itrakonazol

Itrakonazol to syntetyczny lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli, szeroko stosowany w leczeniu różnych zakażeń grzybiczych. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ergosterolu, kluczowego składnika błony komórkowej grzybów, poprzez blokowanie enzymu 14-α-demetylazy.

Lek charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego, obejmującym dermatofity, drożdżaki (w tym Candida), grzyby dimorficzne oraz niektóre grzyby pleśniowe. Itrakonazol stosowany jest w leczeniu grzybic skóry, paznokci, błon śluzowych oraz zakażeń układowych, w tym aspergilozy, histoplazmozy, blastomykozy i kryptokokozy.

Itrakonazol cechuje się wysoką lipofilnością, co zapewnia dobrą penetrację do tkanek, włączając w to płyny ustrojowe, skórę, paznokcie oraz rogówkę. Po podaniu doustnym najlepiej wchłania się w środowisku kwaśnym, dlatego zaleca się przyjmowanie go podczas posiłku. Lek metabolizowany jest w wątrobie przy udziale cytochromu P450, co wiąże się z licznymi interakcjami z innymi lekami.

Najważniejsze działania niepożądane itrakonazolu obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, hepatotoksyczność, rzadko kardiotoksyczność (ujemne działanie inotropowe, arytmie), reakcje skórne oraz zaburzenia endokrynologiczne. Ze względu na interakcje lekowe i profil bezpieczeństwa wymaga monitorowania podczas terapii, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby lub serca.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam Accord 1 mg/ml

Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tych enzymów. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, worykonazol, inhibitory proteazy HIV czy idelalizyb, mogą zwiększać stężenie midazolamu w osoczu nawet 3-5-krotnie oraz wydłużać jego okres półtrwania, co wymaga intensywnego nadzoru medycznego i znacznej redukcji dawki, zwłaszcza przy podaniu pozajelitowym. Umiarkowane inhibitory, np. flukonazol, erytromycyna czy klarytromycyna, powodują wzrost stężenia midazolamu o 1,6-3-krotnie, co również wymaga zmniejszenia dawki i kontroli klinicznej. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina czy mitotan, mogą obniżać stężenie midazolamu nawet o 60-96%, skracając jego działanie i potencjalnie wymagając zwiększenia dawki. Interakcje te różnią się w zależności od drogi podania midazolamu, z najsilniejszymi efektami przy podaniu doustnym.
amnezja następcza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitory proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens ogólnoustrojowy, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, pozakonazol, propofol, ryfampicyna, telitromycyna, werapamil, worykonazol, wziewny lek znieczulający, zaburzenia koordynacji psychomotorycznej
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Krka 25 mg

Sunitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie sunitynibu w osoczu (Cmax o 49%, AUC o 51%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę w pNET. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na sunitynib (Cmax o 23%, AUC o 46%), co może wymagać stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Interakcje z inhibitorami BCRP są słabo poznane, jednak zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia leku. Modyfikacje dawkowania powinny być prowadzone pod ścisłym nadzorem klinicznym i monitorowaniem tolerancji pacjenta.
antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, CYP3A4, deksametazon, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, GIST, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, MRCC, pNET, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Omeprazole Mercapharm 20 mg

Omeprazol, poprzez podwyższenie pH żołądka, wpływa na farmakokinetykę wielu leków, co może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji. Szczególnie istotne są przeciwwirusowe leki stosowane w terapii HIV, gdzie omeprazol zmniejsza stężenia nelfinawiru o 40% i jego metabolitu M8 o 75-90%, a także ekspozycję na atazanawir o 30-75%, co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym lub niezalecanym. Omeprazol obniża także wchłanianie leków przeciwgrzybiczych (pozakonazol, ketokonazol, itrakonazol), co może obniżać ich skuteczność. Jako umiarkowany inhibitor CYP2C19, omeprazol zwiększa ekspozycję leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak R-warfaryna, cylostazol (wzrost Cmax o 18% i AUC o 26%), diazepam, fenytoina (wymaga monitorowania stężenia), co może prowadzić do nasilenia ich działania i ryzyka toksyczności. Jednoczesne podawanie omeprazolu (20 mg/dobę) i digoksyny zwiększa biodostępność digoksyny o około 10%, co wymaga ostrożności i monitorowania, zwłaszcza u osób starszych.
antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność, choroba wrzodowa, cylostazol, diazepam, digoksyna, dziurawiec, erlotynib, farmakokinetyka, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, HIV, indukcja metabolizmu, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas solny, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm wątrobowy, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH żołądka, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, terapia omeprazolem, toksyczność, worykonazol, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Eztom 50 mcg/dawkę

Mometazonu furoinian, substancja czynna preparatu Eztom (50 µg/dawkę), wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne potwierdzają brak interakcji z lekami przeciwalergicznymi, takimi jak loratadyna, umożliwiając ich bezpieczne jednoczesne stosowanie. Jednakże, istotne jest zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym podawaniu inhibitorów enzymu CYP3A (np. kobicystat, ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, rytonawir), które mogą znacząco zwiększyć ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów. W takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia leków, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, oraz ścisłe monitorowanie pacjenta pod kątem objawów toksyczności steroidowej.
aerozol do nosa, charakterystyka produktu leczniczego, deksametazon, działanie ogólnoustrojowe niepożądane, inhibitor CYP3A, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kortykosteroid, lek przeciwalergiczny, loratadyna, metyloprednizolon, mometazon furoinian, prednizon, rytonawir, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza
Leksykon leków
Interakcje leku – Kamiren 4 mg

Doksazosyna, będąca alfa-adrenolitykiem stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Nasilenie działania hipotensyjnego doksazosyny obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, azotanów, leków rozszerzających naczynia oraz inhibitorów PDE-5 (np. sildenafil, tadalafil), co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei osłabienie efektu hipotensyjnego może wystąpić podczas stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), estrogenów oraz sympatykomimetyków, co wiąże się z mechanizmami retencji sodu i wody, wpływem na metabolizm leków oraz działaniem presyjnym przeciwnym do doksazosyny. Ponadto, doksazosyna może osłabiać działanie leków presyjnych takich jak dopamina czy adrenalina poprzez blokadę receptorów alfa-adrenergicznych, co może wymagać zwiększenia ich dawek.
aktywność reninowa osocza, antybiotyk makrolidowy, azotan, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie presyjne, efekt hipotensyjny, estrogen, fenytoina, furosemid, hydrochlorotiazyd, indometacyna, indynawir, inhibitor CYP 3A4, inhibitor PDE-5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, lek urykozuryczny, metoprolol, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze objawowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obniżanie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania, propranolol, rytonawir, sakwinawir, sildenafil, substrat CYP 3A4, sympatykomimetyk, tadalafil, telitromycyna, wardenafil, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvasterol 80 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, zalecając zmniejszenie maksymalnej dawki i kontrolę kliniczną. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną, gdzie rekomendowane jest podawanie leków równocześnie i monitorowanie efektu terapeutycznego.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, miopatia, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Pharmascience 400 mg

Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) zwiększają stężenia pazopanibu w osoczu o 66% (AUC) i 45% (Cₘₐₓ), co wymaga redukcji dawki do 400 mg/dobę. Podobny efekt wykazuje lapatynib (50-60% wzrost AUC i Cₘₐₓ). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenia leku, dlatego ich stosowanie należy unikać. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (esomeprazol) zmniejszają biodostępność pazopanibu o około 40%, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Pazopanib hamuje również enzymy CYP (m.in. CYP3A4, CYP2D6) i transportery (OATP1B1), co wpływa na farmakokinetykę innych leków, np. zwiększając AUC midazolamu o 30% oraz AUC i Cₘₐₓ paklitakselu o 26% i 31%. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z symwastatyną, która zwiększa ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% pacjentów vs 14% bez statyn).
aktywność AlAT, antagonista receptora H2, atazanawir, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cetuksymab, dekstrometorfan, esomeprazol, fluwastatyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Plendil 5 mg

Felodypina, aktywny składnik Plendilu, jest metabolizowana w wątrobie głównie przez izoenzym CYP3A4. Interakcje farmakokinetyczne wynikają z modulacji aktywności tego enzymu przez inne substancje, co wpływa na stężenia felodypiny w osoczu i jej efektywność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i ketokonazol, mogą zwiększać Cmax felodypiny nawet 8-krotnie oraz AUC 6-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna, podnoszą Cmax i AUC około 2,5-krotnie, a słabsze inhibitory, jak cymetydyna, o około 55%. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, fenytoina czy fenobarbital, mogą obniżyć Cmax o 82% i AUC o 96%, co prowadzi do znacznego zmniejszenia skuteczności felodypiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na ziele dziurawca oraz sok grejpfrutowy, które odpowiednio indukują i hamują CYP3A4, wpływając na biodostępność leku.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, choroba wrzodowa, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie niepożądane, dziurawiec, efawirenz, efekt hipotensyjny, erytromycyna, felodypina, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, newirapina, niedociśnienie ortostatyczne, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – Gerocilan 5 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol 200-400 mg/dobę, rytonawir 200 mg 2x/dobę) znacząco zwiększają ekspozycję (AUC do 4-krotnego wzrostu) i Cmax tadalafilu, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają stężenie tadalafilu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila ryzyko niedociśnienia i omdleń, dlatego jest niewskazane, natomiast z alfuzosyną i tamsulozyną zalecana jest ostrożność i stopniowe dawkowanie. Tadalafil w dawkach 10-20 mg nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (amlodypina, enalapril, metoprolol, bendrofluazyd, ARB), choć może powodować niewielkie obniżenie ciśnienia krwi.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor angiotensyny II, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, wydłużenie czasu krwawienia
Leksykon leków
Interakcje leku – BDS N 0,5 mg/ml

Budezonid, będący składnikiem leku BDS N, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co stanowi kluczowy mechanizm jego eliminacji i podstawę potencjalnych interakcji farmakologicznych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol (200 mg/dobę), mogą powodować około czterokrotne zwiększenie stężenia budezonidu w osoczu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub rozważenia zmniejszenia dawki i maksymalnego wydłużenia odstępu między dawkami. Inne silne inhibitory CYP3A4 również prawdopodobnie zwiększają ekspozycję na budezonid, co wymaga ostrożności i monitorowania objawów nadmiaru kortykosteroidów. U kobiet stosujących estrogeny i steroidy antykoncepcyjne w dużych dawkach obserwuje się wzrost stężenia budezonidu i nasilone działanie kortykosteroidów, natomiast doustne środki antykoncepcyjne w małych dawkach nie wykazują takiego efektu.
budezonid, CYP3A4, cytochrom P450, doustne środki antykoncepcyjne, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, hamowanie enzymatyczne, hormon adrenokortykotropowy, immunosupresja, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, kora nadnerczy, kortykosteroidoterapia, kortykosteroidy, leki przeciwgrzybicze, metabolizm wątrobowy, niedoczynność przysadki, stężenie w osoczu, układ pokarmowy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Bluefish Pharma 5 mg

Montelukast Bluefish Pharma w dawce 5 mg, stosowany w profilaktyce i długotrwałym leczeniu astmy, wykazuje minimalny wpływ na farmakokinetykę większości leków. Wyjątkiem jest fenobarbital, który indukuje enzymy CYP 3A4, 2C8 i 2C9, powodując około 40% redukcję AUC montelukastu, co może obniżać jego skuteczność, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Inne leki indukujące te izoenzymy, takie jak fenytoina i ryfampicyna, również mogą zmniejszać stężenie montelukastu w osoczu, dlatego wymagana jest ostrożność i monitorowanie efektu terapeutycznego. Montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8 in vitro, jednak badania kliniczne nie potwierdzają istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym, np. paklitakselu, rozyglitazonu czy repaglinidu. Współistniejące stosowanie gemfibrozylu, inhibitora CYP 2C8 i 2C9, zwiększa ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, co nie wymaga zmiany dawki, ale może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
antybiotyk przeciwgruźliczy, digoksyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibicja enzymatyczna, inhibitor CYP 2C8, inhibitor CYP 3A4, inhibitor izoenzymu, itrakonazol, izoenzym CYP, izoenzym CYP 2C8, leczenie astmy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sedatywny, montelukast, paklitaksel, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bioprazol Bio Max 20 mg

Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Bioprazol Bio Max, zawierającym 20 mg omeprazolu w kapsułkach dojelitowych twardych, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na omeprazol lub inne podstawione benzimidazole oraz na substancje pomocnicze, w tym sacharozę (maksymalnie 43,24 mg na kapsułkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów. Ponadto, jednoczesne stosowanie nelfinawiru jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na istotne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych. Ze względu na postać leku (kapsułki dojelitowe, rozmiar 3), należy rozważyć odroczenie terapii u pacjentów z zaburzeniami połykania lub niemożnością przyjmowania leków doustnych w tej formie.
atazanawir, badanie diagnostyczne, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, kapsułki dojelitowe twarde, ketokonazol, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość na benzimidazole, nadwrażliwość na omeprazol, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, nelfinawir, nietolerancja cukrów, niewydolność wątroby, omeprazol, peletki, pH żołądka, sacharoza, zaburzenia połykania, zakażenie HIV
Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka doliny – Zapobieganie i profilaktyka

