ketokonazol

Ketokonazol to syntetyczny lek przeciwgrzybiczy z grupy azoli, który hamuje enzym 14-α-demetylazę, kluczowy dla syntezy ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. Jego mechanizm działania polega na zaburzeniu integralności błony komórkowej patogenów grzybiczych, co prowadzi do ich śmierci.

W praktyce klinicznej ketokonazol stosowany jest w leczeniu grzybic skóry, błon śluzowych i narządów wewnętrznych wywołanych przez dermatofity, drożdżaki i inne grzyby. Dostępny jest w postaci tabletek doustnych, kremów, szamponów i innych preparatów miejscowych. Ze względu na potencjalną hepatotoksyczność, doustne stosowanie ketokonazolu zostało znacznie ograniczone i wymaga monitorowania funkcji wątroby.

Ketokonazol wykazuje również działanie hamujące na syntezę hormonów steroidowych (kortyzolu i testosteronu), co wykorzystuje się w niektórych przypadkach zespołu Cushinga oraz raka prostaty. Istotne są liczne interakcje lekowe ketokonazolu związane z jego wpływem na układ enzymatyczny cytochromu P450, co może prowadzić do zwiększenia stężenia wielu leków we krwi.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Accord 60 mg

Cynakalcet, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tych enzymów. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol w dawce 200 mg 2x/dobę, mogą podwoić stężenie cynakalcetu, co wymaga dostosowania dawki. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38% poprzez indukcję CYP1A2, natomiast inhibitory CYP1A2 (np. fluwoksamina, cyprofloksacyna) mogą potencjalnie podnosić jego stężenie. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu ekspozycji na leki metabolizowane przez ten enzym, np. 3,6-krotne zwiększenie stężenia dezypraminy i 11-krotne AUC dekstrometorfanu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym (flekainid, propafenon, metoprolol, dezypramina, nortryptylina, klomipramina). Nie stwierdzono istotnego wpływu cynakalcetu na farmakokinetykę warfaryny, midazolamu oraz leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus).
cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, działanie niepożądane, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, gospodarka wapniowa, hipokalcemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens leku, klomipramina, lek immunosupresyjny, lek trójpierścieniowy, metoprolol, midazolam, nortryptylina, obniżenie stężenia wapnia, pantoprazol, propafenon, sewelamer, takrolimus, warfaryna, węglan wapnia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Desloratadine Genepharm 2,5 mg

Desloratadyna, będąca antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, charakteryzuje się długotrwałym działaniem oraz brakiem przenikania do ośrodkowego układu nerwowego, co eliminuje efekt sedatywny. Mechanizm jej działania obejmuje hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P na komórkach śródbłonka, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszych badań. Bezpieczeństwo kardiologiczne desloratadyny potwierdzono w badaniach z dawkami do 20 mg/dobę przez 14 dni oraz w badaniu z dawką 45 mg/dobę przez 10 dni, gdzie nie stwierdzono istotnego wydłużenia odstępu QTc. Ponadto, lek wykazuje korzystny profil interakcji, niezmieniony przez jednoczesne podawanie ketokonazolu, erytromycyny czy alkoholu, a także minimalny wpływ na funkcje poznawcze i psychomotoryczne przy dawce terapeutycznej 5 mg/dobę.
aktywność psychoruchowa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora H1, cytokina prozapalna, desloratadyna, funkcja poznawcza, granulocyt zasadochłonny, histamina, interakcja farmakodynamiczna, interleukina, ketokonazol, komórka śródbłonka, komórka tuczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, selektyna P, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, świąd nosa, układ sercowo-naczyniowy, zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, zmiana pokrzywkowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Dermovate 0,5 mg/g

Dermovate, zawierający klobetazol propionian 0,5 mg/g, jest silnym miejscowym kortykosteroidem, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, zwłaszcza przy długotrwałej terapii lub aplikacji na duże powierzchnie skóry. Kluczowe znaczenie mają inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, itrakonazol, ketokonazol), które hamują metabolizm klobetazolu, zwiększając jego biodostępność ogólnoustrojową i ryzyko działań niepożądanych. Interakcje z innymi kortykosteroidami (prednizon, deksametazon) oraz lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) mogą nasilać immunosupresję i ryzyko supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Zaleca się monitorowanie pacjentów oraz ograniczenie stosowania Dermovate w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, zwłaszcza pod opatrunkiem okluzyjnym lub na dużych powierzchniach skóry.
alkohol cetostearylowy, bariera skórna, biodostępność ogólnoustrojowa, chlorokrezol, cyklosporyna, deksametazon, działanie addytywne, działanie immunosupresyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, glikol propylenowy, hydrokortyzon, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoforma CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klobetazolu propionian, metabolizm kortykosteroidów, miejscowy kortykosteroid, mykofenolan mofetylu, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, prednizon, ryfampicyna, rytonawir, takrolimus, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vastan 10 mg

Lek Vastan (symwastatyna) w dawkach 10 mg i 20 mg posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na symwastatynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (65,48 mg w tabletce 10 mg i 130,96 mg w tabletce 20 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Vastan nie powinien być stosowany u pacjentów z aktywną chorobą wątroby lub niewyjaśnionym, utrzymującym się wzrostem aminotransferaz. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania do mleka matki. Wskazane jest także unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, nelfinawir, erytromycyna) oraz lekami takimi jak gemfibrozyl, cyklosporyna i danazol, ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka miopatii i rabdomiolizy.
adherencja terapeutyczna, aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, choroba wątroby, cyklosporyna, danazol, dawkowanie leku, erytromycyna, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperlipidemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karmienie piersią, ketokonazol, klarytromycyna, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miopatia, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, polipragmazja, rabdomioliza, symwastatyna, tabletka powlekana, wiek podeszły, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Gelatum Aluminii phosphorici Aflofarm 45 mg/g

Gelatum Aluminii Phosphorici Aflofarm, zawierający glinu fosforan żel, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co może prowadzić do istotnego zmniejszenia ich biodostępności i skuteczności terapeutycznej. Szczególnie istotne są interakcje z antybiotykami (tetracykliny – zalecany odstęp 3-4 godziny, fluorochinolony – przeciwwskazane jednoczesne stosowanie), lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina), związkami żelaza, glikozydami nasercowymi, ketokonazolem, lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna), lewotyroksyną oraz antagonistami receptorów H2 (cymetydyna, ranitydyna, famotydyna) i sukralfatem. Preparat może również wpływać na farmakokinetykę tabletek dojelitowych, powodując przedwczesne rozpuszczanie otoczki w żołądku, co wymaga przyjmowania ich na 1 godzinę przed lub po podaniu Gelatum Aluminii Phosphorici Aflofarm.
antagonista receptora H2, chinidyna, fenytoina, fluorochinolon, glikozyd nasercowy, glinu fosforan żel, hipotyreoizm, interakcja lekowa, ketokonazol, kompleks chelatowy, kwas acetylosalicylowy, kwas solny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczy, lewotyroksyna, nadkwaśność, napad padaczkowy, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, refluks żołądkowo-przełykowy, salicylan, sukralfat, tabletka dojelitowa, tetracyklina, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, zaburzenie rytmu serca, zakażenie grzybicze, związek żelaza
Leksykon substancji czynnych
Fenobarbital – Interakcje

Fenobarbital jest silnym induktorem mikrosomalnych enzymów wątrobowych (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8/9, CYP3A4), co prowadzi do przyspieszonego metabolizmu licznych leków, skutkując obniżeniem ich stężeń i efektywności terapeutycznej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie fenobarbital obniża ich stężenia, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki, a także ryzyko krwawień po odstawieniu fenobarbitalu. Indukcja metabolizmu dotyczy także glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy (lewotyroksyna), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus) oraz wielu leków przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, prymidon, felbamat), co wymaga ścisłego monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Fenobarbital nasila metabolizm leków sercowo-naczyniowych (beta-adrenolityki, antagoniści kanałów wapniowych, digoksyna), co może prowadzić do zmniejszenia ich skuteczności i wymaga kontroli klinicznej. Ponadto, fenobarbital obniża stężenia witaminy D, co u pacjentów długotrwale leczonych wymaga suplementacji w dawkach 1200-2000 IU/dzień, zwłaszcza u dzieci.
acetazolamid, amiodaron, antagonista kanałów wapniowych, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, antykoagulant, antykoncepcja hormonalna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doksycyklina, encefalopatia, enfluran, erytromycyna, etosuksymid, felbamat, fenytoina, folian, glikokortykosteroid, gryzeofulwina, haloperydol, halotan, hiperamonemia, hormon tarczycy, ifosfamid, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, irynotekan, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, kofeina, kwas walproinowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek znieczulający ogólnie, leukoworyna, lewotyroksyna, meksyletyna, metoksyfluran, metotreksat, metyloksantyna, mikrosomalny enzym wątrobowy, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, opioid, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna hydantoiny, pochodna kwasu bursztynowego, prokarbazyna, prymidon, takrolimus, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, witamina D
Leksykon leków
Interakcje leku – Cliovelle 1 mg/0,5mg tabletki 1 mg + 0,5 mg

Cliovelle 1 mg/0,5 mg, zawierający estradiol i octan noretysteronu, podlega istotnym interakcjom farmakokinetycznym, głównie poprzez indukcję lub hamowanie enzymów cytochromu P450. Induktory enzymów, takie jak leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), leki przeciwzakaźne (ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz), niektóre leki przeciwwirusowe (rytonawir, telaprewir, nelfinawir) oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny, przyspieszają metabolizm hormonów, co skutkuje obniżeniem ich stężenia i zmniejszeniem skuteczności hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), a także nieregularnościami w krwawieniach miesięcznych. Z kolei inhibitory enzymów, np. ketokonazol, mogą podnosić stężenia hormonów, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Współpodawanie z cyklosporyną prowadzi do wzrostu stężenia cyklosporyny, kreatyniny i transaminaz, co wymaga monitorowania funkcji wątroby i nerek. Ponadto, estradiol może obniżać stężenie lamotryginy, co może wymagać korekty dawki w celu utrzymania kontroli napadów padaczkowych.
AlAT, Cliovelle, cyklosporyna, cytochrom P450, czynność tarczycy, dazabuwir, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne wątroby, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, HTZ, immunosupresant, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakaźny, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, nowotwór hormonozależny, ombitaswir parytaprewir rytonawir, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, test tolerancji glukozy, WZW C
Leksykon leków
Interakcje leku – Solu-Medrol 500 mg

Metyloprednizolon, aktywny składnik Solu-Medrolu, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 w wątrobie, który katalizuje 6β-hydroksylację steroidów. Interakcje lekowe z metyloprednizolonem wynikają przede wszystkim z modulacji aktywności CYP3A4 – inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, ryfampicyna, inhibitory proteazy HIV, makrolidy) zwiększają stężenie metyloprednizolonu w osoczu, co może wymagać redukcji dawki, natomiast induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital) obniżają jego stężenie, wskazując na konieczność zwiększenia dawki. Ponadto, metyloprednizolon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwcukrzycowymi, immunosupresyjnymi, antycholinergicznymi oraz NLPZ, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków i innych leków hipokaliemizujących oraz na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony OUN i przewodu pokarmowego.
6β-hydroksylacja steroidów, amfoterycyna B, aminoglutetymid, antycholinesteraza, aprepitant, choroba wrzodowa żołądka, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, diltiazem, diuretyk, doustny antykoagulant, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fosaprepitant, hipoglikemia, hipokaliemia, immunosupresja, induktor CYP3A4, infekcja bakteryjna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wątrobowy, kobicystat, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antycholinergiczny, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm metyloprednizolonu, metyloprednizolon, miastenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niezgodność farmaceutyczna, ostra miopatia, owrzodzenie, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, sól sodowa bursztynianu metyloprednizolonu, substrat CYP3A4, supresja nadnerczy, takrolimus, toksyczność steroidowa, troleandomycyna, wskaźnik krzepliwości krwi, zaburzenie poznawcze
Leksykon leków
Interakcje leku – Fexofenadini Hydrochloridum Polpharma 180 mg

Feksofenadyna, składnik aktywny leku Fexofenadini Hydrochloridum Polpharma, nie ulega metabolizmowi wątrobowemu, co ogranicza ryzyko interakcji na poziomie enzymów wątrobowych. Jednakże, jednoczesne podawanie feksofenadyny z erytromycyną lub ketokonazolem prowadzi do 2-3-krotnego wzrostu stężenia leku w osoczu, bez wpływu na odstęp QT i bez zwiększenia działań niepożądanych. Mechanizm tej interakcji obejmuje zwiększone wchłanianie feksofenadyny z przewodu pokarmowego oraz zmniejszone wydalanie z żółcią. W przypadku leków zobojętniających sok żołądkowy zawierających wodorotlenek glinu i magnezu, obserwuje się istotne zmniejszenie biodostępności feksofenadyny, co wynika z wiązania leku w przewodzie pokarmowym. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych leków.
bariera krew-mózg, biodostępność, chlorowodorek feksofenadyny, depresja OUN, działanie niepożądane, erytromycyna, feksofenadyna, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, odstęp QT, omeprazol, sedacja, stężenie w osoczu, transporter błonowy, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Sastium 50 mg

Sertralina, jako SSRI, wykazuje liczne interakcje lekowe o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie w politerapii. Przeciwwskazane jest łączenie jej z inhibitorami MAO (nieodwracalnymi, np. selegiliną, oraz odwracalnymi, np. moklobemidem) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; zaleca się zachowanie przerw 14 dni po inhibitorach MAO i 7 dni przed ich rozpoczęciem. Linezolid, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, również jest przeciwwskazany. Jednoczesne stosowanie sertraliny z pimozydem jest zabronione z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35%, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Sertralina w dawce 200 mg/dobę nie nasila działania alkoholu, karbamazepiny, haloperydolu ani fenytoiny na funkcje poznawcze, jednak spożycie alkoholu jest odradzane ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych OUN i potencjalne obniżenie skuteczności leczenia.
aktywność cholinoesterazy, aprepitant, arytmia komorowa, błękit metylenowy, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, diltiazem, działanie hepatotoksyczne, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek serotoninergiczny, linezolid, metamizol, mioklonia, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Hitaxa Fast Kids 0,5 mg/ml

Desloratadyna w preparacie Hitaxa Fast Kids (0,5 mg/ml, roztwór doustny) wykazuje niski potencjał do interakcji farmakokinetycznych, co potwierdzają badania kliniczne z erytromycyną i ketokonazolem, gdzie nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji. Substancja nie hamuje izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6 in vivo ani in vitro, nie jest również substratem ani inhibitorem glikoproteiny P, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Jednak brak pełnej identyfikacji enzymu metabolizującego desloratadynę powoduje, że nie można całkowicie wykluczyć interakcji z innymi lekami, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u dzieci i młodzieży, będących grupą docelową preparatu.
badania kliniczne, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, desloratadyna, działania niepożądane, działanie sedatywne, działanie toksyczne, erytromycyna, glikol propylenowy, glikoproteina p, indeks terapeutyczny, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, ketokonazol, metabolizm enzymatyczny, metabolizm leku, preparat leczniczy, roztwór doustny, sorbitol, sprawność psychoruchowa, substancje pomocnicze, zatrucie alkoholem
Leksykon leków
Interakcje leku – Cilostazol LEK-AM 100 mg

Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W dawce 150 mg dwa razy na dobę nie wydłuża czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak współstosowanie z innymi lekami przeciwpłytkowymi (np. ASA, klopidogrel) i przeciwzakrzepowymi wymaga ostrożności ze względu na ryzyko addytywnego działania i zwiększonego ryzyka krwawień. Szczególnie przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu z co najmniej dwoma dodatkowymi lekami przeciwpłytkowymi lub przeciwzakrzepowymi. W badaniu CASTLE odnotowano wzrost częstości krwotoków przy jednoczesnym stosowaniu cylostazolu, ASA i klopidogrelu. W przypadku doustnych antykoagulantów, takich jak warfaryna, zaleca się częste monitorowanie parametrów krzepnięcia (PT, APTT) pomimo braku bezpośredniego wpływu cylostazolu na te parametry.
agregacja płytek, alkaloid sporyszu, atorwastatyna, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, hamowanie agregacji płytek, inhibitor fosfodiesterazy III, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lowastatyna, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, symwastatyna, tachykardia odruchowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kapizen 10 mg

Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne zwiększenie Cmax S-lerkanidypiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Cyklosporyna zwiększa stężenie lerkanidypiny 3-krotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co również wyklucza ich kojarzenie. Grejpfruty i sok grejpfrutowy podnoszą biodostępność lerkanidypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne, dlatego ich spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) osłabiają efekt przeciwnadciśnieniowy, wymagając częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Alkohol może nasilać działanie rozszerzające naczynia, zwiększając ryzyko objawów ortostatycznych i omdleń, co wskazuje na konieczność abstynencji lub ograniczenia spożycia alkoholu.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, działanie hipotensyjne, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, objaw ortostatyczny, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, symwastatyna, terfenadyna, toksyczność digoksyny, troleandomycyna, zawrót głowy, β-metylodigoksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin/Amlodipine Teva 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin/Amlodipine Teva zawiera rozuwastatynę i amlodypinę, co zwiększa ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może ulec znacznemu zwiększeniu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych transporterów, np. cyklosporyny (około 7-krotne zwiększenie AUC, przeciwwskazane stosowanie) oraz inhibitorów proteaz (3,1-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne Cmax). Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny, co zwiększa ryzyko miopatii, podobnie jak inne fibraty i niacyna. Ezetymib powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, a leki zobojętniające kwas solny zmniejszają jej stężenie o około 50%. Tikagrelor może zwiększać ryzyko rabdomiolizy poprzez wpływ na wydalanie rozuwastatyny przez nerki. Zaleca się dostosowanie dawki rozuwastatyny tak, aby ekspozycja nie przekraczała tej uzyskiwanej po 40 mg/dobę bez interakcji, np. 20 mg z gemfibrozylem lub 10 mg z atazanawirem/rytonawirem.
białko transportowe, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ezetymib, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitory proteazy, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, lek zobojętniający, lipidy, miopatia, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1
Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 50 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Kvelux SR, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. ketokonazol, klarytromycyna) i induktorami (np. karbamazepina, fenytoina) tego enzymu. Inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać AUC kwetiapiny nawet 5-8-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania, natomiast induktory enzymów wątrobowych mogą obniżać stężenie leku, zmniejszając jego skuteczność (karbamazepina obniża o 13%, fenytoina nawet o 450%). Ponadto, kwetiapina wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z lekami serotoninergicznymi (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego, oraz z lekami cholinolitycznymi, nasilając ich działania niepożądane. Szczególną ostrożność należy zachować także przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT oraz podczas terapii z litem i walproinianem sodu, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, leukopenia czy neutropenia.
chromatografia, cymetydyna, cytochrom P450, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, fluoksetyna, funkcja poznawcza, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakologiczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kserostomia, lek cholinolityczny, lek serotoninergiczny, metadon, neutropenia, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, retencja moczu, równowaga elektrolitowa, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy
Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica różowata – Zapobieganie i profilaktyka

Grzybica różowata (tinea versicolor) jest powierzchowną infekcją skóry wywołaną przez grzyby z rodzaju Malassezia, które stanowią naturalną florę skóry, co predysponuje do wysokiego ryzyka nawrotów (40-60%). Profilaktyka jest kluczowa, zwłaszcza u pacjentów z nawracającą infekcją. Zalecane są miejscowe preparaty, takie jak szampony z siarczkiem selenu (2,25-2,5%) lub ketokonazolem (2%) aplikowane na całe ciało na 10 minut raz w miesiącu, mydła z pirytionianem cynku oraz kremy z klotrimazolem 1%. W przypadku nawrotów sezonowych lub ekspozycji na słońce, stosuje się intensyfikację terapii, np. ketokonazol raz dziennie przez 3 dni przed wyjazdem. Doustna profilaktyka obejmuje itrakonazol 200 mg dwa razy dziennie przez jeden dzień w miesiącu (skuteczność 88% vs 57% placebo), ketokonazol 400 mg raz w miesiącu lub flukonazol w dawce profilaktycznej (jedna tabletka miesięcznie lub dwa razy w miesiącu w przypadkach szczególnie nawrotowych).
badanie kliniczne, dermatolog, flukonazol, grzybica różowata, hiperhidroza, itrakonazol, ketokonazol, klotrimazol, kosmetyk niekomedogenny, krem przeciwsłoneczny, lek doustny, Malassezia, ochrona przeciwsłoneczna, pirytionian cynku, placebo, preparat miejscowy, profilaktyka farmakologiczna, profilaktyka medyczna, profilaktyka przeciwgrzybicza, przebarwienie skóry, siarczek selenu, środek przeciwgrzybiczny, terapia profilaktyczna, Tinea versicolor, zakażenie grzybicze skóry, zmiana barwnikowa
Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Interakcje

Lewobupiwakaina, jako lek miejscowo znieczulający, jest metabolizowana głównie przez izoformy cytochromu P450: CYP3A4 oraz CYP1A2. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol (CYP3A4) oraz metyloksantyny (CYP1A2), mogą hamować metabolizm leku, prowadząc do wzrostu jego stężenia w osoczu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących leki przeciwarytmiczne o miejscowym działaniu znieczulającym (np. meksyletynę) oraz leki przeciwarytmiczne klasy III, ze względu na ryzyko sumowania się toksycznych efektów, w tym kardiotoksyczności i zaburzeń przewodnictwa. Stosowanie lewobupiwakainy w połączeniu z adrenaliną wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, gdyż brak jest pełnych danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo takiego skojarzenia.
adrenalina, alkohol etylowy, arytmia, cytochrom P450, działanie znieczulające, enzymy wątrobowe, inhibitory CYP1A2, inhibitory CYP3A4, inhibitory cytochromu P450, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kardiotoksyczność, ketokonazol, lek miejscowo znieczulający, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwarytmiczne klasy III, lewobupiwakaina, meksyletyna, metyloksantyny, ośrodkowy układ nerwowy, podanie donaczyniowe, zaburzenia przewodnictwa, znieczulenie regionalne, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Etiagen 200 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Etiagen, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm kwetiapiny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać stężenie kwetiapiny w osoczu nawet 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymów wątrobowych (karbamazepina, fenytoina) mogą obniżać ekspozycję na kwetiapinę do około 13% wartości monoterapii, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Równoczesne stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a leki antycholinergiczne nasilają działania niepożądane o charakterze muskarynowym. Interakcje z tiorydazyną prowadzą do wzrostu klirensu kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej skuteczność terapeutyczną.
AUC, choroba afektywna dwubiegunowa, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek normotymiczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pamyl 20 mg 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków głównie poprzez podwyższenie pH soku żołądkowego oraz metabolizm przez CYP2C19. Istotne klinicznie interakcje dotyczą przede wszystkim azolowych leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorów proteazy HIV (zwłaszcza atazanawiru), erlotynibu oraz leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny (warfaryna, fenprokumon). Zmniejszenie biodostępności leków przeciwgrzybiczych i inhibitorów proteazy HIV jest znaczące, co wymaga rozważenia alternatywnej terapii lub ograniczenia dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłego monitorowania stanu klinicznego. W przypadku pochodnych kumaryny obserwowano zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, przy stosowaniu wysokich dawek metotreksatu (≥300 mg) może dojść do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu, co wskazuje na konieczność czasowego odstawienia pantoprazolu.
amoksycylina, atazanawir, azolowy lek przeciwgrzybiczny, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, glikoproteina p, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, pH soku żołądkowego, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, schemat eradykacyjny, teofilina, warfaryna, wartość INR, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Helicobacter pylori
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil PMCS 20 mg

Badania interakcji lekowych tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyki w obecności inhibitorów i induktorów tego izoenzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg i zwiększa Cmax o 15%, natomiast dawka 400 mg/dobę zwiększa AUC 20 mg tadalafilu czterokrotnie i Cmax o 22%. Rytonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Inhibitory CYP3A4 takie jak erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol oraz sok grejpfrutowy mogą zwiększać stężenie tadalafilu, co wymaga ostrożności. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżyć skuteczność leku. Jednoczesne stosowanie tadalafilu z azotanami jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji, utrzymującej się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu. Podobnie, doksazosyna i inne α-adrenolityki nasilają działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego ich łączna terapia nie jest zalecana.
AUC, azotan, bloker kanałów wapniowych, Cmax, CYP3A4, czas protrombinowy, działanie hipotensyjne, etynyloestradiol, farmakokinetyka tadalafilu, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm lekowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9
Leksykon leków
Interakcje leku – Questax XR 300 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do około 13% ekspozycji i wzrost o 450%), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej. W przypadku stosowania induktorów konieczne jest ostrożne monitorowanie i rozważenie korzyści oraz ryzyka, a zmiany dawkowania powinny być wprowadzane stopniowo. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas jednoczesnego podawania leków przeciwdepresyjnych (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotycznych (rysperydon, haloperydol) oraz cymetydyny, natomiast tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lit, metadon, morfologia krwi, neutropenia, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, rysperydon, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, tricykliczne leki przeciwdepresyjne, walproinian sodu, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Celiprolol – Interakcje

Celiprolol, selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), które mogą prowadzić do opóźnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i ryzyka bloku AV, co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym lub wymagającym ścisłego monitorowania EKG i objawów klinicznych. Podobnie, pochodne dihydropirydyny (np. nifedypina) mogą zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego i zaostrzenia niewydolności serca, co wymaga szczególnej kontroli ciśnienia tętniczego, zwłaszcza na początku terapii. Interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III (dizopyramid, chinidyna, amiodaron, sotalol) zwiększają ryzyko zaburzeń przewodzenia i torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG i ostrożności klinicznej. Ponadto, celiprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania glikemii.
amiodaron, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk selektywny, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chlortalidon, cyklosporyna, diltiazem, dizopyramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, dziurawiec zwyczajny, EKG, erytromycyna, fingolimod, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hamowanie syntezy prostaglandyn, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, indometacyna, inhibitor MAO, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klonidyna, lek anestetyczny, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, meflochina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, teofilina, torsade de pointes, werapamil
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketokonazol 200 mg

Ketokonazol, podawany doustnie w dawce 200 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością na poziomie 75%, co wskazuje na efektywne wchłanianie w przewodzie pokarmowym, wymagające kwaśnego środowiska żołądka. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągają wartości od 2 do 4 μg/ml w ciągu 1-4 godzin po podaniu. Farmakokinetyka ketokonazolu jest liniowa w zakresie dawek 100-400 mg, co potwierdza proporcjonalność AUC do dawki. Objętość dystrybucji (Vd) wynosi 0,36 l/kg, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95-99%), głównie albuminą (84%) oraz w mniejszym stopniu z płytkami krwi (15%). U pacjentów z niewydolnością nerek lub marskością wątroby obserwuje się zmniejszenie wiązania z białkami, co może zwiększać frakcję wolną leku. Ketokonazol przenika do różnych płynów ustrojowych, jednak jego stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym nie przekracza 1,5% stężenia w osoczu, co ogranicza jego zastosowanie w zakażeniach OUN.
aktywność przeciwgrzybicza, albumina, aromatyczna hydroksylacja, bariera krew-mózg, biodostępność, faza eliminacji, ketokonazol, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, utlenianie, wydalanie z żółcią, zakażenie grzybicze OUN
Leksykon leków
Interakcje leku – Edolox 60 mg

Etorykoksyb, składnik aktywny leku Edolox, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę) powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem odwodnienia lub osób starszych. Etorykoksyb w dawce 120 mg zwiększa AUC etynyloestradiolu w doustnych środkach antykoncepcyjnych o 50-60%, co może podnosić ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Ponadto, jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym w dawkach profilaktycznych (81 mg/dobę) jest możliwe, ale zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego.
17-β-estradiol, antagonista receptora angiotensyny II, cyklooksygenaza, cyklosporyna, cytochrom P, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie przeciwpłytkowe, ekwilina, estron, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretynadron, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, uszkodzenie wątroby, warfaryna, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Davoster 0,5 mg

Dutasteryd, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tych enzymów. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, ketokonazol, itrakonazol, nefazodon) mogą znacząco zwiększać stężenie dutasterydu w surowicy, co wymaga rozważenia zmniejszenia częstości podawania leku w przypadku działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 i P-glikoproteiny, takie jak werapamil i diltiazem, podnoszą stężenie dutasterydu o 1,6-1,8 raza. Wydłużenie okresu półtrwania dutasterydu może przekroczyć 6 miesięcy, co wpływa na czas osiągnięcia stanu stacjonarnego. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami wiążącymi kwasy żółciowe (np. cholestyraminą) ani wpływu dutasterydu na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Ponadto, dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę tamsulozyny i terazosyny, co umożliwia bezpieczne łączenie terapii u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego.
5α-reduktaza, antagonista receptorów α-adrenergicznych, cholestyramina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diltiazem, dutasteryd, glikol propylenowy, indynawir, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nefazodon, P-glikoproteina, rak gruczołu krokowego, rytonawir, swoisty antygen sterczowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Vesanoid 10 mg

Tretynoina (kwas all-trans-retynowy, ATRA) w dawce 10 mg (Vesanoid) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z innymi retynoidami oraz witaminą A w dawkach przekraczających 10 000 UI/dobę ze względu na ryzyko hiperwitaminozy A. Również kojarzenie z tetracyklinami zwiększa ryzyko nadciśnienia śródczaszkowego. Tretynoina jest metabolizowana przez układ cytochromu P450, co powoduje, że induktory enzymów (ryfampicyna, glikokortykoidy, fenobarbital, pentobarbital) mogą obniżać jej stężenie, natomiast inhibitory (ketokonazol, cymetydyna, erytromycyna, werapamil, diltiazem, cyklosporyna) mogą je zwiększać, co wymaga monitorowania skuteczności i działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwgrzybiczych z grupy imidazoli i triazoli, które mogą znacząco zwiększać toksyczność tretynoiny.
aprotynina, biodostępność tretynoiny, cyklosporyna, cymetydyna, cytarabina, cytochrom P450, daunorubicyna, diltiazem, erytromycyna, fenobarbital, flukonazol, glikokortykoid, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, hiperwitaminoza A, idarubicyna, induktor CYP450, inhibitor CYP450, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, krzepnięcie krwi, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwfibrynolityczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie śródczaszkowe, pentobarbital, posakonazol, powikłanie zakrzepowe, ryfampicyna, tetracyklina, tretynoina, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Wardenafil – Przeciwwskazania stosowania

Wardenafil, inhibitor PDE5, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze (np. tartrazyna E102, żółcień pomarańczowa FCF E110, aspartam E951). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie azotanów lub donorów tlenku azotu, ze względu na ryzyko krytycznego spadku ciśnienia tętniczego. Ponadto, wardenafil nie powinien być stosowany u pacjentów z przebyciem nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION), ciężkimi chorobami układu krążenia (niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca III/IV wg NYHA, niedociśnienie <90/50 mmHg), przebytym w ciągu ostatnich 6 miesięcy zawałem mięśnia sercowego lub udarem mózgu. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby (klasa C wg Child-Pugh) oraz schyłkowa niewydolność nerek wymagająca dializoterapii.
azotan, azotyn amylu, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, dializoterapia, donor tlenku azotu, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, lek pobudzający cyklazę guanylową, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, retinitis pigmentosa, riocyguat, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, udar mózgu, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Vinorelbine Zentiva 20 mg

Winorelbina, jako cytotoksyczny alkaloid Vinca, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do stosowania szczepionki przeciwko żółtej febrze oraz szczepionek zawierających osłabione żywe drobnoustroje ze względu na ryzyko śmiertelnej, ogólnoustrojowej choroby poszczepiennej. Współistniejące leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi wymaga częstszego monitorowania INR z powodu zmienności układu krzepnięcia u pacjentów onkologicznych. Interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak silne inhibitory (itrakonazol, ketokonazol) i induktory (ryfampicyna, fenytoina), mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenie winorelbiny, wpływając na jej skuteczność i toksyczność. Ponadto, jednoczesne stosowanie winorelbiny z fenytoiną może prowadzić do nasilenia drgawek i obniżenia skuteczności terapii, a z itrakonazolem do zwiększenia neurotoksyczności.
alkaloidy Vinca, antagonista receptora 5HT3, choroba poszczepienna, cisplatyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, docetaksel, doustny antykoagulant, działanie niepożądane, farmakokinetyka winorelbiny, glikoproteina p, granisetron, granulocytopenia, immunosupresja, induktor CYP 3A4, inhibitor CYP 3A4, International Normalised Ratio, itrakonazol, izoenzym CYP 3A4, kapecytabina, ketokonazol, lapatynib, leczenie przeciwzakrzepowe, lek cytotoksyczny, metabolizm fenytoiny, mielosupresja, mitomycyna C, neutropenia, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, poliomyelitis, rozrost tkanki limfatycznej, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, szczepionka inaktywowana, takrolimus, toksyczność szpiku kostnego, układ krzepnięcia, winorelbina, wskaźnik INR, żółta febra
Leksykon leków
Interakcje leku – Symlosin SR 0,4 mg

Tamsulosyna, składnik aktywny Symlosin SR, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z atenololem i enalaprylem, co pozwala na bezpieczne stosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i chorobami serca. Jednak jednoczesne podawanie z innymi antagonistami receptorów alfa1-adrenergicznych może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, co wymaga unikania takiego połączenia. Cymetydyna zwiększa stężenie tamsulosyny w osoczu, a furosemid je zmniejsza, jednak zmiany te mieszczą się w granicach normy i nie wymagają modyfikacji dawkowania. Diklofenak i warfaryna mogą przyspieszać eliminację tamsulosyny, co potencjalnie osłabia jej działanie, dlatego zaleca się monitorowanie skuteczności terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami cytochromu P450: ketokonazol (silny inhibitor CYP3A4) zwiększa AUC tamsulosyny 2,8-krotnie i Cmax 2,2-krotnie, co jest przeciwwskazaniem u pacjentów ze słabym metabolizmem CYP2D6, natomiast paroksetyna (inhibitor CYP2D6) podnosi Cmax o 1,3 raza i AUC o 1,6 raza, choć zmiany te nie są klinicznie istotne.
amitryptylina, antagonista receptorów alfa1-adrenergicznych, atenolol, chlormadynon, chlorowodorek tamsulosyny, cymetydyna, diazepam, diklofenak, efekt hipotensyjny, enalapril, furosemid, glibenklamid, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lek alfa-adrenolityczny, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, paroksetyna, propranolol, słaby metabolizm, symwastatyna, tamsulosyna, teofilina, trichlorometiazyd, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cogiton 5 5 mg

Chlorowodorek donepezylu jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) oraz CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna) mogą zwiększać stężenie donepezylu we krwi nawet o około 30%, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej modyfikacji dawki. Z kolei induktory tych enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) mogą obniżać stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Donepezyl nie wpływa na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny ani digoksyny, a metabolizm donepezylu pozostaje niezmieniony podczas ich stosowania. Zaleca się ostrożność i monitorowanie kliniczne przy jednoczesnym stosowaniu leków modulujących aktywność CYP3A4 i CYP2D6.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, antybiotyk, antybiotyk makrolidowy, atropina, badanie EKG, betanechol, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, cymetydyna, cytalopram, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, digoksyna, donepezyl, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor acetylocholinoesterazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek beta-adrenolityczny, lek cholinolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, lewofloksacyna, metoprolol, moksyfloksacyna, niewydolność serca, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propranolol, ryfampicyna, sertindol, skopolamina, sotalol, sukcynylocholina, synergizm działania, teofilina, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zyprazydon
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sinazol 20 mg/g

Szampon leczniczy Sinazol zawiera 20 mg/g ketokonazolu, substancji o działaniu przeciwgrzybiczym, i posiada jedno bezwzględne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na ketokonazol lub składniki pomocnicze preparatu. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku wcześniejszych reakcji na azole, aby wykluczyć ryzyko nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia objawów alergicznych, takich jak zaczerwienienie, świąd, pieczenie czy obrzęk skóry, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i odradzić dalszą terapię.
azole przeciwgrzybicze, działanie przeciwgrzybicze, ketokonazol, nadwrażliwość na substancję czynną, objawy nadwrażliwości, postać farmaceutyczna, przeciwwskazanie, reakcja alergiczna, szampon leczniczy, terapia pacjenta, wywiad alergologiczny, zaczerwienienie miejscowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin +pharma 25 mg

Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 z udziałem CYP2C8, a jej klirens jest niewiele zmieniony u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy może mieć większe znaczenie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, jednak kliniczne znaczenie interakcji z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) jest niewielkie i nie zostało ocenione in vivo. Jednoczesne podawanie metforminy (1000 mg 2x/dobę) i sytagliptyny (50 mg) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę sytagliptyny, co potwierdza bezpieczeństwo terapii skojarzonej u pacjentów z cukrzycą typu 2.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzym CYP3A4, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hiperlipidemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm sytagliptyny, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, symwastatyna, sytagliptyna, tiazolidynodion, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Nasometin 50 mcg/dawkę odmierzoną

Mometazonu furoinian, stosowany w dawce 50 mikrogramów na dawkę w postaci aerozolu do nosa (produkt Nasometin), jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4. Jednoczesne podawanie z inhibitorami CYP3A, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, erytromycyna, rytonawir oraz kobicystat, może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia mometazonu w osoczu, co zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. W takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia tych leków lub ścisłe monitorowanie pacjenta pod kątem objawów toksyczności kortykosteroidowej. Badania kliniczne wykazały brak istotnych interakcji między mometazonem a loratadyną, co pozwala na bezpieczne jednoczesne stosowanie tych preparatów bez konieczności modyfikacji dawkowania.
alergiczny nieżyt nosa, błona śluzowa nosa, cytochrom P450 3A4, działanie ogólnoustrojowe, erytromycyna, farmakokinetyka mometazonu, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid donosowy, inhibitor CYP3A, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, mometazon donosowy, mometazon furoinian, Nasometin, rytonawir, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – Ranlosin Duo 6 mg + 0,4 mg

Ranlosin Duo, zawierający solifenacynę i tamsulosynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wymagają uwagi klinicznej. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę powodujący 1,4-krotny wzrost Cmax i 2,0-krotny wzrost AUC solifenacyny; 400 mg/dobę powodujący 1,5-krotny wzrost Cmax i 2,8-krotny wzrost AUC solifenacyny oraz 2,2-krotny wzrost Cmax i 2,8-krotny wzrost AUC tamsulosyny), znacząco zwiększają ekspozycję na obie substancje, co jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. werapamil) zwiększają Cmax i AUC tamsulosyny odpowiednio 2,2-krotnie i solifenacyny 1,6-krotnie, co wymaga ostrożności. Słabe inhibitory CYP3A4 (cymetydyna) oraz inhibitory CYP2D6 (paroksetyna) powodują umiarkowane wzrosty parametrów farmakokinetycznych, które nie wykluczają jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenia obu leków, potencjalnie osłabiając ich skuteczność.
agonista receptora cholinergicznego, amitryptylina, antagonista receptora adrenergicznego alfa 1, atenolol, chlormadinon, cymetydyna, diazepam, digoksyna, diklofenak, działanie hipotensyjne, enalapril, furosemid, glibenklamid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, metoklopramid, nelfinawir, niedociśnienie ortostatyczne, paroksetyna, propranolol, Ranlosin Duo, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, solifenacyna, suchość jamy ustnej, symwastatyna, tamsulosyna, teofilina, trichlormetiazyd, warfaryna, werapamil, właściwości cholinolityczne, zaburzenie akomodacji
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Aurovitas 60 mg

Cynakalcet, składnik aktywny produktu Cinacalcet Aurovitas, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z etelkalcetydem oraz innymi lekami obniżającymi stężenie wapnia, ze względu na wysokie ryzyko hipokalcemii. Metabolizm cynakalcetu odbywa się częściowo przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2, co powoduje konieczność dostosowania dawki w przypadku stosowania silnych inhibitorów (np. ketokonazol, itrakonazol) lub induktorów (np. ryfampicyna) CYP3A4 oraz zmian w ekspozycji na lek u palaczy (zwiększony klirens o 36-38%). Nie stwierdzono wpływu węglanu wapnia (1500 mg), sewelameru (2400 mg 3x/dobę) ani pantoprazolu (80 mg/dobę) na farmakokinetykę cynakalcetu.
cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP3A4, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, gospodarka wapniowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hipokalcemia, inhibitor CYP2D6, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek trójpierścieniowy, metoprolol, midazolam, nortryptylina, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol, zaburzenia funkcji wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kwetina 100 mg

Lek Kwetina, zawierający fumaran kwetiapiny w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kwetiapinę, jej fumaran lub inne składniki preparatu, w tym osoby z historią reakcji alergicznych na leki przeciwpsychotyczne. Preparat zawiera laktozę jednowodną w ilościach odpowiednio 7 mg (25 mg tabletka), 28 mg (100 mg), 56 mg (200 mg) oraz 84 mg (300 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena stanu klinicznego pacjenta oraz wykluczenie przeciwwskazań bezwzględnych i względnych.
Stosowanie leku Kwetina jest bezwzględnie przeciwwskazane w skojarzeniu z inhibitorami cytochromu P450 3A4, takimi jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze (np. ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon, ze względu na ryzyko istotnego klinicznie wzrostu stężenia kwetiapiny i nasilenia działań niepożądanych. Tabletki Kwetiny dostępne są w różnych formach i kolorach, z linią podziału w dawkach 100 mg, 200 mg i 300 mg, co umożliwia ich dzielenie i dostosowanie dawki, natomiast tabletka 25 mg nie posiada linii podziału i nie powinna być dzielona. Wybór postaci farmaceutycznej powinien uwzględniać zdolność pacjenta do połykania tabletek.
antybiotyk makrolidowy, dysfagia, działanie niepożądane, erytromycyna, farmakokinetyka kwetiapiny, fumaran kwetiapiny, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, nefazodon, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, zaburzenie dziedziczne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Solifenacin Stada 5 mg

Solifenacin Stada, zawierający bursztynian solifenacyny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z zatrzymaniem moczu, ciężkimi schorzeniami przewodu pokarmowego (w tym toksycznym rozdęciem okrężnicy), miastenią, jaskrą z wąskim kątem przesączania oraz u osób z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Działanie antycholinergiczne solifenacyny może nasilać zatrzymanie moczu, pogarszać objawy miastenii przez blokowanie transmisji nerwowo-mięśniowej, a także wywoływać ostry atak jaskry poprzez mydriazę. Zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach (107,5 mg w dawce 5 mg i 102,5 mg w dawce 10 mg) wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
bursztynian solifenacyny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie antycholinergiczne, farmakokinetyka leku, hemodializa, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, laktoza jednowodna, metabolizm leku, miastenia, myasthenia gravis, mydriaza, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, osłabienie mięśni szkieletowych, ostry atak jaskry, perforacja jelit, rozszerzenie źrenic, schorzenie przewodu pokarmowego, toksyczne rozdęcie okrężnicy, transmisja nerwowo-mięśniowa, umiarkowana niewydolność wątroby, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripilek 5 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) podwajają AUC arypiprazolu, co wymaga redukcji dawki o około 50%. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) zwiększają AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o połowę. Silni induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają AUC o 73% i Cmax o 68%, co wymaga podwojenia dawki arypiprazolu. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia leku, zwykle bez konieczności modyfikacji dawkowania. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu, jednak bez wpływu na biodostępność, co nie wymaga korekty dawki.
antagonista receptora H2, arypiprazol, badanie EKG, chinidyna, dekstrometorfan, diltiazem, dziurawiec, efawirenz, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek serotoninergiczny, nadciśnienie tętnicze, newirapina, objaw pozapiramidowy, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, SNRI, SSRI, substancja czynna, walproinian, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pinexet 200 mg 200 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens leku, redukując ekspozycję do 13% lub nawet bardziej, co może obniżać skuteczność terapii. Spożywanie soku grejpfrutowego, również hamującego CYP3A4, jest niewskazane. W przypadku leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, inhibitory MAO) istnieje wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, wymagające ostrożności i monitorowania. Dodatkowo, kwetiapina wykazuje działanie przeciwcholinergiczne, co może kumulować się z innymi lekami o podobnym mechanizmie, zwiększając ryzyko działań niepożądanych.
cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, działanie przeciwcholinergiczne, enzym wątrobowy, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, kwetiapina, lek serotoninergiczny, leukopenia, metadon, nadmierna sedacja, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, sole litu, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Flixonase Nasule 400 mcg/dawkę donosową

Flutykazon propionian w dawce 400 µg/dawkę podawany donosowo charakteryzuje się niskim stężeniem ogólnoustrojowym dzięki nasilonymu metabolizmowi pierwszego przejścia i wysokiemu klirensowi osoczowemu zależnemu od CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (100 mg 2x/dobę) i kobicystat, mogą powodować kilkusetkrotne zwiększenie stężenia flutykazonu w surowicy, co prowadzi do istotnego obniżenia kortyzolu i ryzyka zespołu Cushinga oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. Inhibitory o mniejszej sile, jak ketokonazol i erytromycyna, powodują jedynie niewielkie lub pomijalne zwiększenie ekspozycji, bez znaczącego wpływu na stężenie kortyzolu. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania flutykazonu z silnymi inhibitorami CYP3A4, a w przypadku konieczności – ścisłe monitorowanie pacjenta pod kątem ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów.
antybiotyk makrolidowy, błona śluzowa nosa, CYP3A4, działania niepożądane kortykosteroidów, działanie immunosupresyjne kortykosteroidów, erytromycyna, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kortyzol w surowicy, krwawienie z nosa, metabolizm pierwszego przejścia, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rytonawir, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Kventiax SR 300 mg

Kwetiapina, substancja czynna preparatu Kventiax SR, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej stężenie w osoczu i potencjalnie zmniejszając skuteczność terapeutyczną. Sok grejpfrutowy, hamujący CYP3A4, również nie jest zalecany. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje względnie niezmieniona przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi (rysyperydon, haloperydol), choć tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
AUC kwetiapiny, cymetydyna, cytochrom P450, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, EKG, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik badania, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów mikrosomalnych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kwetiapiny, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, metadon, metoda chromatograficzna, morfologia krwi, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół maniakalny, ryfampicyna, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie układu pozapiramidowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron B. Braun, antagonista receptora 5-HT3, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym. Metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, jego klirens może być zwiększony przez induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), co wymaga modyfikacji dawkowania. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z lekami takimi jak temazepam, furosemid, alfentanil, lidokaina, propofol, tiopental i morfina. Jednakże ondansetron może osłabiać działanie przeciwbólowe tramadolu poprzez antagonizm receptorów 5-HT3, co jest istotne w kontekście terapii bólu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. antracykliny, erytromycyna, amiodaron) zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
alfentanil, amiodaron, antagonista receptora 5-HT3, antracyklina, apomorfina, atenolol, chlorowodorek apomorfiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lidokaina, morfina, niedociśnienie, ondansetron, propofol, receptor 5-HT3, ryfampicyna, SNRI, SSRI, temazepam, terapia przeciwwymiotna, tiopental, torsade de pointes, tramadol, trastuzumab, tymolol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bijuva 1 mg + 100 mg

Produkt leczniczy Bijuva, zawierający 1 mg estradiolu i 100 mg progesteronu, jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Induktory enzymów CYP450, takie jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego oraz niektóre leki przeciwwirusowe (np. rytonawir, nelfinawir), mogą znacząco zwiększać metabolizm hormonów, prowadząc do obniżenia ich stężenia i zmniejszenia skuteczności terapeutycznej, a także zaburzeń krwawień i nasilenia objawów menopauzalnych. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać biodostępność progesteronu, co wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych, takich jak nudności, tkliwość piersi i bóle głowy. Ponadto, estradiol może indukować glukuronidację lamotryginy, obniżając jej stężenie i potencjalnie pogarszając kontrolę napadów padaczkowych, natomiast progesteron może zwiększać stężenie cyklosporyny, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności.
agregacja płytek krwi, aminotransferaza alaninowa, biodostępność, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cytochrom P450, czynnik krzepnięcia, dziurawiec zwyczajny, efekt terapeutyczny, estrogen, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP450-3A4, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja międzylekowa, ketokonazol, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, nefrotoksyczność, progesteron, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepica żylna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sertralina Krka 100 mg

Sertralina Krka, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym selegiliną, moklobemidem i linezolidem, ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego. Również pimozyd, którego stężenie wzrasta o około 35% przy współpodawaniu z sertraliną, jest przeciwwskazany z uwagi na ryzyko arytmii. Leki serotoninergiczne (fentanyl, tryptany, tramadol, inne SSRI/SNRI) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego i wymagają ostrożności. Sertralina może wydłużać odstęp QTc w połączeniu z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi i antybiotykami, co wymaga monitorowania EKG. Współpodawanie z litem nasila drżenia, a fenytoina wymaga monitorowania stężenia w osoczu ze względu na potencjalne zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Induktory CYP3A4 (fenobarbital, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie sertraliny, co może zmniejszać jej skuteczność.
alprazolam, aprepitant, arytmia komorowa, buprenorfina, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, diazepam, diltiazem, dziurawiec, EKG, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, glibenklamid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP 2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortyzol, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek antyarytmiczny klasy 1C, lek serotoninergiczny, linezolid, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pantoprazol, pimozyd, posakonazol, propafenon, rabeprazol, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Esotkaleno 1 mg

Produkt leczniczy Esotkaleno (prednizon) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Glikokortykosteroidy indukują hipokaliemię, co nasila działanie glikozydów nasercowych i diuretyków, zwiększając ryzyko zaburzeń rytmu serca oraz ciężkiej hipokaliemii – konieczne jest monitorowanie poziomu potasu i EKG. Prednizon osłabia działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych i insuliny poprzez zmniejszenie wrażliwości tkanek na insulinę, co wymaga dostosowania dawek. Pochodne kumaryny wykazują zmienne działanie przeciwzakrzepowe, dlatego wskazane jest ścisłe monitorowanie INR. Jednoczesne stosowanie NLPZ, salicylanów i indometacyny zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga rozważenia gastroprotekcji. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, kobicystat) podnoszą stężenie prednizonu, nasilając działania niepożądane, natomiast induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, barbiturany, karbamazepina, prymidon) obniżają jego stężenie, osłabiając efekt terapeutyczny – w obu przypadkach konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki i monitorowanie pacjenta.
antykoagulant, chlorochina, choroba wrzodowa, ciśnienie śródgałkowe, cyklosporyna, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, glukoneogeneza, hepatocyt, hiperglikemia, hipokaliemia, hormon wzrostu, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, INR, jaskra, kardiomiopatia, ketokonazol, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek zobojętniający, lek zwiotczający, morfologia krwi, napad drgawkowy, NLPZ, osteoporoza, owrzodzenie, pochodna kumaryny, prazykwantel, prednizon, protyrelina, ryfampicyna, tendinopatia, test alergiczny, TSH, zaburzenie nastroju, zerwanie ścięgna, złamanie patologiczne
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Nizoral 20 mg/g

Szampon leczniczy Nizoral zawierający 20 mg/g ketokonazolu stosowany miejscowo na skórę głowy nie wykazuje klinicznie istotnego systemowego wchłaniania ani wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, co sugeruje brak bezpośredniego oddziaływania na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Charakterystyka produktu nie zawiera ostrzeżeń dotyczących zaburzeń funkcji psychomotorycznych, a substancje pomocnicze, takie jak kompozycja zapachowa z alergenami (2 mg/g), alkohol benzylowy (0,8 µg/g), kwas benzoesowy (1,2 µg/g) oraz butylohydroksytoluen (0,2 µg/g), nie są powiązane z wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów. Brak jest jednak specjalistycznych badań klinicznych oceniających ten aspekt, co wymaga uwzględnienia w praktyce klinicznej.
alergeny zapachowe, alkohol benzylowy, butylohydroksytoluen, charakterystyka produktu leczniczego, funkcje psychomotoryczne, ketokonazol, kwas benzoesowy, nadwrażliwość na składniki, Nizoral, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja alergiczna, reakcja skórna, substancja czynna, szampon leczniczy, wchłanianie systemowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ranozek 375 mg

Ranolazyna jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6 oraz transportowana przez glikoproteinę P (P-gp), co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg dwa razy na dobę), zwiększają AUC ranolazyny 3,0-3,9-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem 180-360 mg/dobę) podnoszą stężenie ranolazyny 1,5-2,4-krotnie, wymagając ostrożnego doboru dawki. Inhibitory P-gp, takie jak werapamil (120 mg trzy razy na dobę), powodują 2,2-krotny wzrost stężenia ranolazyny. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), obniżają stężenie ranolazyny o około 95%, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Silny inhibitor CYP2D6, paroksetyna (20 mg/dobę), zwiększa stężenie ranolazyny o 1,2-krotnie przy dawce 1000 mg dwa razy na dobę, jednak modyfikacja dawki nie jest zwykle konieczna.
atorwastatyna, bupropion, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, diltiazem, efawirenz, erytromycyna, ewerolimus, flekainid, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, metformina, metoprolol, odstęp QTc, paroksetyna, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie osoczowe, substrat CYP2B6, substrat CYP3A4, substrat OCT2, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, werapamil, zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Gaxenim 0,5 mg

Fingolimod, substancja czynna leku Gaxenim, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zakażeń oportunistycznych. Żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu z powodu ryzyka zakażeń szczepem szczepionkowym. Fingolimod wykazuje działanie chronotropowe ujemne, które może się sumować z beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III (np. chinidyna, amiodaron), antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną oraz inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną, co wymaga konsultacji kardiologicznej i monitorowania pacjenta. W badaniu wykazano, że atenolol powoduje dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o 15% na początku terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, działanie chronotropowe ujemne, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, pirydostygmina, progestagen, ryfampicyna, rytonawir, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, układ immunologiczny, żywa szczepionka atenuowana
Leksykon leków
Interakcje leku – Aribit 5 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wymagające dostosowania dawkowania. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga redukcji dawki o około 50%. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o połowę. W przypadku silnych induktorów CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obserwuje się znaczące obniżenie stężenia arypiprazolu (AUC o 73%, Cmax o 68%), co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 (np. diltiazem, escytalopram) powodują niewielkie wzrosty stężenia, zwykle bez konieczności modyfikacji dawkowania. Po odstawieniu inhibitorów lub induktorów dawkę arypiprazolu należy odpowiednio przywrócić do pierwotnej wartości.
arypiprazol, chinidyna, CYP1A2, dehydroarypiprazol, dekstrometorfan, diltiazem, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, escytalopram, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, newirapina, obniżona aktywność CYP2D6, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, SNRI, SSRI, walproinian, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitynib Adamed 50 mg

Leczenie sunitynibem (Sunitynib Adamed) powinno być prowadzone przez doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania i schematu terapii. W GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg raz na dobę, podawana przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), co stanowi 6-tygodniowy cykl terapeutyczny. W pNET dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkowanie można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, z zakresem 25-75 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 25-50 mg/dobę dla pNET. W przypadku konieczności przerwania terapii lub zmiany dawki, decyzje powinny opierać się na indywidualnej ocenie bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.
enzym CYP3A4, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby