Interakcje leku
Falsigra 100 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w surowicy i bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i sakwinawir (1200 mg 3x/dobę), powodują odpowiednio 11-krotne i ponad dwukrotne zwiększenie AUC syldenafilu (100 mg), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub unikania jednoczesnego stosowania. Erytromycyna (500 mg 2x/dobę) zwiększa AUC o 182%, natomiast azytromycyna (500 mg/dobę) nie wykazuje istotnego wpływu. Cymetydyna (800 mg) podnosi stężenie syldenafilu o 56%. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna) ani z inhibitorami CYP2D6, tiazydowymi i pętlowymi diuretykami, inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami czy antagonistami kanału wapniowego, choć u pacjentów z nadciśnieniem jednoczesne stosowanie syldenafilu (100 mg) i amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego o 8/7 mmHg (skurczowe/rozkurczowe).

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Syldenafil, substancja czynna leku Falsigra, podlega złożonym interakcjom z wieloma lekami i substancjami, co wynika głównie z jego metabolizmu przez układ enzymatyczny cytochromu P450. Znajomość tych interakcji jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania leku i unikania potencjalnie niebezpiecznych skutków ubocznych.

Metabolizm syldenafilu i jego znaczenie dla interakcji lekowych

Syldenafil jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, głównie przez izoenzym 3A4 i w mniejszym stopniu przez 2C9. Ta droga metaboliczna stanowi podstawę większości interakcji farmakologicznych tego leku. Inhibitory tych izoenzymów mogą istotnie zmniejszać klirens syldenafilu, prowadząc do zwiększenia jego stężenia we krwi i nasilenia działania.1

Wpływ innych leków na działanie syldenafilu

Liczne badania, zarówno in vitro jak i in vivo, wykazały znaczący wpływ innych leków na farmakokinetykę syldenafilu. Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych z badań klinicznych potwierdziła zmniejszenie klirensu syldenafilu podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami izoenzymu CYP3A4.2

Interakcje z inhibitorami proteazy HIV

Szczególnie istotne są interakcje syldenafilu z inhibitorami proteazy HIV. Rytonawir, będący silnym inhibitorem P450, powoduje dramatyczne zwiększenie stężenia syldenafilu w surowicy. Jednoczesne zastosowanie rytonawiru (500 mg 2 razy na dobę) z syldenafilem (100 mg) powoduje zwiększenie Cmax syldenafilu o 300% (4-krotny wzrost) i wzrost AUC syldenafilu aż o 1000% (11-krotne zwiększenie). Po 24 godzinach stężenie syldenafilu pozostaje nadal wysokie (ok. 200 ng/ml) w porównaniu do podania samego syldenafilu (ok. 5 ng/ml).3

Ze względu na te dane farmakokinetyczne nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru. Jeśli jednak takie połączenie jest konieczne, maksymalna dawka syldenafilu nie powinna przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.4

Również sakwinawir, inny inhibitor proteazy HIV będący inhibitorem CYP3A4, powoduje znaczące zwiększenie stężenia syldenafilu. Jednoczesne zastosowanie sakwinawiru (1200 mg 3 razy na dobę) z syldenafilem (100 mg) powoduje zwiększenie Cmax syldenafilu o 140% i wzrost AUC syldenafilu o 210%.5

Interakcje z antybiotykami i lekami przeciwgrzybiczymi

Erytromycyna, jako swoisty inhibitor CYP3A4, powoduje zwiększenie AUC syldenafilu o 182% przy podaniu w dawce 500 mg 2 razy na dobę przez 5 dni jednocześnie z 100 mg syldenafilu.6

Natomiast azytromycyna (500 mg na dobę przez 3 dni) nie wykazuje istotnego wpływu na parametry farmakokinetyczne syldenafilu i jego głównych metabolitów.7

Można spodziewać się, że silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, mogą wywierać jeszcze silniejszy wpływ na farmakokinetykę syldenafilu niż powyżej opisane leki.8

Interakcje z innymi grupami leków

Cymetydyna (800 mg), będąca inhibitorem cytochromu P450 i nieswoistym inhibitorem CYP3A4, zwiększa stężenie syldenafilu w surowicy o 56% przy jednoczesnym stosowaniu z syldenafilem w dawce 50 mg.9