Gorączka doliny (coccidioidomycosis) jest grzybiczą chorobą wywoływaną przez Coccidioides, występującą w suchych, pustynnych regionach. Profilaktyka opiera się głównie na ograniczeniu ekspozycji na zarodniki grzyba poprzez unikanie przebywania na zewnątrz podczas burz pyłowych, stosowanie masek ochronnych typu N95 (certyfikowanych przez NIOSH) z prawidłowym dopasowaniem, nawilżanie gleby przed pracami ziemnymi oraz stosowanie filtracji powietrza z filtrami HEPA. Wskazane jest także pokrywanie otwartych powierzchni gleby roślinnością lub materiałami stabilizującymi oraz zachowanie higieny osobistej, w tym dokładne mycie ran i zmiana ubrań po ekspozycji na pył. Profilaktyczne stosowanie leków przeciwgrzybiczych, takich jak itrakonazol lub flukonazol w dawce 400 mg/dobę przez 6 tygodni, może być rozważane u osób z obniżoną odpornością lub po ekspozycji, jednak decyzja ta powinna być indywidualnie oceniana przez lekarza.
biorca przeszczepu narządu, choroba grzybicza, ciąża, coccidioides, cukrzyca, filtr HEPA, flukonazol, gorączka doliny, grupa wysokiego ryzyka, HIV/AIDS, itrakonazol, lek przeciwgrzybiczny, leki immunosupresyjne, maska N95, obniżona odporność, oczyszczacz powietrza, osłabiony układ odpornościowy, powikłanie, profilaktyka farmakologiczna, progresja choroby, ryzyko zakażenia, zarodniki grzyba
Leksykon leków
Interakcje leku – Livazo 4 mg

Pitawastatyna, aktywnie transportowana do hepatocytów przez transportery wątrobowe, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do stosowania pitawastatyny z cyklosporyną, która powoduje 4,6-krotny wzrost AUC pitawastatyny poprzez hamowanie transporterów OATP. Równoczesne podanie erytromycyny i innych makrolidów zwiększa AUC pitawastatyny 2,8-krotnie, co wymaga czasowego odstawienia statyny. Kwas fusydowy znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego terapia pitawastatyną powinna być przerwana na czas leczenia kwasem fusydowym. Fibraty, takie jak gemfibrozyl i fenofibrat, powodują umiarkowany wzrost AUC pitawastatyny (odpowiednio 1,4- i 1,2-krotny), co wymaga ostrożności i monitorowania objawów miopatii. Podobne zalecenia dotyczą stosowania niacyny oraz inhibitorów glekaprewiru i pibrentaswiru, gdzie istnieje potencjalne zwiększenie stężenia pitawastatyny i ryzyka działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, AUC pitawastatyny, choroba wątroby, cyklosporyna, czas protrombinowy, darunawir rytonawir, digoksyna, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka pitawastatyny, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, INR, interakcja lekowa, itrakonazol, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, Livazo, lopinawir/rytonawir, mechanizm interakcji, metabolit glukuronidowy, miopatia, niacyna, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, OATP, P-glikoproteina, pibrentaswir, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stan stacjonarny, statyna, substancja czynna, substrat P-glikoproteiny, transporter wątrobowy, uszkodzenie hepatocytu, warfaryna, wychwyt wątrobowy
Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica – Leczenie

Grzybica (kandydoza) jest infekcją wywołaną przez nadmierny wzrost Candida albicans, dotykającą jamę ustną, skórę oraz narządy płciowe. U kobiet najczęściej manifestuje się jako zapalenie pochwy i sromu, u mężczyzn jako balanitis. Leczenie opiera się na lekach przeciwgrzybiczych stosowanych miejscowo (np. klotrymazol 1-2%, mikonazol, ekonazol, fentikonazol) lub ogólnoustrojowo (flukonazol 150 mg jednorazowo, itrakonazol). Terapia trwa od 1 do 14 dni, zależnie od nasilenia i lokalizacji infekcji. W ciąży zaleca się wyłącznie leczenie miejscowe ze względu na teratogenność flukonazolu. Nawracająca grzybica (≥4 epizody/rok) wymaga długoterminowej terapii podtrzymującej, np. flukonazol 150 mg doustnie raz w tygodniu przez 6 miesięcy oraz miejscowego klotrymazolu dopochwowo dwa razy w tygodniu. Nowe leki, takie jak ibrexafungerp i otesekonazol, stanowią alternatywę w opornych przypadkach.
anidulafungina, balanitis, Candida albicans, echinokandyna, ekonazol, emolient, eugenol, flukonazol, globulka dopochwowa, grzybica jamy ustnej, grzybica narządów płciowych, grzybica pochwy, hydrokortyzon, ibrexafungerp, inwazyjna kandydoza, itrakonazol, kandydoza, kaspofungina, klotrymazol, kurkumina, leczenie doustne, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny miejscowy, mikafungina, mikonazol, nawracająca grzybica, nystatyna, olejek goździkowy, osłabiony układ odpornościowy, otesekonazol, pessarium, pleśniawka, terapia profilaktyczna, wymaz z pochwy, zapalenie pochwy i sromu, zapalenie żołędzi prącia
Leksykon leków
Interakcje leku – Ricordo 5 mg

Donepezil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne istotne klinicznie. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) oraz CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna) mogą zwiększać stężenie donepezilu w osoczu nawet o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Z kolei induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) oraz alkohol obniżają stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Donepezil wykazuje antagonizm farmakodynamiczny z lekami antycholinergicznymi (atropina, skopolamina), co osłabia jego działanie, natomiast synergistyczne działanie obserwuje się z agonistami cholinergicznymi, beta-adrenolitykami oraz lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, co może nasilać działania niepożądane, w tym bradykardię i blokadę nerwowo-mięśniową.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, badanie EKG, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, citalopram, cymetydyna, digoksyna, erytromycyna, escitalopram, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu, induktor enzymu metabolizującego, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, metabolizm donepezylu, moksyfloksacyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, Ricordo, ryfampicyna, sertindol, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Stepcil 100 mg

Cylostazol, jako inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. W badaniach klinicznych dawka 150 mg dwa razy na dobę nie wydłużała czasu krwawienia, jednak jednoczesne stosowanie z ASA zwiększało hamowanie agregacji płytek o 23-25%, a z klopidogrelem nie wpływało istotnie na czas krwawienia, choć obserwowano zwiększone ryzyko krwotoków przy terapii skojarzonej z ASA i klopidogrelem. Przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu u pacjentów przyjmujących co najmniej dwa dodatkowe leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe. W przypadku warfaryny i innych antykoagulantów doustnych zaleca się ostrożność i częste monitorowanie parametrów krzepliwości (PT, APTT, czas krwawienia) ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawienia.
agregacja płytek, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, bloker kanałów wapniowych, cisapryd, ciśnienie tętnicze, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec, efekt hipotensyjny, enzym cytochromu P-450, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, indeks terapeutyczny, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, metabolizm wątrobowy, odruchowa tachykardia, omeprazol, parametr krzepliwości, pimozyd, pochodna sporyszu, rifampicyna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, Stepcil, symwastatyna, układ krzepnięcia, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Singulair 5 5 mg

Montelukast, substancja czynna leku Singulair, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym umożliwiającym skuteczne działanie przy jednokrotnym podaniu dobowym. Po podaniu doustnym tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2 godzin, z biodostępnością wynoszącą 73%, która może zmniejszyć się do 63% pod wpływem standardowego posiłku. Dla tabletki powlekanej 10 mg Tmax wynosi 3 godziny, a biodostępność 64%, bez wpływu posiłku na te parametry. Montelukast wykazuje ponad 99% wiązania z białkami osocza oraz objętość dystrybucji 8-11 litrów, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej i dobrze ukrwionych tkankach. Przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne, a kumulacja leku w organizmie jest ograniczona.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, Cmax, CYP 2C9, cytochrom P450 2C8, dostępność biologiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stężenie metabolitu, stężenie w osoczu, tabletka do rozgryzania, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivares 5 mg

Lek Ivares (iwabradyna) w dawkach 5 mg i 7,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z bradykardią (częstość akcji serca <70/min), wstrząsem kardiogennym, świeżym zawałem mięśnia sercowego, niestabilną lub ostrą niewydolnością serca oraz niestabilną dławicą piersiową. Przeciwwskazania obejmują również zaburzenia przewodzenia takie jak zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy i blok przedsionkowo-komorowy III stopnia. Nie należy stosować leku u pacjentów z elektrostymulacją serca, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mmHg) oraz ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych stężeń iwabradyny i działań niepożądanych. Ponadto, obecność oleju rycynowego uwodornionego (1,60 mg w tabletce 5 mg i 2,40 mg w tabletce 7,5 mg) wymaga ostrożności u osób z alergią na ten składnik.
antagonista wapnia, antagonista wapnia niedihydropirydynowy, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciężkie niedociśnienie, cyprofloksacyna, cytochrom P450 3A4, diltiazem, elektrostymulacja serca, erytromycyna, farmakokinetyka, flukonazol, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, Ivares, iwabradyna, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm działania iwabradyny, nadwrażliwość, nefazodon, nelfinawir, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność wątroby, olej rycynowy uwodorniony, ostra niewydolność serca, reakcja alergiczna, rytonawir, substancja czynna, tabletka powlekana, telitromycyna, werapamil, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odcinka QT, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Beplasot 6 mg + 0,4 mg

Beplasot, zawierający solifenacynę i tamsulosynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2D6. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, powodują istotne zwiększenie ekspozycji na solifenacynę i tamsulosynę (2,8-krotne zwiększenie AUC obu substancji), co wymaga ostrożności i jest przeciwwskazane u pacjentów z fenotypowym zaburzeniem metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. werapamil, zwiększają AUC tamsulosyny o 2,2 razy i solifenacyny o 1,6 razy, co również wymaga zachowania ostrożności. Słabe inhibitory CYP3A4 (cymetydyna 400 mg co 6 godzin) oraz silne inhibitory CYP2D6 (paroksetyna 20 mg/dobę) powodują umiarkowane wzrosty ekspozycji na tamsulosynę (odpowiednio 1,44- i 1,6-krotne zwiększenie AUC), ale są dopuszczalne do stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenia obu składników, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista receptora α1-adrenergicznego, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, diklofenak, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, lek alfa-adrenolityczny, lek antycholinergiczny, metoklopramid, nelfinawir, paroksetyna, prokinetyk przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, tamsulosyna, werapamil
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Monkasta 10 mg

Montelukast wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 3 godzinach (Tmax) dla tabletki powlekanej 10 mg, przy biodostępności wynoszącej średnio 64%, niezależnie od spożycia posiłku. Tabletka do rozgryzania i żucia 5 mg charakteryzuje się wcześniejszym Tmax (2 godziny) oraz wyższą biodostępnością na czczo (73%), która jednak spada do 63% po posiłku. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP 2C8, z niewielkim udziałem CYP 3A4 i CYP 2C9, przy czym metabolity nie wykazują istotnego wpływu na działanie terapeutyczne. Klirens osoczowy u zdrowych dorosłych wynosi około 45 ml/min.
bariera krew-mózg, biodostępność montelukastu, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, dawka terapeutyczna, itrakonazol, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Crosuvo 5 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna produktu Crosuvo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami białek transportujących OATP1B1 i BCRP, które mogą zwiększać ekspozycję na lek nawet do 7-krotnego wzrostu AUC (np. cyklosporyna, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir). Wysokie ryzyko miopatii i rabdomiolizy wymaga przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania rozuwastatyny z cyklosporyną oraz ostrożności i dostosowania dawki przy stosowaniu inhibitorów proteaz (np. atazanawir/rytonawir) i fibratów (gemfibrozyl, fenofibrat). Dawkowanie należy modyfikować tak, aby ekspozycja na rozuwastatynę nie przekraczała tej uzyskiwanej przy dawce 40 mg bez interakcji, rozpoczynając od 5 mg/dobę przy spodziewanym ≥2-krotnym wzroście AUC. Interakcje z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, erytromycyną czy tikagrelorem mogą zmniejszać lub zwiększać stężenie rozuwastatyny, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych, w tym czynności nerek i aktywności kinazy kreatynowej (CPK).
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, itrakonazol, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lopinawir, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, roksadustat, rozuwastatyna, sofosbuwir, tafamidis, teryflunomid, tikagrelor, tipranawir, warfaryna, welpataswir
Leksykon leków
Interakcje leku – Menero 10 mg

Badania farmakokinetyczne wykazały, że tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co implikuje istotne interakcje z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja ekspozycję na tadalafil (10 mg), a dawka 400 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) czterokrotnie, co może prowadzić do wzrostu częstości działań niepożądanych. Podobnie rytonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu (20 mg). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność leku. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, doksazosyna w dawkach 4-8 mg/dobę w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) znacząco nasila efekt hipotensyjny, zwiększając ryzyko omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotany, bendrofluazyd, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas krwawienia, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny tiazydowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptory alfa-adrenergiczne, riocyguat, ryfampicyna, sakwinawir, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Urimper 2 mg

Tolterodyna, substancja czynna produktu Urimper, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy), które mogą zwiększać stężenie tolterodyny w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, co podnosi ryzyko toksyczności. Nie zaleca się jednoczesnego układowego stosowania tych leków. Tolterodyna nie wykazuje istotnych interakcji z fluoksetyną (inhibitor CYP2D6), warfaryną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol/lewonorgestrel). Ponadto, tolterodyna nie jest inhibitorem izoenzymów CYP2D6, 2C19, 2C9, 3A4 ani 1A2, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
5-hydroksymetylotolterodyna, agonista receptora cholinergicznego, antybiotyk makrolidowy, atropina, cytochrom CYP2D6, cyzapryd, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie przeciwmuskarynowe, erytromycyna, etynyloestradiol, fluoksetyna, hioscyna, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy, ipratropium, itrakonazol, izoenzym cytochromu, karbachol, ketokonazol, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, metoklopramid, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, prokinetyk, senność, suchość w jamie ustnej, tolterodyna, Urimper, warfaryna, właściwości przeciwmuskarynowe, zaburzenia widzenia, zaparcia, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron 20 mg

Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco zwiększać jej ekspozycję (AUC). Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC, przeciwwskazane), lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w WZW C (wzrost AUC do 7,4-krotnie), darolutamidem (5,2-krotny wzrost AUC) oraz regorafenibem (3,8-krotny wzrost AUC). Leki takie jak atazanawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir, klopidogrel i gemfibrozyl również podwajają lub niemal podwajają ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga odpowiedniej redukcji dawki (np. do 5-10 mg/dobę). Z kolei leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu mogą obniżać stężenie rozuwastatyny nawet o 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20%, co należy uwzględnić w planowaniu terapii.
antagonista witaminy K, baicalina, białka transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, działanie niepożądane, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka, fibraty, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, lopinawir, metabolizm wątrobowy, miopatia, norgestrel, objaw kliniczny, parametry biochemiczne, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, triglicerydy, warfaryna, wodorotlenek glinu, WZW C
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadalafil Belupo

Przed rozpoczęciem terapii produktem Tadalafil Belupo konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu oraz badania fizykalnego, ze szczególnym uwzględnieniem oceny układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko sercowo-naczyniowe związane z aktywnością seksualną. Tadalafil, jako inhibitor PDE5 o właściwościach wazodylatacyjnych, może powodować łagodne, przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, nasilające działanie hipotensyjne azotanów, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich łączenia. W trakcie stosowania leku zgłaszano poważne działania niepożądane, takie jak zawał mięśnia sercowego, nagła śmierć sercowa, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, udar mózgu, przemijające napady niedokrwienne (TIA), bóle w klatce piersiowej, kołatanie serca oraz częstoskurcz (>100 uderzeń/min). Większość tych zdarzeń występowała u pacjentów z uprzednio zidentyfikowanymi czynnikami ryzyka chorób układu krążenia, jednak nie można jednoznacznie przypisać ich wyłącznie stosowaniu tadalafilu.
azotany, białaczka, blokery receptorów alfa-adrenergicznych, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, erytromycyna, inhibitory CYP3A4, inhibitory PDE5, itrakonazol, kardiomiocyty, ketokonazol, kołatanie serca, nagła śmierć sercowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki, priapizm, prostatektomia radykalna, przemijający napad niedokrwienny, rytonawir, sakwinawir, szpiczak mnogi, udar mózgu, wazodylatacja, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapin NeuroPharma 200 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymatyczne, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens leku (odpowiednio do 87% zmniejszenia ekspozycji i około 450% wzrostu klirensu), co może wymagać dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy, również inhibitor CYP3A4, jest niezalecany. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje niezmieniona podczas stosowania z imipraminą, fluoksetyną, risperidonem, haloperidolem oraz cymetydyną. Tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej stężenie w surowicy.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik testu immunoenzymatycznego, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, metadon, morfologia krwi, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, zaburzenie rytmu serca
Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka doliny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Gorączka Doliny (kokcydioidomikoza) jest grzybiczą infekcją wywołaną przez wdychanie zarodników Coccidioides immitis lub Coccidioides posadasii, endemicznych dla południowo-zachodnich rejonów USA. Objawy pojawiają się zwykle po 1-3 tygodniach i obejmują gorączkę, kaszel, ból w klatce piersiowej, zmęczenie, duszność, bóle mięśniowo-stawowe oraz wysypkę. Około 60% zakażonych pozostaje bezobjawowych, natomiast 5-10% rozwija powikłania płucne, a około 1% doświadcza rozsianej infekcji obejmującej OUN, skórę lub kości. W Kalifornii liczba przypadków wzrosła do 7000-9000 rocznie w latach 2018-2022. Diagnostyka opiera się na testach serologicznych (miana testów fiksacji dopełniacza) oraz obrazowaniu radiologicznym, które powinny być monitorowane do ustabilizowania stanu pacjenta.
acetaminofen, amfoterycyna B, Coccidioides immitis, Coccidioides posadasii, duszność, flukonazol, gorączka doliny, ibuprofen, itrakonazol, kokcydioidomykoza, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, nawrót choroby, okres okołoporodowy, ośrodkowy układ nerwowy, posakonazol, radiografia klatki piersiowej, rozsiane zakażenie, worykonazol, zaburzenie odporności, zakażenie płuc, zapalenie opon mózgowych, zapalenie szpiku kostnego, zarodniki grzybów
Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard neo 40 mg

Atorwastatyna, substancja czynna leku Torvacard neo, jest metabolizowana głównie przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4) oraz transportowana przez nośniki OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, rytonawir) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, podnosząc ryzyko miopatii, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować z redukcją dawki i monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podwyższają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i ścisłej obserwacji pacjenta. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie atorwastatyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii, zwłaszcza przy ryfampicynie, którą należy podawać jednocześnie z atorwastatyną, aby uniknąć znacznego spadku stężenia leku.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, diltiazem, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miopatia, P-glikoproteina, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lekap 100 mg

Lek Lekap, zawierający syldenafil w dawkach 50 mg i 100 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (3,6 mg w tabletce 50 mg i 7,2 mg w tabletce 100 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z azotanami (np. azotanem amylu) ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji wynikającej z synergistycznego działania na układ NO-cGMP. Leku nie należy podawać pacjentom z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa czy ciężka niewydolność serca, ze względu na ryzyko powikłań podczas aktywności seksualnej. Ponadto, Lekap jest przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku z powodu nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION) oraz u osób z dziedzicznymi degeneracjami siatkówki, np. retinitis pigmentosa.
białaczka, choroba Peyroniego, choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, cykliczny guanozynomonofosforan, cytrynian syldenafilu, deformacja prącia, efekt hipotensyjny, fosfodiesteraza siatkówki, hipotonia, inhibitor CYP3A4, interakcja z azotanami, itrakonazol, ketokonazol, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja laktozy, priapizm, retinitis pigmentosa, rytonawir, szpiczak mnogi, tlenek azotu, udar mózgu, zawał serca, zmiany degeneracyjne siatkówki, zwłóknienie ciał jamistych
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Bluefish 20 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol) oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), powodują istotne zwiększenie ekspozycji na rywaroksaban (AUC wzrost 2,5-2,6 razy, Cmax wzrost 1,6-1,7 razy), co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, takie jak klarytromycyna (AUC +1,5x, Cmax +1,4x), erytromycyna (AUC +1,3x, Cmax +1,3x) oraz flukonazol (AUC +1,4x, Cmax +1,3x), wymagają ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie wzrost AUC może sięgać nawet 2-krotnego. Dronedaron ze względu na brak danych klinicznych powinien być stosowany z rywaroksabanem ostrożnie lub unikać takiego połączenia. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną) oraz NLPZ, inhibitorami agregacji płytek (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel) i SSRI/SNRI zwiększa ryzyko krwawień i wymaga monitorowania.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, cytochrom P450, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik krzepnięcia, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor agregacji płytek, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, metabolizm leku, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercanidipine Medreg 20 mg

Lerkanidypina jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, powodują znaczący wzrost stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax dla S-lerkanidypiny), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie cyklosporyna podnosi stężenie lerkanidypiny trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co wymaga unikania ko-terapii. Sok grejpfrutowy hamuje metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i działanie hipotensyjne. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, beta-adrenolityki (np. metoprolol) zmniejszają biodostępność lerkanidypiny o 50%, a digoksyna podawana z lerkanidypiną zwiększa jej Cmax o 33%, co wymaga monitorowania toksyczności digoksyny.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-hydroksykwas, beta-metylodigoksyna, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt wazodylatacyjny, enzym CYP3A4, erytromycyna, eutomer S-lerkanidypiny, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina w osoczu, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, stężenie lerkanidypiny, substrat CYP3A4, symwastatyna, tachykardia odruchowa, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantopraz 20 mg 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podwyższa pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska do prawidłowego wchłaniania. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz lekami antyretrowirusowymi, takimi jak atazanawir, gdzie zmniejszenie biodostępności może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. W przypadku erlotynibu również obserwuje się obniżoną absorpcję. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z atazanawirem oraz monitorowanie skuteczności terapii przy stosowaniu azoli i erlotynibu, a w razie konieczności rozważenie alternatywnych schematów leczenia. Ponadto, pomimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych z pochodnymi kumaryny (fenprokumon, warfaryna), obserwowano pojedyncze przypadki zmian INR, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego zwłaszcza przy rozpoczynaniu, kończeniu lub nieregularnym stosowaniu pantoprazolu.
alkohol etylowy, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, beta-bloker, biodostępność leku, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, erlotynib, etanol, etynyloestriadol, fenprokumon, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kofeina, lek antyretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metabolizm etanolu, metabolizm wątrobowy, metoprolol, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, piroksykam, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, środek zobojętniający, teofilina, terapia HIV, warfaryna, wartość INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxazosin Aurovitas 4 mg

Doksazosyna, jako selektywny antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, takimi jak diuretyki tiazydowe, beta-adrenolityki, azotany czy inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil), może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka objawowego niedociśnienia. Doksazosyna może również osłabiać działanie sympatykomimetyków (dopamina, efedryna, epinefryna, metaraminol, metoksamina, fenylefryna) poprzez blokadę receptorów alfa, co wpływa na zmniejszenie ich efektu presyjnego. Warto podkreślić, że silne inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir) mogą zwiększać stężenie doksazosyny w osoczu, co potencjalnie nasila jej działanie hipotensyjne. W badaniu klinicznym wykazano, że cymetydyna powoduje 10% wzrost AUC doksazosyny, jednak bez istotnych zmian Cmax i t1/2, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej.
aktywność reninowa osocza, azotan, beta-adrenolityk, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, cymetydyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dopamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, efedryna, epinefryna, estrogen, fenylefryna, fenytoina, guz chromochłonny nadnerczy, hipotonia, indometacyna, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, metabolizm doksazosyny, metaraminol, metoksamina, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze objawowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pheochromocytoma, rytonawir, sakwinawir, tachykardia odruchowa, telitromycyna, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Dessette Forte 30 mcg + 150 mcg

Produkt leczniczy Dessette forte, zawierający 30 mikrogramów etynyloestradiolu i 150 mikrogramów dezogestrelu, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne cytochromu P450 (CYP). Indukcja tych enzymów prowadzi do zwiększonego klirensu hormonów płciowych, co może skutkować krwawieniami międzymiesiączkowymi oraz obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Efekt indukcji pojawia się po kilku dniach i utrzymuje do około 4 tygodni po odstawieniu induktora. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów enzymów (np. fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, ziele dziurawca) zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji mechanicznej przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy długotrwałym leczeniu induktorami enzymów wskazane jest zastosowanie alternatywnej, niehormonalnej metody antykoncepcji. Ponadto, inhibitory enzymów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenia hormonów, co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
aminotransferaza alaninowa, boceprewir, bozentan, cyklosporyna, CYP1A2, cytochrom P450, dazabuwir, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP, erytromycyna, etonogestrel, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glekaprewir, gryzeofulwina, inhibitor CYP3A4, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rybawiryna, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, teofilina, topiramat, tyzanidyna, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Risperidone Grindeks 2 mg

Rysperydon, będący aktywnym składnikiem leku Risperidone Grindeks, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi (np. chinidyna, amiodaron), trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (amitryptylina, maprotylina), lekami przeciwhistaminowymi oraz innymi lekami przeciwpsychotycznymi. Rysperydon może nasilać działanie sedacyjne alkoholu, opioidów, benzodiazepin i leków przeciwhistaminowych, co zwiększa ryzyko nadmiernej senności i zaburzeń koordynacji. Ponadto, antagonizm wobec receptorów dopaminergicznych powoduje osłabienie działania leków dopaminergicznych (lewodopa, bromokryptyna), co jest istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Monitorowanie ciśnienia tętniczego jest wskazane przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych, ze względu na ryzyko niedociśnienia. Interakcje z lekami psychostymulującymi (np. metylofenidat) mogą nasilać objawy pozapiramidowe.
agonista dopaminy, aktywny metabolit, antagonista receptora H2, arytmia komorowa, benzodiazepina, biodostępność leku, bradykardia, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, digoksyna, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie sedacyjne, enzym cytochromu P450, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, furosemid, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor cholinesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor kanałów wapniowych, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek działający ośrodkowo, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lewodopa, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, obniżenie ciśnienia tętniczego, opioid, otępienie, paliperydon, paroksetyna, receptor dopaminergiczny, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, senność, SSRI, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Solifenacyna – Dawkowanie i sposób podawania

Solifenacyna jest stosowana w leczeniu pęcherza nadreaktywnego, z dawką początkową u dorosłych i osób starszych wynoszącą 5 mg bursztynianu solifenacyny raz na dobę, którą można zwiększyć do 10 mg. W przypadku preparatów złożonych (solifenacyna 6 mg + tamsulosyna 0,4 mg) stosuje się jedną tabletkę raz dziennie. U dzieci i młodzieży zalecana jest jedynie zawiesina doustna Vesicare (1 mg/ml) w leczeniu neurogennej nadreaktywności wypieracza, z dawkowaniem zależnym od masy ciała (od 2 ml do 5 ml jako dawka początkowa i do 10 ml jako dawka maksymalna). Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh), gdzie maksymalna dawka wynosi 5 mg solifenacyny lub jedna tabletka preparatu złożonego. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (>9 punktów Child-Pugh) jest przeciwwskazane.
działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, metabolizm leku, nadreaktywność wypieracza pochodzenia neurogennego, nelfawir, pęcherz nadreaktywny, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynianu, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tamsulosyna, tamsulosyna chlorowodorek, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie układu moczowego, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadaxin 5 mg

W badaniach interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazano, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, co może zmniejszać jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, z zalecanym odstępem 48 godzin między podaniem. Interakcje z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną, mogą prowadzić do istotnego nasilenia hipotensji i ryzyka omdleń, co wymaga unikania takiego skojarzenia. W przypadku alfuzosyny i tamsulosyny należy zachować ostrożność i rozpoczynać terapię od niskich dawek, szczególnie u osób starszych.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, białko transportujące, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulosyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Interakcje leku – Falsigra 100 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w surowicy i bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i sakwinawir (1200 mg 3x/dobę), powodują odpowiednio 11-krotne i ponad dwukrotne zwiększenie AUC syldenafilu (100 mg), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub unikania jednoczesnego stosowania. Erytromycyna (500 mg 2x/dobę) zwiększa AUC o 182%, natomiast azytromycyna (500 mg/dobę) nie wykazuje istotnego wpływu. Cymetydyna (800 mg) podnosi stężenie syldenafilu o 56%. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna) ani z inhibitorami CYP2D6, tiazydowymi i pętlowymi diuretykami, inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami czy antagonistami kanału wapniowego, choć u pacjentów z nadciśnieniem jednoczesne stosowanie syldenafilu (100 mg) i amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego o 8/7 mmHg (skurczowe/rozkurczowe).
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, cymetydyna, cytochrom P450, dipirydamol, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P450, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, teofilina, tolbutamid, warfaryna, wazodilatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Aricept 5 mg

Donepezyl, stosowany w leczeniu zaburzeń poznawczych, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450 3A4 oraz w mniejszym stopniu 2D6, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) zwiększają stężenie donepezylu w osoczu o około 30%, natomiast induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) obniżają jego poziom, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapeutyczną. Donepezyl nie wpływa na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny czy digoksyny, a te ostatnie nie zmieniają jego farmakokinetyki. Alkohol etylowy, jako induktor CYP3A4, również obniża stężenie donepezylu, co może prowadzić do zmniejszenia efektu terapeutycznego oraz nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.
badanie EKG, chinidyna, choroba wątroby, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450 3A4, demencja, działanie depresyjne, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek cholinergiczny, lek hamujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek wydłużający odstęp QTc, metabolizm donepezylu, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, terapia donepezylem, torsade de pointes, zaburzenie poznawcze, zaburzenie równowagi
Leksykon leków
Interakcje leku – Orizon 0,5 mg

Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. Rysperydon może nasilać działanie sedatywne leków działających ośrodkowo, takich jak alkohol, benzodiazepiny, opioidy i leki przeciwhistaminowe, co skutkuje zwiększonym ryzykiem zaburzeń psychomotorycznych i upadków. Antagonizm receptorów dopaminowych przez rysperydon obniża skuteczność lewodopy i agonistów dopaminy, co jest istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Ponadto, rysperydon może nasilać działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych oraz zwiększać ryzyko objawów pozapiramidowych przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów, np. metylofenidatu.
9-hydroksyrysperydon, biodostępność rysperydonu, bradykardia, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, furosemid, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lek wiążący się z białkami, metabolizm wątrobowy, objaw pozapiramidowy, odstęp QT, P-gp, paliperydon, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, substancja działająca ośrodkowo, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ipozumax 100 mg

Ipozumax, zawierający 100 mg itrakonazolu w postaci twardych kapsułek, jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, stosowanym zarówno w zakażeniach powierzchniowych, jak i układowych. W leczeniu powierzchniowym znajduje zastosowanie w kandydozie pochwy i sromu, kandydozie jamy ustnej i gardła, grzybicach skóry (tinea pedis, tinea cruris, tinea corporis, tinea manus), łupieżu pstrym oraz onychomykozach. Wskazania do leczenia układowego obejmują histoplazmozę, kryptokokozę (w tym kryptokokowe zapalenie opon mózgowych), aspergilozę oraz kandydozę układową, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością lub w przypadku nieskuteczności leków pierwszego rzutu. Ipozumax jest także stosowany w leczeniu podtrzymującym u chorych z AIDS oraz w profilaktyce zakażeń grzybiczych u pacjentów z długotrwałą neutropenią, np. po intensywnej chemioterapii lub przeszczepach szpiku kostnego.
AIDS, Aspergillus, aspergiloza, Candida, długotrwała neutropenia, grzybica goleni, grzybica paznokci, grzybica rąk, grzybica skórna, grzybica skóry gładkiej, grzybica stóp, Histoplasma capsulatum, histoplazmoza, intensywna chemioterapia, itrakonazol, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, kandydoza układowa, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kryptokokoza, kryptokokoza ośrodkowego układu nerwowego, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, Malassezia, nietolerancja sacharozy, onychomykoza, pityriasis versicolor, przeszczep szpiku kostnego, tinea corporis, tinea cruris, tinea manus, tinea pedis, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze układowe, zespół nabytego niedoboru odporności
Leksykon leków
Interakcje leku – Pulmicort Turbuhaler 100 mcg/dawkę inh.

Metabolizm budezonidu, substancji czynnej Pulmicort Turbuhaler, odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, co czyni go podatnym na interakcje z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol i itrakonazol. Jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do kilkukrotnego wzrostu stężenia budezonidu w osoczu (np. czterokrotny wzrost przy dawce 1000 µg budezonidu i 200 mg itrakonazolu), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Z tego względu zaleca się unikanie terapii skojarzonej lub, jeśli jest konieczna, maksymalne wydłużenie odstępu między dawkami i rozważenie redukcji dawki budezonidu. U pacjentek stosujących estrogeny lub wysokodawkowe steroidowe środki antykoncepcyjne obserwuje się umiarkowane zwiększenie stężenia budezonidu i nasilenie działania glikokortykosteroidów, co wymaga monitorowania klinicznego. Natomiast doustne środki antykoncepcyjne o niskiej zawartości substancji czynnych nie wykazują istotnych interakcji.
adrenokortykotropina, azol, budezonid, działanie glikokortykosteroidu, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP3A4, enzym wątrobowy, estrogen, farmakokinetyka budezonidu, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm budezonidu, metabolizm wątrobowy budezonidu, niewydolność przysadki mózgowej, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, Pulmicort Turbuhaler, steroidowy środek antykoncepcyjny, stężenie budezonidu w osoczu, terapia skojarzona, test stymulacji ACTH, zahamowanie czynności kory nadnerczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Helicid Max 20 mg

Omeprazol, składnik aktywny Helicid MAX 20 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądkowego oraz inhibicję enzymu CYP2C19. Zmiana pH wpływa na wchłanianie leków takich jak nelfinawir i atazanawir, powodując istotne zmniejszenie ich ekspozycji (nelfinawir o 40%, metabolit M8 o 75-90%; atazanawir do 75%), co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym lub niewskazanym. Omeprazol zmniejsza także biodostępność pozakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu, co może obniżać ich skuteczność kliniczną. Ponadto, omeprazol hamuje metabolizm leków zależnych od CYP2C19, takich jak klopidogrel (redukcja aktywnego metabolitu o 42-46% i hamowania agregacji płytek o 30-47%), fenytoina, R-warfaryna, cylostazol i diazepam, co wymaga monitorowania stężeń i ewentualnej korekty dawkowania. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost biodostępności o około 10%, co wymaga ostrożności u osób starszych. Interakcje z takrolimusem i metotreksatem również wskazują na konieczność monitorowania stężeń i funkcji nerek.
antagonista witaminy K, atazanawir, choroba przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa, cylostazol, cytochrom P450, diazepam, digoksyna, erlotynib, farmakokinetyka, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, metabolit klopidogrelu, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH żołądkowe, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zakażenie HIV, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Glenmark 25 mg

Sunitynib, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol, rytonawir, itrakonazol), które zwiększają Cmax i AUC sunitynibu o około 49% i 51%, odpowiednio. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki do 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) z monitorowaniem tolerancji. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) mogą obniżać stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Ponadto, sunitynib może wchodzić w interakcje farmakodynamiczne z lekami przeciwnadciśnieniowymi (wymagającymi dostosowania dawki), przeciwkrzepliwymi (zwiększone ryzyko krwawień) oraz mielotoksycznymi (nasilenie mielosupresji). Zaleca się także unikanie spożywania alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
antagonista wapnia, beta-bloker, działania niepożądane sunitynibu, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, GIST, glikoproteina p, H2-bloker, heparyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinaz tyrozynowych, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek mielotoksyczny, lek przeciwkrzepliwy, lek zobojętniający, mielosupresja, morfologia krwi, MRCC, nadciśnienie tętnicze, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, rytonawir, sartan, sunitynib, warfaryna, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluticomb (25 mcg + 250 mcg)/dawkę odmierzoną

Fluticomb, zawierający salmeterol (25 µg) i flutykazon propionian (50, 125 lub 250 µg) na dawkę odmierzoną, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii pacjentów z astmą. β-adrenolityki, zarówno wybiórcze, jak i niewybiórcze, mogą antagonizować działanie salmeterolu i są przeciwwskazane u chorych na astmę bez innych wskazań. Jednoczesne stosowanie innych β₂-agonistów może prowadzić do efektu addycyjnego i nasilenia działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii, nasilanej przez pochodne ksantyny, glikokortykosteroidy i leki moczopędne, co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 400 mg/dobę, rytonawir 100 mg 2x/dobę) znacząco zwiększają stężenia salmeterolu i flutykazonu, co może prowadzić do wydłużenia odstępu QTc, kołatania serca, zespołu Cushinga oraz supresji czynności kory nadnerczy. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko.
aminofilina, atenolol, beta2-agonista, erytromycyna, flutykazonu propionian, formoterol, furosemid, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, kobicystat, kołatanie serca, lek moczopędny, leki beta-adrenolityczne, metoprolol, pochodne ksantyny, propranolol, receptory beta-adrenergiczne, rytonawir, salbutamol, salmeterol, skurcz oskrzeli, steroid, supresja nadnerczy, telitromycyna, teofilina, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Xancodal 60 mg

Oksykodon, główny składnik produktu Xancodal, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, neuroleptyki, leki nasenne), które zwiększają ryzyko sedacji, zahamowania oddechu i śpiączki. Równoczesne stosowanie z inhibitorami MAO, lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może prowadzić do zespołu serotoninowego, wymagając często redukcji dawki oksykodonu. Ponadto, oksykodon metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i częściowo przez CYP2D6, co powoduje, że inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna) mogą zwiększać AUC oksykodonu nawet do 3,6-krotnie, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie oksykodonu w osoczu nawet o 86%, co wymaga odpowiedniej korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, erytromycyna, fenytoina, hiperrefleksja, hipertermia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, neuroleptyk, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, telitromycyna, toksyczność serotoninowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, worykonazol, zahamowanie czynności oddechowej, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Interakcje

Kabazytaksel jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A (80–90%), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zmniejszają klirens kabazytakselu o 20% i zwiększają AUC o 25%, co może nasilać toksyczność, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Umiarkowany inhibitor CYP3A, aprepitant, nie wpływa istotnie na klirens. Silne induktory CYP3A (np. ryfampicyna 600 mg/dobę) zwiększają klirens o 21% i zmniejszają AUC o 17%, potencjalnie obniżając skuteczność terapii, co również wymaga unikania kojarzenia. Kabazytaksel hamuje transportery OATP1B1, co może zwiększać stężenia substratów takich jak statyny, walsartan czy repaglinid; zaleca się zachowanie 12-godzinnego odstępu przed infuzją i 3-godzinnego po infuzji.
atorwastatyna, AUC, barbituran, benzodiazepina, cefalosporyna, chlorpropamid, dehydrogenaza alkoholowa, depresja oddechowa, disulfiram, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP3A, farmakokinetyka kabazytakselu, fenobarbital, fenytoina, glibenklamid, immunosupresja, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, itrakonazol, kabazytaksel, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kabazytakselu, leczenie onkologiczne, lek opioidowy, lek przeciwhistaminowy, metronidazol, OATP1B1, pochodna sulfonylomocznika, reakcja disulfiramopodobna, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A, simwastatyna, statyna, substrat OATP1B1, szczepionka żywa atenuowana, tinidazol, walsartan
Leksykon leków
Interakcje leku – Suprovia 50 mg

Sytagliptyna, substancja czynna leku Suprovia, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co potwierdzają badania kliniczne i in vitro. Metabolizm sytagliptyny jest głównie zależny od enzymów CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wpływ CYP3A4 na klirens jest minimalny. W grupie pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) istnieje potencjalne ryzyko zmiany farmakokinetyki pod wpływem silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna), choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie skutkuje istotnymi klinicznie interakcjami. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x 2/dobę) nie wpływa znacząco na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg). Cyklosporyna (600 mg) zwiększa AUC i Cmax sytagliptyny (100 mg) odpowiednio o 29% i 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne, podobnie jak wpływ na klirens nerkowy.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor OAT3, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, leki hipoglikemizujące, metformina, pochodna sulfonylomocznika, pochodne sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoSerta 100 mg

Sertralina, jako SSRI, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieodwracalnymi inhibitorami MAO (np. selegiliną) oraz odwracalnymi inhibitorami MAO-A (moklobemidem) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; wymagana jest przerwa odpowiednio 14 dni po odstawieniu inhibitora MAO i 7 dni po odstawieniu sertraliny. Linezolid, będący słabym, odwracalnym inhibitorem MAO, również jest przeciwwskazany. Jednoczesne stosowanie sertraliny z pimozydem jest zabronione z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35%, co może prowadzić do toksyczności. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne nasilenie działania sedatywnego i ryzyko hepatotoksyczności. Wysokie ryzyko zespołu serotoninowego występuje także przy łączeniu sertraliny z innymi lekami serotoninergicznymi (fentanyl, tryptany, inne SSRI, amfetaminy) oraz lekami wydłużającymi odstęp QT, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta i EKG.
aktywność cholinoesterazy, arytmia komorowa, buprenorfina, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynność płytek krwi, działanie sedatywne, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek serotoninergiczny, linezolid, metamizol, miwakurium, moklobemid, nieodwracalny inhibitor MAO, odwracalny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, propafenon, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, torsade de pointes, trójpierśceniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny