steroidowy, krem z hydrokortyzonem, krwawienie z odbytu, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpasożytniczy, łuszczyca, maść z tlenkiem cynku, metyloceluloza, owsiki, proktolog, pruritus ani, ścieńczenie skóry, środek zmiękczający stolec, świąd odbytu, wydzielina ropna, wyprysk kontaktowy, zakażenie pasożytnicze, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Neomycyna siarczan – Wskazania do stosowania
Neomycyna siarczan, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo w preparacie Flucinar N (zawierającym 5 mg neomycyny siarczanu i 0,25 mg fluocynolonu acetonidu na 1 g maści), wykazuje skuteczność w leczeniu zakażeń bakteryjnych wtórnych do stanów zapalnych skóry. Połączenie neomycyny z kortykosteroidem fluocynolonem acetonidem zapewnia synergistyczne działanie przeciwbakteryjne, przeciwzapalne i przeciwświądowe. Preparat jest wskazany w dermatozach takich jak łojotokowe i atopowe zapalenie skóry, liszaj pokrzywkowy, wyprysk kontaktowy alergiczny, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty, łuszczyca zadawniona oraz liszaj płaski, szczególnie gdy zmiany mają charakter suchy, są powikłane nadkażeniem bakteryjnym i przebiegają z nadmiernym rogowaceniem oraz uporczywym świądem.
antybiotyk aminoglikozydowy, atopowe zapalenie skóry, choroba tkanki łącznej, dermatoza, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwświądowe, fluocynolon acetonid, glikol propylenowy, infekcja bakteryjna, infekcja bakteryjna wtórna, kortykosteroid, liszaj płaski, liszaj pokrzywkowy, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nadmierne rogowacenie, neomycyna siarczan, oporność bakteryjna, podłoże alergiczne, reakcja alergiczna, reakcja zapalna skóry, rogowacenie skóry, rumień wielopostaciowy, stan zapalny skóry, świąd, toczeń rumieniowaty, wyprysk kontaktowy alergiczny, zakażenie skórne, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Język geograficzny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Geograficzne zapalenie języka (benign migratory glossitis) to przewlekły, łagodny stan zapalny języka, charakteryzujący się okresami zaostrzeń i remisji oraz zmianami o charakterystycznym, mapowatym obrazie klinicznym. Schorzenie dotyka 2-3% dorosłej populacji, choć niektóre źródła podają częstość do 14%. Nie jest stanem nowotworowym i nie prowadzi do rozwoju raka jamy ustnej. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, a badania laboratoryjne i biopsja zwykle nie są konieczne. W większości przypadków przebieg jest bezobjawowy i nie wymaga leczenia, choć w przypadku objawowego zapalenia stosuje się miejscowe terapie, np. takrolimus. Istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem współistniejącej łuszczycy, gdyż geograficzne zapalenie języka może być jej manifestacją i markerem ciężkości choroby, co potwierdza metaanaliza z OR 3,53 (95% CI 2,56-4,86).
- Leksykon chorób i schorzeń
Swędzenie odbytu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Swędzenie odbytu (pruritus ani) to powszechny objaw, dotykający 1-5% populacji, częściej mężczyzn w wieku 40-60 lat, charakteryzujący się intensywnym świądem okolicy odbytu, nasilającym się zwłaszcza nocą i po wypróżnieniu. Objawom towarzyszą podrażnienie, pieczenie, zaczerwienienie, obrzęk, owrzodzenia i wysypka. Etiologia jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny pierwotne (idiopatyczne) oraz wtórne, które stanowią 50-75% przypadków. Do najczęstszych przyczyn wtórnych należą zaburzenia higieny, choroby dermatologiczne (wyprysk kontaktowy, łuszczyca, liszaj płaski), infekcje (grzybicze, bakteryjne, pasożytnicze, w tym owsiki u dzieci), schorzenia odbytu i odbytnicy (hemoroidy, szczeliny, przetoki, nietrzymanie stolca), a także czynniki dietetyczne i choroby systemowe (cukrzyca, choroby wątroby, tarczycy, hematologiczne). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, badanie per rectum, anoskopię oraz badania dodatkowe, takie jak testy na owsiki, posiewy, badania krwi i biopsję skóry w razie potrzeby.
anoskopia, antybiotyk, atopowe zapalenie skóry, białaczka, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wątroby, choroby przenoszone drogą płciową, cukrzyca, drożdżyca, hemoroidy, hydrokortyzon, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja paciorkowcowa, kłykciny kończyste, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lichenifikacja skóry, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nieswoiste zapalenie jelit, nietrzymanie stolca, niewydolność nerek, opryszczka, owsiki, przetoka okołoodbytnicza, przewlekła biegunka, rzeżączka, świąd odbytu, szczelina odbytu, tlenek cynku, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zakażenie owsikami, żylaki odbytu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Terbinafine Aurobindo 250 mg
Terbinafina chlorowodorek (Terbinafine Aurobindo 250 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą mieć różne nasilenie i częstość występowania. Najczęstsze objawy obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (≥1/10) takie jak wzdęcia, niestrawność, nudności, bóle brzucha i biegunka oraz zmniejszenie apetytu. Rzadkie, ale poważne działania to zapalenie trzustki, niewydolność wątroby (≥1/10000 do <1/1000), zapalenie wątroby, żółtaczka i cholestaza. Reakcje skórne, w tym wysypka i pokrzywka, występują bardzo często (≥1/10), natomiast ciężkie reakcje skórne jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka są bardzo rzadkie (<1/10000). Neurologiczne działania niepożądane obejmują bóle głowy (≥1/100 do <1/10), zaburzenia smaku (hipogeuzja, ageuzja) oraz bardzo rzadko zawroty głowy i parestezje. Ponadto, terbinafina może powodować poważne zaburzenia hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, pancytopenia) oraz reakcje immunologiczne, w tym reakcje anafilaktyczne i toczeń rumieniowaty.
ageuzja, anosmia, chlorowodorek terbinafiny, cholestaza, choroba posurowicza, CYP2D6, cytochrom P450, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipogeuzja, induktory enzymów wątrobowych, inhibitory cytochromu P450, inhibitory MAO, kinaza kreatynowa, łuszczyca, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niedosłuch, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SSRI, szum w uszach, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia smaku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Łojotokowe zapalenie skóry – Objawy
Łojotokowe zapalenie skóry (seborrheic dermatitis) to przewlekła, nawracająca choroba zapalna skóry, lokalizująca się głównie w obszarach bogatych w gruczoły łojowe, takich jak skóra owłosiona głowy, twarz (okolice nosa, brwi, fałdy nosowo-wargowe), małżowiny uszne, powieki, klatka piersiowa, plecy, pachy, pachwiny oraz fałdy skórne. Objawia się tłustymi, złuszczającymi się zmianami skórnymi, świądem, zaczerwienieniem i pieczeniem. Przebieg choroby charakteryzuje się naprzemiennymi fazami zaostrzeń i remisji, z nasileniem objawów zimą i łagodzeniem latem pod wpływem ekspozycji na słońce. U niemowląt (ciemiężyca) zmiany mają łagodniejszy przebieg i zwykle ustępują samoistnie do 6-12 miesiąca życia. U dorosłych, szczególnie w wieku 30-60 lat, choroba ma charakter przewlekły i wymaga długotrwałego leczenia, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością (np. HIV/AIDS), chorobą Parkinsona czy zespołem Downa.
choroba zapalna skóry, ciemieniucha, czynniki wyzwalające, fałdy skórne, fluocinolone, gruczoły łojowe, inhibitory kalcyneuryny, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, maceracja skóry, Malassezia, remisja, siarczek selenu, szampon przeciwłupieżowy, takrolimus, trądzik różowaty, wypadanie włosów, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie powiek, zmiany pierścieniowate - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie skóry – Etiologia i przyczyny
Zapalenie skóry (cellulitis) to bakteryjne zakażenie obejmujące skórę właściwą i tkankę podskórną, najczęściej lokalizujące się na kończynach dolnych. Dominującymi patogenami są paciorkowce beta-hemolizujące grupy A (Streptococcus pyogenes) stanowiące około 66% przypadków oraz Staphylococcus aureus odpowiadające za około 33%, z rosnącym udziałem metycylinoopornych szczepów MRSA. Inne bakterie, takie jak Haemophilus influenzae, Pasteurella multocida, Aeromonas hydrophila, Pseudomonas aeruginosa czy Vibrio vulnificus, występują w specyficznych sytuacjach klinicznych, np. po ugryzieniach zwierząt lub ekspozycji na wodę. Drogi wnikania patogenów to uszkodzenia skóry, w tym rany, ukłucia, ugryzienia, mikrourazy oraz choroby skóry naruszające barierę ochronną, takie jak egzema, grzybica stóp, łuszczyca czy świerzb. Zapalenie skóry nie jest zwykle zaraźliwe, gdyż dotyczy głębokich warstw skóry.
Aeromonas hydrophila, angina Ludwiga, bakterie beztlenowe, choroba naczyń obwodowych, czynniki wirulencji, egzema, grzybica stóp, Haemophilus influenzae, infekcja polimikrobialna, intertrigo, liszajec, łuszczyca, MRSA, neutropenia, nieropne zapalenie skóry, niewydolność żylna, obrzęk limfatyczny, ospa wietrzna, paciorkowce beta-hemolizujące, paciorkowce grupy B, półpasiec, Pseudomonas aeruginosa, skóra właściwa, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pyogenes, świerzb, tinea pedis, tkanka podskórna, Vibrio vulnificus, zakażenie skóry, zapalenie skóry, zastoinowa niewydolność serca, zespół Wellsa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neotigason 25 mg
Acytretyna, stosowana w dawkach 10 mg i 25 mg, wywołuje działania niepożądane u większości pacjentów, które zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu terapii. Charakterystyczne jest początkowe paradoksalne pogorszenie objawów łuszczycy. Najczęściej obserwuje się objawy hiperwitaminozy A, takie jak suchość ust, którą można łagodzić stosowaniem tłustych maści. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych należą suchość błon śluzowych (oczu, nosa, jamy ustnej), bóle głowy, zapalenie skóry, zaburzenia lipidowe (wzrost trójglicerydów i cholesterolu), a także obrzęki obwodowe i nieprawidłowości enzymów wątrobowych.
acytretyna, dysfonia, fotowrażliwość, hiperostoza kręgosłupa, hiperwitaminoza A, kandydoza pochwy, kseroftalmia, łuszczenie skóry, łuszczyca, madaroza, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość typu I, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, przedwczesne zarastanie nasad kości, ślepota nocna, tolerancja glukozy, zapalenie czerwieni warg, zapalenie dziąseł, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół kwasu retynowego, zespół przesiąkania włośniczek, ziarniniak ropotwórczy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwapnienia pozaszkieletowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daneb 5 mg
Lek Daneb, zawierający nebiwolol, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych zależny od wskazania terapeutycznego. W dawce 5 mg najczęściej obserwowane działania niepożądane w leczeniu nadciśnienia tętniczego obejmują bóle głowy, zawroty głowy, bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie tętnicze oraz objawy ze strony układu oddechowego i pokarmowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko bradykardii i bloków przewodzenia u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami sercowymi. Dodatkowo, nebiwolol może wywoływać objawy psychiczne (koszmary senne, depresja, omamy, psychozy), zaburzenia naczyniowe (objaw Raynauda, oziębienie kończyn) oraz suchość oczu. W trakcie terapii istotne jest monitorowanie pacjentów wykonujących prace wymagające koncentracji ze względu na częste zawroty i bóle głowy.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, działanie niepożądane, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objaw Raynauda, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, omam, ortostatyczne niedociśnienie tętnicze, parestezja, pokrzywka, psychoza, skurcz oskrzeli, splątanie, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Lewomentol – Przeciwwskazania stosowania
Lewomentol, będący monocyklicznym alkoholem terpenowym, jest szeroko stosowany w preparatach miejscowych i do aplikacji na błony śluzowe. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na lewomentol lub inne składniki preparatu, co może manifestować się reakcjami skórnymi lub ogólnoustrojowymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu oddechowego, zwłaszcza astmą oskrzelową i nadwrażliwością dróg oddechowych, ze względu na ryzyko skurczu oskrzeli. Preparaty zawierające lewomentol nie powinny być stosowane na uszkodzoną skórę, otwarte rany oraz błony śluzowe, a także u dzieci poniżej 6-12 lat, w zależności od preparatu. W ciąży, szczególnie w III trymestrze, oraz podczas karmienia piersią stosowanie lewomentolu jest przeciwwskazane. Preparaty łączone z ibuprofenem (np. Ibum Sport, Ibument) mają dodatkowe przeciwwskazania, w tym nadwrażliwość na NLPZ oraz zakaz stosowania w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko dla płodu.
alkohol terpenowy, astma oskrzelowa, benzokaina, błona śluzowa jamy ustnej, ciąża, ibuprofen, inhalacja, kamica żółciowa, karmienie piersią, kwas acetylosalicylowy, lewomentol, łuszczyca, nadwrażliwość dróg oddechowych, napad drgawkowy, niedrożność dróg żółciowych, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, nieżyt nosa, opatrunek okluzyjny, otwarta rana, pokrzywka, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, tlenek cynku, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie błony śluzowej, uszkodzenie wątroby, uzależnienie od alkoholu, wywiad alergologiczny, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zmiana złuszczająca - Leksykon substancji czynnych
Hydroksychlorochina – Działania niepożądane
Hydroksychlorochina siarczan, stosowana w leczeniu chorób reumatycznych, dermatologicznych oraz w profilaktyce malarii, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są zwykle zależne od dawki i w większości przypadków odwracalne. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności i ból brzucha ≥ 1/10, biegunka i wymioty ≥ 1/100 do <1/10), zaburzenia psychiczne (chwiejność emocjonalna ≥ 1/100 do <1/10, nerwowość ≥ 1/1 000 do <1/100), neurologiczne (ból głowy ≥ 1/100 do <1/10, zawroty głowy ≥ 1/1 000 do <1/100) oraz okulistyczne (niewyraźne widzenie ≥ 1/100 do <1/10, retinopatia niezbyt często ≥ 1/1 000 do <1/100). Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się hematologiczne (zahamowanie czynności szpiku, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna), kardiologiczne (wydłużenie odstępu QT, kardiomiopatia, zaburzenia przewodzenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz potencjalnie nieodwracalne uszkodzenia słuchu i wzroku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z łuszczycą, chorobami serca, wątroby, porfirią, cukrzycą oraz zaburzeniami psychicznymi.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, choroba dermatologiczna, choroba reumatyczna, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, fosfolipidoza nerkowa, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, łuszczyca, makulopatia, malaria, małopłytkowość, miopatia, napad drgawkowy, neuromiopatia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunująca niewydolność wątroby, pokrzywka, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, utrata słuchu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie przewodu pokarmowego, zachowanie samobójcze, zahamowanie szpiku kostnego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sotalol Aurovitas 40 mg
Sotalol Aurovitas, zawierający chlorowodorek sotalolu w dawkach 40 mg, 80 mg i 160 mg, wykazuje działania niepożądane głównie wynikające z właściwości beta-adrenolitycznych oraz potencjału proarytmicznego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego i obejmują bradykardię zatokową, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ból w klatce piersiowej, kołatanie serca, niedociśnienie, proarytmię oraz niewydolność serca. Ponadto często występują objawy skórne (np. wykwity o typie łuszczycy, wysypka, świąd), dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha), mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni, ból stawów i mięśni), neurologicznego (zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia snu, parestezje, zmęczenie), a także zaburzenia psychiczne (depresja, niepokój) i seksualne. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość), metaboliczne (hipoglikemia), ogólne (gorączka) oraz immunologiczne (powstawanie przeciwciał przeciwjądrowych z objawami tocznia).
Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest proarytmia, zwłaszcza indukcja torsades de pointes, związana z wydłużeniem odstępu QT, co może prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia i śmierci. Większość działań niepożądanych ma charakter przemijający i ustępuje po redukcji dawki, rzadko wymagając przerwania terapii. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem objawów niepożądanych, szczególnie tych związanych z układem sercowo-naczyniowym. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii sotalolem i powinno być realizowane przez personel medyczny do odpowiednich instytucji nadzorujących.
beta-adrenolityk, bradykardia zatokowa, chlorowodorek sotalolu, chromanie przestankowe, działanie proarytmiczne, eozynofilia, hipoglikemia, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie, niewydolność serca, obturacyjne zaburzenie oddychania, omdlenie, parestezja, proarytmia, przeciwciało przeciwjądrowe, skurcz oskrzeli, toczeń, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zespół Raynauda - Leksykon substancji czynnych
Mocznik – Wskazania do stosowania
Mocznik jest substancją o szerokim spektrum działania dermatologicznego, której efektywność terapeutyczna zależy od stężenia i kombinacji z innymi składnikami. W niskich stężeniach około 20 mg/g (np. emoliumLEK z glicerolem 200 mg/g) wykazuje działanie nawilżające i zmiękczające, stosowane w leczeniu suchej skóry u pacjentów wszystkich grup wiekowych. W stężeniu około 100 mg/g (np. Hasceral z kwasem salicylowym 50 mg/g) wykazuje działanie keratolityczne, wskazane w leczeniu zaburzeń rogowacenia takich jak rybia łuska, łuszczyca, łupież czerwony mieszkowy, a także w dermatozach zapalnych jak atopowe zapalenie skóry, neurodermit i wyprysk dłoni. W wysokim stężeniu 400 mg/g (np. Canespor Onychoset z bifonazolem 10 mg/g) mocznik działa keratolitycznie na płytkę paznokciową, umożliwiając bezurazowe usunięcie zainfekowanych tkanek w leczeniu onychomikozy, jednocześnie wspomagając działanie przeciwgrzybicze bifonazolu.
atopowe zapalenie skóry, bifonazol, dermatologia, dermatoza, działanie keratolityczne, grzybica paznokci, kwas salicylowy, lichenifikacja, łupież czerwony mieszkowy, łuszczyca, nadmierna suchość skóry, nadmierne rogowacenie, neurodermit, onychomikoza, płytka paznokciowa, rogowacenie mieszkowe, rybia łuska, sucha skóra, TEWL, transepidermalna utrata wody, właściwości nawilżające, właściwości przeciwgrzybicze, wyprysk dłoni, wysuszenie skóry, zaburzenie rogowacenia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methylprednisolone Sopharma 40 mg
Methylprednisolone Sopharma to preparat zawierający metyloprednizolon sodu bursztynianu, dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Lek stosowany jest głównie objawowo, z wyjątkiem leczenia substytucyjnego w zaburzeniach endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy, ostra niedoczynność kory nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy czy hiperkalcemia w przebiegu choroby nowotworowej. Ponadto znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych i przewlekłych stanów zapalnych i alergicznych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów, tocznia rumieniowatego układowego, ciężkich chorób dermatologicznych (np. pęcherzyca, łuszczyca), a także w schorzeniach układu oddechowego (np. sarkoidoza, gruźlica płuc) oraz hematologicznych (np. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna plamica małopłytkowa). Wskazane jest stosowanie leku w terapii łączonej, np. z mineralokortykosteroidami w niedoczynności nadnerczy lub chemioterapeutykami przeciwgruźliczymi w gruźlicy płuc i zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.
Leczenie metyloprednizolonem wymaga uwzględnienia specyficznych wskazań dotyczących drogi podania i czasu rozpoczęcia terapii, np. dożylne podanie w idiopatycznej plamicy małopłytkowej u dorosłych (przeciwwskazane podanie domięśniowe) oraz rozpoczęcie terapii w ciągu 8 godzin od ostrego urazu rdzenia kręgowego lub w ciągu 72 godzin od rozpoczęcia leczenia Pneumocystis carinii u pacjentów z AIDS. Methylprednisolone Sopharma jest stosowany jako leczenie wspomagające w zaostrzeniach chorób reumatycznych i alergicznych, a także w leczeniu paliatywnym nowotworów. W ostrym niezapalnym obrzęku krtani lek pełni rolę uzupełniającą, gdyż lekiem pierwszego wyboru jest epinefryna. Preparat podaje się po rozpuszczeniu proszku w wodzie do wstrzykiwań, a dawkowanie i schemat terapii powinny być dostosowane do konkretnego schorzenia i stanu pacjenta.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, blok podpajęczynówkowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dnawe zapalenie stawów, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, nadwrażliwość na leki, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opryszczkowate zapalenie skóry, ostra białaczka, ostra niedoczynność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reakcja pokrzywkowa, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerek, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cutivate 0,05 mg/g
Cutivate w postaci maści zawierającej 0,05 mg/g flutykazonu propionianu może powodować działania niepożądane zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu lub aplikacji na duże powierzchnie skóry. Do najczęściej obserwowanych należą świąd (często, ≥1/100 do <1/10) oraz miejscowe pieczenie skóry (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić wtórne zakażenia, reakcje nadwrażliwości, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza z objawami zespołu Cushinga (m.in. otyłość centralna, opóźnienie wzrostu kostnego u dzieci, hiperglikemia, osteoporoza), rozszerzenie powierzchownych naczyń krwionośnych oraz zmiany skórne takie jak ścieńczenie skóry, atrofia, rozstępy, teleangiektazje, hipopigmentacja i hipertrichoza. Szczególne ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych dotyczy dzieci, niemowląt oraz stosowania pod opatrunkiem okluzyjnym, w tym pieluchą.
alergiczne zapalenie skóry, atrofia skóry, dermatoza, flutykazonu propionian, glikozuria, hiperglikemia, hiperkortyzolizm, hipertrichoza, hipopigmentacja skóry, jaskra, kortykosteroid, kortyzol endogenny, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, maść lecznicza, nadciśnienie tętnicze, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, pokrzywka, rozstępy skórne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ścieńczenie skóry, teleangiektazja, twarz księżycowata, zaćma, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wellbutrin XR 300 mg
Bupropion chlorowodorek, stosowany w dawkach 150 mg lub 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Wellbutrin XR), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się bezsenność, bóle głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności, wymioty oraz wzrost ciśnienia tętniczego, który w niektórych przypadkach może być znaczny. Często występują także reakcje nadwrażliwości, utrata apetytu, pobudzenie, lęk, zaburzenia widzenia i szumy uszne. Rzadko notuje się napady drgawkowe (około 0,1%), głównie uogólnione toniczno-kloniczne, które mogą powodować ponapadowe splątanie lub zaburzenia pamięci. Zgłaszano również zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, splątanie, agresja, omamy, urojenia oraz myśli i zachowania samobójcze, które wymagają natychmiastowej oceny i często odstawienia leku. Występują także rzadkie, ale poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevens-Johnsona, oraz ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny.
ataksja, bupropion chlorowodorek, choroba posurowicza, depersonalizacja, dystonia, enzymy wątrobowe, hiponatremia, kołatanie serca, leukopenia, łuszczyca, myśli paranoidalne, napad drgawkowy, napad lęku panicznego, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parkinsonizm, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, urojenie, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia ostrości widzenia, zaburzenia stężenia glukozy, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół Stevens-Johnsona, żółtaczka