Nie stwierdzono istotnych interakcji podczas stosowania syldenafilu jednocześnie z metabolizowanymi przez CYP2C9 tolbutamidem (250 mg) i warfaryną (40 mg).10

Analiza farmakokinetyczna nie wykazała wpływu na metabolizm syldenafilu leków z grupy inhibitorów CYP2C9, inhibitorów CYP2D6, tiazydowych leków moczopędnych, diuretyków pętlowych i oszczędzających potas, inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów kanału wapniowego, leków beta-adrenolitycznych czy indukujących enzymy układu CYP450.11

Interakcje z azotanami i lekami uwalniającymi tlenek azotu

Szczególnie niebezpieczne są interakcje syldenafilu z azotanami, wynikające z wpływu syldenafilu na przemiany metaboliczne tlenku azotu i cGMP. Syldenafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia. Z tego powodu jednoczesne stosowanie syldenafilu i leków uwalniających tlenek azotu lub azotanów w jakiejkolwiek postaci jest bezwzględnie przeciwwskazane.12

Nikorandyl, będący połączeniem aktywatora kanału potasowego i azotanu, może również powodować poważne interakcje z syldenafilem ze względu na zawartość azotanu.13

Interakcje z lekami α-adrenolitycznymi

Jednoczesne podawanie syldenafilu pacjentom przyjmującym leki α-adrenolityczne może prowadzić do objawowego niedociśnienia u podatnych osób, szczególnie w ciągu 4 godzin od podania syldenafilu.14

W badaniach interakcji syldenafilu (25 mg, 50 mg i 100 mg) z doksazosyną (4 mg i 8 mg) u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH), ustabilizowanych w wyniku leczenia doksazosyną, zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia krwi. W pozycji leżącej średnie dodatkowe obniżenie wynosiło 7/7 mmHg, 9/5 mmHg i 8/4 mmHg, a w pozycji stojącej odpowiednio 6/6 mmHg, 11/4 mmHg i 4/5 mmHg.15

U niektórych pacjentów jednocześnie stosujących syldenafil i doksazosynę wystąpiły objawy niedociśnienia ortostatycznego, takie jak zawroty głowy i zamroczenie, jednak nie odnotowano przypadków omdleń.16

Interakcje z lekami hipotensyjnymi

Nie stwierdzono istotnych różnic w występowaniu działań niepożądanych u pacjentów przyjmujących syldenafil jednocześnie z następującymi lekami hipotensyjnymi: diuretykami, lekami beta-adrenolitycznymi, inhibitorami konwertazy angiotensyny, antagonistami angiotensyny II, lekami przeciwnadciśnieniowymi (działającymi rozszerzająco na naczynia i ośrodkowo), lekami blokującymi neurony adrenergiczne oraz antagonistami kanału wapniowego.17

Warto jednak zauważyć, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym jednoczesne stosowanie syldenafilu (100 mg) i amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie skurczowego ciśnienia tętniczego o 8 mmHg i rozkurczowego o 7 mmHg w pozycji leżącej.18

Inne istotne interakcje

Sok grejpfrutowy, będący słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelit, może powodować niewielkie zwiększenie stężenia syldenafilu w surowicy.19

Syldenafil (50 mg) nie nasila wydłużenia czasu krwawienia po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego (150 mg).20

Jednorazowe dawki leków zobojętniających kwas solny (tlenek magnezu, tlenek glinu) nie wpływają na dostępność biologiczną syldenafilu.21

Syldenafil jako inhibitor enzymów cytochromu P450

Sam syldenafil jest słabym inhibitorem izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 (IC50 > 150 μM). Biorąc pod uwagę, że największe stężenia syldenafilu w surowicy po zastosowaniu zalecanych dawek wynoszą około 1 μM, jest mało prawdopodobne by syldenafil wpływał istotnie na klirens substratów tych izoenzymów.23

Interakcje syldenafilu z alkoholem

Kwestia interakcji syldenafilu z alkoholem jest istotna z klinicznego punktu widzenia, ponieważ oba środki mogą wpływać na układ sercowo-naczyniowy. Badania wykazały jednak, że syldenafil (50 mg) nie nasila obniżającego ciśnienie krwi działania alkoholu u zdrowych ochotników, u których przeciętne największe stężenie alkoholu we krwi wynosiło 80 mg/dl.24

Pomimo tych wyników, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego spożywania alkoholu i przyjmowania syldenafilu, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia lub wątroby, ponieważ:

  • Alkohol sam w sobie ma działanie wazodilatacyjne (rozszerzające naczynia krwionośne), co może nasilać hipotensyjny efekt syldenafilu u niektórych osób
  • U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby metabolizm zarówno alkoholu jak i syldenafilu może być upośledzony, prowadząc do zwiększonego stężenia obu substancji
  • Alkohol może osłabiać reakcje odruchowe organizmu na nagłe spadki ciśnienia, zwiększając ryzyko omdleń
  • Pacjenci przyjmujący jednocześnie inne leki obniżające ciśnienie mogą doświadczać nasilonych efektów hipotensyjnych przy kombinacji syldenafilu i alkoholu

W praktyce klinicznej zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii syldenafilem, a w przypadku pacjentów z chorobami układu krążenia lub wątroby, rozważenie całkowitej abstynencji w dniu przyjmowania leku.

Tabela interakcji z syldenafilem

Grupa leków/substancji Przykłady Opis interakcji Poziom istotności Zalecenia
Azotany i leki uwalniające tlenek azotu Nitrogliceryna, monoazotan izosorbidu, diazotan izosorbidu, nikorandyl Znaczne nasilenie działania hipotensyjnego, ryzyko ciężkiego niedociśnienia Bardzo wysoki Bezwzględnie przeciwwskazane jednoczesne stosowanie
Inhibitory proteazy HIV Rytonawir, sakwinawir Znaczne zwiększenie stężenia syldenafilu we krwi (11-krotne dla rytonawiru) Wysoki Nie zaleca się łączenia. Jeśli konieczne, maksymalna dawka syldenafilu 25 mg/48h
Silne inhibitory CYP3A4 Ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna Istotne zwiększenie stężenia syldenafilu (dla erytromycyny wzrost AUC o 182%) Wysoki Rozważyć redukcję dawki syldenafilu do 25 mg
Leki α-adrenolityczne Doksazosyna, tamsulosyna, prazosyna Ryzyko objawowego niedociśnienia, zwłaszcza w ciągu 4h od podania syldenafilu Umiarkowany Zachować ostrożność, pacjent powinien być ustabilizowany na leku α-adrenolitycznym przed włączeniem syldenafilu
Leki hipotensyjne Amlodypina i inne antagonisty kanału wapniowego, beta-adrenolityki, inhibitory ACE Możliwe dodatkowe obniżenie ciśnienia krwi (dla amlodypiny -8/-7 mmHg) Niski do umiarkowanego Monitorowanie ciśnienia krwi, zwłaszcza po pierwszym podaniu
Alkohol Brak nasilenia działania hipotensyjnego w badaniach, ale teoretyczne ryzyko interakcji Niski Ograniczenie spożycia, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia
Sok grejpfrutowy Niewielkie zwiększenie stężenia syldenafilu we krwi Niski Unikanie spożywania dużych ilości soku w dniu przyjmowania leku
Leki zobojętniające kwas solny Preparaty zawierające tlenek magnezu, tlenek glinu Brak wpływu na dostępność biologiczną syldenafilu Bardzo niski Można stosować bez ograniczeń
Umiarkowane inhibitory CYP3A4 Cymetydyna Zwiększenie stężenia syldenafilu o 56% Umiarkowany Rozważyć ewentualną redukcję dawki syldenafilu
Leki przeciwzakrzepowe Warfaryna, kwas acetylosalicylowy Syldenafil nie nasila działania przeciwzakrzepowego Bardzo niski Można stosować bez ograniczeń

Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań dotyczących swoistych interakcji syldenafilu ze wszystkimi dostępnymi produktami leczniczymi. W przypadku wątpliwości związanych z potencjalnymi interakcjami, zawsze należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed jednoczesnym stosowaniem syldenafilu z innymi lekami.25

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl